تقدیر و تشکر از سارا میری قهفرخی بابت همکاری در پژوهش علمی
به پاس مهربانی‌هایی که در حاشیه پژوهش نمی‌مانند؛ سپاس و قدردانی از سرکار خانم سارا میری قهفرخی
بزرگداشت همراهی ارزشمند انسانی که سهمی فراتر از مسئولیت اداری در پیشبرد یک پژوهش علمی داشت
در جهان علم، دستاوردهای بزرگ معمولاً با نام پژوهشگران، نویسندگان مقالات، استادان راهنما و مؤسسات علمی شناخته می‌شوند؛ نام‌هایی که در صفحات نخست مقالات، زیر عنوان پژوهش‌ها و در میان ارجاعات علمی جای می‌گیرند. اما حقیقت آن است که هیچ پژوهش ارزشمندی صرفاً حاصل اندیشه یک یا چند پژوهشگر نیست. پشت هر مطالعه علمی، شبکه‌ای از همراهی‌ها، اعتمادها، همکاری‌ها و تلاش‌های انسانی وجود دارد که اگرچه همیشه در ویترین رسمی دستاوردهای علمی دیده نمی‌شوند، در تحقق آن‌ها نقشی انکارناپذیر دارند.
علم، پیش از آنکه مجموعه‌ای از داده‌ها، آزمون‌های آماری، فرضیه‌ها و نتایج باشد، حاصل مشارکت انسان‌ها در مسیری مشترک برای شناخت حقیقت است. پژوهش، در عمیق‌ترین معنای خود، تنها تلاشی برای پاسخ‌دادن به پرسش‌های علمی نیست؛ بلکه تمرینی برای مسئولیت‌پذیری، دقت، اعتماد متقابل و احترام به انسان است. از همین رو، در کنار قدردانی از صاحبان اصلی دانش و اندیشه، نباید نقش ارزشمند کسانی را نادیده گرفت که با تعهد، خوش‌رویی، نظم و همکاری خود، مسیر اجرای پژوهش را هموارتر می‌کنند.
در همین راستا، بر خود لازم می‌دانیم مراتب سپاس و قدردانی صمیمانه و عمیق خود را از سرکار خانم سارا میری قهفرخی، منشی محترم جناب آقای دکتر مجید جعفری، متخصص مغز و اعصاب (نورولوژیست) در شهرکرد، به پاس همکاری ارزشمند، همراهی مسئولانه و مساعدت شایسته ایشان در روند اجرای پژوهش و گردآوری داده‌های مربوط به جامعه آماری مطالعه، ابراز کنیم.
بی‌تردید، گردآوری داده‌های انسانی، به‌ویژه در پژوهش‌هایی که با مشارکت افراد و مراجعان مراکز درمانی انجام می‌شوند، از حساس‌ترین و مسئولیت‌پذیرترین مراحل یک مطالعه علمی است. این مرحله صرفاً به ثبت اطلاعات یا تکمیل پرسش‌نامه‌ها محدود نمی‌شود؛ بلکه مستلزم هماهنگی، تعامل مؤثر، صرف وقت، رعایت نظم و فراهم‌کردن بستری مناسب برای مشارکت آگاهانه افراد در فرایند پژوهش است. در چنین شرایطی، همکاری کارکنان و اعضای مجموعه‌های درمانی می‌تواند تأثیری تعیین‌کننده بر کیفیت اجرای مطالعه و امکان پیشبرد دقیق مراحل آن داشته باشد.
در این میان، آنچه همراهی سرکار خانم میری قهفرخی را شایسته تقدیر می‌سازد، نقشی است که ایشان در تسهیل ارتباطات و همکاری‌های مرتبط با جامعه آماری پژوهش ایفا کردند. چنین همراهی‌هایی، اگرچه ممکن است در نگاه نخست بخشی از فعالیت‌های روزمره یک محیط درمانی به نظر برسند، در بستر یک پژوهش علمی معنایی فراتر پیدا می‌کنند؛ زیرا هر اقدام مسئولانه‌ای که به تسهیل مسیر پژوهش کمک کند، می‌تواند بخشی از زنجیره‌ای باشد که در نهایت به تولید دانش و گسترش شناخت علمی می‌انجامد.
ارزش واقعی همکاری علمی را نباید تنها در آنچه به نام افراد ثبت می‌شود جست‌وجو کرد؛ گاهی اهمیت یک انسان در مسیری آشکار می‌شود که برای دیگران هموار می‌کند.
ما باور داریم که علم، محصول تلاش جمعی انسان‌هایی است که هر یک، متناسب با جایگاه و مسئولیت خود، در تحقق یک هدف مشترک سهیم می‌شوند. پژوهشگر ممکن است پرسش را طراحی کند، ابزار اندازه‌گیری را برگزیند، داده‌ها را تحلیل کند و نتایج را در قالب مقاله‌ای علمی ارائه دهد؛ اما تحقق بسیاری از این مراحل، بدون همکاری و همراهی افرادی که در محیط‌های اجرایی، درمانی و اداری حضور دارند، دشوار یا حتی ناممکن خواهد بود.
از این منظر، نقش منشی‌ها و کارکنان مسئولیت‌پذیر مراکز درمانی را نباید به انجام وظایف اداری روزمره تقلیل داد. آنان در بسیاری از موقعیت‌ها، نقطه اتصال میان پزشک، مراجعان، پژوهشگران و فرایندهای اجرایی هستند. نظم در ارتباطات، انتقال صحیح اطلاعات، هماهنگی امور و برخورد حرفه‌ای و محترمانه، همگی می‌توانند در ایجاد فضایی مناسب برای پیشبرد فعالیت‌های علمی و پژوهشی مؤثر باشند.
البته ارزش چنین همراهی‌ای تنها در نتیجه‌ای که به دست می‌آید خلاصه نمی‌شود. گاهی آنچه در خاطر پژوهشگر باقی می‌ماند، صرفاً یک مرحله تکمیل‌شده از مطالعه نیست؛ بلکه تجربه مواجهه با انسانی است که مسئولیت خود را با درک اهمیت کار دیگران انجام می‌دهد. انسانی که می‌داند پشت یک درخواست پژوهشی، ساعت‌ها مطالعه، برنامه‌ریزی، تلاش علمی و امید به دستیابی به نتایجی ارزشمند قرار دارد.
برای ما، این نوع همراهی یادآور حقیقتی مهم است: پژوهش علمی، هرگز در خلأ شکل نمی‌گیرد؛ بلکه در بستر اعتماد، مشارکت و همدلی انسان‌ها جان می‌گیرد.
در روزگاری که گاهی موفقیت‌های علمی تنها با تعداد مقالات، شاخص‌های استنادی، رتبه‌های دانشگاهی و دستاوردهای قابل‌اندازه‌گیری سنجیده می‌شوند، شایسته است به جنبه انسانی علم نیز توجه کنیم. دانش، زمانی ارزشمندتر می‌شود که در کنار دقت و اعتبار علمی، از اخلاق، قدردانی و انصاف نیز برخوردار باشد. پژوهشگری که از همراهی دیگران بهره می‌برد، وظیفه دارد سهم آنان را به یاد داشته باشد و اجازه ندهد تلاش‌های ارزشمندشان در سکوت و فراموشی باقی بماند.
از همین رو، این نوشته برای ما صرفاً یک پیام تشکر نیست؛ بلکه ادای احترام به فرهنگی است که در آن، هیچ همکاری صادقانه‌ای کوچک شمرده نمی‌شود و هیچ همراهی ارزشمندی، صرفاً به دلیل آنکه در حاشیه رسمی یک دستاورد علمی قرار گرفته است، نادیده گرفته نمی‌شود.
سرکار خانم میری قهفرخی؛
شاید نام شما در جایگاه نویسندگان مقاله پژوهشی ما قرار نگیرد و شاید فعالیت‌های ارزشمندتان در قالب یک جدول آماری یا نمودار علمی بازتاب پیدا نکند؛ اما این موضوع از ارزش همراهی شما نمی‌کاهد. در مسیر تولید علم، همه نقش‌ها الزاماً در یک جایگاه تعریف نمی‌شوند و همه تلاش‌ها نیز به یک شکل دیده نمی‌شوند. آنچه اهمیت دارد، سهم واقعی هر فرد در پیشبرد مسیری است که با هدف شناخت بهتر جهان و ارتقای کیفیت زندگی انسان‌ها آغاز شده است.
ما قدردان زمانی هستیم که برای همکاری با این پژوهش اختصاص دادید؛ قدردان مسئولیت‌پذیری و مساعدتی هستیم که در مسیر گردآوری داده‌های جامعه آماری از آن برخوردار شدیم و قدردان آن بخش از تلاش‌های انسانی شما هستیم که اجرای این مطالعه را تسهیل کرد.
همچنین شایسته می‌دانیم از جناب آقای دکتر مجید جعفری، متخصص محترم مغز و اعصاب در شهرکرد، نیز به پاس فراهم‌بودن زمینه این همکاری و همراهی مجموعه ایشان با مسیر پژوهش، صمیمانه قدردانی کنیم. بی‌تردید، تعامل سازنده میان جامعه پزشکی و پژوهشگران، یکی از پایه‌های اساسی توسعه پژوهش‌های بالینی و گسترش دانش پزشکی است. پیوند میان درمان و پژوهش، هنگامی ثمربخش‌تر خواهد بود که در محیطی مبتنی بر اعتماد، احترام متقابل و مسئولیت‌پذیری شکل بگیرد.
امیدواریم فرهنگ ارج‌نهادن به همکاری‌های علمی و انسانی، بیش از پیش در فضای دانشگاهی و پژوهشی کشور نهادینه شود؛ فرهنگی که در آن، نه‌تنها استادان و پژوهشگران برجسته، بلکه تمامی افرادی که به هر شکل در تحقق یک دستاورد علمی نقش دارند، شایسته دیده‌شدن و قدردانی باشند.
زیرا حقیقت آن است که پشت بسیاری از یافته‌های بزرگ علمی، تلاش انسان‌هایی قرار دارد که شاید هرگز نامشان در عنوان یک مقاله نوشته نشود، اما بدون حضور و همکاری آنان، مسیر رسیدن به آن یافته‌ها بسیار دشوارتر می‌بود.
در پایان، از صمیم قلب برای سرکار خانم سارا میری قهفرخی، سلامتی، آرامش، سربلندی، موفقیت روزافزون و توفیق در تمامی عرصه‌های زندگی و فعالیت حرفه‌ای آرزومندیم. امیدواریم مهربانی، مسئولیت‌پذیری و روحیه همکاری ارزشمند ایشان، همواره زمینه‌ساز تجربه‌های مثبت و دستاوردهای نیکو باشد.
خانم میری قهفرخی عزیز، سپاسگزاریم؛ نه فقط برای همکاری‌ای که در مسیر این پژوهش داشتید، بلکه برای یادآوری این حقیقت ارزشمند که علم، در کنار اندیشه‌های بزرگ، به انسان‌های مسئولیت‌پذیر، همراه و نیک‌اندیش نیز نیازمند است.
با نهایت احترام و امتنان
داریوش طاهری
آینده‌نگاران مغز: «ما مغز را می‌شناسیم تا آینده را بسازیم.»
