عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ مزایا و معایب سایر رویکردها به مشکلات خواب

Notions, theories, and opinions on how to prevent or solve sleep problems abound. Let’s look at some published ideas and see how they stand up to the facts about children’s sleep habits that we’ve just explored together in this book.

مفاهیم، نظریه‌ها و نظرات در مورد چگونگی پیشگیری یا حل مشکلات خواب فراوان است. بیایید نگاهی به برخی از ایده‌های منتشر شده بیندازیم و ببینیم که چگونه آنها با حقایق مربوط به عادات خواب کودکان که در این کتاب با هم بررسی کرده‌ایم، مطابقت دارند.

Proper Association with Falling Asleep

Richard Ferber’s Theory

A child associates certain conditions with falling asleep, such as being held in a parent’s arms, lying on a living room sofa, or rocking in a swing. When put to sleep in a crib or bed, those certain conditions are missing upon awakening, so the child has difficulty returning to sleep. The progressive approach is to not respond to the baby’s cry at night for a brief period of time, say five minutes. After the child has cried for five minutes, the parents return and stay in the room two to three minutes but do not pick up or rock the child. This is thought to reassure the parents and the child that all is well. Parents then leave, whether the child is asleep or not, whether crying or not, and return in ten minutes for the same brief interaction, if needed. After leaving, parents would return again after fifteen minutes of crying for a brief curtain call. They would return every fifteen minutes for a brief encounter until the child fell asleep during one of their fifteen-minute absences. If there is no crying or mild whimpering, then there is no return. If the child awoke later that night with hard crying, parents would repeat the original progressive routine of five, ten, and then fifteen minutes of delay in response time. The second night would be a repeat performance, except the progression would be ten, fifteen, and twenty minutes. The third night would be fifteen, twenty, and twenty-five minutes, and so on. The child learns to associate her bed or crib with falling asleep and returning to sleep.

ارتباط مناسب با به خواب رفتن

نظریه ریچارد فربر

کودک شرایط خاصی را با به خواب رفتن مرتبط می‌داند، مانند در آغوش والدین بودن، دراز کشیدن روی مبل اتاق نشیمن یا تاب خوردن در تاب. وقتی کودک در گهواره یا تخت خوابانده می‌شود، آن شرایط خاص هنگام بیدار شدن از خواب از بین می‌روند، بنابراین کودک در بازگشت به خواب مشکل دارد. رویکرد پیشرونده این است که برای مدت کوتاهی، مثلاً پنج دقیقه، به گریه کودک در شب پاسخ ندهید. پس از اینکه کودک پنج دقیقه گریه کرد، والدین برمی‌گردند و دو تا سه دقیقه در اتاق می‌مانند اما کودک را بلند نمی‌کنند یا تکان نمی‌دهند. تصور می‌شود که این کار به والدین و کودک اطمینان می‌دهد که همه چیز خوب است. سپس والدین، چه کودک خواب باشد چه نباشد، چه گریه کند چه نباشد، اتاق را ترک می‌کنند و در صورت نیاز، ده دقیقه بعد برای همان تعامل کوتاه برمی‌گردند. پس از رفتن، والدین پس از پانزده دقیقه گریه برای یک تماس کوتاه با پرده دوباره برمی‌گردند. آنها هر پانزده دقیقه برای یک برخورد کوتاه برمی‌گردند تا اینکه کودک در یکی از پانزده دقیقه غیبت‌هایشان به خواب برود. اگر گریه یا ناله خفیفی وجود نداشته باشد، دیگر بازگشتی در کار نیست. اگر کودک همان شب با گریه شدید از خواب بیدار شود، والدین روال تدریجی اولیه یعنی پنج، ده و سپس پانزده دقیقه تأخیر در زمان پاسخ را تکرار می‌کنند. شب دوم یک اجرای تکراری خواهد بود، با این تفاوت که این پیشرفت ده، پانزده و بیست دقیقه خواهد بود. شب سوم پانزده، بیست و بیست و پنج دقیقه و به همین ترتیب ادامه خواهد داشت. کودک یاد می‌گیرد که تخت یا گهواره خود را با به خواب رفتن و بازگشت به خواب مرتبط کند.

My Comment

Whether we call this method “developing proper association” or “learning self-soothing skills,” I’m sure it can work. The general problem is that it’s very difficult to maintain any time schedule in the middle of the night for several nights in a consistent fashion—frustration and exhaustion often override planning and patience.

نظر من

چه این روش را «ایجاد ارتباط مناسب» بنامیم و چه «یادگیری مهارت‌های خودآرام‌بخشی»، مطمئنم که می‌تواند مؤثر باشد. مشکل کلی این است که حفظ یک برنامه زمانی مشخص در نیمه‌شب برای چندین شب به طور مداوم بسیار دشوار است – ناامیدی و خستگی اغلب بر برنامه‌ریزی و صبر غلبه می‌کند.

Unrestricted Breast-feeding and the Family Bed

William Sears’s Theory

Unrestricted breast-feeding and the family bed are how to get your baby or child to sleep.

شیردهی نامحدود و تخت خواب خانوادگی

نظریه ویلیام سیرز

شیردهی نامحدود و تخت خواب خانوادگی، روش‌هایی برای خواباندن نوزاد یا کودک شما هستند.

My Comment

Beware of writers who have never had the opportunity to study sleeping and who have a strong personal opinion regarding parenting. You are a good parent if you practice “attachment parenting,” which by definition includes “natural mothering,” which is unrestricted breast-feeding and sharing sleep in a family bed. This is in contrast to “detachment parenting,” which involves “escape mothering,” which is the term used for mothers who wish to pursue a career outside the home. The use of these terms is not surprising when you realize that La Leche League International, a breast-feeding support group, published the original book. As a father whose four sons were breast-fed and as a pediatrician in practice with a full-time certified lactation consultant, I certainly support breast-feeding. But there is more to being a parent than just the method of feeding.

نظر من

مراقب نویسندگانی باشید که هرگز فرصت مطالعه در مورد خواب را نداشته‌اند و نظر شخصی محکمی در مورد فرزندپروری دارند. اگر «فرزندپروری دلبستگی» را تمرین کنید، که طبق تعریف شامل «مادری طبیعی» است، که به معنای شیردهی نامحدود و خوابیدن در رختخواب خانوادگی است، والدین خوبی هستید. این در تضاد با «فرزندپروری جدایی» است که شامل «فرزندپروری گریز» می‌شود، که اصطلاحی است که برای مادرانی که مایل به دنبال کردن شغلی در خارج از خانه هستند، استفاده می‌شود. استفاده از این اصطلاحات وقتی تعجب‌آور نیست که متوجه شوید La Leche League International، یک گروه حمایت از شیردهی، کتاب اصلی را منتشر کرده است. من به عنوان پدری که چهار پسرش با شیر مادر تغذیه شده‌اند و به عنوان یک متخصص اطفال که در حال کار با یک مشاور شیردهی تمام وقت دارای مجوز است، مطمئناً از شیردهی حمایت می‌کنم. اما والدین بودن چیزی بیش از روش تغذیه است.

Overreliance on vague psychological terms and unsupported psychological mechanisms serves the sole purpose of advancing the author’s cause. For example: “An unfulfilled need is never completely erased; it is only temporarily suppressed and will flare up again in a different way.” Advocating unrestricted breast-feeding and the family bed is the main message. To be fair, the author does have one sentence in the entire book where he states, “The sleeping arrangement whereby all three of you (mother, father, and baby) sleep best is the right one for your individual family.” But he basically ignores the enormous individuality of temperament differences, experience of the parents, and age-specific sleep patterns of children.

تکیه بیش از حد بر اصطلاحات مبهم روانشناسی و مکانیسم‌های روانشناختی بدون پشتوانه، تنها هدف پیشبرد هدف نویسنده را دنبال می‌کند. به عنوان مثال: «یک نیاز برآورده نشده هرگز به طور کامل از بین نمی‌رود؛ فقط به طور موقت سرکوب می‌شود و دوباره به شکلی متفاوت شعله‌ور می‌شود.» حمایت از شیردهی نامحدود و تخت خانوادگی پیام اصلی است. انصافاً، نویسنده در کل کتاب یک جمله دارد که در آن می‌گوید: «ترتیب خوابی که هر سه شما (مادر، پدر و نوزاد) به بهترین شکل بخوابید، برای خانواده شما مناسب است.» اما او اساساً فردیت عظیم تفاوت‌های خلق و خو، تجربه والدین و الگوهای خواب خاص سن کودکان را نادیده می‌گیرد.

What does the author suggest you do if “natural methods of nighttime parenting” fail? Try another, presumably “unnatural” method? No! The author says to use the strong hypnotic prescription drug chloral hydrate to knock out your child. Yet there is not one good study that supports this practice.

نویسنده اگر «روش‌های طبیعی فرزندپروری شبانه» شکست بخورد، چه پیشنهادی به شما می‌دهد؟ روش دیگری، احتمالاً «غیرطبیعی»، را امتحان کنید؟ نه! نویسنده می‌گوید از داروی قوی خواب‌آور کلرال هیدرات برای بی‌هوش کردن فرزندتان استفاده کنید. با این حال، حتی یک مطالعه خوب هم وجود ندارد که از این عمل پشتیبانی کند.

Summary

The major problems with these other methods are that insufficient or no attention is given to the importance of prevention or treatment of sleep problems by focusing on naps and schedules. There is more to healthy sleep habits than not waking at night. Children who don’t sleep well usually have developed this pattern as a result of parental mismanagement. Too much attention, irregularity, or inconsistency in bedtime “policy” and routines can interfere with the development of healthy sleep habits, and accepting this responsibility is the first step in developing a treatment plan.

خلاصه

مشکلات اصلی این روش‌های دیگر این است که با تمرکز بر چرت زدن و برنامه‌ریزی، به اهمیت پیشگیری یا درمان مشکلات خواب توجه کافی یا هیچ توجهی نمی‌شود. عادات خواب سالم چیزی بیش از بیدار نشدن در شب است. کودکانی که خوب نمی‌خوابند، معمولاً این الگو را در نتیجه سوء مدیریت والدین ایجاد کرده‌اند. توجه بیش از حد، بی‌نظمی یا ناهماهنگی در «سیاست» و روال‌های زمان خواب می‌تواند در ایجاد عادات خواب سالم اختلال ایجاد کند و پذیرش این مسئولیت اولین قدم در تدوین یک برنامه درمانی است.

You may be uncertain as to whether you want to try a gradual, “fading” approach or an abrupt, “cold turkey” extinguishing approach. If I were exclusively a specialist doing research on sleep problems and providing consultative services, I could devote a great deal of time to coaching parents and helping them maintain their resolve to carry through with a gradual approach. As a general-practice pediatrician, though, I find that the time demands of a busy office make it more difficult for me to be as available for this as I would like to be. So when you try to decide between the gradual approach versus an abrupt approach in putting to rights your child’s sleep habits, consider not only your own resolve but also the external supports that you know you can count on.

ممکن است در مورد اینکه آیا می‌خواهید رویکرد تدریجی و «محو» را امتحان کنید یا رویکرد ناگهانی و «خاموش کردن» مطمئن نباشید. اگر من منحصراً یک متخصص بودم که در مورد مشکلات خواب تحقیق می‌کردم و خدمات مشاوره‌ای ارائه می‌دادم، می‌توانستم زمان زیادی را به آموزش والدین و کمک به آنها برای حفظ عزمشان برای ادامه دادن با رویکرد تدریجی اختصاص دهم. با این حال، به عنوان یک متخصص اطفال عمومی، متوجه شده‌ام که تقاضای زمان یک مطب شلوغ، در دسترس بودن به این هدف را برای من دشوارتر می‌کند. بنابراین، وقتی سعی می‌کنید بین رویکرد تدریجی در مقابل رویکرد ناگهانی در اصلاح عادات خواب فرزندتان تصمیم بگیرید، نه تنها عزم خود، بلکه حمایت‌های خارجی را که می‌دانید می‌توانید روی آنها حساب کنید نیز در نظر بگیرید.

Many parents start with a gradual approach, see partial success, but then get worn down and recognize their evolving inconsistency. Feeling a bit more confident and competent, many parents then shift directions to a more abrupt approach. But some parents cannot even start to correct their child’s sleeping problems at all, because the same personal stresses that created the unhealthy sleep habits in the first place—revolving around the child’s emerging independence, marital discord, and other problems with the parents—are still present. To maintain or develop healthy sleep habits for your child, have the courage to do what is best for the child. In less time than you think, you will wind up with a loving home, a happy, well-rested child, and well-rested parents.

بسیاری از والدین با رویکردی تدریجی شروع می‌کنند، موفقیت نسبی را می‌بینند، اما سپس خسته می‌شوند و متوجه ناهماهنگی در حال تکامل خود می‌شوند. بسیاری از والدین با احساس کمی اعتماد به نفس و شایستگی بیشتر، مسیر خود را به سمت رویکردی ناگهانی‌تر تغییر می‌دهند. اما برخی از والدین حتی نمی‌توانند شروع به اصلاح مشکلات خواب فرزندشان کنند، زیرا همان استرس‌های شخصی که در وهله اول عادات خواب ناسالم را ایجاد کرده‌اند – که حول استقلال نوظهور کودک، اختلافات زناشویی و سایر مشکلات با والدین می‌چرخد – هنوز وجود دارند. برای حفظ یا ایجاد عادات خواب سالم برای فرزندتان، شجاعت انجام کاری را داشته باشید که برای کودک بهترین است. در زمانی کمتر از آنچه فکر می‌کنید، به خانه‌ای دوست‌داشتنی، کودکی شاد و آرام و والدینی آرام خواهید رسید.