راز خواب؛ آپنه خواب

THE MYSTERY. Many people stop breathing when they sleep, but it was only forty years ago that doctors began recognizing its dangers. Even today, doctors frequently fail to diagnose sleep apnea, a devastating disorder that can play havoc with a sufferer’s life—or even kill him or her.

معما. بسیاری از مردم هنگام خواب دچار قطع تنفس می‌شوند، اما تنها چهل سال پیش بود که پزشکان خطرات آن را تشخیص دادند. حتی امروزه، پزشکان اغلب در تشخیص آپنه خواب، یک اختلال ویرانگر که می‌تواند زندگی فرد مبتلا را ویران کند – یا حتی او را بکشد – شکست می‌خورند.

The Case of the Farmer’s Daughter

One morning a fourteen-year-old and her father came to see me. She was a slightly overweight blonde with red cheeks who sat and stared at the floor through sad and tired blue eyes. She didn’t say much, though I noticed that her mouth was always a little bit open. She had grayish bags under her eyes, which is unusual in teenage girls. Her father, a farmer with overalls and calloused hands, did all the talking.

ماجرای دختر کشاورز

یک روز صبح، دختری چهارده ساله به همراه پدرش به دیدنم آمدند. او دختری بور و کمی چاق با گونه‌های قرمز بود که نشسته بود و با چشمان آبی غمگین و خسته به زمین خیره شده بود. زیاد حرف نمی‌زد، هرچند متوجه شدم که دهانش همیشه کمی باز است. زیر چشمانش پف کرده بود، که در دختران نوجوان غیرمعمول است. پدرش، کشاورزی با لباس سرهمی و دست‌های پینه بسته، تمام صحبت‌ها را انجام می‌داد.

When I asked why they had come, the father said, “My daughter is a bit slow.” I could only imagine the embarrassment and shame this poor child felt hearing those words. He continued to tell me that she had trouble learning and that she was being treated with pills for depression but was not getting any better.

وقتی پرسیدم چرا آمده‌اند، پدر گفت: «دخترم کمی کند است.» فقط می‌توانستم خجالت و شرمی را که این کودک بیچاره با شنیدن این کلمات احساس کرد، تصور کنم. او همچنان به من می‌گفت که دخترش در یادگیری مشکل دارد و برای افسردگی با قرص تحت درمان است، اما حالش بهتر نشده است.

I told the father that I wanted to ask his daughter some questions, and I preferred that she answer for herself. Slowly, the extent of her tragedy emerged. For several years she had been doing poorly in school, and about a year earlier had dropped out because of bad grades. She had had difficulty concentrating and had frequently nodded off in class or fallen asleep during examinations.

به پدر گفتم که می‌خواهم از دخترش چند سوال بپرسم و ترجیح می‌دهم خودش جواب بدهد. کم‌کم، عمق فاجعه‌اش آشکار شد. او چندین سال در مدرسه ضعیف بود و حدود یک سال قبل به دلیل نمرات بد، ترک تحصیل کرده بود. او در تمرکز مشکل داشت و مرتباً در کلاس چرت می‌زد یا سر امتحان خوابش می‌برد.

I asked the father whether his daughter snored. He said that she had been snoring loudly for several years. I then asked if he had ever noticed that she stopped breathing while she was asleep. The answer was yes.

از پدر پرسیدم که آیا دخترش خروپف می‌کند؟ او گفت که دخترش چندین سال است که با صدای بلند خروپف می‌کند. سپس پرسیدم که آیا تا به حال متوجه شده است که دخترش در خواب نفس نمی‌کشد؟ پاسخ مثبت بود.

As I started my physical examination, I knew that I would find the cause of her problem with that simplest of medical instruments, a flashlight.

همانطور که معاینه فیزیکی‌ام را شروع کردم، می‌دانستم که با ساده‌ترین ابزار پزشکی، یعنی یک چراغ قوه، می‌توانم علت مشکل او را پیدا کنم.

Sleep-Breathing Disorders

Sleep-breathing problems are so common that almost everyone knows a person who has one. The most common sleep-breathing problems are snoring and sleep apnea. Snoring, the less serious of the two, can cause conflicts in the home because the noise can be disruptive. But sleep apnea, a disorder in which people stop breathing during sleep, can ruin a person’s life as it did for my fourteen-year old patient. It can also cause death. Although snoring can be a symptom of sleep apnea, not everyone who snores has sleep apnea.

اختلالات تنفسی خواب

مشکلات تنفسی خواب آنقدر رایج است که تقریباً همه افراد فردی را می‌شناسند که به آن مبتلا است. شایع‌ترین مشکلات تنفسی خواب، خروپف و آپنه خواب است. خروپف، که از این دو کمتر جدی است، می‌تواند باعث ایجاد درگیری در خانه شود زیرا سر و صدا می‌تواند مزاحم باشد. اما آپنه خواب، اختلالی که در آن افراد در طول خواب دچار توقف تنفس می‌شوند، می‌تواند زندگی فرد را مانند بیمار چهارده ساله من خراب کند. همچنین می‌تواند باعث مرگ شود. اگرچه خروپف می‌تواند نشانه آپنه خواب باشد، اما همه کسانی که خروپف می‌کنند آپنه خواب ندارند.

Snoring

WHEN SNORING IS NOT A MEDICAL PROBLEM

Snoring, the loud noise people make while they are breathing in during sleep, usually signifies that the sleeper’s upper breathing passage is obstructed. Snoring results from vibration in tissues as the person tries to suck air in. As we saw in Chapter 6, a sleeper’s snoring can be so loud and disruptive that couples have to sleep in different rooms or even on different floors of the house. Couples in my office often get into arguments about whether one of them snores.

خروپف

وقتی خروپف یک مشکل پزشکی نیست

خروپف، صدای بلندی که افراد هنگام نفس کشیدن در خواب ایجاد می‌کنند، معمولاً نشان می‌دهد که مجرای تنفسی فوقانی فرد خواب‌آلود مسدود شده است. خروپف ناشی از لرزش بافت‌ها در هنگام تلاش فرد برای مکیدن هوا است. همانطور که در فصل 6 دیدیم، خروپف فرد خواب‌آلود می‌تواند آنقدر بلند و مختل‌کننده باشد که زوج‌ها مجبور شوند در اتاق‌های مختلف یا حتی در طبقات مختلف خانه بخوابند. زوج‌ها در مطب من اغلب در مورد اینکه آیا یکی از آنها خروپف می‌کند یا خیر، بحث می‌کنند.

The vast majority of people who snore do not have a medical problem. If a snorer experiences no daytime sleepiness and has never been observed to stop breathing, and if his or her blood pressure is normal, then the snoring is not a medical problem (although it may represent a serious problem for the bed partner).

اکثریت قریب به اتفاق افرادی که خروپف می‌کنند، مشکل پزشکی ندارند. اگر فرد خروپف کننده در طول روز خواب‌آلودگی نداشته باشد و هرگز دچار ایست تنفسی نشده باشد و فشار خون او طبیعی باشد، خروپف یک مشکل پزشکی نیست (اگرچه ممکن است برای شریک خواب او یک مشکل جدی باشد).

A snorer who has no other sleep-disorder symptoms or medical problems probably does not need an overnight sleep test. But snorers should consider having a medical assessment made, or at least a blood pressure check. In addition to doing a routine check, the doctor might find out whether the snorer’s nose is stuffy at night (perhaps the person is allergic to the feather pillow or the cat). The doctor will probably ask whether the snorer has ever had a broken nose or whether he or she wakes up with a sore throat (caused by mouth breathing). The doctor should inspect the patient’s breathing passage to make sure that no abnormalities such as a crooked or blocked nose, enlarged tonsils, or other lumps and bumps are present. The doctor should inspect the person’s jaw to see whether it is too small or set too far back. The doctor should also check the patient’s teeth for overbite. The tongue is attached to the lower jaw. If the jaw is too small or too far back, the tongue will also be too far back, and this can block the breathing passage behind the tongue. This may be a cause of children snoring. These checks may uncover a treatable cause of the snoring, which can improve the quality of sleep for bed partners and others in the household.

خروپفی که هیچ علامت اختلال خواب یا مشکل پزشکی دیگری ندارد، احتمالاً نیازی به آزمایش خواب شبانه ندارد. اما خروپف کنندگان باید انجام ارزیابی پزشکی یا حداقل بررسی فشار خون را در نظر بگیرند. علاوه بر انجام معاینه معمول، پزشک ممکن است متوجه شود که آیا بینی فرد خروپف کننده در شب گرفته است یا خیر (شاید فرد به بالش پر یا گربه حساسیت دارد). پزشک احتمالاً می‌پرسد که آیا فرد خروپف کننده تا به حال دچار شکستگی بینی شده است یا خیر یا اینکه آیا با گلودرد (ناشی از تنفس دهانی) از خواب بیدار می‌شود یا خیر. پزشک باید مجرای تنفسی بیمار را بررسی کند تا مطمئن شود که هیچ ناهنجاری مانند کجی یا گرفتگی بینی، بزرگ شدن لوزه‌ها یا سایر توده‌ها و برآمدگی‌ها وجود ندارد. پزشک باید فک فرد را بررسی کند تا ببیند آیا خیلی کوچک یا خیلی عقب است یا خیر. پزشک همچنین باید دندان‌های بیمار را از نظر اوربایت بررسی کند. زبان به فک پایین متصل است. اگر فک خیلی کوچک یا خیلی عقب باشد، زبان نیز خیلی عقب خواهد بود و این می‌تواند مجرای تنفس پشت زبان را مسدود کند. این ممکن است دلیل خروپف کودکان باشد. این بررسی‌ها ممکن است علت قابل درمانی برای خروپف را کشف کند که می‌تواند کیفیت خواب را برای همسران و سایر اعضای خانواده بهبود بخشد.

Women with no prior history of snoring sometimes start snoring during pregnancy, a symptom that can be related to several factors, including weight gain and the increased hormonal levels during pregnancy. Some women find that their nose becomes stuffed up because they have put on too much weight and the upper breathing passage has decreased in size. And some hormones that increase in pregnancy are believed to relax certain tissues and make the breathing passage floppier. In either case, the airway may become partially blocked and snoring may occur. Most of the time, snoring in pregnancy is not a problem, but the woman might want to discuss the symptom with her doctor to make sure it is not an indication of sleep apnea or a marker of preeclampsia (see Chapter 4). Progesterone, a hormone whose level is high in pregnancy, besides being involved in reproduction is also a breathing stimulant, protecting the pregnant woman from getting sleep apnea.

زنانی که سابقه خروپف ندارند، گاهی اوقات در دوران بارداری شروع به خروپف می‌کنند، علامتی که می‌تواند به عوامل مختلفی از جمله افزایش وزن و افزایش سطح هورمون‌ها در دوران بارداری مربوط باشد. برخی از زنان متوجه می‌شوند که بینی‌شان گرفته است زیرا وزن زیادی اضافه کرده‌اند و اندازه مجرای تنفسی فوقانی کاهش یافته است. و اعتقاد بر این است که برخی از هورمون‌هایی که در دوران بارداری افزایش می‌یابند، بافت‌های خاصی را شل می‌کنند و مجرای تنفسی را شل‌تر می‌کنند. در هر دو حالت، ممکن است راه هوایی تا حدی مسدود شود و خروپف رخ دهد. اغلب اوقات، خروپف در دوران بارداری مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما ممکن است زن بخواهد این علامت را با پزشک خود در میان بگذارد تا مطمئن شود که نشانه آپنه خواب یا نشانگر پره اکلامپسی نیست (به فصل 4 مراجعه کنید). پروژسترون، هورمونی که سطح آن در دوران بارداری بالا است، علاوه بر اینکه در تولید مثل نقش دارد، یک محرک تنفسی نیز هست و از زن باردار در برابر ابتلا به آپنه خواب محافظت می‌کند.

TREATMENT OF SNORING

Snoring is not a disease, so I do not recommend any surgical procedures except as a last resort, and only then if the patient has something fixable, such as a deviated nasal septum. I do not consider surgery necessary as a primary treatment when there is no medical problem. I have seen many patients over the years who have had surgical treatment for their snoring, and it has failed to cure the problem. The type of surgery that is usually performed involves removing tissue of the soft palate. This will not solve the problem if the obstruction is somewhere else—for example, behind the tongue—or if the person has a small jaw. Some treatments that can help snorers who do not have a medical problem are losing weight, cutting out or down on alcohol and sleep medications, and various dental appliances and other gadgets.

درمان خروپف

خروپف یک بیماری نیست، بنابراین من هیچ گونه عمل جراحی را به جز به عنوان آخرین راه حل، و تنها در صورتی که بیمار مشکلی قابل درمان مانند انحراف تیغه بینی داشته باشد، توصیه نمی‌کنم. من جراحی را به عنوان درمان اولیه در صورت عدم وجود مشکل پزشکی ضروری نمی‌دانم. در طول سال‌ها بیماران زیادی را دیده‌ام که برای خروپف خود تحت درمان جراحی قرار گرفته‌اند و این درمان نتوانسته مشکل را درمان کند. نوع جراحی که معمولاً انجام می‌شود شامل برداشتن بافت کام نرم است. اگر انسداد در جای دیگری باشد – مثلاً پشت زبان – یا اگر فرد فک کوچکی داشته باشد، این روش مشکل را حل نمی‌کند. برخی از درمان‌هایی که می‌توانند به خروپف‌کنندگانی که مشکل پزشکی ندارند کمک کنند، کاهش وزن، قطع یا کاهش مصرف الکل و داروهای خواب‌آور و لوازم مختلف دندانپزشکی و سایر وسایل است.

Weight loss. Most snorers are overweight, and the most effective but difficult treatment for those snorers is to lose weight. We have seen dramatic examples of people who lost weight and cured their snoring. Sometimes a relatively small weight loss results in a dramatic improvement. Sometimes a larger weight loss is required.

کاهش وزن. اکثر خروپف‌کنندگان اضافه وزن دارند و موثرترین اما دشوارترین درمان برای این خروپف‌کنندگان، کاهش وزن است. ما نمونه‌های چشمگیری از افرادی را دیده‌ایم که وزن کم کرده‌اند و خروپف خود را درمان کرده‌اند. گاهی اوقات کاهش وزن نسبتاً کم منجر به بهبود چشمگیر می‌شود. گاهی اوقات کاهش وزن بیشتری مورد نیاز است.

This is not a diet book, but I will mention a couple of things patients might want to try that are often not mentioned in diet books. A report published in the Journal of the American Medical Association in 2003 on a study of women over a period of six years found that women who watched two hours of television a day had a 23 percent increase in risk of becoming obese and a 14 percent increase in risk of developing diabetes. The more they watched, the greater was their risk. If they watched four hours of television, the risk doubled to 46 percent for obesity and 28 percent for diabetes. The same study found that a brisk one-hour walk each day reduced the risk of obesity by 24 percent and the risk of diabetes by 34 percent.

این یک کتاب رژیم غذایی نیست، اما به چند نکته اشاره می‌کنم که بیماران ممکن است بخواهند امتحان کنند و اغلب در کتاب‌های رژیم غذایی ذکر نمی‌شوند. گزارشی که در سال ۲۰۰۳ در مجله انجمن پزشکی آمریکا در مورد مطالعه‌ای بر روی زنان در طول شش سال منتشر شد، نشان داد زنانی که روزانه دو ساعت تلویزیون تماشا می‌کردند، ۲۳ درصد افزایش خطر ابتلا به چاقی و ۱۴ درصد افزایش خطر ابتلا به دیابت داشتند. هر چه بیشتر تلویزیون تماشا می‌کردند، خطر ابتلا به دیابت در آنها بیشتر بود. اگر چهار ساعت تلویزیون تماشا می‌کردند، خطر ابتلا به چاقی به ۴۶ درصد و دیابت به ۲۸ درصد افزایش می‌یافت. همین مطالعه نشان داد که یک ساعت پیاده‌روی سریع روزانه، خطر چاقی را ۲۴ درصد و خطر دیابت را ۳۴ درصد کاهش می‌دهد.

Avoiding alcohol and sleep medications. One widely recommended treatment for snoring is to avoid alcohol, especially before bedtime. Alcohol, by reducing the tone of the muscles that keep the upper breathing passage open, worsens snoring. If possible, snorers should also avoid medications that might have a similar effect. Such medications might include sleeping pills and other sleep inducers such as certain types of antihistamines that are used for colds and allergies. If the label carries a warning about drowsiness, the medication will probably increase the tendency toward snoring.

اجتناب از الکل و داروهای خواب‌آور. یکی از درمان‌های توصیه‌شده برای خروپف، اجتناب از مصرف الکل، به ویژه قبل از خواب است. الکل، با کاهش تون عضلاتی که مجرای تنفسی فوقانی را باز نگه می‌دارند، خروپف را بدتر می‌کند. در صورت امکان، خروپف‌کنندگان باید از داروهایی که ممکن است اثر مشابهی داشته باشند نیز اجتناب کنند. چنین داروهایی ممکن است شامل قرص‌های خواب‌آور و سایر القاکننده‌های خواب مانند انواع خاصی از آنتی‌هیستامین‌ها باشند که برای سرماخوردگی و آلرژی استفاده می‌شوند. اگر برچسب دارو حاوی هشداری در مورد خواب‌آلودگی باشد، احتمالاً این دارو تمایل به خروپف را افزایش می‌دهد.

Dental appliances and other gadgets. People who have a small jaw or an overbite can benefit from using an oral appliance. These appliances resemble the mouthpiece worn by a boxer or football player, but they have to be custom-made to fit the patient’s teeth and jaw precisely, and are only worn during sleep. The appliance brings the lower jaw up and forward, and this brings the tongue forward, enlarging the breathing passage behind the tongue. If the cause of the problem is obesity, the appliance is less likely to work.

لوازم دندانپزشکی و سایر ابزارها. افرادی که فک کوچک یا اوربایت دارند می‌توانند از استفاده از دستگاه دهانی بهره‌مند شوند. این دستگاه‌ها شبیه دهان‌بندهایی هستند که توسط بوکسورها یا بازیکنان فوتبال استفاده می‌شوند، اما باید به صورت سفارشی ساخته شوند تا دقیقاً با دندان‌ها و فک بیمار مطابقت داشته باشند و فقط در هنگام خواب استفاده می‌شوند. این دستگاه فک پایین را به سمت بالا و جلو می‌آورد و این باعث می‌شود زبان به جلو حرکت کند و مجرای تنفسی پشت زبان را بزرگ کند. اگر علت مشکل چاقی باشد، احتمال کمتری وجود دارد که دستگاه کار کند.

Many gadgets are available to treat snoring, and many snorers have tried them. Some gadgets work for some people. The most commonly used are adhesive strips placed on the nose to flare the nostrils (Breathe Right) and valves applied to the nostrils (Theravent). Some gadgets are intended to keep the snorer off his or her back. However, I am not aware of any gadgets that are effective enough to be used by all snorers. Sometimes sleeping on the side reduces snoring, so a poke in the ribs by the bed partner can help.

ابزارهای زیادی برای درمان خروپف موجود است و بسیاری از خروپف‌کنندگان آنها را امتحان کرده‌اند. برخی از ابزارها برای برخی افراد مؤثر هستند. رایج‌ترین آنها نوارهای چسبی هستند که روی بینی قرار می‌گیرند تا سوراخ‌های بینی را باز کنند (Breathe Right) و دریچه‌هایی که روی سوراخ‌های بینی قرار می‌گیرند (Theravent). برخی از ابزارها برای جلوگیری از خوابیدن فرد خروپف‌کننده به پشت طراحی شده‌اند. با این حال، من از هیچ ابزاری که به اندازه کافی مؤثر باشد تا توسط همه خروپف‌کنندگان استفاده شود، آگاه نیستم. گاهی اوقات خوابیدن به پهلو خروپف را کاهش می‌دهد، بنابراین ضربه زدن به دنده‌ها توسط شریک خواب می‌تواند کمک کند.

What Is Sleep Apnea?

Sleep apnea is a serious sleep-breathing disorder. The symptoms can be a combination of snoring, pauses in breathing, waking up gasping, and severe daytime sleepiness. Until about two decades ago doctors thought that sleep apnea was primarily a disorder of middle-aged overweight males and that it was nonexistent or rare in females, especially young women. Certainly it was not something we thought a fourteen-year-old girl, such as the one I described in the beginning of the chapter, would have.

آپنه خواب چیست؟

آپنه خواب یک اختلال جدی تنفسی در خواب است. علائم آن می‌تواند ترکیبی از خروپف، مکث در تنفس، نفس نفس زدن هنگام بیدار شدن و خواب‌آلودگی شدید در طول روز باشد. تا حدود دو دهه پیش، پزشکان تصور می‌کردند که آپنه خواب در درجه اول اختلالی مختص مردان میانسال دارای اضافه وزن است و در زنان، به ویژه زنان جوان، وجود ندارد یا نادر است. مطمئناً این چیزی نبود که فکر کنیم یک دختر چهارده ساله، مانند دختری که در ابتدای فصل توضیح دادم، به آن مبتلا باشد.

The reality is that obstructive sleep apnea is an extremely common condition in both males and females—as prevalent as asthma. The percentage of males with the disorder is roughly double the percentage of females, but it is not rare in females; it affects roughly 2 percent of adult women in North America. It is much more common in postmenopausal women; about 10 percent of postmenopausal women have sleep apnea. Based on 2015 estimates of the U.S. population, this means that there are roughly 4.9 million men and 2.5 million women with sleep apnea in the United States. We now know that obstructive sleep apnea can strike people of all ages, from newborns to adults in their nineties. And not all sufferers are overweight.

واقعیت این است که آپنه انسدادی خواب یک بیماری بسیار شایع در مردان و زنان است – به اندازه آسم شایع است. درصد مردان مبتلا به این اختلال تقریباً دو برابر درصد زنان است، اما در زنان نادر نیست؛ تقریباً 2 درصد از زنان بالغ در آمریکای شمالی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری در زنان یائسه بسیار شایع‌تر است؛ حدود 10 درصد از زنان یائسه دچار آپنه خواب هستند. بر اساس برآوردهای سال 2015 از جمعیت ایالات متحده، این بدان معناست که تقریباً 4.9 میلیون مرد و 2.5 میلیون زن مبتلا به آپنه خواب در ایالات متحده وجود دارند. اکنون می‌دانیم که آپنه انسدادی خواب می‌تواند افراد را در هر سنی، از نوزادان گرفته تا بزرگسالان در دهه نود زندگی، تحت تأثیر قرار دهد. و همه مبتلایان اضافه وزن ندارند.

The stereotype of the middle-aged male victim of sleep apnea has resulted in a frequent failure to recognize the disorder in women and children. Not only were far fewer women with sleep apnea diagnosed and treated, but women with sleep apnea were frequently treated for the wrong condition. We found, for example, that women with sleep apnea were frequently treated for depression. One twenty-nine-year-old woman explained: “I was having anxiety attacks, sleepiness, and depression. I spoke with my doctor and she suggested that I begin taking an antidepressant. My doctor and I had tried another drug the year before, but neither was working for me. I started thinking that I was becoming overstressed at my job, and I wasn’t able to cope on some days without becoming ridiculously irritable. . . . I found I was in bed sleeping a lot and was never feeling refreshed. I was gaining weight and not feeling any better.”

کلیشه‌ی مرد میانسال قربانی آپنه خواب منجر به عدم تشخیص مکرر این اختلال در زنان و کودکان شده است. نه تنها تعداد بسیار کمتری از زنان مبتلا به آپنه خواب تشخیص داده و درمان می‌شدند، بلکه زنان مبتلا به آپنه خواب اغلب به دلیل بیماری اشتباه تحت درمان قرار می‌گرفتند. به عنوان مثال، ما متوجه شدیم که زنان مبتلا به آپنه خواب اغلب به دلیل افسردگی تحت درمان قرار می‌گرفتند. یک زن بیست و نه ساله توضیح داد: «من دچار حملات اضطراب، خواب‌آلودگی و افسردگی می‌شدم. با پزشکم صحبت کردم و او پیشنهاد داد که مصرف داروی ضد افسردگی را شروع کنم. من و پزشکم سال قبل داروی دیگری را امتحان کرده بودیم، اما هیچ‌کدام برای من مؤثر نبود. کم‌کم فکر کردم که در محل کارم بیش از حد استرس می‌گیرم و بعضی روزها نمی‌توانم بدون اینکه به طرز مسخره‌ای تحریک‌پذیر شوم، با شرایط کنار بیایم… متوجه شدم که زیاد در رختخواب می‌خوابم و هرگز احساس سرزندگی نمی‌کنم. وزنم بالا می‌رفت و حالم بهتر نمی‌شد.»

Research from Harvard published in JAMA in 2003 shows that at age thirty men are five times more likely to develop sleep apnea over a ten-year period than are women. By age fifty the tables have turned; at that point, women are two times more likely to develop sleep apnea over a ten-year period than are men.

تحقیقات دانشگاه هاروارد که در سال ۲۰۰۳ در JAMA منتشر شد، نشان می‌دهد که در سن سی سالگی، احتمال ابتلا به آپنه خواب در یک دوره ده ساله برای مردان پنج برابر بیشتر از زنان است. در سن پنجاه سالگی، ورق برمی‌گردد؛ در آن زمان، احتمال ابتلای زنان به آپنه خواب در یک دوره ده ساله دو برابر مردان است.

Women are also more likely to have a variant of sleep apnea called upper airway resistance syndrome (UARS), though the percentage of women with UARS is currently not known. Children may develop sleep apnea because they are born with abnormalities involving their face (for example, a small jaw) or enlarged tonsils and adenoids or because they are obese.

زنان همچنین بیشتر احتمال دارد که نوعی آپنه خواب به نام سندرم مقاومت راه هوایی فوقانی (UARS) داشته باشند، اگرچه درصد زنان مبتلا به UARS در حال حاضر مشخص نیست. کودکان ممکن است به دلیل ناهنجاری‌های مربوط به صورت (مثلاً فک کوچک) یا لوزه‌ها و آدنوئیدهای بزرگ یا به دلیل چاقی، دچار آپنه خواب شوند.

Even your dog might have sleep apnea. Sleep apnea occurs in several breeds of dog, especially those with a “flat” face (a short snout), such as bulldogs, boxers, and Boston terriers.

حتی سگ شما نیز ممکن است آپنه خواب داشته باشد. آپنه خواب در چندین نژاد سگ، به ویژه آن‌هایی که صورت “صاف” (پوزه کوتاه) دارند، مانند بولداگ‌ها، باکسرها و بوستون تریر رخ می‌دهد.

THE “DISCOVERY” OF SLEEP APNEA

What happened to people with sleep-breathing disorders before the 1970s? Doctors usually have some patients whose clinical history is permanently etched in their memory. I encountered one such patient when I was a medical intern at the Michael Reese Hospital in Chicago between July 1971 and 1972. (This hospital has since closed down.)

«کشف» آپنه خواب

چه اتفاقی برای افراد مبتلا به اختلالات تنفسی خواب قبل از دهه ۱۹۷۰ افتاد؟ پزشکان معمولاً بیمارانی دارند که سابقه بالینی آنها برای همیشه در حافظه آنها حک شده است. من بین ژوئیه ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲، زمانی که کارآموز پزشکی در بیمارستان مایکل ریس در شیکاگو بودم، با چنین بیماری روبرو شدم. (این بیمارستان از آن زمان تعطیل شده است.)

The Fat Boy (detail), Charles Dickens, The Posthumous Papers of the Pickwick Club (1836)

پسر چاق (جزئیات)، چارلز دیکنز، اسناد پس از مرگ باشگاه پیک‌ویک (۱۸۳۶)

I was on a rotation on one of the medical wards, and one of the patients, a woman, had me completely stumped. The medical staff at the hospital was trying to determine the cause of her severe, incapacitating sleepiness. Almost every time I went to see her, she was sound asleep, and when she woke up, she still seemed sleepy. Yet in all other respects her health was normal. However, she was about a hundred pounds overweight, and this combined with the sleepiness indicated to me that she might have something I had learned about in medical school called the Pickwickian syndrome. In his first novel, The Pickwick Papers (1836), Charles Dickens had described the features of this condition in a character called Joe the Fat Boy, who snored and was constantly sleepy. In his first appearance: Joe is described as “a fat and red-faced boy, in a state of somnolency.”

من در یکی از بخش‌های پزشکی در نوبت بودم و یکی از بیماران، یک زن، مرا کاملاً گیج کرد. کادر پزشکی بیمارستان در تلاش بودند تا علت خواب‌آلودگی شدید و ناتوان‌کننده او را مشخص کنند. تقریباً هر بار که به ملاقاتش می‌رفتم، کاملاً خواب‌آلود بود و وقتی بیدار می‌شد، هنوز خواب‌آلود به نظر می‌رسید. با این حال، از هر نظر دیگر، سلامتی او طبیعی بود. با این حال، او حدود صد پوند اضافه وزن داشت و این همراه با خواب‌آلودگی به من نشان داد که ممکن است چیزی به نام سندرم پیک‌ویک داشته باشد که من در دانشکده پزشکی در مورد آن آموخته بودم. چارلز دیکنز در اولین رمان خود، اسناد پیک‌ویک (۱۸۳۶)، ویژگی‌های این بیماری را در شخصیتی به نام جو پسر چاق توصیف کرده بود که خروپف می‌کرد و دائماً خواب‌آلود بود. در اولین حضورش: جو به عنوان “پسری چاق و سرخ‌چهره، در حالت خواب‌آلودگی” توصیف شده است.

I had learned that the Pickwickian syndrome was a disorder in which people did not take in enough air; they did not breathe enough. It was also widely believed that the reason people with this syndrome were sleepy during the day was that their carbon dioxide levels were too high when they were awake. But when we tested the patient’s carbon dioxide level, it was normal, as was the result of every other blood test for abnormal states of consciousness. Her results proved that she did not suffer from Pickwickian syndrome. Furthermore, her symptoms did not fit any other syndrome based on what I knew or had read about. I was as stumped as the specialists at the hospital who had consulted on her case. I remember thinking that if I had been a bit smarter or if we had known more, I would have been able to help her.

من آموخته بودم که سندرم پیکویکین اختلالی است که در آن افراد به اندازه کافی هوا دریافت نمی‌کنند؛ آنها به اندازه کافی نفس نمی‌کشند. همچنین اعتقاد عمومی بر این بود که دلیل خواب‌آلودگی افراد مبتلا به این سندرم در طول روز این است که سطح دی‌اکسید کربن آنها در هنگام بیداری بسیار بالا است. اما وقتی سطح دی‌اکسید کربن بیمار را آزمایش کردیم، طبیعی بود، همانطور که نتیجه هر آزمایش خون دیگری برای حالت‌های غیرطبیعی هوشیاری نیز طبیعی بود. نتایج او ثابت کرد که او از سندرم پیکویکین رنج نمی‌برد. علاوه بر این، علائم او بر اساس آنچه من می‌دانستم یا خوانده بودم، با هیچ سندرم دیگری مطابقت نداشت. من به اندازه متخصصان بیمارستان که در مورد او مشاوره داده بودند، گیج شده بودم. به یاد دارم که فکر می‌کردم اگر کمی باهوش‌تر بودم یا اگر بیشتر می‌دانستیم، می‌توانستم به او کمک کنم.

Roughly two years later, while I was a medical resident at the Royal Victoria Hospital in Montreal, I had a case that was nearly identical to that of my patient in Chicago. This patient was a man, and he had one additional symptom—he had seizures while he slept.

تقریباً دو سال بعد، در حالی که رزیدنت پزشکی در بیمارستان رویال ویکتوریا در مونترال بودم، موردی داشتم که تقریباً مشابه بیمارم در شیکاگو بود. این بیمار مرد بود و یک علامت اضافی داشت – او هنگام خواب تشنج می‌کرد.

One night, as I was doing my patient rounds, I observed that he stopped breathing when he slept, and I wondered whether this was somehow related to his sleepiness and his seizures. My speculations quickly led to what I believe to be the first sleep-breathing study in Canada and the publication of the first paper I wrote in the sleep field.

یک شب، هنگام ویزیت بیمارانم، مشاهده کردم که او هنگام خواب نفس نمی‌کشد و از خودم پرسیدم که آیا این به نوعی با خواب‌آلودگی و تشنج‌هایش مرتبط است یا خیر. گمانه‌زنی‌های من به سرعت به چیزی منجر شد که به گمانم اولین مطالعه تنفس در خواب در کانادا و انتشار اولین مقاله‌ای است که در زمینه خواب نوشتم.

In the study we found that when he slept, the patient’s breathing passage became repeatedly obstructed and he stopped breathing, and that when he stopped breathing, his heart rate dropped and at times his heart would stop for up to ten seconds. When the brain is deprived of blood because the heart has stopped pumping, seizures can occur. We now could explain both the patient’s sleepiness and his seizures. We treated the patient with a tracheostomy, a hole placed in his windpipe, which bypassed the obstruction. His sleepiness was cured, and he never had another seizure.

در این مطالعه متوجه شدیم که وقتی او می‌خوابد، مجرای تنفس بیمار مکرراً مسدود می‌شود و نفس کشیدن را متوقف می‌کند و وقتی نفس کشیدن را متوقف می‌کند، ضربان قلبش کاهش می‌یابد و گاهی اوقات قلبش تا ده ثانیه متوقف می‌شود. وقتی مغز به دلیل توقف پمپاژ قلب از خون محروم می‌شود، ممکن است تشنج رخ دهد. اکنون می‌توانیم هم خواب‌آلودگی و هم تشنج بیمار را توضیح دهیم. ما بیمار را با تراکئوستومی، سوراخی که در نای او قرار داده می‌شود و انسداد را دور می‌زند، درمان کردیم. خواب‌آلودگی او درمان شد و دیگر هرگز تشنج نکرد.

I had found a case of sleep apnea, a disorder thought to be extremely rare, which had only been described a few years earlier, in the mid-1960s, in obscure (at least to me) European medical journals. This was probably the disorder that should have been diagnosed in the Chicago patient as well.

من موردی از آپنه خواب، اختلالی که تصور می‌شد بسیار نادر است، پیدا کرده بودم که تنها چند سال قبل، در اواسط دهه 1960، در مجلات پزشکی اروپایی گمنام (حداقل برای من) توصیف شده بود. احتمالاً این اختلالی بود که باید در بیمار شیکاگو نیز تشخیص داده می‌شد.

If you were to search the National Library of Medicine databases on the internet for all the articles written that contain the keywords sleep apnea syndrome, you would find more than six thousand articles; yet not one of them is listed before 1975.

اگر قرار بود در پایگاه‌های داده کتابخانه ملی پزشکی در اینترنت به دنبال تمام مقالاتی که حاوی کلمات کلیدی سندرم آپنه خواب هستند، بگردید، بیش از شش هزار مقاله پیدا می‌کردید؛ با این حال، هیچ یک از آنها قبل از سال 1975 فهرست نشده‌اند.

But sleep apnea is not new; though it was not recognized clinically until the 1970s, it has been around for thousands of years, as can be seen in Dickens’s Fat Boy and in historical figures from our earliest times. It has been around as long as there have been obese people.

اما آپنه خواب چیز جدیدی نیست. اگرچه تا دهه 1970 از نظر بالینی شناخته نشده بود، اما هزاران سال است که وجود دارد، همانطور که در پسر چاق دیکنز و در چهره‌های تاریخی از دوران اولیه ما دیده می‌شود. از زمانی که افراد چاق وجود داشته‌اند، وجود داشته است.

In 360 B.C.E., the tyrant of Heraclea (now called Iraklion, on the island of Crete) was a man by the name of Dionysius, a contemporary of Alexander the Great. He was so overweight that during public appearances he allowed audiences to see only his head. Historical texts reveal that he had a tendency to fall into a very deep sleep, so he hired people to poke him with long, thin needles while he slept, presumably to keep him breathing. Apparently they did not do the trick; the same texts note that he eventually “choked” on his own fat.

در سال ۳۶۰ پیش از میلاد، حاکم مستبد هراکلیا (که اکنون ایراکلیون نام دارد و در جزیره کرت واقع شده است) مردی به نام دیونیسیوس، معاصر اسکندر کبیر بود. او آنقدر اضافه وزن داشت که در حضورهای عمومی فقط به حضار اجازه می‌داد سرش را ببینند. متون تاریخی نشان می‌دهند که او تمایل به خواب بسیار عمیقی داشت، بنابراین افرادی را استخدام کرد تا در هنگام خواب با سوزن‌های بلند و نازک به او فرو کنند، احتمالاً برای اینکه نفسش بند بیاید. ظاهراً آنها این کار را نکردند؛ در همان متون اشاره شده است که او سرانجام در اثر چربی خودش “خفه” شد.

The U.S. president William Howard Taft, who was elected in 1908, had sleep apnea while he was in office, although none of his doctors understood the cause of his problem. He was overweight, he snored, and he was sleepy throughout his four-year term. When he became professor of law at Yale in 1912 after leaving the White House, he was still obese, requiring extra-wide chairs. He soon lost much of his excess weight and apparently was cured of his apnea. Eight years later, he became chief justice of the U.S. Supreme Court, where he demonstrated none of the symptoms of apnea.

ویلیام هاوارد تافت، رئیس جمهور ایالات متحده، که در سال ۱۹۰۸ انتخاب شد، در دوران تصدی خود دچار آپنه خواب بود، اگرچه هیچ یک از پزشکانش علت مشکل او را نفهمیدند. او اضافه وزن داشت، خروپف می‌کرد و در طول دوره چهار ساله ریاست جمهوری خود خواب‌آلود بود. وقتی در سال ۱۹۱۲ پس از ترک کاخ سفید به عنوان استاد حقوق در دانشگاه ییل منصوب شد، هنوز چاق بود و به صندلی‌های بسیار پهن نیاز داشت. او خیلی زود بخش زیادی از وزن اضافی خود را از دست داد و ظاهراً آپنه‌اش درمان شد. هشت سال بعد، او رئیس دیوان عالی ایالات متحده شد، جایی که هیچ یک از علائم آپنه را نشان نداد.

CAUSES OF SLEEP APNEA

Two types of problems lead to sleep apnea. The most common is an obstruction in the upper respiratory tract that can result in obstructive sleep apnea. Usually the breathing passage is kept open by muscles of the upper airway, but a variety of problems can impair the muscles’ ability to keep the passage open. Air going into the lungs usually travels through the nose, then makes a turn and moves behind the soft palate and down the throat (pharynx), before it finally gets into the lungs. A condition that interferes with the flow of air to any of these locations can result in sleep apnea. Thus, anything from a blocked nose to enlarged tonsils to a narrowed breathing passage due to obesity can lead to obstructive sleep apnea. For people with this disorder, the breathing passage is open while they are awake but obstructs when they are asleep; they cannot sleep and breathe at the same time.

علل آپنه خواب

دو نوع مشکل منجر به آپنه خواب می‌شود. شایع‌ترین آنها انسداد در دستگاه تنفسی فوقانی است که می‌تواند منجر به آپنه انسدادی خواب شود. معمولاً مجرای تنفسی توسط عضلات مجرای تنفسی فوقانی باز نگه داشته می‌شود، اما مشکلات مختلفی می‌تواند توانایی عضلات را در باز نگه داشتن این مجرا مختل کند. هوایی که وارد ریه‌ها می‌شود معمولاً از طریق بینی عبور می‌کند، سپس می‌چرخد و قبل از اینکه در نهایت وارد ریه‌ها شود، به پشت کام نرم و پایین گلو (حلق) می‌رود. وضعیتی که در جریان هوا به هر یک از این مکان‌ها اختلال ایجاد کند، می‌تواند منجر به آپنه خواب شود. بنابراین، هر چیزی از گرفتگی بینی گرفته تا بزرگ شدن لوزه‌ها و تنگ شدن مجرای تنفسی به دلیل چاقی می‌تواند منجر به آپنه انسدادی خواب شود. برای افراد مبتلا به این اختلال، مجرای تنفسی در هنگام بیداری باز است اما در هنگام خواب مسدود می‌شود. آنها نمی‌توانند همزمان بخوابند و نفس بکشند.

In children apnea could be caused by enlarged tonsils and adenoids, obesity, and even an abnormal (often inherited) jaw or facial structure. Just as we now see a great deal of type 2 (adult type) diabetes in children as a result of the obesity epidemic, we now see a great deal of apnea caused by obesity in children.

آپنه در کودکان می‌تواند ناشی از بزرگ شدن لوزه‌ها و آدنوئیدها، چاقی و حتی ساختار غیرطبیعی فک یا صورت (اغلب ارثی) باشد. همانطور که اکنون به دلیل اپیدمی چاقی، شاهد موارد زیادی از دیابت نوع 2 (نوع بزرگسالان) در کودکان هستیم، اکنون شاهد موارد زیادی از آپنه ناشی از چاقی در کودکان هستیم.

In adults apnea is most often caused by obesity or, as in children, by abnormal (often inherited) jaw or facial structure.

آپنه در بزرگسالان اغلب ناشی از چاقی یا مانند کودکان، ناشی از ساختار غیرطبیعی فک یا صورت (اغلب ارثی) است.

In the less common type, the problem is in the central nervous system. This results in central sleep apnea, a reduction in the electrical impulses from the nervous system to the muscles used for breathing. This disorder sometimes occurs when there are abnormalities in the nervous system and can also occur in people with heart failure, in people who have had a stroke, or as a reaction to narcotic pain medications.

در نوع کمتر شایع، مشکل در سیستم عصبی مرکزی است. این امر منجر به آپنه خواب مرکزی می‌شود که کاهش تکانه‌های الکتریکی از سیستم عصبی به عضلات مورد استفاده برای تنفس است. این اختلال گاهی اوقات در صورت وجود ناهنجاری در سیستم عصبی رخ می‌دهد و همچنین می‌تواند در افراد مبتلا به نارسایی قلبی، افرادی که دچار سکته مغزی شده‌اند یا در واکنش به داروهای مسکن مخدر رخ دهد.

When people stop breathing, the level of oxygen in the blood goes down and the level of carbon dioxide goes up. The low blood oxygen level forces the cardiovascular system to work harder, and the changes in the heart rate and the autonomic nervous system can increase the blood pressure. The increases in carbon dioxide level also affect the circulation, particularly the circulation of the brain. As a result, patients may awaken with headaches. For breathing to resume, the brain needs to wake up and open the breathing passage. People with sleep apnea awaken many hundreds of times per night. These disruptions result in a lack of quality sleep, which in turn causes severe daytime sleepiness.

وقتی افراد نفس نمی‌کشند، سطح اکسیژن خون پایین می‌آید و سطح دی‌اکسید کربن بالا می‌رود. سطح پایین اکسیژن خون، سیستم قلبی عروقی را مجبور به کار سخت‌تر می‌کند و تغییرات در ضربان قلب و سیستم عصبی خودکار می‌تواند فشار خون را افزایش دهد. افزایش سطح دی‌اکسید کربن همچنین بر گردش خون، به ویژه گردش خون مغز، تأثیر می‌گذارد. در نتیجه، بیماران ممکن است با سردرد از خواب بیدار شوند. برای از سرگیری تنفس، مغز باید بیدار شود و مجرای تنفس را باز کند. افراد مبتلا به آپنه خواب صدها بار در شب از خواب بیدار می‌شوند. این اختلالات منجر به کمبود خواب باکیفیت می‌شود که به نوبه خود باعث خواب‌آلودگی شدید در طول روز می‌شود.

In upper airway resistance syndrome (UARS), the variant of sleep apnea more common in women, breathing passages are not completely blocked; the awakenings are caused by snoring or snorts.

در سندرم مقاومت راه هوایی فوقانی (UARS)، نوعی از آپنه خواب که در زنان شایع‌تر است، مجاری تنفسی به طور کامل مسدود نمی‌شوند؛ بیدار شدن‌ها ناشی از خروپف یا خرناس است.

When we study people with sleep apnea, we see that the worst episodes occur while they are dreaming (in rapid eye movement sleep). One of the reasons for this is that people are paralyzed in REM sleep, and so the muscles that keep the airway open are also paralyzed. In addition, the body’s defense mechanisms are inhibited in REM sleep. Normally, there are systems that protect us against low blood oxygen and high carbon dioxide levels. They make us breathe more deeply and will wake us up if necessary. These alarm systems seem to be suppressed in REM sleep; the defense mechanisms do not start to work until the oxygen level is very low and the carbon dioxide level very high. In some women with sleep apnea, the only time their breathing becomes abnormal is during REM sleep.

وقتی افراد مبتلا به آپنه خواب را مطالعه می‌کنیم، می‌بینیم که بدترین دوره‌ها در هنگام خواب دیدن (در خواب با حرکت سریع چشم) رخ می‌دهد. یکی از دلایل این امر این است که افراد در خواب REM فلج می‌شوند و بنابراین عضلاتی که راه هوایی را باز نگه می‌دارند نیز فلج می‌شوند. علاوه بر این، مکانیسم‌های دفاعی بدن در خواب REM مهار می‌شوند. به طور معمول، سیستم‌هایی وجود دارند که ما را در برابر کمبود اکسیژن خون و سطح بالای دی اکسید کربن محافظت می‌کنند. آنها باعث می‌شوند عمیق‌تر نفس بکشیم و در صورت لزوم ما را از خواب بیدار می‌کنند. به نظر می‌رسد این سیستم‌های هشدار دهنده در خواب REM سرکوب می‌شوند. مکانیسم‌های دفاعی تا زمانی که سطح اکسیژن بسیار پایین و سطح دی اکسید کربن بسیار بالا نباشد، شروع به کار نمی‌کنند. در برخی از زنان مبتلا به آپنه خواب، تنها زمانی که تنفس آنها غیرطبیعی می‌شود، در طول خواب REM است.

Recognizing Sleep Apnea

When I was a medical student, I was taught that if we could understand everything there is to know about syphilis, we would know all there is to know in medicine. Of course, this was an exaggeration, but the point was that syphilis is a disease that can affect many different organ systems, including the neurological system and the cardiovascular system. In addition, patients could have many different symptoms, so by understanding syphilis, a medical trainee could learn about all these systems and thus understand many aspects of internal medicine and microbiology.

تشخیص آپنه خواب

وقتی دانشجوی پزشکی بودم، به من آموخته بودند که اگر بتوانیم همه چیز را در مورد سفلیس بدانیم، همه چیز را در پزشکی خواهیم دانست. البته، این یک اغراق بود، اما نکته این بود که سفلیس بیماری است که می‌تواند بر بسیاری از سیستم‌های مختلف بدن، از جمله سیستم عصبی و سیستم قلبی عروقی تأثیر بگذارد. علاوه بر این، بیماران می‌توانند علائم بسیار متفاوتی داشته باشند، بنابراین با درک سفلیس، یک کارآموز پزشکی می‌تواند در مورد همه این سیستم‌ها اطلاعات کسب کند و در نتیجه جنبه‌های زیادی از پزشکی داخلی و میکروبیولوژی را درک کند.

I believe that the same thing is true of sleep apnea. If we knew everything about sleep apnea, we would know a great deal about medicine. Sleep apnea affects many organ systems. People with sleep apnea have a bewildering array of symptoms that take them to the doctor. Perhaps one of the reasons it took so long for medical science to recognize the disorder was its multitude of symptoms. Additionally, the symptoms in men and women are not always the same.

من معتقدم که همین موضوع در مورد آپنه خواب نیز صادق است. اگر همه چیز را در مورد آپنه خواب می‌دانستیم، چیزهای زیادی در مورد پزشکی می‌دانستیم. آپنه خواب بر بسیاری از سیستم‌های بدن تأثیر می‌گذارد. افراد مبتلا به آپنه خواب طیف گیج‌کننده‌ای از علائم دارند که آنها را به پزشک می‌رساند. شاید یکی از دلایلی که علم پزشکی اینقدر طول کشید تا این اختلال را تشخیص دهد، کثرت علائم آن بود. علاوه بر این، علائم در مردان و زنان همیشه یکسان نیست.

But another reason sleep apnea was missed was that sleepiness was never considered a symptom. It was not something doctors asked patients about; people with sleepiness were dismissed as either not getting enough sleep or lazy.

اما دلیل دیگری که آپنه خواب نادیده گرفته می‌شد این بود که خواب‌آلودگی هرگز به عنوان یک علامت در نظر گرفته نمی‌شد. این چیزی نبود که پزشکان از بیماران در مورد آن بپرسند؛ افراد مبتلا به خواب‌آلودگی به عنوان افرادی که خواب کافی ندارند یا تنبل هستند، نادیده گرفته می‌شدند.

The most important cluster of symptoms of sleep apnea is sleepiness, snoring, and stopping breathing during sleep; for women, insomnia is also an important symptom.

مهم‌ترین خوشه علائم آپنه خواب، خواب‌آلودگی، خروپف و قطع تنفس در طول خواب است؛ برای زنان، بی‌خوابی نیز یک علامت مهم است.

SLEEPINESS

People with sleep apnea often fall asleep in low-stimulus situations such as watching television, waiting at a doctor’s office, and traveling as a passenger in an automobile. Additionally, even small amounts of alcohol can dramatically worsen their sleepiness. They might fall asleep at times when it is dangerous to do so, such as when they are operating a motor vehicle or piloting an aircraft. The two most unusual circumstances in which patients of mine with apnea fell asleep were during their own wedding ceremony (the groom started snoring while still standing up) and during sexual intercourse. In both instances, the spouses insisted on immediate consultation!

خواب‌آلودگی

افراد مبتلا به آپنه خواب اغلب در موقعیت‌های کم‌محرک مانند تماشای تلویزیون، انتظار در مطب پزشک و سفر به عنوان مسافر خودرو به خواب می‌روند. علاوه بر این، حتی مقادیر کم الکل می‌تواند خواب‌آلودگی آنها را به طرز چشمگیری بدتر کند. آنها ممکن است در مواقعی که انجام این کار خطرناک است، مانند رانندگی با وسیله نقلیه موتوری یا خلبانی هواپیما، به خواب بروند. دو مورد از غیرمعمول‌ترین موقعیت‌هایی که بیماران مبتلا به آپنه من در آنها به خواب رفتند، در طول مراسم عروسی خودشان (داماد در حالی که هنوز ایستاده بود شروع به خروپف کرد) و در طول رابطه جنسی بود. در هر دو مورد، همسران اصرار داشتند که فوراً مشاوره شوند!

SNORING (AGAIN)

Many people with obstructive sleep apnea believe they sleep well. Because they cannot hear their own snoring, they do not think that they do snore or that their snoring is disruptive to others. In our sleep clinic, we have patients look at a digital video of themselves sleeping that is taken during the sleep test. They often remark, “My God, is that me? What have I put my family through?”

خروپف (دوباره)

بسیاری از افراد مبتلا به آپنه انسدادی خواب معتقدند که خوب می‌خوابند. از آنجا که نمی‌توانند صدای خروپف خود را بشنوند، فکر نمی‌کنند که خروپف می‌کنند یا خروپف آنها برای دیگران مزاحمت ایجاد می‌کند. در کلینیک خواب ما، از بیماران می‌خواهیم که به ویدیوی دیجیتالی خواب خود که در طول تست خواب گرفته شده است، نگاه کنند. آنها اغلب می‌گویند: “خدای من، این منم؟ من چه بلایی سر خانواده‌ام آورده‌ام؟”

Alcohol makes snoring louder and more severe. Someone who normally has no other symptoms of apnea than snoring might stop breathing while sleeping after drinking even small amounts of alcohol—alcohol can turn snoring into apnea.

الکل خروپف را بلندتر و شدیدتر می‌کند. کسی که معمولاً هیچ علامت دیگری از آپنه به جز خروپف ندارد، ممکن است پس از نوشیدن حتی مقدار کمی الکل، هنگام خواب دچار قطع تنفس شود – الکل می‌تواند خروپف را به آپنه تبدیل کند.

STOPPING BREATHING

The word apnea means “stopped breathing.” Though bed partners might be tempted to think that any silence emanating from a snorer would be a good thing, nothing could be farther from the truth. When a person who snores suddenly becomes silent, the listener usually waits with trepidation for the breathing (and the snoring) to resume. This can happen over and over again during the night. What is worse to the listener than the loud snoring is the hundreds of repetitive cycles of noise, quiet, noise, quiet. These apneic events make up the third of the main features of sleep apnea. However, there are other symptoms.

قطع تنفس

کلمه آپنه به معنای “قطع تنفس” است. اگرچه ممکن است اطرافیان فرد خروپف کننده فکر کنند که هرگونه سکوتی که از فرد خروپف کننده ساطع می‌شود، چیز خوبی است، اما هیچ چیز نمی‌تواند از حقیقت دورتر باشد. وقتی فردی که خروپف می‌کند ناگهان ساکت می‌شود، شنونده معمولاً با ترس منتظر می‌ماند تا تنفس (و خروپف) از سر گرفته شود. این اتفاق می‌تواند بارها و بارها در طول شب رخ دهد. چیزی که برای شنونده بدتر از خروپف بلند است، صدها چرخه تکراری صدا، سکوت، صدا، سکوت است. این وقایع آپنه، سومین ویژگی اصلی آپنه خواب را تشکیل می‌دهند. با این حال، علائم دیگری نیز وجود دارد.

OTHER SYMPTOMS

Stopping breathing affects several organs of the body, which can cause many other symptoms and be even more of a problem than the three main symptoms discussed so far. People with sleep apnea may complain of awakening with choking or headaches (either during the night or in the morning), loss of interest in sex, needing to take frequent trips to the bathroom at night, symptoms of cardiovascular disease, and heartburn.

علائم دیگر

قطع تنفس چندین عضو بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد که می‌تواند علائم بسیار دیگری ایجاد کند و حتی مشکل‌سازتر از سه علامت اصلی مورد بحث تاکنون باشد. افراد مبتلا به آپنه خواب ممکن است از بیدار شدن با احساس خفگی یا سردرد (چه در طول شب و چه در صبح)، از دست دادن علاقه به رابطه جنسی، نیاز به رفتن مکرر به دستشویی در شب، علائم بیماری قلبی عروقی و سوزش سر دل شکایت کنند.

In some patients, the clinical findings mimic a psychiatric disorder; people might complain of symptoms that are similar to those found in depression or other conditions. Women, in particular, are frequently treated for depression before their apnea is recognized.

در برخی از بیماران، یافته‌های بالینی شبیه یک اختلال روانی است؛ افراد ممکن است از علائمی شکایت کنند که مشابه علائم افسردگی یا سایر بیماری‌ها است. به ویژه زنان، قبل از تشخیص آپنه، اغلب برای افسردگی تحت درمان قرار می‌گیرند.

OBESITY

The world is in the middle of a major epidemic of obesity that is affecting all age groups. It is estimated that by 2025, 18 percent of all men and 21 percent of all women worldwide will be obese. Currently, about two-thirds of American adults (compared to less than one-quarter forty years ago) are above their ideal weight, which is measured by the body mass index (BMI) and is defined as a BMI of less than 25. (The Centers for Disease Control offers a BMI calculator at its website, cdc.gov.) In 2016 the CDC reported that 35 percent of American men and 40 percent of women are obese (have a BMI of more than 30). The proportion of North Americans with extreme obesity increased more than sixfold between 1960 and 2012. Half of all people with extreme obesity are likely to have sleep apnea. They are also much more likely to have cardiovascular disease and diabetes. About 75 percent of sleep apnea patients at most sleep clinics are obese, and symptoms often started after a substantial weight gain. The average adult sleep apnea patient in our clinic has a BMI of 33. Even children are becoming obese, and many of them are now also suffering from sleep apnea.

چاقی

جهان در میانه یک اپیدمی بزرگ چاقی است که همه گروه‌های سنی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۰۲۵، ۱۸ درصد از کل مردان و ۲۱ درصد از کل زنان در سراسر جهان چاق خواهند بود. در حال حاضر، حدود دو سوم بزرگسالان آمریکایی (در مقایسه با کمتر از یک چهارم چهل سال پیش) بالاتر از وزن ایده‌آل خود هستند که با شاخص توده بدنی (BMI) اندازه‌گیری می‌شود و به عنوان BMI کمتر از ۲۵ تعریف می‌شود. (مراکز کنترل بیماری یک ماشین حساب BMI در وب‌سایت خود، cdc.gov، ارائه می‌دهد.) در سال ۲۰۱۶، CDC گزارش داد که ۳۵ درصد از مردان آمریکایی و ۴۰ درصد از زنان چاق هستند (BMI بیش از ۳۰ دارند). نسبت آمریکای شمالی‌هایی که چاقی مفرط دارند، بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۲ بیش از شش برابر افزایش یافته است. نیمی از افراد مبتلا به چاقی مفرط احتمالاً دچار آپنه خواب هستند. همچنین احتمال ابتلای آنها به بیماری‌های قلبی عروقی و دیابت بسیار بیشتر است. حدود ۷۵ درصد از بیماران آپنه خواب در اکثر کلینیک‌های خواب، چاق هستند و علائم اغلب پس از افزایش وزن قابل توجه شروع می‌شوند. میانگین شاخص توده بدنی (BMI) یک بیمار بزرگسال مبتلا به آپنه خواب در کلینیک ما ۳۳ است. حتی کودکان نیز در حال چاق شدن هستند و بسیاری از آنها اکنون از آپنه خواب نیز رنج می‌برند.

Young, apparently healthy athletes who are overweight are subject to sleep apnea. For example, a study in 2016 estimated that 8 percent of college football players have sleep apnea, and a study in 2003 reported that about one-third of NFL linebackers have it. Another study in 2010 reported that about half of retired NFL players had sleep apnea.

ورزشکاران جوان و به ظاهر سالم که اضافه وزن دارند، در معرض آپنه خواب قرار دارند. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ تخمین زد که ۸ درصد از بازیکنان فوتبال دانشگاهی دچار آپنه خواب هستند و یک مطالعه در سال ۲۰۰۳ گزارش داد که حدود یک سوم از بازیکنان خط دفاعی NFL به آن مبتلا هستند. مطالعه دیگری در سال ۲۰۱۰ گزارش داد که حدود نیمی از بازیکنان بازنشسته NFL دچار آپنه خواب هستند.

RECOGNIZING SLEEP APNEA IN OTHERS

From the symptoms mentioned in this chapter, it should be relatively easy to recognize when a sleep-breathing problem is present. Listening to the loud, struggling snoring sounds—and the quiet periods when breathing is obstructed—is frightening. But often the symptoms come on so slowly that their significance is missed until something dramatic happens, an event that becomes a wakeup call to the family. This could include a patient’s falling asleep at the wheel, missing important appointments, or nodding off at unfortunate times. In general, if a bed partner snores, is observed to stop breathing while asleep, has had changes in personality (irritability, inability to concentrate, and so on), or falls asleep at the wrong time and in the wrong place, he or she may well have sleep apnea.

تشخیص آپنه خواب در دیگران

از علائم ذکر شده در این فصل، تشخیص وجود مشکل تنفس در خواب باید نسبتاً آسان باشد. گوش دادن به صداهای بلند و تقلاکننده خروپف – و دوره‌های آرام انسداد تنفس – ترسناک است. اما اغلب علائم آنقدر آهسته ظاهر می‌شوند که اهمیت آنها تا زمانی که اتفاق دراماتیکی رخ ندهد، نادیده گرفته می‌شود، رویدادی که به زنگ بیدارباشی برای خانواده تبدیل می‌شود. این می‌تواند شامل خوابیدن بیمار پشت فرمان، از دست دادن قرارهای مهم یا چرت زدن در مواقع نامناسب باشد. به طور کلی، اگر شریک زندگی خروپف کند، مشاهده شود که هنگام خواب تنفسش قطع می‌شود، تغییراتی در شخصیت (تحریک‌پذیری، عدم توانایی در تمرکز و غیره) داشته باشد، یا در زمان و مکان نامناسبی به خواب برود، ممکن است آپنه خواب داشته باشد.

Many people, even those with severe apnea, might doubt that they have a problem and think that they are champion sleepers. Only when they see and hear themselves sleeping does the significance of their problem become apparent to them. The spouse or bed partner should persevere to make sure that the problem is evaluated—perhaps by making a video of the person sleeping.

بسیاری از افراد، حتی آنهایی که آپنه شدید دارند، ممکن است در مورد داشتن مشکل شک داشته باشند و فکر کنند که قهرمان خواب هستند. تنها زمانی که خودشان را در حال خواب می‌بینند و صدای خودشان را می‌شنوند، اهمیت مشکلشان برایشان آشکار می‌شود. همسر یا شریک خواب باید برای اطمینان از ارزیابی مشکل پافشاری کند – شاید با تهیه فیلم از فرد در حال خواب.

As noted, sleep apnea can occur in people of any age, including children. The symptoms and causes of sleep apnea in children might be different from those of adults, and parents should keep a few general rules in mind. If a child snores loudly most nights and is observed to stop breathing, it may be a signal that he or she has apnea. If this symptom is associated with very restless sleep such as moving the neck or the jaw to open the breathing passage, that is another indicator. A child who has large tonsils, who is overweight, or who has a small jaw may have an obstructed breathing passage. Orthodontic evaluation and treatment can often cure the apnea if it is caused by abnormalities of the jaw.

همانطور که اشاره شد، آپنه خواب می‌تواند در افراد در هر سنی، از جمله کودکان، رخ دهد. علائم و علل آپنه خواب در کودکان ممکن است با علائم بزرگسالان متفاوت باشد و والدین باید چند قانون کلی را در نظر داشته باشند. اگر کودکی بیشتر شب‌ها با صدای بلند خروپف می‌کند و مشاهده می‌شود که نفسش بند می‌آید، ممکن است نشانه‌ای از آپنه باشد. اگر این علامت با خواب بسیار ناآرام مانند حرکت دادن گردن یا فک برای باز کردن مجرای تنفس همراه باشد، این یکی دیگر از شاخص‌ها است. کودکی که لوزه‌های بزرگی دارد، اضافه وزن دارد یا فک کوچکی دارد، ممکن است مجرای تنفسش مسدود شده باشد. ارزیابی و درمان ارتودنسی اغلب می‌تواند آپنه را در صورتی که ناشی از ناهنجاری‌های فک باشد، درمان کند. کودکانی که خواب‌آلود هستند ممکن است به نظر برسد که اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه دارند؛ به عبارت دیگر، ممکن است به جای خواب‌آلودگی، بیش‌فعال به نظر برسند. آپنه خواب در کودکان آنقدر شایع است که در سال ۲۰۱۲، آکادمی اطفال آمریکا پیشنهاد کرد که همه کودکان در طول ویزیت‌های معمول در مطب، از نظر آپنه خواب غربالگری شوند.

Children who are sleepy may appear to have attention deficit hyperactivity disorder; in other words, they may seem hyperactive rather than sleepy. Sleep apnea is so common in children that in 2012 the American Academy of Pediatrics suggested that all children be screened for sleep apnea during routine office visits.

کودکانی که خواب‌آلود هستند ممکن است به نظر برسد که اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه دارند؛ به عبارت دیگر، ممکن است به جای خواب‌آلودگی، بیش‌فعال به نظر برسند. آپنه خواب در کودکان آنقدر شایع است که در سال ۲۰۱۲، آکادمی اطفال آمریکا پیشنهاد کرد که همه کودکان در طول ویزیت‌های معمول در مطب، از نظر آپنه خواب غربالگری شوند.

HOW MANY RISK FACTORS DO YOU HAVE?

The Berlin Questionnaire shown in the figure below assesses a person’s risk of having sleep apnea. I have modified the questionnaire slightly to include not just overweight people but also those who might have other abnormalities such as small jaws that could lead to a sleep-breathing disorder. Like any tool that estimates risk, it could overestimate or underestimate. If you think you have a sleep-breathing problem, you should describe the symptoms to your doctor as accurately as possible, perhaps bringing a family member with you. Take a copy of this completed questionnaire when you go to the doctor to demonstrate your reasons for concern.

چند عامل خطر دارید؟

پرسشنامه برلین که در شکل زیر نشان داده شده است، خطر ابتلا به آپنه خواب را در فرد ارزیابی می‌کند. من این پرسشنامه را کمی تغییر داده‌ام تا نه تنها افراد دارای اضافه وزن، بلکه افرادی را که ممکن است ناهنجاری‌های دیگری مانند فک کوچک داشته باشند که می‌تواند منجر به اختلال تنفس در خواب شود، نیز در بر بگیرد. مانند هر ابزاری که خطر را تخمین می‌زند، می‌تواند بیش از حد یا کمتر از حد تخمین بزند. اگر فکر می‌کنید مشکل تنفس در خواب دارید، باید علائم را تا حد امکان دقیق برای پزشک خود شرح دهید، شاید بهتر باشد یکی از اعضای خانواده خود را همراه داشته باشید. هنگام مراجعه به پزشک، یک نسخه از این پرسشنامه تکمیل شده را همراه داشته باشید تا دلایل نگرانی خود را نشان دهید.

The questionnaire indicates the statistical likelihood that a person has apnea. Like most tools, it is far from perfect. Some people who score positive might not have apnea, while some who score negative might have it. The questionnaire has been weighted to be sensitive, so that it will miss the fewest number of people who might have sleep apnea. Using this tool and the other tests described above, your doctor will be able to determine whether you should see a sleep specialist.

این پرسشنامه احتمال آماری ابتلای فرد به آپنه را نشان می‌دهد. مانند اکثر ابزارها، به هیچ وجه کامل نیست. برخی از افرادی که امتیاز مثبت می‌گیرند ممکن است آپنه نداشته باشند، در حالی که برخی که امتیاز منفی می‌گیرند ممکن است آن را داشته باشند. پرسشنامه برای حساسیت بیشتر وزن‌دهی شده است، به طوری که کمترین تعداد افرادی را که ممکن است آپنه خواب داشته باشند، از قلم می‌اندازد. با استفاده از این ابزار و سایر آزمایش‌های شرح داده شده در بالا، پزشک شما قادر خواهد بود تشخیص دهد که آیا باید به یک متخصص خواب مراجعه کنید یا خیر.

Our Untreated Sleep Apnea Sufferers

As is true of most people who have sleep disorders, the average person who is diagnosed with sleep apnea will have seen many doctors before that correct diagnosis is made. One study showed that sleep apnea patients were seeing doctors more frequently than normal for as long as ten years before they were correctly diagnosed. Most doctors do not question their patients about how they sleep, whether they snore, or whether they feel sleepy in the daytime. Many doctors still believe the stereotype of apnea as a disease of obese middle-aged men; they often discount the symptoms of apnea in the women and children they see.

مبتلایان به آپنه خواب درمان نشده ما

همانطور که در مورد اکثر افرادی که اختلالات خواب دارند صادق است، یک فرد معمولی که مبتلا به آپنه خواب تشخیص داده می‌شود، قبل از تشخیص صحیح، پزشکان زیادی را ملاقات خواهد کرد. یک مطالعه نشان داد که بیماران آپنه خواب، تا ده سال قبل از تشخیص صحیح، بیشتر از حد معمول به پزشکان مراجعه می‌کردند. اکثر پزشکان از بیماران خود در مورد نحوه خواب، خروپف یا خواب‌آلودگی در طول روز سوال نمی‌کنند. بسیاری از پزشکان هنوز به کلیشه آپنه به عنوان بیماری مردان میانسال چاق اعتقاد دارند. آنها اغلب علائم آپنه را در زنان و کودکانی که ویزیت می‌کنند، نادیده می‌گیرند.

The Berlin Questionnaire

پرسشنامه برلین

The best data available, based on studies done by the University of Wisconsin first reported in 1993 and continuing to this day, indicate that sleep apnea occurs in at least 2 percent of women and 4 percent of men in the United States; similar data suggest that these percentages also obtain throughout the Western world. This means that if a family doctor sees one hundred adult patients, fifty women and fifty men, each week, three of them (two men and one woman) will have sleep apnea. Imagine how many patients a single doctor is likely to miss in a year!

بهترین داده‌های موجود، بر اساس مطالعات انجام شده توسط دانشگاه ویسکانسین که اولین بار در سال ۱۹۹۳ گزارش شد و تا به امروز ادامه دارد، نشان می‌دهد که آپنه خواب حداقل در ۲ درصد از زنان و ۴ درصد از مردان در ایالات متحده رخ می‌دهد؛ داده‌های مشابه نشان می‌دهد که این درصدها در سراسر جهان غرب نیز وجود دارد. این بدان معناست که اگر یک پزشک خانواده هر هفته صد بیمار بزرگسال، پنجاه زن و پنجاه مرد را ویزیت کند، سه نفر از آنها (دو مرد و یک زن) مبتلا به آپنه خواب خواهند بود. تصور کنید که یک پزشک به تنهایی در یک سال چه تعداد بیمار را ممکن است از دست بدهد!

In our sleep clinic, the average age of patients being diagnosed with sleep apnea is around fifty, but many have had symptoms for five to ten years before they are diagnosed. Some of our patients have lost their jobs and homes because of the disorder. Many are being treated for conditions that they may not have, such as depression, and receiving unnecessary medications that could have serious side effects. Patients with sleep apnea are more likely to develop high blood pressure or suffer a heart attack, heart failure, or a stroke.

در کلینیک خواب ما، میانگین سنی بیمارانی که آپنه خواب در آنها تشخیص داده می‌شود حدود پنجاه سال است، اما بسیاری از آنها پنج تا ده سال قبل از تشخیص، علائم را داشته‌اند. برخی از بیماران ما به دلیل این اختلال شغل و خانه خود را از دست داده‌اند. بسیاری از آنها به دلیل بیماری‌هایی که ممکن است نداشته باشند، مانند افسردگی، تحت درمان قرار می‌گیرند و داروهای غیرضروری دریافت می‌کنند که می‌توانند عوارض جانبی جدی داشته باشند. بیماران مبتلا به آپنه خواب بیشتر در معرض ابتلا به فشار خون بالا یا حمله قلبی، نارسایی قلبی یا سکته مغزی هستند.

Many of my patients have fallen asleep driving—and some of those patients have been truck drivers, train engineers, and airplane pilots. Studies in several countries have shown that apnea patients are at much greater risk of having car accidents. Doctors need to make the connection that patients who fall asleep while driving could have a major sleep problem. In December 2013 a Metro-North Railroad engineer with undiagnosed sleep apnea fell asleep as he was driving a train in the Bronx, New York, resulting in a derailment. Four people were killed and sixty-one passengers were injured. As a result of this and other high-profile accidents, the public is increasingly demanding that locomotive engineers be tested for sleep apnea. Some trucking companies already screen and test their drivers for sleep apnea.

بسیاری از بیماران من در حین رانندگی به خواب رفته‌اند – و برخی از این بیماران راننده کامیون، مهندس قطار و خلبان هواپیما بوده‌اند. مطالعات در چندین کشور نشان داده است که بیماران آپنه در معرض خطر بسیار بیشتری برای تصادفات رانندگی هستند. پزشکان باید این ارتباط را برقرار کنند که بیمارانی که هنگام رانندگی به خواب می‌روند می‌توانند مشکل خواب عمده‌ای داشته باشند. در دسامبر ۲۰۱۳، یک مهندس راه‌آهن مترو-شمال با آپنه خواب تشخیص داده نشده، هنگام رانندگی قطار در برانکس، نیویورک به خواب رفت و منجر به خروج قطار از ریل شد. چهار نفر کشته و شصت و یک مسافر زخمی شدند. در نتیجه این حادثه و سایر حوادث مهم، مردم به طور فزاینده‌ای خواستار آزمایش آپنه خواب برای مهندسان لوکوموتیو هستند. برخی از شرکت‌های حمل و نقل در حال حاضر رانندگان خود را برای آپنه خواب غربالگری و آزمایش می‌کنند.

Management of Sleep Apnea

If your doctor suspects you have sleep apnea, he or she will ask about sleep and sleepiness during the daytime. If the doctor strongly suspects you have sleep apnea, he or she will probably refer you to a sleep clinic for overnight testing. This testing can also be done in the patient’s home, but the home testing is not usually as comprehensive as the testing done in a laboratory.

مدیریت آپنه خواب

اگر پزشک شما به آپنه خواب مشکوک شود، در مورد خواب و خواب‌آلودگی در طول روز سؤال خواهد کرد. اگر پزشک به شدت به آپنه خواب مشکوک شود، احتمالاً شما را برای آزمایش شبانه به کلینیک خواب ارجاع می‌دهد. این آزمایش را می‌توان در خانه بیمار نیز انجام داد، اما آزمایش خانگی معمولاً به اندازه آزمایش انجام شده در آزمایشگاه جامع نیست.

WHAT THE SLEEP TEST SHOWS IN SLEEP APNEA

To prove that apnea is present, the sleep test evaluates brain waves (via an EEG) to determine whether the person is sleeping; eye movements (by means of electrodes around the eyes) to see when the patient is in REM sleep; the heart rhythm (with an electrocardiogram); blood oxygen levels; measures of effort to breathe by the chest and abdomen; and whether the person is breathing from an airflow indicator in front of the nose and mouth. These measurements are monitored over an entire night.

آنچه تست خواب در آپنه خواب نشان می‌دهد

برای اثبات وجود آپنه، تست خواب امواج مغزی (از طریق EEG) را ارزیابی می‌کند تا مشخص شود که آیا فرد خواب است یا خیر؛ حرکات چشم (از طریق الکترودهای اطراف چشم) را ارزیابی می‌کند تا ببیند بیمار چه زمانی در خواب REM است؛ ریتم قلب (با الکتروکاردیوگرام)؛ سطح اکسیژن خون؛ اندازه‌گیری تلاش برای تنفس از طریق قفسه سینه و شکم؛ و اینکه آیا فرد از طریق یک نشانگر جریان هوا در جلوی بینی و دهان نفس می‌کشد یا خیر. این اندازه‌گیری‌ها در طول یک شب کامل بررسی می‌شوند.

The figure below shows a few of the measurements made in a sleep study. These measurements show that the patient has sleep apnea. The section on the left illustrates what we see when the person is awake. The section on the right shows what we see when the person is asleep. When the person is awake, breathing effort and airflow are regular and blood oxygen level is steady. When the person is asleep, although efforts to breathe continue, there are times when airflow is zero. The blood oxygen level drops to dangerously low levels with each episode of stopped breathing and the oxygen level is no longer steady; it now goes up and down with each episode. The episodes in this example occur about once per minute.

شکل زیر تعدادی از اندازه‌گیری‌های انجام شده در یک مطالعه خواب را نشان می‌دهد. این اندازه‌گیری‌ها نشان می‌دهد که بیمار آپنه خواب دارد. بخش سمت چپ آنچه را که ما در هنگام بیداری فرد می‌بینیم نشان می‌دهد. بخش سمت راست آنچه را که ما در هنگام خواب فرد می‌بینیم نشان می‌دهد. وقتی فرد بیدار است، تلاش تنفسی و جریان هوا منظم و سطح اکسیژن خون ثابت است. وقتی فرد خواب است، اگرچه تلاش برای تنفس ادامه دارد، مواقعی وجود دارد که جریان هوا صفر است. سطح اکسیژن خون با هر دوره توقف تنفس به سطوح خطرناکی کاهش می‌یابد و سطح اکسیژن دیگر ثابت نیست. اکنون با هر دوره بالا و پایین می‌رود. دوره‌های ذکر شده در این مثال تقریباً یک بار در دقیقه اتفاق می‌افتند.

Measurements Made in a Sleep Study

اندازه‌گیری‌های انجام‌شده در یک مطالعه خواب

Not included in the example is the EEG, which showed an awakening right before the patient started breathing again with each episode. The typical patient in our clinic stops breathing and wakes up about thirty to forty-five times every hour. Stopping breathing less than fifteen times an hour indicates mild apnea; between fifteen and thirty times is moderate; more than thirty times is severe. We also digitally video record the entire night and show patients their record and video the next morning. When they examine the results of their sleep study, they often become frightened and more aware of the dangers associated with these events, and realize that they must get treatment.

در این مثال، نوار مغزی (EEG) لحاظ نشده است، که درست قبل از شروع مجدد تنفس بیمار در هر دوره، بیدار شدن را نشان می‌داد. بیمار معمولی در کلینیک ما حدود سی تا چهل و پنج بار در ساعت نفسش بند می‌آید و از خواب بیدار می‌شود. قطع تنفس کمتر از پانزده بار در ساعت نشان دهنده آپنه خفیف است؛ بین پانزده تا سی بار متوسط است؛ بیش از سی بار شدید است. ما همچنین تمام شب را به صورت دیجیتالی ضبط ویدیویی می‌کنیم و ضبط و ویدیوی آنها را صبح روز بعد به بیماران نشان می‌دهیم. وقتی نتایج مطالعه خواب خود را بررسی می‌کنند، اغلب وحشت می‌کنند و از خطرات مرتبط با این وقایع آگاه‌تر می‌شوند و متوجه می‌شوند که باید تحت درمان قرار گیرند.

WEIGHT LOSS AND GENERAL MEASURES

Treatment of sleep apnea includes the measures used for all people who snore (weight loss, avoidance of alcohol and certain drugs, use of dental appliances), described earlier in this chapter, along with specific treatments to open the airway that becomes blocked during sleep.

کاهش وزن و اقدامات کلی

درمان آپنه خواب شامل اقداماتی است که برای همه افرادی که خروپف می‌کنند (کاهش وزن، اجتناب از الکل و برخی داروها، استفاده از وسایل دندانپزشکی) که قبلاً در این فصل توضیح داده شده است، همراه با درمان‌های خاص برای باز کردن راه هوایی که در طول خواب مسدود می‌شود، استفاده می‌شود.

When I diagnose patients with sleep apnea, I also point out to them something that I have observed many times. The forty-five-year-old sleep apnea sufferer is still mobile and might be in reasonable health. The fifty-five-year old sleep apnea sufferer who is overweight will probably have already had a major cardiovascular event such as a heart attack and frequently has developed diabetes. Arthritis in the knees or the hips may also be present. The hips and knees are particularly vulnerable because those joints are under the greatest amount of stress when a person is overweight. With knee and hip problems, the patient is no longer as mobile as he or she once was, and so exercises less, causing the weight to balloon upward. I often hear patients use the excuse, “I can’t lose weight because I can’t run or walk on the treadmill or use the bicycle. There is no exercise I can do.” I tell them to go to their local swimming pool. Exercise programs are available or can be designed for these patients. Walking in the water, which removes pressure from weight-bearing joints, is excellent exercise. Other, supervised exercises in water can also be beneficial. Along with regular exercise, the patient needs to normalize his or her food intake. It is beyond the scope of this book to focus on dieting, but if a person cannot lose weight, there may be another medical condition underlying his or her obesity; such patients should seek professional help. In cases of extreme obesity bariatric surgery might be an option.

وقتی بیماران مبتلا به آپنه خواب را تشخیص می‌دهم، چیزی را که بارها مشاهده کرده‌ام به آنها گوشزد می‌کنم. فرد چهل و پنج ساله مبتلا به آپنه خواب هنوز قادر به حرکت است و ممکن است از سلامت قابل قبولی برخوردار باشد. فرد پنجاه و پنج ساله مبتلا به آپنه خواب که اضافه وزن دارد، احتمالاً قبلاً یک حادثه قلبی عروقی بزرگ مانند حمله قلبی داشته و اغلب به دیابت مبتلا شده است. آرتروز در زانوها یا لگن نیز ممکن است وجود داشته باشد. لگن و زانوها به ویژه آسیب‌پذیر هستند زیرا این مفاصل وقتی فرد اضافه وزن دارد، بیشترین فشار را متحمل می‌شوند. با مشکلات زانو و لگن، بیمار دیگر به اندازه گذشته متحرک نیست و بنابراین کمتر ورزش می‌کند و باعث می‌شود وزن به سمت بالا افزایش یابد. اغلب می‌شنوم که بیماران این بهانه را می‌آورند: “من نمی‌توانم وزن کم کنم چون نمی‌توانم روی تردمیل بدوم یا راه بروم یا از دوچرخه استفاده کنم. هیچ ورزشی وجود ندارد که بتوانم انجام دهم.” به آنها می‌گویم به استخر محلی خود بروند. برنامه‌های ورزشی برای این بیماران در دسترس است یا می‌توان آنها را طراحی کرد. راه رفتن در آب، که فشار را از مفاصل تحمل کننده وزن برمی‌دارد، ورزش بسیار خوبی است. سایر تمرینات تحت نظارت در آب نیز می‌توانند مفید باشند. در کنار ورزش منظم، بیمار باید میزان مصرف غذای خود را به حالت عادی برگرداند. تمرکز بر رژیم غذایی فراتر از محدوده این کتاب است، اما اگر فردی نمی‌تواند وزن کم کند، ممکن است بیماری دیگری زمینه‌ساز چاقی او باشد؛ چنین بیمارانی باید از متخصصان کمک بگیرند. در موارد چاقی شدید، جراحی چاقی می‌تواند یک گزینه باشد.

OPENING THE BLOCKED BREATHING PASSAGE

When obstructive sleep apnea has been confirmed by testing, the treatments mentioned earlier for snoring are usually recommended. In cases that don’t respond to these treatments, if severe obesity or apnea is present, or for very severe cases we recommend more aggressive treatment, especially continuous positive airway pressure (CPAP).

باز کردن مجرای تنفسی مسدود شده

هنگامی که آپنه انسدادی خواب با آزمایش تأیید شود، معمولاً درمان‌های ذکر شده برای خروپف توصیه می‌شوند. در مواردی که به این درمان‌ها پاسخ نمی‌دهند، اگر چاقی شدید یا آپنه وجود دارد، یا برای موارد بسیار شدید، درمان تهاجمی‌تر، به ویژه فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) را توصیه می‌کنیم.

CPAP. With this treatment, the patient wears a mask, usually over the nose, but sometimes over the nose and mouth. This is attached by a hose to a device the size of a toaster which generates pressure that opens the breathing passage. CPAP treatment usually gets rid of snoring, effectively reestablishing regular breathing. This type of treatment does not work for everyone because some patients have difficulty getting used to the pressure in the nose or develop symptoms of a blocked or runny nose. Sometimes, humidification is added to the system, but some people still have difficulty. CPAP seems to be tolerated and effective in about 70 percent of severe sleep apnea cases. For bed partners concerned that the noise of the machine is going to replace the noise of the snoring patient, with no net gain in quietness, the machines widely available in 2017 are fairly quiet—rather like a very quiet air conditioner.

سی پپ. در این روش درمانی، بیمار ماسکی را می‌پوشد که معمولاً روی بینی، اما گاهی اوقات روی بینی و دهان قرار می‌گیرد. این ماسک توسط یک شلنگ به دستگاهی به اندازه یک توستر متصل می‌شود که فشاری ایجاد می‌کند که مجرای تنفس را باز می‌کند. درمان سی پپ معمولاً خروپف را از بین می‌برد و تنفس منظم را به طور مؤثر برقرار می‌کند. این نوع درمان برای همه مؤثر نیست زیرا برخی از بیماران در عادت کردن به فشار داخل بینی مشکل دارند یا علائم گرفتگی یا آبریزش بینی را نشان می‌دهند. گاهی اوقات، رطوبت به سیستم اضافه می‌شود، اما برخی افراد هنوز مشکل دارند. به نظر می‌رسد سی پپ در حدود ۷۰ درصد از موارد آپنه خواب شدید قابل تحمل و مؤثر است. برای شرکای خواب که نگران این هستند که صدای دستگاه جایگزین صدای بیمار خروپف کننده شود، بدون اینکه هیچ افزایش خالصی در سکوت ایجاد شود، دستگاه‌هایی که به طور گسترده در سال ۲۰۱۷ در دسترس هستند، نسبتاً بی‌صدا هستند – تقریباً مانند یک تهویه مطبوع بسیار بی‌صدا.

Other PAPs. The CPAP machine creates a single effective pressure. Machines are also available that continually adjust themselves (these are called autotitrating or AutoPAP), as well as machines that deliver two pressures (called Bilevel or BiPAP). Some machines help the patient breathe in addition to opening up the breathing passage. The sleep specialist will generally recommend the machine type and settings, as well as the mask type. We can now monitor remotely how well the patient is doing on treatment by communicating with the machine wirelessly. Patients can also monitor how they are doing by using a smartphone that communicates with their PAP device.

سایر دستگاه‌های سی پپ. دستگاه سی پپ یک فشار مؤثر واحد ایجاد می‌کند. همچنین دستگاه‌هایی موجود هستند که به طور مداوم خود را تنظیم می‌کنند (به این دستگاه‌ها autotitrating یا AutoPAP می‌گویند) و همچنین دستگاه‌هایی که دو فشار اعمال می‌کنند (به نام Bilevel یا BiPAP). برخی از دستگاه‌ها علاوه بر باز کردن مجرای تنفس، به بیمار در تنفس نیز کمک می‌کنند. متخصص خواب معمولاً نوع و تنظیمات دستگاه و همچنین نوع ماسک را توصیه می‌کند. اکنون می‌توانیم با برقراری ارتباط بی‌سیم با دستگاه، از راه دور بر روند درمان بیمار نظارت کنیم. بیماران همچنین می‌توانند با استفاده از تلفن هوشمندی که با دستگاه PAP آنها ارتباط برقرار می‌کند، بر روند درمان خود نظارت داشته باشند.

Dental appliances. In addition to helping with snoring, custom-fitted (by a dentist or orthodontist) oral appliances can be very effective for some people with apnea. The appliances are worn at night only, and they bring the lower jaw up and forward. Since the tongue is attached to the lower jaw, moving the jaw forward moves the tongue forward, thus increasing the size of the breathing passage behind the tongue.

لوازم دندانپزشکی. علاوه بر کمک به خروپف، لوازم دهانی سفارشی (توسط دندانپزشک یا ارتودنتیست) می‌توانند برای برخی از افراد مبتلا به آپنه بسیار مؤثر باشند. این لوازم فقط در شب استفاده می‌شوند و فک پایین را به سمت بالا و جلو می‌آورند. از آنجایی که زبان به فک پایین متصل است، حرکت فک به جلو، زبان را به جلو حرکت می‌دهد و در نتیجه اندازه مجرای تنفسی پشت زبان افزایش می‌یابد.

Provent. This treatment was introduced about 2010. It consists of a miniature disposable one-way valve inserted into the nostrils and attached to the nose by an adhesive strip.

اثبات شده. این درمان حدود سال ۲۰۱۰ معرفی شد. این روش شامل یک دریچه یک طرفه مینیاتوری است که در سوراخ‌های بینی قرار می‌گیرد و توسط یک نوار چسب به بینی متصل می‌شود.

Surgery. If apnea is caused by an obvious problem, such as enlarged tonsils or an abnormal structure of the jaw, surgery might cure the problem. In very severe cases that do not respond to CPAP, the patient might require a tracheostomy, as my Canadian patient did. The patient breathes in and out of a hole cut in the front of the neck rather than the mouth or nose. Until the mid-1980s, this was the only treatment available, and it was usually effective, although highly invasive. This is the treatment of last resort for people severely affected with sleep apnea.

جراحی. اگر آپنه ناشی از یک مشکل واضح مانند بزرگ شدن لوزه‌ها یا ساختار غیرطبیعی فک باشد، جراحی ممکن است مشکل را درمان کند. در موارد بسیار شدید که به CPAP پاسخ نمی‌دهند، بیمار ممکن است مانند بیمار کانادایی من به تراکئوستومی نیاز داشته باشد. بیمار به جای دهان یا بینی، از سوراخی که در جلوی گردن ایجاد شده است، نفس می‌کشد. تا اواسط دهه 1980، این تنها درمان موجود بود و معمولاً مؤثر بود، اگرچه بسیار تهاجمی است. این آخرین راه درمان برای افرادی است که به شدت به آپنه خواب مبتلا هستند.

Another type of operation that has been performed for snoring and apnea is to remove tissue from the back of the soft palate including the uvula, the tissue that hangs down at the back of the throat. This type of surgery has been done using scalpels, lasers, radio waves, and most recently robots. As mentioned earlier, many people do not respond well to such surgeries; thus most sleep specialists (myself included) do not recommend surgery as the first treatment.

نوع دیگری از عمل جراحی که برای خروپف و آپنه انجام شده است، برداشتن بافت از پشت کام نرم از جمله زبان کوچک، بافتی است که در پشت گلو آویزان است. این نوع جراحی با استفاده از چاقوی جراحی، لیزر، امواج رادیویی و اخیراً ربات‌ها انجام شده است. همانطور که قبلاً ذکر شد، بسیاری از افراد به چنین جراحی‌هایی پاسخ خوبی نمی‌دهند. بنابراین اکثر متخصصان خواب (از جمله خود من) جراحی را به عنوان اولین درمان توصیه نمی‌کنند.

In 2014 a new surgical treatment that involves stimulation of a nerve that goes to the tongue was approved in the United States by the FDA. The stimulation is achieved by the same type of device that is used in heart pacers. It is implanted under general anesthesia by an ear, nose, and throat surgeon. This is only recommended after other treatments have been exhausted and is not recommended if the patient is too obese (has a BMI of greater than 30).

In 2014 a new surgical treatment that involves stimulation of a nerve that goes to the tongue was approved in the United States by the FDA. The stimulation is achieved by the same type of device that is used in heart pacers. It is implanted under general anesthesia by an ear, nose, and throat surgeon. This is only recommended after other treatments have been exhausted and is not recommended if the patient is too obese (has a BMI of greater than 30).

TREATING SLEEPINESS

Because people with untreated sleep apnea stop breathing and then awaken repeatedly when they sleep, they do not find naps refreshing; they usually wake up feeling groggy. Some people find that they sleep best when resting upright, and these people may benefit from naps.

درمان خواب‌آلودگی

از آنجایی که افراد مبتلا به آپنه خواب درمان نشده، هنگام خواب، تنفسشان متوقف می‌شود و سپس مکرراً بیدار می‌شوند، چرت زدن برایشان لذت‌بخش نیست؛ معمولاً با احساس گیجی از خواب بیدار می‌شوند. برخی افراد متوجه می‌شوند که وقتی به صورت عمودی استراحت می‌کنند، بهتر می‌خوابند و این افراد ممکن است از چرت زدن بهره‌مند شوند.

The treatment for the sleepiness of sleep apnea is to open the blocked breathing passage. A patient with apnea who is on CPAP should use the CPAP every time he or she sleeps, including naps. The FDA has approved the use of the wake-promoting drug modafinil (known as Provigil, or Alertec in Canada) and armodafinil (Nuvigil) to treat patients who are still sleepy even after using a CPAP device.

درمان خواب‌آلودگی ناشی از آپنه خواب، باز کردن مجرای تنفسی مسدود شده است. بیمار مبتلا به آپنه که از دستگاه CPAP استفاده می‌کند، باید هر بار که می‌خوابد، از جمله چرت زدن، از CPAP استفاده کند. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) استفاده از داروی تقویت‌کننده بیداری مودافینیل (معروف به پروویجیل یا آلرتک در کانادا) و آرمودافینیل (نوویجیل) را برای درمان بیمارانی که حتی پس از استفاده از دستگاه CPAP هنوز خواب‌آلود هستند، تأیید کرده است.

OPERATING MOTOR VEHICLES

In many parts of the world, a person diagnosed with sleep apnea will not be allowed to operate a motor vehicle until she or he has been treated. In most places, driving a car is considered not a right but a privilege—and that privilege can be withdrawn or suspended. This applies not only to people who have sleep disorders but to those with any medical problem that might endanger themselves or the public. This would include people with epilepsy and those who have had a recent heart attack or stroke. Since the regulations vary from place to place, people with sleep apnea should check with their doctor about the regulations in their state.

رانندگی با وسایل نقلیه موتوری

در بسیاری از نقاط جهان، فردی که مبتلا به آپنه خواب تشخیص داده می‌شود، تا زمانی که تحت درمان قرار نگرفته باشد، اجازه رانندگی با وسیله نقلیه موتوری را نخواهد داشت. در بیشتر مناطق، رانندگی نه یک حق، بلکه یک امتیاز محسوب می‌شود – و این امتیاز می‌تواند سلب یا به حالت تعلیق درآید. این امر نه تنها در مورد افرادی که اختلالات خواب دارند، بلکه در مورد افرادی که هرگونه مشکل پزشکی دارند که ممکن است خود یا عموم مردم را به خطر بیندازد، صدق می‌کند. این شامل افراد مبتلا به صرع و کسانی که اخیراً دچار حمله قلبی یا سکته مغزی شده‌اند، نیز می‌شود. از آنجایی که مقررات از مکانی به مکان دیگر متفاوت است، افراد مبتلا به آپنه خواب باید در مورد مقررات ایالت خود با پزشک خود مشورت کنند.

In many places, commercial drivers (for example, those who operate buses or tractor trailers) are screened by questionnaire, BMI, and neck size. If they are deemed to be at high risk, they will be given a sleep test. If they are found to have sleep apnea, they must be treated and be able to prove that they are using the treatment.

در بسیاری از مناطق، رانندگان تجاری (به عنوان مثال، کسانی که اتوبوس یا تریلر تراکتور را هدایت می‌کنند) با پرسشنامه، BMI و اندازه گردن غربالگری می‌شوند. اگر در معرض خطر بالا تشخیص داده شوند، از آنها آزمایش خواب گرفته می‌شود. اگر مشخص شود که آپنه خواب دارند، باید تحت درمان قرار گیرند و بتوانند ثابت کنند که از درمان استفاده می‌کنند.

I am reminded of a patient who finally sought help, but not until he fell asleep driving and crashed his station wagon with three of his grandchildren in the backseat. Luckily, they all survived. Sometimes the symptoms come on so slowly—over a period of years—that the person is not aware of them and believes that he or she has a normal sleep-wake pattern.

من بیماری را به یاد می‌آورم که بالاخره درخواست کمک کرد، اما نه تا زمانی که در حین رانندگی خوابش برد و با استیشن واگن خود به همراه سه نوه‌اش که در صندلی عقب بودند تصادف کرد. خوشبختانه، همه آنها زنده ماندند. گاهی اوقات علائم آنقدر آهسته – در طول سال‌ها – بروز می‌کنند که فرد از آنها آگاه نیست و معتقد است که الگوی خواب و بیداری طبیعی دارد.

I was once invited to give a lecture to a group of family physicians about sleep disorders. The room was small, and the doctor who invited me to speak, a thin young man, promptly fell asleep when my presentation began. I awakened him to demonstrate to the rest of the audience how to do an interview with a patient who might have a sleep disorder. When I asked him whether he fell asleep while driving, he said, “Doesn’t everybody?” This doctor had been falling asleep while driving his entire adult life and believed that this was a normal state of affairs. He had a classic history of obstructive sleep apnea caused by a small jaw, and his symptoms disappeared when he was fitted with an oral appliance, which he now wears at night.

یک بار از من دعوت شد تا برای گروهی از پزشکان خانواده در مورد اختلالات خواب سخنرانی کنم. اتاق کوچک بود و پزشکی که از من دعوت کرده بود صحبت کنم، یک مرد جوان لاغر، بلافاصله پس از شروع ارائه من به خواب رفت. من او را بیدار کردم تا به بقیه حضار نشان دهم که چگونه با بیماری که ممکن است اختلال خواب داشته باشد، مصاحبه کنند. وقتی از او پرسیدم که آیا هنگام رانندگی خوابش می‌برد، گفت: «مگر نه همه؟» این پزشک در تمام دوران بزرگسالی خود هنگام رانندگی خوابش می‌برد و معتقد بود که این یک وضعیت طبیعی است. او سابقه کلاسیک آپنه انسدادی خواب ناشی از فک کوچک داشت و علائم او با نصب یک دستگاه دهانی که اکنون شب‌ها از آن استفاده می‌کند، از بین رفت.

SLEEP APNEA DURING PREGNANCY AND EARLY MOTHERHOOD

For some pregnant women apnea is present before the pregnancy begins, while in other women it can come on if there is a massive weight gain during pregnancy. Pregnant women with apnea should be evaluated and treated because they might be prone to high blood pressure or a more serious problem, preeclampsia (see Chapter 4). There is medical evidence that suggests that babies born to pregnant women with sleep apnea could be smaller than average. If the blood level of oxygen is too low in the mother when she sleeps, it will be too low for the baby. If the woman is not treated, the symptoms and the sleep quality will tend to worsen as the pregnancy progresses. If she is working and accommodations such as working a reduced number of days or a shortened workday are not possible, she may need to consider taking a medical leave. It is best for pregnant women who have untreated sleep apnea to not drive a car.

آپنه خواب در دوران بارداری و اوایل دوران بارداری

برای برخی از زنان باردار، آپنه قبل از شروع بارداری وجود دارد، در حالی که در برخی دیگر از زنان، در صورت افزایش وزن زیاد در دوران بارداری، می‌تواند بروز کند. زنان باردار مبتلا به آپنه باید ارزیابی و درمان شوند زیرا ممکن است مستعد فشار خون بالا یا مشکل جدی‌تری مانند پره اکلامپسی باشند (به فصل ۴ مراجعه کنید). شواهد پزشکی وجود دارد که نشان می‌دهد نوزادان متولد شده از زنان باردار مبتلا به آپنه خواب می‌توانند کوچکتر از حد متوسط باشند. اگر سطح اکسیژن خون مادر هنگام خواب خیلی پایین باشد، برای نوزاد خیلی پایین خواهد بود. اگر زن باردار درمان نشود، علائم و کیفیت خواب با پیشرفت بارداری بدتر می‌شود. اگر او شاغل باشد و امکان سازگاری مانند کاهش تعداد روزها یا کوتاه کردن روز کاری برایش وجود نداشته باشد، ممکن است نیاز به مرخصی پزشکی داشته باشد. بهتر است زنان بارداری که آپنه خواب درمان نشده دارند، رانندگی نکنند.

After the baby is born, the mother must be alert to take care of it. Mothers diagnosed with sleep apnea should thus be started on CPAP (or at least sleep sitting in a 45-degree position) as soon as the diagnosis is made and continue using it after the baby is born. Mothers with apnea should continue using the CPAP until they have lost weight and the apnea is cured.

پس از تولد نوزاد، مادر باید هوشیار باشد تا از آن مراقبت کند. بنابراین، مادرانی که آپنه خواب در آنها تشخیص داده شده است، باید به محض تشخیص، استفاده از دستگاه CPAP (یا حداقل خوابیدن در حالت نشسته در حالت ۴۵ درجه) را شروع کنند و پس از تولد نوزاد نیز به استفاده از آن ادامه دهند. مادرانی که آپنه دارند، باید تا زمانی که وزن کم کرده و آپنه آنها درمان شود، به استفاده از CPAP ادامه دهند.

MENOPAUSE

After the onset of menopause women are about three times more likely to develop sleep apnea. There are several reasons for this. The levels of the sex hormones that protect the women against apnea decrease during menopause; additionally, many women put on weight at this time. But not all menopausal women with sleep apnea are obese. Research reported in mid-2003 showed that hormone replacement therapy seemed to improve sleep apnea in some postmenopausal women. This is currently an area of active research.

یائسگی

پس از شروع یائسگی، زنان حدود سه برابر بیشتر در معرض ابتلا به آپنه خواب هستند. دلایل مختلفی برای این امر وجود دارد. سطح هورمون‌های جنسی که از زنان در برابر آپنه محافظت می‌کنند، در دوران یائسگی کاهش می‌یابد. علاوه بر این، بسیاری از زنان در این زمان وزن اضافه می‌کنند. اما همه زنان یائسه مبتلا به آپنه خواب چاق نیستند. تحقیقات گزارش شده در اواسط سال ۲۰۰۳ نشان داد که به نظر می‌رسد درمان جایگزینی هورمون، آپنه خواب را در برخی از زنان یائسه بهبود می‌بخشد. این موضوع در حال حاضر یک حوزه تحقیقاتی فعال است.

Back to the Farmer’s Daughter

When I examined the girl’s throat with my trusty flashlight, I saw a giant set of tonsils, each one almost the size of a golf ball, meeting in the middle of her throat and virtually blocking her breathing passage. They were the cause of her apnea, and I referred her to an ear, nose, and throat surgeon. After removal of her tonsils and her adenoids, her breathing became normal. Her alertness returned, and she went back to school. I wish every medical problem had such a happy ending, but I also wish that my young patient had not had to suffer needlessly for so long.

بازگشت به دختر کشاورز

وقتی گلوی دختر را با چراغ قوه‌ی مطمئنم معاینه کردم، یک مجموعه‌ی غول‌پیکر از لوزه‌ها، هر کدام تقریباً به اندازه‌ی یک توپ گلف، دیدم که در وسط گلویش جمع شده و عملاً راه تنفسش را مسدود کرده بودند. آنها علت آپنه‌ی او بودند و من او را به یک جراح گوش، حلق و بینی ارجاع دادم. پس از برداشتن لوزه‌ها و آدنوئیدهایش، تنفس او طبیعی شد. هوشیاری‌اش برگشت و به مدرسه برگشت. ای کاش هر مشکل پزشکی چنین پایان خوشی داشت، اما همچنین آرزو می‌کنم که بیمار جوان من مجبور نبود این همه مدت بی‌جهت رنج بکشد.

What happens during sleep, which makes up roughly a third of a person’s life, has enormous importance. A good night’s sleep can energize a person for daytime activities, but a bad night’s sleep, or a bad sleep disorder, can put a person’s life in danger. Both patients and doctors need to be attuned to their sleep so that the symptoms of sleep apnea do not go untreated.

آنچه در طول خواب اتفاق می‌افتد، که تقریباً یک سوم زندگی یک فرد را تشکیل می‌دهد، اهمیت بسیار زیادی دارد. یک خواب خوب شبانه می‌تواند فرد را برای فعالیت‌های روزانه انرژی دهد، اما یک خواب بد شبانه یا یک اختلال خواب بد، می‌تواند زندگی فرد را در معرض خطر قرار دهد. هم بیماران و هم پزشکان باید با خواب خود هماهنگ باشند تا علائم آپنه‌ی خواب درمان نشوند.