عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ والدین شایسته، فرزند شایسته

KAREN PIERCE, M.D.

The role of parent is the most rewarding job and also the most challenging one. A complex relationship develops when parents devote themselves to meeting a child’s needs. Maturation does not proceed as effortlessly as one thinks. The hard work of rearing children gradually improves parents’ competence, which, in turn teaches that same competence to their child.

دکتر کارن پیرس

نقش والدین، ارزشمندترین و در عین حال چالش برانگیزترین شغل است. رابطه‌ای پیچیده زمانی شکل می‌گیرد که والدین خود را وقف برآورده کردن نیازهای کودک می‌کنند. بلوغ آنطور که فکر می‌کنیم، آسان پیش نمی‌رود. کار سخت تربیت فرزندان به تدریج شایستگی والدین را بهبود می‌بخشد که به نوبه خود همان شایستگی را به فرزندشان می‌آموزد.

Why is a child psychiatrist writing a chapter in a book about sleep? When my first child was about five months old, I was in a specialty toy store. A distraught mother came to me, frantically asking, “Do you know a child psychiatrist? My pediatrician just told me to let my five-month-old cry to train him to sleep through the night. Will I damage his self-esteem if I let him cry?” We both had a good laugh when she found out that I was a child psychiatrist. I took the opportunity to commiserate but pointed out that my training was not needed for this task. Setting limits and teaching a child self-soothing are part of every parent’s job. Doing this job does not cause psychological harm. Instead, setting limits promotes growth.

چرا یک روانپزشک کودک فصلی از کتابش را در مورد خواب می‌نویسد؟ وقتی فرزند اولم حدوداً پنج ماهه بود، در یک فروشگاه اسباب‌بازی فروشی مخصوص بودم. مادری پریشان پیش من آمد و با عصبانیت پرسید: «آیا روانپزشک کودک می‌شناسی؟ پزشک اطفالم به من گفت که بگذارم کودک پنج ماهه‌ام گریه کند تا به او یاد بدهم که شب‌ها بخوابد. اگر بگذارم گریه کند، به عزت نفسش آسیب می‌زنیم؟» وقتی او فهمید که من روانپزشک کودک هستم، هر دو حسابی خندیدیم. من از فرصت استفاده کردم و ابراز همدردی کردم، اما اشاره کردم که آموزش من برای این کار لازم نیست. تعیین محدودیت و آموزش خودآرام‌سازی به کودک بخشی از کار هر والدینی است. انجام این کار باعث آسیب روانی نمی‌شود. در عوض، تعیین محدودیت‌ها باعث رشد می‌شود.

Loving our children includes introducing and teaching them to live with frustration. Saying no to a child becomes just as important as loving her unconditionally. There is a popular misunderstanding that loving parenting means unconditional acceptance, without rules. This is not the case. We must start training children in infancy. This is not easy! But early training will help later on, when you try to teach your child in other areas, such as bike riding, homework, and social skills.

دوست داشتن فرزندانمان شامل معرفی و آموزش زندگی با ناامیدی به آنها می‌شود. نه گفتن به کودک به همان اندازه دوست داشتن بی‌قید و شرط او اهمیت پیدا می‌کند. یک سوءتفاهم رایج وجود دارد که فرزندپروری عاشقانه به معنای پذیرش بی‌قید و شرط و بدون قانون است. اینطور نیست. ما باید آموزش کودکان را از دوران نوزادی شروع کنیم. این کار آسانی نیست! اما آموزش زودهنگام بعداً مفید خواهد بود، زمانی که سعی می‌کنید به فرزندتان در زمینه‌های دیگر، مانند دوچرخه‌سواری، انجام تکالیف و مهارت‌های اجتماعی، آموزش دهید.

Here is a story from a parent of one of Dr. Weissbluth’s patients illustrating how difficult it is to set limits even though it is frustrating for both parents and children not to have them. As the mother writes, “We don’t want to break her spirit.”

در اینجا داستانی از والدین یکی از بیماران دکتر وایسبلوث آمده است که نشان می‌دهد تعیین محدودیت چقدر دشوار است، حتی اگر نداشتن آنها برای والدین و فرزندان ناامیدکننده باشد. همانطور که مادر می‌نویسد: «ما نمی‌خواهیم روحیه او را بشکنیم.»

“ONE MORE STORY”

“One more story, Mama,” your two-year-old pleads. What parent doesn’t feel conflicted when they hear those words? Books are good, you think; books are educational. And your child is on your lap, and she’s warm from her bath and her hair smells sweet, and she’s letting me hold her hand!

«یک داستان دیگر»

فرزند دو ساله شما التماس می‌کند: «یک داستان دیگر، مامان.» کدام پدر و مادری وقتی این کلمات را می‌شنود، دچار تناقض نمی‌شود؟ شما فکر می‌کنید کتاب‌ها خوب هستند؛ کتاب‌ها آموزنده هستند. و فرزندتان روی پای شما است، و از حمام گرمش شده و موهایش بوی شیرینی می‌دهد، و اجازه می‌دهد دستش را بگیرم!

Can you love your child too much? Never, and yes. If there ever was a question with two answers, that would be it.

آیا می‌توانید فرزندتان را بیش از حد دوست داشته باشید؟ هرگز، و بله. اگر سوالی با دو پاسخ وجود داشته باشد، همین است.

I think you can love your child so much that that love prevents you from setting clear limits and boundaries, from establishing effective structures and a sense of routine and order, which I believe children thrive on. The word discipline has harsh connotations for some parents, but in reality the word means “to teach.” And to teach is to love.

من فکر می‌کنم می‌توانید فرزندتان را آنقدر دوست داشته باشید که این عشق مانع از تعیین محدودیت‌ها و مرزهای مشخص، ایجاد ساختارهای مؤثر و حس روال و نظم شود، که به اعتقاد من کودکان در آن رشد می‌کنند. کلمه انضباط برای برخی از والدین بار معنایی تندی دارد، اما در واقع این کلمه به معنای «آموزش دادن» است. و آموزش دادن، عشق ورزیدن است.

My daughter Esme is two years old. The first years of her life have whizzed by and I’ve learned a lot as a first-time parent, especially about sleeping. Dr. Weissbluth helped me get Esme sleeping through the night by five months or so. Lately, though, our pleasant, orderly, structured bedtime routine seems to be deteriorating. Her bedtime is creeping later and later, and sometimes she’s not asleep until nine or ten at night, and then, because she always gets her twelve hours, she’ll sleep the next morning until 10:00. My husband jokes that it’s like having a two-year-old teenager. I’m lucky to have a sympathetic husband. In fact, maybe he’s a little like me—too sympathetic. Lately we find ourselves echoing each other, saying, “We don’t want to break her spirit,” even though we intended to set limits and provide healthy discipline.

دخترم اسمه دو ساله است. سال‌های اول زندگی‌اش به سرعت گذشت و من به عنوان کسی که برای اولین بار صاحب فرزند شده، چیزهای زیادی یاد گرفتم، به خصوص در مورد خواب. دکتر وایسبلوث به من کمک کرد تا اسمه را حدود پنج ماه در طول شب بخوابانم. با این حال، اخیراً، به نظر می‌رسد که برنامه خواب منظم، دلپذیر و ساختارمند ما رو به وخامت گذاشته است. زمان خواب او به تدریج دیرتر و دیرتر می‌شود و گاهی اوقات تا ساعت نه یا ده شب نمی‌خوابد و سپس، چون همیشه دوازده ساعت می‌خوابد، صبح روز بعد تا ساعت ده می‌خوابد. شوهرم به شوخی می‌گوید که مثل این است که یک نوجوان دو ساله داشته باشی. من خوش شانس هستم که شوهر دلسوزی دارم. در واقع، شاید او کمی شبیه من باشد – بیش از حد دلسوز. اخیراً متوجه می‌شویم که با هم هم‌عقیده هستیم و می‌گوییم: «ما نمی‌خواهیم روحیه او را بشکنیم»، در حالی که قصد داشتیم محدودیت‌هایی تعیین کنیم و نظم و انضباط سالمی را فراهم کنیم.

Self-esteem

How does one’s sense of self develop? True self-esteem stems from the experience of competence and appropriate functioning. Self-esteem is a genuine sense of one’s self as worthy of nurturing and protection. This allows us the capability of growth and development. As one’s self-esteem is reinforced, a sense of competence leads to further increases in self-esteem. This positive spiral starts slowly and reinforces itself. This is a universal process occurring in both parents and baby.

عزت نفس

حس خودشناسی چگونه شکل می‌گیرد؟ عزت نفس واقعی از تجربه شایستگی و عملکرد مناسب ناشی می‌شود. عزت نفس، حس واقعی از خود به عنوان فردی شایسته پرورش و محافظت است. این به ما امکان رشد و توسعه را می‌دهد. با تقویت عزت نفس، حس شایستگی منجر به افزایش بیشتر عزت نفس می‌شود. این چرخه مثبت به آرامی شروع می‌شود و خود را تقویت می‌کند. این یک فرآیند جهانی است که هم در والدین و هم در نوزاد رخ می‌دهد.

“When do I feed him?” “Is she getting enough milk?” “Do I pick her up?” “How do I stop this crying?” All of these questions are the beginning of creating a dance between parent and child. With the help of experience, innate abilities, and intuition, these questions become easier to answer and parents become more confident. Experience and knowledge often make parenting the second and third child easier. Therefore, as our children grow, our competence as parents increases.

“کی به او غذا بدهم؟” “آیا او به اندازه کافی شیر می‌خورد؟” “آیا او را بغل کنم؟” “چگونه این گریه را متوقف کنم؟” همه این سؤالات آغاز ایجاد رقصی بین والدین و فرزند است. با کمک تجربه، توانایی‌های ذاتی و شهود، پاسخ به این سؤالات آسان‌تر می‌شود و والدین اعتماد به نفس بیشتری پیدا می‌کنند. تجربه و دانش اغلب فرزندپروری فرزند دوم و سوم را آسان‌تر می‌کند. بنابراین، با رشد فرزندانمان، شایستگی ما به عنوان والدین افزایش می‌یابد.

Infants are born with the capacity to organize experience, progressing to higher levels as they mature. Babies’ brains are programmed to work toward competency and efficiency. This ability expands as the child experiences more situations and develops the capacity to tolerate a wide range of stimuli. All exploration must be done in the context of a loving caregiver. Through the regulation of physiological functioning, emotional understanding, and interest in the world, infants grow. A baby who sleeps well and is well fed is more available to explore the world around her.

نوزادان با ظرفیت سازماندهی تجربه متولد می‌شوند و با بالغ شدن به سطوح بالاتر پیشرفت می‌کنند. مغز نوزادان طوری برنامه‌ریزی شده است که به سمت شایستگی و کارایی کار کند. این توانایی با تجربه موقعیت‌های بیشتر توسط کودک و ایجاد ظرفیت تحمل طیف وسیعی از محرک‌ها، گسترش می‌یابد. تمام اکتشافات باید در چارچوب یک مراقب مهربان انجام شود. نوزادان از طریق تنظیم عملکرد فیزیولوژیکی، درک عاطفی و علاقه به جهان، رشد می‌کنند. نوزادی که خوب می‌خوابد و خوب تغذیه می‌شود، برای کشف دنیای اطراف خود بیشتر در دسترس است.

Babies respond to cause and effect. As the mother or father coos and talks with their baby, he smiles and makes noises back. The parents’ continued responses to vocalization encourage more vocal production. Direct eye contact with your infant also encourages this dialogue.

نوزادان به علت و معلول پاسخ می‌دهند. وقتی مادر یا پدر با نوزاد خود نجوا می‌کنند و صحبت می‌کنند، او لبخند می‌زند و صداهایی درمی‌آورد. پاسخ‌های مداوم والدین به صداسازی، تولید صدای بیشتر را تشویق می‌کند. تماس چشمی مستقیم با نوزاد نیز این گفتگو را تشویق می‌کند.

A child psychiatrist described how each infant needs a care-giver who can “attune” to the infant. Emotional attunement is a three-step process done by the baby’s caregiver. First, the caregiver matches, labels, or identifies the infant’s internal feeling state: The baby is hungry, tired, or sad. Then there is a recognition that the internal feeling state is different from the overt behavior, crying. Last, the caregiver responds to convey emotional resonance: “You are upset because you are hungry.” Attunement is not like looking in a mirror, imitating the behavior (“You’re crying”); rather, it is reading the cues of the internal feeling state: Yes, the infant is crying and this is what it means. A mother of a six-week-old hears her son’s cry knowing it is a hunger cry. When her baby smells her and feels that his mother is about to start breast-feeding, he quickly settles down, knowing that his dinner is coming. This rhythm was created by a repetition of a sequence that mom and baby learned. A wet-diaper cry can be differentiated from a hunger cry. As the caregiver responds to the baby’s signal, babies become more organized, learn cause and effect, and feel more competent.

یک روانپزشک کودک توضیح داد که چگونه هر نوزادی به مراقبی نیاز دارد که بتواند با نوزاد «هماهنگ» شود. هماهنگی عاطفی یک فرآیند سه مرحله‌ای است که توسط مراقب نوزاد انجام می‌شود. ابتدا، مراقب، حالت احساسی درونی نوزاد را تطبیق می‌دهد، برچسب‌گذاری می‌کند یا شناسایی می‌کند: نوزاد گرسنه، خسته یا غمگین است. سپس تشخیص می‌دهد که حالت احساسی درونی با رفتار آشکار، یعنی گریه، متفاوت است. در نهایت، مراقب برای انتقال طنین عاطفی پاسخ می‌دهد: «تو ناراحتی چون گرسنه‌ای.» هماهنگی مانند نگاه کردن به آینه و تقلید رفتار («تو گریه می‌کنی») نیست؛ بلکه خواندن نشانه‌های حالت احساسی درونی است: بله، نوزاد گریه می‌کند و این همان چیزی است که معنی می‌دهد. مادر یک نوزاد شش هفته‌ای گریه پسرش را می‌شنود و می‌داند که گریه گرسنگی است. وقتی نوزادش بوی او را حس می‌کند و احساس می‌کند که مادرش در شرف شروع شیردهی است، به سرعت آرام می‌گیرد و می‌داند که شامش در راه است. این ریتم با تکرار توالی‌ای که مادر و نوزاد یاد گرفته‌اند، ایجاد شده است. گریه ناشی از خیس بودن پوشک را می‌توان از گریه گرسنگی تشخیص داد. همانطور که مراقب به سیگنال کودک پاسخ می‌دهد، نوزادان منظم‌تر می‌شوند، علت و معلول را یاد می‌گیرند و احساس شایستگی بیشتری می‌کنند.

Babies will respond differently to their fathers, mothers, siblings, and baby-sitters. Infants grow in the context of parents who try the best they can to be empathetic and to help develop their child’s strengths and ideals. Early in life a child soaks up praise. “My child is the prettiest, smartest, cleverest, or strongest” can be choruses sung to our children. Tending to their needs with warm smiles is all part of this loving attitude.

نوزادان واکنش‌های متفاوتی به پدران، مادران، خواهر و برادرها و پرستاران کودک خود نشان می‌دهند. نوزادان در بستر والدینی رشد می‌کنند که تمام تلاش خود را می‌کنند تا با آنها همدلی کنند و به رشد نقاط قوت و آرمان‌های فرزندشان کمک کنند. در اوایل زندگی، کودک از ستایش لذت می‌برد. می‌توان برای فرزندانمان سرودهای همخوانی خواند: «فرزند من زیباترین، باهوش‌ترین، زیرک‌ترین یا قوی‌ترین است». رسیدگی به نیازهای آنها با لبخندهای گرم، همه بخشی از این نگرش عاشقانه است.

Your baby brings much to this equation, for she is born with her own innate level of tolerance and range for stimulation and arousal. Babies vary in endowment and maturation rates. This variability creates differences in how they experience initial and subsequent events. A mother or father each comes with his or her own endowments. How the baby-caregiver unit is formed varies greatly and creates the social environment of the child. This powerful unit brings changes to all parties.

کودک شما سهم زیادی در این معادله دارد، زیرا با سطح تحمل ذاتی و دامنه تحریک و برانگیختگی خود متولد می‌شود. نوزادان از نظر استعداد و میزان بلوغ متفاوت هستند. این تنوع، تفاوت‌هایی را در نحوه تجربه رویدادهای اولیه و بعدی آنها ایجاد می‌کند. هر یک از والدین استعداد خاص خود را دارند. نحوه شکل‌گیری واحد مراقبت از کودک بسیار متفاوت است و محیط اجتماعی کودک را ایجاد می‌کند. این واحد قدرتمند، تغییراتی را برای همه طرفین ایجاد می‌کند.

Let’s return to Esme’s request for one more story at night.

بیایید به درخواست اسمه برای یک داستان دیگر در شب برگردیم.

“ONE MORE STORY” (CONTINUED)

I needed to examine who was really having trouble sticking to our bedtime routine—daughter or mother. Could it be that I was having more trouble putting her down than she was having going down? Could it be that I was holding on, clinging to her at the very time when I most needed to encourage an easy transition from day to night, from play to rest, from being together to being alone, for both of us, for the purposes of healthy rest and healthy separation? It hit me with a jolt that I was the one who didn’t want to put that warm cuddly bundle down into her crib, to let go, say good night, shut her door, and leave her; that / was the one suffering from separation anxiety. My mind raced. When had I made this leap from viewing bedtime as a useful, necessary, peaceful break in the time I spent with my daughter to a rockier separation?

«یک داستان دیگر» (ادامه)

باید بررسی می‌کردم که چه کسی واقعاً در پایبندی به برنامه‌ی خوابمان مشکل دارد – دختر یا مادر. آیا ممکن است من بیشتر از اینکه او بخوابد، در آرام کردنش مشکل داشته باشم؟ آیا ممکن است من چسبیده باشم و درست در زمانی که بیشترین نیاز را به تشویق برای گذار آسان از روز به شب، از بازی به استراحت، از با هم بودن به تنها بودن، برای هر دوی ما، به منظور استراحت سالم و جدایی سالم داشتم، به او چسبیده باشم؟ با تکانی به من برخورد که من کسی بودم که نمی‌خواستم آن بقچه‌ی گرم و نرم را در گهواره‌اش بگذارم، رهایش کنم، شب بخیر بگویم، درش را ببندم و او را ترک کنم؛ این / کسی بود که از اضطراب جدایی رنج می‌برد. ذهنم به سرعت به کار افتاد. کی این جهش را از دیدن زمان خواب به عنوان یک استراحت مفید، ضروری و آرام در زمانی که با دخترم می‌گذراندم، به جدایی سخت‌تر انجام داده بودم؟

Once I realized that much, everything tumbled out. There were a million reasons—some very simple, some more complex. Since she’s been older, she’s been so much fun to be with. Every day she understands a new concept; every second there’s something new to learn, look at, point to, pronounce. She adores her books—she’ll throw aside any toy if she can read instead, and I’m as excited and stimulated by all of this growth as she is. Because I’m proud of how much she’s absorbing, “One more story, Mama” secretly pleases me.

وقتی این را فهمیدم، همه چیز فرو ریخت. یک میلیون دلیل وجود داشت – برخی بسیار ساده، برخی پیچیده‌تر. از وقتی بزرگتر شده، بودن با او خیلی لذت‌بخش بوده است. هر روز یک مفهوم جدید را می‌فهمد؛ هر ثانیه چیز جدیدی برای یادگیری، نگاه کردن، اشاره کردن، تلفظ کردن وجود دارد. او عاشق کتاب‌هایش است – اگر بتواند به جای آن بخواند، هر اسباب‌بازی‌ای را کنار می‌گذارد، و من به اندازه او از این همه رشد هیجان‌زده و برانگیخته می‌شوم. چون به این همه جذبه‌اش افتخار می‌کنم، «یک داستان دیگر، مامان» مخفیانه مرا خوشحال می‌کند.

Good-Enough Parenting

Parental confidence can make the parenting job much easier, even despite the inevitable problems and pitfalls of child rearing. We all make mistakes. This is why a prominent pediatrician called parenting “good enough,” meaning that there is no one style of parenting that is perfect. The first time the parent misses a messy diaper does not “damage” a child. However, repeated failures of misreading the child’s signal will have an impact. The emotional microenvironment is growth-promoting or growth-inhibiting, depending on the caregiver’s ability to read her child’s affective state. It is the pattern of daily response, not the moment-to-moment response, that a baby internalizes and forms memories of. Missing one signal in an infant’s life will not cause permanent damage as long as the parent learns and does not repeat the same mistakes. Good-enough parenting includes maintaining a child’s arousal within a moderate range that is high enough to maintain interactions but not so intense as to cause avoidance or distress. Optimal stimulation produces a balance between positive feelings and awareness and internal tension. Too much stimulation, like tickling, can quickly become unpleasantly intense if not properly dosed. Lack of proper regulation by parents prevents the emergence of a system to cope with heightened levels of arousal and discomfort. Sleep is just one example where a child needs to develop internal regulation.

فرزندپروری به اندازه کافی خوب

اعتماد به نفس والدین می‌تواند کار فرزندپروری را بسیار آسان‌تر کند، حتی با وجود مشکلات و دام‌های اجتناب‌ناپذیر تربیت کودک. همه ما اشتباه می‌کنیم. به همین دلیل است که یک متخصص اطفال برجسته، فرزندپروری را «به اندازه کافی خوب» نامید، به این معنی که هیچ سبک فرزندپروری بی‌نقصی وجود ندارد. اولین باری که والدین پوشک کثیف را از دست می‌دهند، به کودک «آسیب» نمی‌رساند. با این حال، شکست‌های مکرر در اشتباه در درک سیگنال کودک تأثیر خواهد گذاشت. محیط کوچک عاطفی، بسته به توانایی مراقب در درک وضعیت عاطفی فرزندش، می‌تواند رشد را تقویت کند یا مانع رشد شود. این الگوی پاسخ روزانه است، نه پاسخ لحظه به لحظه، که کودک آن را درونی می‌کند و خاطراتش را شکل می‌دهد. از دست دادن یک سیگنال در زندگی نوزاد، تا زمانی که والدین یاد بگیرند و همان اشتباهات را تکرار نکنند، آسیب دائمی ایجاد نمی‌کند. فرزندپروری به اندازه کافی خوب شامل حفظ برانگیختگی کودک در محدوده متوسطی است که به اندازه کافی بالا باشد تا تعاملات را حفظ کند اما نه آنقدر شدید که باعث اجتناب یا پریشانی شود. تحریک بهینه، تعادلی بین احساسات مثبت و آگاهی و تنش درونی ایجاد می‌کند. تحریک بیش از حد، مانند قلقلک دادن، اگر به درستی تنظیم نشود، می‌تواند به سرعت به شدت ناخوشایندی تبدیل شود. عدم تنظیم مناسب توسط والدین، مانع از ظهور سیستمی برای مقابله با سطوح بالای برانگیختگی و ناراحتی می‌شود. خواب تنها یک نمونه از مواردی است که کودک نیاز به تنظیم درونی دارد.

A child must have the conviction that her surroundings are secure, providing pleasure and satisfaction while preventing or balancing anxiety. This includes both bodily needs and emotional needs. With mother as a secure base, the baby is free to explore the world. Babies who are securely attached to their caregivers respond more positively to peers and teachers later in life. A baby’s security manifests itself by a balance of interest, curiosity, pleasure, and exploration of the environment.

کودک باید این باور را داشته باشد که محیط اطرافش امن است و در عین حال که از اضطراب جلوگیری می‌کند یا آن را متعادل می‌سازد، لذت و رضایت را نیز برای او فراهم می‌کند. این شامل نیازهای جسمی و نیازهای عاطفی نیز می‌شود. با مادر به عنوان یک پایگاه امن، کودک آزاد است تا جهان را کشف کند. نوزادانی که به مراقبان خود دلبستگی ایمن دارند، در مراحل بعدی زندگی واکنش مثبت‌تری به همسالان و معلمان نشان می‌دهند. امنیت کودک با تعادل علاقه، کنجکاوی، لذت و کاوش در محیط آشکار می‌شود.

The protective response, innate to most caregivers, is sometimes interpreted as “Never frustrate your child.” This is virtually impossible. Babies need to learn to tolerate frustration and learn self-soothing techniques to calm themselves and prepare them for life’s inevitable obstacles. Gentle limits are the way to do this. A dilemma occurs when a parent needs to step away to promote growth. When babies learn to walk, first they creep along the furniture, and then they hold on to a hand. Eventually both baby and caregiver must let go so that independent walking will occur. Both parent and child feel anxiety at this separation. Struggles appear as each development task, such as rolling over, sitting, standing, and talking, is mastered. This is normal and may consist of an increase in fussiness or frustration experienced by both baby and caregiver. As each new step occurs, challenges and tensions are introduced, resolved, and mastered.

پاسخ محافظتی، که در اکثر مراقبان ذاتی است، گاهی اوقات به عنوان “هرگز فرزند خود را ناامید نکنید” تعبیر می‌شود. این عملاً غیرممکن است. نوزادان باید یاد بگیرند که ناامیدی را تحمل کنند و تکنیک‌های خودآرامشی را برای آرام کردن خود و آماده کردن آنها برای موانع اجتناب‌ناپذیر زندگی بیاموزند. محدودیت‌های ملایم راه انجام این کار است. زمانی که والدین برای تقویت رشد باید از آنها فاصله بگیرند، یک معضل پیش می‌آید. وقتی نوزادان راه رفتن را یاد می‌گیرند، ابتدا در امتداد مبلمان می‌خزند و سپس به دست کسی می‌چسبند. در نهایت، هم کودک و هم مراقب باید رها شوند تا راه رفتن مستقل اتفاق بیفتد. هم والدین و هم کودک در این جدایی احساس اضطراب می‌کنند. با تسلط بر هر وظیفه رشدی، مانند غلت زدن، نشستن، ایستادن و صحبت کردن، کشمکش‌هایی ظاهر می‌شود. این طبیعی است و ممکن است شامل افزایش بی‌قراری یا ناامیدی باشد که هم توسط نوزاد و هم توسط مراقب تجربه می‌شود. با وقوع هر مرحله جدید، چالش‌ها و تنش‌ها معرفی، حل و فصل و تسلط بر آنها آغاز می‌شود.

When do caregivers step away? Sometimes adults have the tendency to infer adult meanings from the child’s actions. It is important to remember that a baby may not be feeling or experiencing what the adult feels. We cannot “read” an infant’s mind. Too often adults have a tendency to project their own feelings on to the baby and not really listen to or attune to their baby. The grandmother who is cold tells her granddaughter to put on a sweater. This assumption that we know what is going on in an infant’s internal world can lead to conflicts in parenting if we project instead of attune. Try to understand your baby’s needs and not confuse them with your own.

چه زمانی مراقبان از کودک فاصله می‌گیرند؟ گاهی اوقات بزرگسالان تمایل دارند معانی بزرگسالان را از اعمال کودک استنباط کنند. مهم است به یاد داشته باشید که ممکن است کودک آنچه را که بزرگسال احساس می‌کند، احساس یا تجربه نکند. ما نمی‌توانیم ذهن یک نوزاد را «بخوانیم». اغلب بزرگسالان تمایل دارند احساسات خود را به کودک القا کنند و واقعاً به کودک خود گوش ندهند یا با او هماهنگ نشوند. مادربزرگی که سردش است به نوه‌اش می‌گوید که یک ژاکت بپوشد. این فرض که ما می‌دانیم در دنیای درونی نوزاد چه می‌گذرد، اگر به جای هماهنگ شدن، فرافکنی کنیم، می‌تواند منجر به درگیری در فرزندپروری شود. سعی کنید نیازهای کودک خود را درک کنید و آنها را با نیازهای خودتان اشتباه نگیرید.

The wise mother of twenty-month-old Esme learned that she did not want to put her daughter down to say good night. She realized that her loving her child “too much” had gotten in the way of setting healthy limits.

مادر خردمند اسمه، دختر بیست ماهه، متوجه شد که نمی‌خواهد دخترش را برای گفتن شب بخیر تحقیر کند. او متوجه شد که دوست داشتن «بیش از حد» فرزندش، مانع از تعیین محدودیت‌های سالم شده است.

Development of Internal Controls

Infants learn internal regulation, a balance between inhibitory and excitatory control, from the routines and regularity of their environment. Development and regulation of physiological needs such as hunger, thirst, sleep, elimination, and tactile stimulation happen almost intuitively. Each developmental milestone is subject to regulation from the environment, especially the family. Having a “night owl” baby does not lead to a normalized routine. This baby must be slowly synchronized to the world’s sleep/wake cycle. Healthy emotional development occurs with appropriate regulation of developmental tasks by the family. As parents regulate infants, infants internalize this as self-regulation.

رشد کنترل‌های درونی

نوزادان تنظیم درونی، تعادل بین کنترل مهاری و تحریکی، را از روال‌ها و نظم محیط خود می‌آموزند. رشد و تنظیم نیازهای فیزیولوژیکی مانند گرسنگی، تشنگی، خواب، دفع و تحریک لمسی تقریباً به طور شهودی اتفاق می‌افتد. هر نقطه عطف رشدی تابع تنظیم از محیط، به ویژه خانواده است. داشتن یک کودک «جغد شب» منجر به یک روال عادی نمی‌شود. این کودک باید به آرامی با چرخه خواب/بیداری جهان هماهنگ شود. رشد عاطفی سالم با تنظیم مناسب وظایف رشدی توسط خانواده اتفاق می‌افتد. همانطور که والدین نوزادان را تنظیم می‌کنند، نوزادان این را به عنوان خودتنظیمی درونی می‌کنند.

When adults provide the necessary skills to help an infant complete a task successfully there is an increase from the child’s current knowledge to a higher level. Initially it may be as simple as picking up a crying infant. Later, we tie our child’s shoes until she learns that skill herself. But we do not tie her shoes forever. Nor do we forever pick up a crying child. Gradually we must withdraw our support so the child can function independently. The capacity to use small amounts of anxiety, excitement, and curiosity as a signal allows babies to more fully explore the world.

وقتی بزرگسالان مهارت‌های لازم را برای کمک به نوزاد برای انجام موفقیت‌آمیز یک کار فراهم می‌کنند، دانش فعلی کودک به سطح بالاتری افزایش می‌یابد. در ابتدا ممکن است به سادگی بلند کردن یک نوزاد در حال گریه باشد. بعداً، ما کفش‌های فرزندمان را می‌بندیم تا خودش آن مهارت را یاد بگیرد. اما ما برای همیشه کفش‌های او را نمی‌بندیم. و همچنین برای همیشه کودک در حال گریه را در آغوش نمی‌گیریم. به تدریج باید حمایت خود را از او سلب کنیم تا کودک بتواند به طور مستقل عمل کند. توانایی استفاده از مقادیر کم اضطراب، هیجان و کنجکاوی به عنوان یک سیگنال، به نوزادان اجازه می‌دهد تا جهان را به طور کامل‌تری کشف کنند.

Babies cry in order to communicate all of their needs. Calmingbabies leads to positive attachments and feelings of safety for the infant. Crying does not necessarily mean distress; rather, it can be a simple communication about a wet diaper or a signal to play. A mother of an eight-month-old relates that her baby cries to get her to come into her bedroom at night. The minute the baby sees her mom she smiles with delight. This mother had the wisdom to recognize her daughter’s cries not as signaling distress but as asking her mother to come play.

نوزادان برای ابراز تمام نیازهای خود گریه می‌کنند. آرام کردن نوزادان منجر به دلبستگی‌های مثبت و احساس امنیت برای نوزاد می‌شود. گریه کردن لزوماً به معنای پریشانی نیست؛ بلکه می‌تواند یک ارتباط ساده در مورد پوشک خیس یا علامتی برای بازی کردن باشد. مادری که یک کودک هشت ماهه دارد، می‌گوید که نوزادش گریه می‌کند تا او را شب‌ها به اتاق خوابش بیاورد. به محض اینکه نوزاد مادرش را می‌بیند، با خوشحالی لبخند می‌زند. این مادر خردمند بود که گریه‌های دخترش را نه به عنوان نشانه‌ای از پریشانی، بلکه به عنوان درخواست از مادرش برای آمدن به بازی تشخیص دهد.

There are many ways, short of holding or feeding a baby, to stop their crying. Helping them learn self-soothing can come in many forms. The key is creating a balance between frustration and comfort. The frustration element provides an opportunity for the child to grow and develop skills. Too much frustration is disorganizing, but having no frustration prevents a child from learning. To soothe crying babies who are preverbal (under fourteen or fifteen months), waiting several seconds before picking them up can be helpful. Alternatively, handing a child an object or a favorite blanket can be a soothing technique. If your baby is still distressed, patting her on the back gently or stroking her may work. As your child becomes older, soothing words can be quite useful. All these methods are the beginning of a journey in teaching your child self-regulation. These rudimentary steps to self-regulation bring about less fussiness and less crying. The result maximizes the baby’s growing competence and self-control.

راه‌های زیادی، به جز نگه داشتن یا غذا دادن به نوزاد، برای متوقف کردن گریه آنها وجود دارد. کمک به آنها برای یادگیری خودآرام‌سازی می‌تواند به اشکال مختلفی بروز کند. نکته کلیدی ایجاد تعادل بین ناامیدی و راحتی است. عنصر ناامیدی فرصتی را برای کودک فراهم می‌کند تا رشد کند و مهارت‌های خود را توسعه دهد. ناامیدی بیش از حد، بی‌نظمی ایجاد می‌کند، اما نداشتن ناامیدی مانع یادگیری کودک می‌شود. برای آرام کردن نوزادان گریان که هنوز کلامی نیستند (زیر چهارده یا پانزده ماه)، چند ثانیه صبر کردن قبل از برداشتن آنها می‌تواند مفید باشد. از طرف دیگر، دادن یک شیء یا پتوی مورد علاقه به کودک می‌تواند یک تکنیک آرامش‌بخش باشد. اگر کودک شما هنوز ناراحت است، ممکن است به آرامی به پشت او بزنید یا او را نوازش کنید. با بزرگتر شدن کودک، کلمات آرامش‌بخش می‌توانند بسیار مفید باشند. همه این روش‌ها آغاز سفری در آموزش خودتنظیمی به فرزندتان هستند. این مراحل اولیه برای خودتنظیمی، بهانه‌گیری و گریه کمتری را به همراه دارد. نتیجه، افزایش شایستگی و خودکنترلی کودک است.

Saying No Helps Your Child

Many of us grew up believing that discipline means humiliation, shame, guilt, and an occasional swat on the bottom. Today we interpret discipline in a way that is true to its Latin root, which means “to teach.” Setting limits should be done with reason and firmness, in a positive, loving environment. Teaching self-soothing is as important as teaching language or social skills.

نه گفتن به فرزندتان کمک می‌کند

بسیاری از ما با این باور بزرگ شدیم که انضباط به معنای تحقیر، شرم، گناه و گاهی اوقات ضربه زدن به پایین است. امروزه ما انضباط را به گونه‌ای تفسیر می‌کنیم که با ریشه لاتین آن، که به معنای «آموزش دادن» است، مطابقت دارد. تعیین محدودیت‌ها باید با دلیل و قاطعیت، در یک محیط مثبت و دوست‌داشتنی انجام شود. آموزش خودآرام‌سازی به اندازه آموزش زبان یا مهارت‌های اجتماعی مهم است.

When do we start setting these limits for a child? We start this process very early. Waiting a few moments to pick up your crying child or talking slowly to her while preparing food are the beginnings of teaching an infant to wait and to learn expectations of routines. Even babies learn routines quickly. Most can settle themselves when hearing their caregiver’s steps or the tone of a voice. The baby stops crying or fussing. Most limits should be simple rules spoken in advance so that children know what to expect. If your tendency is to always jump to do things for your child, to protect your child from feeling frustrated or from experiencing failure, you will not be teaching him techniques he will need for the future. The progress is gradual and is part of the challenge of parenting.

چه زمانی شروع به تعیین این محدودیت‌ها برای کودک می‌کنیم؟ ما این فرآیند را خیلی زود شروع می‌کنیم. چند لحظه صبر کردن برای بلند کردن کودک گریان یا صحبت کردن آهسته با او هنگام آماده کردن غذا، آغاز آموزش صبر کردن به نوزاد و یادگیری انتظارات از روال‌ها است. حتی نوزادان نیز به سرعت روال‌ها را یاد می‌گیرند. اکثر آنها می‌توانند با شنیدن صدای قدم‌های مراقب خود یا لحن صدا، آرام شوند. کودک گریه یا بی‌قراری خود را متوقف می‌کند. اکثر محدودیت‌ها باید قوانین ساده‌ای باشند که از قبل گفته می‌شوند تا کودکان بدانند چه انتظاری داشته باشند. اگر تمایل شما این است که همیشه برای انجام کارهایی برای فرزندتان بپرید، تا فرزندتان را از احساس ناامیدی یا تجربه شکست محافظت کنید، به او تکنیک‌هایی را که برای آینده به آنها نیاز خواهد داشت، آموزش نخواهید داد. این پیشرفت تدریجی است و بخشی از چالش فرزندپروری محسوب می‌شود.

Families are not democracies. Parents are in charge and have ultimate authority. Unlike past generations, when child rearing was done in a more autocratic society in which the father had supreme rights, today limits are presented by both parents to create order. When limits were presented in an autocratic manner, fear and intimidation, not learning and understanding, ruled the family. Yes, family members should have mutual respect and principles of equality, but this does not imply that children have an equal say. A baby changes the family balance, creating a new equilibrium. Parents must take charge and make decisions in the best interest of the child even though it might cause distress. No one lets an infant or a child ride in a car without a safety seat. Even if the child protests, families usually stay firm on this rule. Other limits sometimes have to be invoked in the same way as the seat belt law—firmly and confidently.

خانواده‌ها دموکراسی نیستند. والدین مسئول هستند و اختیار نهایی را دارند. برخلاف نسل‌های گذشته، زمانی که تربیت کودک در جامعه‌ای استبدادی‌تر انجام می‌شد که در آن پدر از حقوق برتر برخوردار بود، امروزه محدودیت‌هایی توسط هر دو والدین برای ایجاد نظم اعمال می‌شود. زمانی که محدودیت‌ها به شیوه‌ای استبدادی اعمال می‌شد، ترس و ارعاب، نه یادگیری و درک، بر خانواده حاکم بود. بله، اعضای خانواده باید احترام متقابل و اصول برابری داشته باشند، اما این بدان معنا نیست که کودکان حق اظهار نظر برابر دارند. یک نوزاد تعادل خانواده را تغییر می‌دهد و تعادل جدیدی ایجاد می‌کند. والدین باید مسئولیت را بر عهده بگیرند و به نفع کودک تصمیم بگیرند، حتی اگر ممکن است باعث ناراحتی شود. هیچ کس اجازه نمی‌دهد نوزاد یا کودکی بدون صندلی ایمنی سوار ماشین شود. حتی اگر کودک اعتراض کند، خانواده‌ها معمولاً بر این قانون پایبند می‌مانند. محدودیت‌های دیگر گاهی اوقات باید به همان روشی که قانون کمربند ایمنی اعمال می‌شود – محکم و با اطمینان – اعمال شوند.

Behavior can be modified. Our culture, family, and society influence the norms and values of behavior standards. One of the first steps in changing behavior is to first understand the behavior. Once a limit is set, you cannot expect children to simply accept it or consider it normal. We do not say to infants “Don’t cry.” We show them soothing techniques: a pacifier, a thumb, a blanket.

رفتار قابل اصلاح است. فرهنگ، خانواده و جامعه ما بر هنجارها و ارزش‌های استانداردهای رفتاری تأثیر می‌گذارند. یکی از اولین گام‌ها در تغییر رفتار، ابتدا درک رفتار است. وقتی محدودیتی تعیین می‌شود، نمی‌توانید انتظار داشته باشید که کودکان به سادگی آن را بپذیرند یا آن را طبیعی بدانند. ما به نوزادان نمی‌گوییم «گریه نکن». ما به آنها تکنیک‌های آرام کردن را نشان می‌دهیم: پستانک، انگشت شست، پتو.

When a child enters the toddler stage, the learning of no signals the beginning of the child’s ability to do symbolic thinking. The toddler, becoming more adept at communicating his needs, begins to collide with his caregiver’s wishes. This conflict leads to frustration and rage. This rage must be negotiated carefully, because it has the potential to disrupt the child’s sense of well-being and safety. This does not mean that limits should not be dispensed. Parents have to be very clear and present limits in a calm, soothing voice and stand their ground despite pleas for them to waver. If you have already encouraged a positive and protective environment, the child looks at these limits as an extension of that protection.

وقتی کودک وارد مرحله نوپایی می‌شود، یادگیری «نه» نشانه‌ای از آغاز توانایی کودک در تفکر نمادین است. کودک نوپا، که در بیان نیازهایش ماهرتر می‌شود، شروع به برخورد با خواسته‌های مراقب خود می‌کند. این تضاد منجر به ناامیدی و خشم می‌شود. این خشم باید با دقت مورد بحث قرار گیرد، زیرا می‌تواند حس رفاه و امنیت کودک را مختل کند. این بدان معنا نیست که نباید محدودیت‌ها اعمال شوند. والدین باید بسیار واضح باشند و محدودیت‌ها را با صدای آرام و تسکین‌دهنده ارائه دهند و علیرغم درخواست‌های مکرر برای تزلزل، بر سر جای خود بایستند. اگر قبلاً محیطی مثبت و محافظت‌کننده را تشویق کرده‌اید، کودک به این محدودیت‌ها به عنوان امتدادی از آن محافظت نگاه می‌کند.

It is never too late to say no to your child. A thirteen-year-old girl with long-standing nighttime difficulties came to my office for evaluation. Her history revealed that she had never been taught to sleep through the night. She had wandered from room to room, disrupting her parents’ sleep, since the age of fifteen months. Her parents felt she must be up for a “reason” and that she needed them at night. They thought that setting limits on this would be too frustrating for her, and so they waited for her to grow out of it. This child did not have anything psychologically wrong with her; she had just never been taught the skills of learning to sleep. Treatment consisted of education regarding sleep habits and then “forcing” her to stay in her room while her parents stayed by the door so she could not exit. After experiencing the anxiety and learning self-soothing techniques, she (and her parents) slept through the night for the first time in over ten years. Sleeping in their own beds for several nights created renewed energy and positive relationships. Taking pride in their accomplishment increased their feelings of competence.

هیچ‌وقت برای نه گفتن به فرزندتان دیر نیست. دختری سیزده ساله با مشکلات شبانه طولانی‌مدت برای ارزیابی به مطب من آمد. شرح حال او نشان داد که هرگز به او یاد نداده‌اند که شب‌ها بخوابد. او از پانزده ماهگی از اتاقی به اتاق دیگر می‌رفت و خواب والدینش را مختل می‌کرد. والدینش احساس می‌کردند که او حتماً به «دلیلی» بیدار است و شب‌ها به آنها نیاز دارد. آنها فکر می‌کردند که تعیین محدودیت برای این موضوع برای او بسیار ناامیدکننده خواهد بود، بنابراین منتظر ماندند تا او از این حالت خارج شود. این کودک از نظر روانی هیچ مشکلی نداشت؛ فقط هرگز مهارت‌های یادگیری خواب را یاد نگرفته بود. درمان شامل آموزش در مورد عادات خواب و سپس «مجبور کردن» او به ماندن در اتاقش بود در حالی که والدینش کنار در می‌ایستادند تا نتواند خارج شود. پس از تجربه اضطراب و یادگیری تکنیک‌های خودآرام‌بخشی، او (و والدینش) برای اولین بار در بیش از ده سال، شب‌ها خوابید. خوابیدن در تخت‌های خودشان برای چندین شب، انرژی تازه و روابط مثبت ایجاد کرد. افتخار به موفقیت‌هایشان، احساس شایستگی آنها را افزایش داد.

My Child Has Sleep Problems.

What Do We Do Now?

So your child does not sleep. The beauty and the joy of seeing your child loses its luster when seen through weary eyes. Sleep deprivation creates difficulties for both the parent and the child. How does letting a child cry at night or keeping him in his room when he is obviously distressed help him develop self-esteem?

فرزند من مشکلات خواب دارد.

حالا چه کار کنیم؟

بنابراین فرزند شما نمی‌خوابد. زیبایی و لذت دیدن فرزندتان وقتی با چشمان خسته دیده شود، درخشش خود را از دست می‌دهد. کمبود خواب هم برای والدین و هم برای کودک مشکلاتی ایجاد می‌کند. چگونه اجازه دادن به کودک برای گریه کردن در شب یا نگه داشتن او در اتاقش وقتی که آشکارا پریشان است، به او کمک می‌کند تا عزت نفس خود را پرورش دهد؟

A child awakens for many reasons—illness, trauma, a disturbance in the nap schedule. A friend came to me when her child became afraid to sleep at night after they were robbed. My friend herself, however, was still frightened, traumatized, and afraid to sleep. I told her that when her fears relaxed, her son would sleep again. She called me up several weeks later to explain that all were sleeping better in their own beds because the thief had been captured. Babies who are ill or scared will awaken, but only temporarily. If more than several nights go by and your child is still waking, this behavior has become a habit and is no longer a cry for help. Listen to your intuition and experience; recognize that limits must be gently introduced.

کودک به دلایل زیادی از خواب بیدار می‌شود – بیماری، آسیب روحی، اختلال در برنامه چرت زدن. دوستی پیش من آمد وقتی فرزندش پس از دزدیده شدن از خوابیدن در شب می‌ترسید. با این حال، خود دوستم هنوز ترسیده، آسیب دیده و از خوابیدن می‌ترسید. به او گفتم وقتی ترسش فروکش کند، پسرش دوباره می‌خوابد. او چند هفته بعد با من تماس گرفت تا توضیح دهد که همه در تخت‌های خود بهتر می‌خوابند زیرا دزد دستگیر شده است. نوزادانی که بیمار یا ترسیده هستند بیدار می‌شوند، اما فقط به طور موقت. اگر بیش از چند شب بگذرد و فرزند شما هنوز بیدار باشد، این رفتار به یک عادت تبدیل شده و دیگر فریادی برای کمک نیست. به شهود و تجربه خود گوش دهید؛ تشخیص دهید که محدودیت‌ها باید به آرامی اعمال شوند.

It is common to want to avoid the unpleasant situation of teaching your child to sleep. None of us wants to hear our child cry. However, the longer you delay correcting the sleep problem, the more difficult it will be to remedy. Recall that all developmental steps proceed with some frustration and difficulty. The brain needs order and predictability to develop and form neuronal connections. As Dr. Weissbluth explains, a child’s sleep disruption creates disorder at the highest level.

رایج است که بخواهید از موقعیت ناخوشایند آموزش خواب به فرزندتان اجتناب کنید. هیچ یک از ما نمی‌خواهیم گریه فرزندمان را بشنویم. با این حال، هر چه بیشتر اصلاح مشکل خواب را به تعویق بیندازید، درمان آن دشوارتر خواهد بود. به یاد داشته باشید که تمام مراحل رشد با کمی ناامیدی و سختی پیش می‌رود. مغز برای توسعه و تشکیل اتصالات عصبی به نظم و پیش‌بینی‌پذیری نیاز دارد. همانطور که دکتر وایسبلوث توضیح می‌دهد، اختلال خواب کودک در بالاترین سطح باعث اختلال می‌شود.

Parents need to support each other in training their children. In my own situation, our first child failed to learn on his own to sleep through the night. Being a child psychiatrist had taught me about nurturing and reducing frustration, but not about parenting. Thus, believing the standard theories learned during my training, I feared that I would “damage” my child. I was unable to let him cry initially, despite my glazed eyes and crabby disposition. When our son was thirteen months old, my husband recognized that he was up for the secondary gain of being with us. Together we decided that sleep needed to be encouraged for the health and welfare of the entire family. My husband and I held and comforted each other through that difficult night while we let him cry. He held me back when I wanted to go in to comfort the baby. We both stayed up and listened to the crying, reminding each other that this, too, was part of the “joy” of parenting. After a few nights, we slept peacefully, continuing our growth as a family.

والدین باید در آموزش فرزندانشان از یکدیگر حمایت کنند. در شرایط خودم، فرزند اولمان نتوانست به تنهایی یاد بگیرد که در طول شب بخوابد. روانپزشک کودک بودن به من در مورد پرورش و کاهش ناامیدی آموزش داده بود، اما در مورد فرزندپروری نه. بنابراین، با اعتقاد به نظریه‌های استاندارد آموخته شده در طول آموزشم، می‌ترسیدم که به فرزندم “آسیب” بزنم. در ابتدا نمی‌توانستم بگذارم گریه کند، با وجود چشمان بی‌فروغ و خلق و خوی بدخلقم. وقتی پسرمان سیزده ماهه شد، شوهرم تشخیص داد که او برای منفعت ثانویه بودن با ما آماده است. با هم تصمیم گرفتیم که برای سلامت و رفاه کل خانواده، خواب باید تشویق شود. من و همسرم در آن شب سخت همدیگر را در آغوش گرفتیم و دلداری دادیم، در حالی که اجازه دادیم او گریه کند. وقتی می‌خواستم برای آرام کردن نوزاد به اتاق بروم، او مرا بغل کرد. هر دو بیدار ماندیم و به گریه‌ها گوش دادیم و به یکدیگر یادآوری کردیم که این هم بخشی از «لذت» فرزندپروری است. بعد از چند شب، با آرامش خوابیدیم و به رشد خود به عنوان یک خانواده ادامه دادیم.

It is a common misbelief that awakening is a signal that a child has unmet psychological needs. This leads to parental guilt and blame. Stop this line of thought immediately!

این یک باور غلط رایج است که بیدار شدن کودک نشانه‌ای از نیازهای روانی برآورده نشده اوست. این منجر به احساس گناه و سرزنش والدین می‌شود. فوراً این طرز فکر را متوقف کنید!

You may be uncertain whether letting your child cry will damage her permanently. Letting your child cry is neither punitive nor withholding if you think about it as training a physiological need. It is important to understand the context of your actions. You are not a “bad” parent if you let your child cry. Teaching a child to sleep is not ignoring his needs. Infants and young children do not appear to remember crying spells; however, they do begin to remember repeated behaviors from caretakers that form a pattern. If you have been protecting and doling out frustration in small doses during the day, the child internalizes this protection. In teaching a child to sleep, the parent’s goal is to reward good behavior, in this case sleeping, without inadvertently rewarding poor behavior, that is, waking.

ممکن است مطمئن نباشید که آیا اجازه دادن به گریه کردن فرزندتان به او آسیب دائمی وارد می‌کند یا خیر. اگر به گریه کردن به عنوان آموزش یک نیاز فیزیولوژیکی نگاه کنید، نه تنبیهی است و نه منع کردن. درک زمینه اعمال شما مهم است. اگر اجازه دهید فرزندتان گریه کند، شما والدین “بدی” نیستید. آموزش خوابیدن به کودک به معنای نادیده گرفتن نیازهای او نیست. به نظر نمی‌رسد نوزادان و کودکان خردسال دوره‌های گریه را به خاطر بیاورند. با این حال، آنها شروع به یادآوری رفتارهای مکرر از مراقبان می‌کنند که یک الگو را تشکیل می‌دهند. اگر در طول روز از او محافظت کرده و در دوزهای کوچک ناامیدی را به او منتقل کرده‌اید، کودک این محافظت را درونی می‌کند. در آموزش خوابیدن به کودک، هدف والدین پاداش دادن به رفتار خوب، در این مورد خوابیدن، بدون پاداش دادن سهوی به رفتار بد، یعنی بیدار شدن، است.

When Other Issues Get in the Way

Child’s Issues

Some children are born with difficult temperaments. Raising a child who is challenging stresses the system. A difficult to care for infant erodes the reserve of parents by excessive crying and demanding. These children tend to have more problems sleeping and then to react more extremely to stimuli, leading parents to be more extreme in their own reactions. You may find yourself short-tempered, exhausted, and frustrated. A simple no becomes a tantrum. Giving your child a blue balloon instead of a yellow one could trigger a major meltdown, leading to a feeling of defeat. Remember, the trick to parenting these children is to become more flexible and leave more time to prepare or to plan transitions. It is always important to look for the positive aspects of each child. The stubborn infant may transform into a persistent or ambitious adult.

وقتی مسائل دیگری مانع می‌شوند

مشکلات کودک

بعضی از کودکان با خلق و خوی دشوار متولد می‌شوند. بزرگ کردن کودکی که چالش‌برانگیز است، سیستم عصبی را تحت فشار قرار می‌دهد. یک نوزاد که مراقبت از او دشوار است، با گریه و درخواست بیش از حد، پشتکار والدین را از بین می‌برد. این کودکان معمولاً مشکلات خواب بیشتری دارند و سپس به محرک‌ها واکنش شدیدتری نشان می‌دهند و باعث می‌شود والدین در واکنش‌های خود افراطی‌تر باشند. ممکن است خود را کم‌طاقت، خسته و ناامید بیابید. یک نه ساده تبدیل به قشقرق می‌شود. دادن یک بادکنک آبی به فرزندتان به جای بادکنک زرد می‌تواند باعث یک فروپاشی بزرگ شود و منجر به احساس شکست شود. به یاد داشته باشید، ترفند فرزندپروری این کودکان این است که انعطاف‌پذیرتر شوید و زمان بیشتری برای آماده شدن یا برنامه‌ریزی برای گذارها اختصاص دهید. همیشه مهم است که به دنبال جنبه‌های مثبت هر کودک باشید. نوزاد لجباز ممکن است به یک بزرگسال سمج یا جاه‌طلب تبدیل شود.

Setting limits and sticking to them is extremely important, especially with challenging children. These children may not respond immediately, so you must be flexible. If you say “no playing with your food,” the difficult infant may take an extra swipe before stopping. Avoid the power struggles and appreciate that she is obeying. Unfortunately, because many of these children learn slowly, directions and corrections must be repeated over and over until learning takes place.

تعیین محدودیت‌ها و پایبندی به آنها بسیار مهم است، به خصوص در مورد کودکان چالش‌برانگیز. این کودکان ممکن است بلافاصله پاسخ ندهند، بنابراین باید انعطاف‌پذیر باشید. اگر بگویید «با غذایت بازی نکن»، نوزاد دشوار ممکن است قبل از توقف، ضربه‌ی بیشتری بزند. از کشمکش‌های قدرت اجتناب کنید و قدردان اطاعت او باشید. متأسفانه، از آنجا که بسیاری از این کودکان به آرامی یاد می‌گیرند، دستورالعمل‌ها و اصلاحات باید بارها و بارها تکرار شوند تا یادگیری اتفاق بیفتد.

Some children are not endowed with all their learning processes intact. For example, children with auditory processing deficits may not use the spoken word for comfort, requiring more physical contact. Children who have difficulty reading nonverbal cues will respond better to verbal commands. Parents usually find ways to compensate for their child’s deficits. Frustration tolerance may be harder to measure in these children. Always, a gentle push toward competence must occur. Children endowed differently still need to be taught frustration tolerance despite the challenges it poses to parents.

بعضی از کودکان از تمام فرآیندهای یادگیری خود به طور کامل برخوردار نیستند. به عنوان مثال، کودکانی که نقص پردازش شنوایی دارند ممکن است از کلمات گفتاری برای آرامش استفاده نکنند و نیاز به تماس فیزیکی بیشتری دارند. کودکانی که در خواندن نشانه‌های غیرکلامی مشکل دارند، به دستورات کلامی بهتر پاسخ می‌دهند. والدین معمولاً راه‌هایی برای جبران نقص‌های فرزندشان پیدا می‌کنند. سنجش تحمل ناکامی در این کودکان ممکن است دشوارتر باشد. همیشه، باید یک فشار ملایم به سمت شایستگی وجود داشته باشد. کودکانی که به طور متفاوتی پرورش یافته‌اند، با وجود چالش‌هایی که برای والدین ایجاد می‌کند، هنوز هم باید تحمل ناکامی را بیاموزند.

Parents’ Issues

Having a child stirs up many personal issues that, if not understood, can interfere with parenting. If a parent cannot act in the infant’s best interest, there will be specific disruptions that inhibit growth. Some parents lack the ability to read their baby’s signals. When children do not have their signals read, they are at risk to develop “primitive strategies,” meaning that they tend to cry and become more unable to self-soothe. Once these strategies are in place, they are continuously repeated because the baby or young child learns to cry to get what he wants. These maladaptive strategies will need to be unlearned in a more supportive setting later in life. Fortunately, there are several books and tapes to help parents learn about normal development. Once parents learn, they can teach their baby.

مسائل والدین

داشتن فرزند، مسائل شخصی زیادی را برمی‌انگیزد که اگر درک نشوند، می‌توانند در فرزندپروری اختلال ایجاد کنند. اگر والدین نتوانند به نفع نوزاد عمل کنند، اختلالات خاصی ایجاد می‌شود که مانع رشد می‌شود. برخی از والدین توانایی درک سیگنال‌های کودک خود را ندارند. وقتی سیگنال‌های کودکان درک نشود، در معرض خطر ابتلا به “استراتژی‌های بدوی” قرار می‌گیرند، به این معنی که تمایل به گریه دارند و در آرام کردن خود ناتوان‌تر می‌شوند. هنگامی که این استراتژی‌ها در جای خود قرار می‌گیرند، به طور مداوم تکرار می‌شوند زیرا کودک یا خردسال یاد می‌گیرد برای رسیدن به خواسته‌هایش گریه کند. این استراتژی‌های ناسازگار باید در یک محیط حمایتی‌تر در مراحل بعدی زندگی فراموش شوند. خوشبختانه، کتاب‌ها و نوارهای متعددی برای کمک به والدین در یادگیری رشد طبیعی وجود دارد. هنگامی که والدین یاد بگیرند، می‌توانند به کودک خود آموزش دهند.

Some parents bend over backward to appease their child: “I want to avoid the strict parenting that I received.” This may lead to the absence of limits. Parents who are too sensitive to their child’s needs risk enabling their child to become too dependent on their caretaker. These children do not learn to read their own signals and require an adult to do it for them. Children crave order, and setting limits is one way to that end. Harsh commands, physical punishment, or power assertion produces children who have higher levels of guilt and exhibit parent-pleasing behavior. It is even worse when, after becoming too harsh, spanking too hard, or letting your child cry too long, you quickly rush to hug your child. This sends a very mixed message to your child. Your child starts to think that crying is what you need to do to be hugged.

برخی والدین برای آرام کردن فرزندشان به عقب خم می‌شوند: «می‌خواهم از تربیت سختگیرانه‌ای که دریافت کرده‌ام، اجتناب کنم.» این ممکن است منجر به فقدان محدودیت شود. والدینی که بیش از حد به نیازهای فرزندشان حساس هستند، خطر وابستگی بیش از حد فرزندشان به مراقب خود را به جان می‌خرند. این کودکان یاد نمی‌گیرند که سیگنال‌های خود را بخوانند و به یک بزرگسال نیاز دارند تا این کار را برای آنها انجام دهد. کودکان تشنه نظم هستند و تعیین محدودیت یکی از راه‌های رسیدن به این هدف است. دستورات خشن، تنبیه بدنی یا اعمال قدرت، کودکانی را به بار می‌آورد که سطح گناه بالاتری دارند و رفتارهای والدین پسند از خود نشان می‌دهند. حتی بدتر از آن زمانی است که پس از اینکه خیلی خشن شدید، خیلی محکم کتک زدید یا اجازه دادید فرزندتان خیلی گریه کند، به سرعت برای بغل کردن فرزندتان هجوم می‌برید. این کار پیام بسیار متناقضی به فرزندتان می‌فرستد. فرزند شما شروع به فکر کردن می‌کند که گریه کردن کاری است که برای بغل شدن باید انجام دهید.

Some parents like their children to remain in one developmental stage because they themselves have certain needs that were never adequately met. For example, keeping a child up at night may fulfill a parent’s need for closeness. Here the child is forced to ignore her own need to sleep in order to accommodate her parent’s misreading: “I know you are up because you missed me. I am here now.” Like the grandmother who is cold and asks her granddaughter to put on a sweater, the mother who is lonely imagines that her daughter is lonely, too, and so she keeps her baby up with her late at night and hinders the child’s sleep. The baby gets conflicting information and may not know what to read—her own signal or her caregiver’s. The child may then have difficulties integrating new information because skills to manage this situation have not been taught.

برخی از والدین دوست دارند فرزندانشان در یک مرحله رشدی باقی بمانند زیرا خودشان نیازهای خاصی دارند که هرگز به اندازه کافی برآورده نشده‌اند. به عنوان مثال، بیدار نگه داشتن کودک در شب ممکن است نیاز والدین به نزدیکی را برآورده کند. در اینجا کودک مجبور می‌شود نیاز خود به خواب را نادیده بگیرد تا بتواند تعبیر نادرست والدینش را درک کند: «می‌دانم که بیدار هستی چون دلت برای من تنگ شده بود. من الان اینجام.» مانند مادربزرگی که سردش است و از نوه‌اش می‌خواهد که ژاکت بپوشد، مادری که تنهاست تصور می‌کند که دخترش نیز تنهاست، بنابراین نوزادش را تا دیروقت پیش خود نگه می‌دارد و مانع خواب کودک می‌شود. نوزاد اطلاعات متناقضی دریافت می‌کند و ممکن است نداند چه چیزی را بخواند – سیگنال خودش یا سیگنال مراقبش. سپس ممکن است کودک در ادغام اطلاعات جدید مشکل داشته باشد زیرا مهارت‌های مدیریت این موقعیت آموزش داده نشده است.

Let’s continue with Esme’s mother’s story. Note where she writes, “I now miss having my mother as a grandmother to my daughter…. I also miss having her be a mother to me.”

بیایید داستان مادر اسمه را ادامه دهیم. به جایی که او می‌نویسد توجه کنید: «حالا دلم برای مادرم به عنوان مادربزرگ دخترم تنگ شده است… همچنین دلم برای اینکه او برای من مادر باشد تنگ شده است.»

“ONE MORE STORY” (CONTINUED)

Bedtime is a special time—sitting in the rocking chair, holding her in her jammies, the night tape playing softly, the whole house quiet, no phone, no distractions, no interruptions, no pressures or time constraints. It’s a time of intense, focused interaction with my daughter. Not that I don’t have plenty of time with her during the day—I’m a writer and I work at home two or three half-days a week. But only at bedtime does she really let me cuddle with her, hold her—during the day she’s too busy running around playing and never wants to sit still. At night she strokes my hair, wiggles my nose, asks me to sing “Hokey Pokey,” reads Goodnight Moon or If YouGive a Moose a Muffin one more time. We have so much fun together! I love our quiet time as much as she does, and I’m very guilty of letting it go on and on, into five, six, seven songs or books, another minute, another cuddle, until we’re both exhausted.

«یک داستان دیگر» (ادامه)

وقت خواب زمان خاصی است – نشستن روی صندلی گهواره‌ای، بغل کردنش در آغوش، پخش آرام نوار شبانه، سکوت کامل خانه، بدون تلفن، بدون حواس‌پرتی، بدون وقفه، بدون فشار یا محدودیت زمانی. این زمان، زمان تعامل فشرده و متمرکز با دخترم است. نه اینکه در طول روز وقت زیادی با او نداشته باشم – من نویسنده هستم و دو یا سه نصف روز در هفته در خانه کار می‌کنم. اما فقط موقع خواب است که واقعاً اجازه می‌دهد او را بغل کنم، در آغوش بگیرم – در طول روز او خیلی مشغول دویدن و بازی کردن است و هرگز نمی‌خواهد آرام بنشیند. شب‌ها موهایم را نوازش می‌کند، بینی‌ام را تکان می‌دهد، از من می‌خواهد یک بار دیگر آهنگ «هاکی پوکی» را بخوانم، «شب بخیر ماه» یا «اگر به یک گوزن یک مافین بدهی» را بخوانم. ما با هم خیلی خوش می‌گذرانیم! من هم مثل او عاشق خلوت و آرامشمان هستم، و خیلی هم مقصرم که می‌گذارم همینطور ادامه پیدا کند، به پنج، شش، هفت آهنگ یا کتاب، یک دقیقه‌ی دیگر، یک بغل دیگر، تا وقتی که هر دو خسته شویم.

My husband and I discussed the complex reasons for my attachment to my daughter. I was very close to my own mother, although not so much physically, which is probably why I value that cuddle time in the rocking chair. My mother died seven years ago, when she was only fifty. I was on the cusp of my marriage and I went through a very difficult mourning period. I still miss her a lot, and having a child has made that loss even sharper. I now miss having my mother as a grandmother to my daughter. I miss sharing my baby with her. I also miss having her be a mother to me. I don’t want to lay the burden of having to be everything for me on my child. My own mother, who had a difficult relationship with her mother, did that to me, which is maybe why I have separation anxiety to begin with. And, again, I don’t want to love my child so much that I’m unable to effectively establish consistent, clear boundaries and rules.

من و همسرم دلایل پیچیده‌ی وابستگی‌ام به دخترم را بررسی کردیم. من به مادرم خیلی نزدیک بودم، هرچند نه خیلی زیاد از نظر فیزیکی، و احتمالاً به همین دلیل است که برای آن زمان نوازش روی صندلی گهواره‌ای ارزش قائلم. مادرم هفت سال پیش، زمانی که فقط پنجاه سال داشت، فوت کرد. من در آستانه‌ی ازدواجم بودم و دوران سوگواری بسیار سختی را پشت سر گذاشتم. هنوز هم خیلی دلم برایش تنگ شده و داشتن فرزند این فقدان را شدیدتر کرده است. حالا دلم برای مادربزرگ بودن مادرم برای دخترم تنگ شده است. دلم برای تقسیم کردن نوزادم با او تنگ شده است. همچنین دلم برای مادری کردن او برای من تنگ شده است. نمی‌خواهم بار همه چیز بودن برای خودم را به دوش فرزندم بیندازم. مادر خودم که رابطه‌ی سختی با مادرش داشت، این کار را با من کرد، شاید به همین دلیل است که از همان ابتدا اضطراب جدایی دارم. و باز هم، نمی‌خواهم آنقدر فرزندم را دوست داشته باشم که نتوانم به طور مؤثر مرزها و قوانین ثابت و روشنی را تعیین کنم.

Marriage Issues

Babies establish a new equilibrium in families. The couple is no longer alone, and the role of parent must be established. The importance of social and emotional support to the developing child must be emphasized. A positive emotional climate influences a baby’s development. If the parents cannot create this support, development of the child may be hindered. Without support for both parents, caregivers are more likely to engage in dysfunctional parenting with their children.

مسائل مربوط به ازدواج

نوزادان تعادل جدیدی را در خانواده‌ها برقرار می‌کنند. زوج دیگر تنها نیستند و نقش والدین باید تثبیت شود. اهمیت حمایت اجتماعی و عاطفی از کودک در حال رشد باید مورد تأکید قرار گیرد. یک فضای عاطفی مثبت بر رشد کودک تأثیر می‌گذارد. اگر والدین نتوانند این حمایت را ایجاد کنند، ممکن است رشد کودک با مشکل مواجه شود. بدون حمایت هر دو والدین، مراقبان به احتمال زیاد درگیر فرزندپروری ناکارآمد با فرزندان خود می‌شوند.

If adult intimacy needs are not being met by a marriage or the relationship is not supportive or is stressful, parenting tasks become difficult. Either partner may turn to their child to meet those needs. Toddlers exposed to parental conflict develop a negative response to this tension and are at risk to become aggressive toward peers. Infants as young as one year can sense this distress and develop an emotional response to it. Mothers and fathers may demonstrate two different regulatory patterns. Often in conflict-filled marriages, mothers become overinvolved with their infants and fathers tend to withdraw and not be as affectively responsive to their children. Both responses may be damaging to a child’s sense of security and competence in the future.

اگر نیازهای صمیمیت بزرگسالان توسط ازدواج برآورده نشود یا رابطه حمایتی نباشد یا استرس‌زا باشد، وظایف فرزندپروری دشوار می‌شود. هر یک از زوجین ممکن است برای برآورده کردن این نیازها به فرزند خود روی آورند. کودکان نوپایی که در معرض تعارض والدین قرار می‌گیرند، به این تنش پاسخ منفی می‌دهند و در معرض خطر پرخاشگری نسبت به همسالان خود هستند. نوزادانی که حتی یک سال سن دارند می‌توانند این پریشانی را حس کنند و به آن پاسخ عاطفی بدهند. مادران و پدران ممکن است دو الگوی تنظیمی متفاوت را نشان دهند. اغلب در ازدواج‌های پر از تعارض، مادران بیش از حد درگیر نوزادان خود می‌شوند و پدران تمایل به کناره‌گیری دارند و به فرزندان خود به اندازه کافی عاطفی پاسخگو نیستند. هر دو واکنش ممکن است به احساس امنیت و شایستگی کودک در آینده آسیب برساند.

When both parents work together, as did Esme’s parents, sleep problems are more easily solved. Note where Esme’s mother writes, “And of course, when Esme goes to bed earlier, I have more time to enjoy a nice dinner with my husband.”

وقتی هر دو والدین با هم همکاری می‌کنند، همانطور که والدین اسمه این کار را کردند، مشکلات خواب راحت‌تر حل می‌شوند. به جایی که مادر اسمه می‌نویسد توجه کنید: «و البته، وقتی اسمه زودتر به رختخواب می‌رود، من زمان بیشتری برای لذت بردن از یک شام خوب با شوهرم دارم.»

“ONE MORE STORY” (CONCLUSION)

As we cleaned the kitchen, my husband and I had a real heart to heart. He was proud that I saw my own part in our bedtime battles and acknowledged that it was not much easier for him when he put her down. We made an agreement that from now on the new bedtime would be 8:00 sharp, with a goal of moving to 7:30 to an even 7:00 in two weeks. That would be the final curtain call, no ifs, ands, or buts. But how to help mom stick to the rules?

«یک داستان دیگر» (نتیجه‌گیری)

همینطور که آشپزخانه را تمیز می‌کردیم، من و همسرم واقعاً با هم درد دل کردیم. او به این افتخار می‌کرد که من نقش خودم را در دعوایمان برای خواب دیدم و اذعان داشت که وقتی او را زمین گذاشت، برایش خیلی راحت‌تر نبود. ما توافق کردیم که از این به بعد ساعت خواب جدید دقیقاً ساعت ۸ صبح باشد، با این هدف که ظرف دو هفته به ساعت ۷:۳۰ یا حتی ۷ صبح برسیم. این آخرین زنگ تفریح بود، بدون اما و اگر. اما چطور به مادر کمک کنیم که به قوانین پایبند بماند؟

Dr. Weissbluth suggested setting a kitchen timer for an allotted time at the beginning of the bedtime routine, say thirty minutes or one hour. My husband and I agreed to try one hour—which would include bath, brushing teeth, diaper, jammies, story, and cuddling. The timer, Dr. Weissbluth said, would act as a signal for the child (and mother!) to understand that the bedtime routine together was over.

دکتر وایسبلوث پیشنهاد داد که یک تایمر آشپزخانه را برای شروع برنامه خواب، مثلاً سی دقیقه یا یک ساعت، تنظیم کنیم. من و همسرم موافقت کردیم که یک ساعت را امتحان کنیم – که شامل حمام، مسواک زدن، پوشک، مربا، قصه گفتن و بغل کردن می‌شد. دکتر وایسبلوث گفت که این تایمر به عنوان علامتی برای کودک (و مادر!) عمل می‌کند تا بفهمد که برنامه خواب مشترک تمام شده است.

The first night the ding of the timer seemed to come incredibly fast. Both my husband and I were enjoying singing an alphabet song to Esme, and we all three turned to look at the timer in a kind of dumb-faced shock. It seemed such an intrusive little fellow! Esme was curious and asked what the bell was for. “Time for bed,” we said, a little reluctantly. “Lights out.” But neither my husband nor I moved a muscle to put her in bed. We did hurry along our song, however, and limit our reading to two books instead of four or five. But the time had seemed to go so fast! We were both amazed at how poorly we’d organized that hour from bath to bed.

شب اول، صدای زنگ تایمر به طرز باورنکردنی سریع به گوش می‌رسید. من و همسرم از خواندن یک آهنگ الفبا برای اسمه لذت می‌بردیم و هر سه با حالتی از شوک و گنگی برگشتیم و به تایمر نگاه کردیم. به نظر می‌رسید که یک موجود کوچک مزاحم است! اسمه کنجکاو شد و پرسید که زنگ برای چیست. کمی با اکراه گفتیم: «وقت خواب است. چراغ‌ها خاموش است.» اما نه من و نه همسرم هیچ حرکتی برای خواباندن او نکردیم. با این حال، ما با آهنگ خود عجله کردیم و خواندن خود را به جای چهار یا پنج کتاب به دو کتاب محدود کردیم. اما انگار زمان خیلی سریع گذشته بود! هر دو از اینکه چقدر آن ساعت از حمام تا خواب را بد برنامه‌ریزی کرده بودیم، شگفت‌زده شدیم.

We resolved to do better the next night. Again that meddlesome little bell seemed to ring too soon, but this time not as much. Setting the timer had helped us make better use of the early time—in the bath, brushing teeth, and putting on jammies—so we’d have more time for stories. Again Esme was interested in the bell. “Time for bed. Lights out,” we said. Esme smiled. She actually smiled. My daughter thought this little strategy was a delightful game!

تصمیم گرفتیم شب بعد بهتر عمل کنیم. دوباره آن زنگ کوچک مزاحم خیلی زود به صدا درآمد، اما این بار نه به آن اندازه. تنظیم تایمر به ما کمک کرده بود تا از زمان اولیه – در حمام، مسواک زدن و پوشیدن لباس خواب – بهتر استفاده کنیم تا زمان بیشتری برای داستان داشته باشیم. دوباره اسمه به زنگ علاقه‌مند شد. گفتیم: «وقت خوابه. چراغ‌ها خاموشه.» اسمه لبخند زد. واقعاً لبخند زد. دخترم فکر کرد این استراتژی کوچک یک بازی لذت‌بخش است!

“Okay, Mommy. Crib,” she said. Dumbfounded, I stopped rocking. We still spent a minute having the animals call her, one by one, into her bed, but one minute was a whole lot less than before.

«باشه مامان. گهواره.» با تعجب، تکان دادن را متوقف کردم. هنوز یک دقیقه طول می‌کشید تا حیوانات یکی یکی او را به تختش صدا بزنند، اما یک دقیقه خیلی کمتر از قبل بود.

On subsequent nights, the timer became our friend. Without a doubt, it added a sense of structure to our bedtime routine and helped us organize our time.

در شب‌های بعد، تایمر دوست ما شد. بدون شک، به برنامه خواب ما ساختار داد و به ما کمک کرد تا زمان خود را سازماندهی کنیم.

There have been a few nights when that bell still seems intrusive, when I want to read “one more story” as much as my daughter does. I realize that another part of my separation anxiety is that I felt I was an intelligent child who didn’t receive as much stimulation as I might have. Fortunately, my parents made books very available—I didn’t have a lot of toys, though I always had books—but I had to learn from them on my own. I have trouble limiting Esme’s “reading” simply because I don’t want to give up an opportunity for a potential learning experience that I perceive myself not having had when I was a child.

چند شبی بود که آن زنگ هنوز مزاحم به نظر می‌رسید، وقتی که من هم مثل دخترم می‌خواستم «یک داستان دیگر» بخوانم. متوجه شدم که بخش دیگری از اضطراب جدایی من این است که احساس می‌کردم کودک باهوشی هستم که به اندازه کافی تحریک دریافت نمی‌کردم. خوشبختانه، والدینم کتاب‌ها را در دسترس من قرار دادند – من اسباب‌بازی زیادی نداشتم، هرچند همیشه کتاب داشتم – اما مجبور بودم خودم از آنها یاد بگیرم. من در محدود کردن «مطالعه» اسمه مشکل دارم، صرفاً به این دلیل که نمی‌خواهم فرصتی را برای یک تجربه یادگیری بالقوه که خودم را در کودکی فاقد آن می‌دانم، از دست بدهم.

So, with a little probing and the help of a plastic kitchen timer, we’ve turned our lives around. It’s just amazing to see Esme respond to new limits with a kind of pride and resourcefulness.

بنابراین، با کمی تحقیق و کمک یک تایمر پلاستیکی آشپزخانه، زندگی‌مان را از این رو به آن رو کردیم. دیدن اینکه اسمه با نوعی غرور و تدبیر به محدودیت‌های جدید واکنش نشان می‌دهد، واقعاً شگفت‌انگیز است.

And, of course, when Esme goes to bed earlier, I have more time to enjoy a nice dinner with my husband, talk about our work or our child, rent a movie, whatever. And in the daytime, her naps are more regular, her moods are sunnier, and her appetite improved. Another trick I’ve learned is to build in more focused playtime during the day. Instead of jumping up to answer the phone when Esme and I are playing with Mr. Potato Head, I let it ring. I also allow for more reading time during the day, so that one of our favorite activities is not saved up just for bedtime.

و البته، وقتی اسمه زودتر می‌خوابد، من زمان بیشتری برای لذت بردن از یک شام خوب با شوهرم، صحبت در مورد کار یا فرزندمان، اجاره فیلم یا هر چیز دیگری دارم. و در طول روز، چرت‌هایش منظم‌تر، خلق و خوی بهتری دارد و اشتهایش بهتر می‌شود. ترفند دیگری که یاد گرفته‌ام این است که در طول روز زمان بازی متمرکزتری را ایجاد کنم. به جای اینکه وقتی من و اسمه با آقای سیب‌زمینی بازی می‌کنیم، برای جواب دادن به تلفن از جا بپرم، می‌گذارم زنگ بخورد. همچنین در طول روز زمان بیشتری برای مطالعه در نظر می‌گیرم، تا یکی از فعالیت‌های مورد علاقه‌مان فقط برای قبل از خواب کنار گذاشته نشود.

Now, when I hear those words “one more story,” I know that to respond with a “No. Tomorrow is another day” does not mean I don’t love my child. Quite the contrary.

حالا، وقتی آن کلمات “یک داستان دیگر” را می‌شنوم، می‌دانم که پاسخ دادن با “نه. فردا روز دیگری است” به این معنی نیست که فرزندم را دوست ندارم. کاملاً برعکس.

P. S. As the weeks have gone by, there have been a few nights when I have forgotten to turn the timer on. Esme runs to get it off the bookshelf and says, “Mama! Timert!” She has a special place on the second shelf where she likes to put it while it ticks away (I think it gives her a sense of control to place it within her reach). And when it rings, if we’re in the middle of the story, she asks me to “please finish.” I find that to be a reasonable request, partly because I know I’m in control now, so I don’t get all freaked-out about it being too late. And so we finish our story and then I remind her that the timer went off a minute ago. She studies me very seriously and says, “Okay, Mama. Time for nite-nite.”

پی‌نوشت: با گذشت هفته‌ها، چند شبی بوده که فراموش کرده‌ام تایمر را روشن کنم. اسمه می‌دود تا آن را از قفسه کتاب بردارد و می‌گوید: “مامان! تایمر!” او یک جای مخصوص روی قفسه دوم دارد که دوست دارد آن را تا وقتی که تیک‌تاک می‌کند، آنجا بگذارد (فکر می‌کنم این به او حس کنترل می‌دهد که آن را در دسترسش قرار دهد). و وقتی زنگ می‌زند، اگر وسط داستان باشیم، از من می‌خواهد که «لطفاً تمامش کن». به نظرم این درخواست منطقی است، تا حدودی به این دلیل که می‌دانم حالا کنترل اوضاع را در دست دارم، بنابراین از اینکه خیلی دیر شده وحشت نمی‌کنم. و بنابراین داستانمان را تمام می‌کنیم و بعد به او یادآوری می‌کنم که تایمر یک دقیقه پیش زنگ خورده است. او خیلی جدی به من نگاه می‌کند و می‌گوید: «باشه مامان. وقت شب بخیر.»

Summary

Parenting is a process that reinforces itself: As confidence grows, so does a parent’s feeling of competence. One of the most important concepts to remember is that there will be times when you will want to give less attention—even if this causes crying, even at night—in order for your child to develop skills of independence and self-soothing. Crying, in this context, does not damage self-esteem. Rather, the end result is heightened competence in your child and in y

خلاصه

فرزندپروری فرآیندی است که خود را تقویت می‌کند: با افزایش اعتماد به نفس، احساس شایستگی والدین نیز افزایش می‌یابد. یکی از مهمترین مفاهیمی که باید به خاطر داشته باشید این است که مواقعی وجود خواهد داشت که شما می‌خواهید توجه کمتری نشان دهید – حتی اگر این باعث گریه، حتی در شب شود – تا فرزندتان مهارت‌های استقلال و خودآرامی را در خود پرورش دهد. گریه کردن، در این زمینه، به عزت نفس آسیب نمی‌رساند. بلکه نتیجه نهایی، افزایش شایستگی در فرزندتان و در شما است.

ou.