عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ رویدادها و نگرانی‌های خاص

As if growing up were not hard enough, there are inevitable events that might significantly disrupt your child’s healthy sleep habits. Other special concerns, such as frequent injuries, may well be the result of unhealthy sleep habits. Here are some examples:

انگار بزرگ شدن به اندازه کافی سخت نبوده است، رویدادهای اجتناب‌ناپذیری وجود دارند که ممکن است عادات خواب سالم فرزند شما را به طور قابل توجهی مختل کنند. سایر نگرانی‌های خاص، مانند آسیب‌های مکرر، ممکن است نتیجه عادات خواب ناسالم باشد. در اینجا چند نمونه آورده شده است:

Changes with Daylight Savings Time

When you move the clock time an hour earlier or later, continue to sleep your child according to the new time. If her bedtime has been about 6:30 P.M., and you moved the clock forward an hour so her old 6:30 is now 7:30 P.M., still put her down to sleep at the new clock time of 6:30 P.M. The reason you can ignore the time change is because a lot of social cues in the family such as active or quiet times, meals, bathing, outdoor play time is adjusted with the time change, and these social cues help regulate your child’s sleep schedule.

تغییرات با تغییر ساعت تابستانی

وقتی ساعت را یک ساعت جلوتر یا عقب‌تر می‌برید، همچنان فرزندتان را طبق ساعت جدید بخوابانید. اگر ساعت خواب او حدود ساعت ۶:۳۰ عصر بوده و شما ساعت را یک ساعت به جلو برده‌اید، به طوری که ساعت ۶:۳۰ قبلی او اکنون ۷:۳۰ عصر است، همچنان او را در ساعت جدید ۶:۳۰ عصر بخوابانید. دلیل اینکه می‌توانید تغییر ساعت را نادیده بگیرید این است که بسیاری از نشانه‌های اجتماعی در خانواده مانند زمان‌های فعال یا آرام، وعده‌های غذایی، حمام کردن، زمان بازی در فضای باز با تغییر ساعت تنظیم می‌شوند و این نشانه‌های اجتماعی به تنظیم برنامه خواب فرزندتان کمک می‌کنند.

New Sibling

If you are expecting another child, it is best to maintain as much regularity as possible during the pregnancy and not move your young child to a bed until the new baby is about four months old, if then. Toward the end of the pregnancy, the mother is more tired and the older child becomes aware that her mother has less energy or patience. Receiving less attention or not as prompt a response is something that she will have to get used to. So don’t kill yourself putting forth a heroic effort; it will only delay your older child’s learning to adapt to the inevitable: a decrease in parental attention. When the newborn is about four months old, the developing biological rhythms in the baby permit a new and stable social rhythm in the household. The older child now knows that there are approximate times when her mother is feeding the baby or putting it to sleep. The stability of these events makes the older child feel more secure.

خواهر یا برادر جدید

اگر منتظر فرزند دیگری هستید، بهتر است تا حد امکان در دوران بارداری نظم را حفظ کنید و فرزند خردسال خود را تا زمانی که نوزاد جدید حدود چهار ماهگی شود، به رختخواب نبرید. در اواخر بارداری، مادر خسته‌تر است و فرزند بزرگتر متوجه می‌شود که مادرش انرژی یا صبر کمتری دارد. دریافت توجه کمتر یا عدم پاسخ سریع، چیزی است که او باید به آن عادت کند. بنابراین خودتان را با تلاش قهرمانانه به کشتن ندهید؛ این کار فقط یادگیری فرزند بزرگترتان را برای سازگاری با اجتناب‌ناپذیر به تأخیر می‌اندازد: کاهش توجه والدین. وقتی نوزاد حدود چهار ماهه است، ریتم‌های بیولوژیکی در حال رشد در کودک، ریتم اجتماعی جدید و پایداری را در خانه ایجاد می‌کند. کودک بزرگتر اکنون می‌داند که زمان‌های تقریبی وجود دارد که مادرش به نوزاد غذا می‌دهد یا او را می‌خواباند. ثبات این وقایع باعث می‌شود کودک بزرگتر احساس امنیت بیشتری کند.

If you need to move the older child from a crib to a bed, consider leaving the crib up and empty for a while before the younger child is shifted to it. The parents’ understanding is that she is graduating to a “big kid’s” bed, but the child might not have the same opinion. Prepare yourself for the possibility that, either because of fearfulness in the big bed or because the child now realizes she can easily get out of bed to explore the house, you might have to return her to the crib. Sometimes a crib tent is necessary because your child is curious about the new baby at night but you do not have the energy to repeatedly do the silent return to sleep (see Chapter 7). Don’t be inhibited because of a fear that you are causing a “regression” or sense of failure in your child. Under these circumstances, the baby might have to go to a portable crib, another crib if the children are close together in age, or maybe some temporary larger substitute for the bassinet.

اگر لازم است کودک بزرگتر را از گهواره به تخت خواب منتقل کنید، قبل از اینکه کودک کوچکتر را به آن منتقل کنید، گهواره را برای مدتی خالی و بدون تخت بگذارید. والدین معتقدند که او در حال رفتن به تخت «بچه بزرگ» است، اما ممکن است کودک نظر مشابهی نداشته باشد. خودتان را برای این احتمال آماده کنید که یا به دلیل ترس در تخت خواب بزرگ یا به این دلیل که کودک اکنون متوجه شده است که می‌تواند به راحتی از تخت بیرون بیاید و خانه را کشف کند، ممکن است مجبور شوید او را به گهواره برگردانید. گاهی اوقات چادر گهواره ضروری است زیرا کودک شما شب‌ها در مورد نوزاد جدید کنجکاو است، اما شما انرژی کافی برای انجام مکرر بازگشت آرام به خواب را ندارید (به فصل 7 مراجعه کنید). به دلیل ترس از اینکه باعث «پسرفت» یا احساس شکست در فرزندتان می‌شوید، مانع نشوید. در این شرایط، ممکن است کودک مجبور شود به یک گهواره قابل حمل، یا اگر بچه‌ها از نظر سنی نزدیک به هم هستند، به یک گهواره دیگر، یا شاید به جای گهواره، به طور موقت از یک جایگزین بزرگتر استفاده کند.

Twins, Triplets, and More

Let’s face it: Having a baby is a blessing and a bother. With two or three babies at the same time, the blessings are two-or threefold, but the bother is about ten or twenty times as great! The reason why the bother is so much greater is that you can’t clone yourself. When one child is awake and wants to play but the other needs to be put to bed, or when one baby needs to be fed at the same time as the other needs to be changed, you’ve got a problem. Not everyone has family members or hired help to give them a break, and even if you are lucky in this regard, there are still times when both the mother and father are exhausted from not getting enough sleep. However, if you plan ahead and if the father is actively involved, as described in the story of Caleb and Ezra, then the duration of your sleep-starved state will be shorter.

دوقلوها، سه قلوها و موارد دیگر

بیایید با آن روبرو شویم: بچه‌دار شدن هم نعمت است و هم دردسر. با دو یا سه نوزاد همزمان، نعمت‌ها دو یا سه برابر می‌شوند، اما دردسرش حدود ده یا بیست برابر بیشتر است! دلیل اینکه دردسرش خیلی بیشتر است این است که نمی‌توانید خودتان را شبیه‌سازی کنید. وقتی یک کودک بیدار است و می‌خواهد بازی کند اما دیگری باید بخوابد، یا وقتی یک کودک باید همزمان با دیگری شیر بخورد، شما با مشکل مواجه هستید. همه اعضای خانواده یا کمک استخدام شده‌ای برای استراحت ندارند و حتی اگر در این زمینه خوش شانس باشید، هنوز مواقعی وجود دارد که هم مادر و هم پدر از کمبود خواب خسته می‌شوند. با این حال، اگر از قبل برنامه‌ریزی کنید و اگر پدر به طور فعال درگیر باشد، همانطور که در داستان کالب و عزرا توضیح داده شده است، مدت زمان بی‌خوابی شما کوتاه‌تر خواهد شد.

CALEB AND EZRA

As much as it gave us great joy, the news that we were having twins shocked us as well. We hadn’t had children yet, so how our lives would work with one baby was a big question, but two seemed to raise to an unimaginable degree the level of responsibility and the sheer amount of labor we anticipated. Eventually the shock faded, giving way to excitement tempered by trepidation, and we began facing the many tasks we had to do.

کالب و عزرا

هر چقدر هم که این خبر ما را بسیار خوشحال کرد، اما خبر بچه‌دار شدن ما را نیز شوکه کرد. ما هنوز بچه‌دار نشده بودیم، بنابراین اینکه زندگی‌مان با یک بچه چگونه پیش خواهد رفت، سوال بزرگی بود، اما به نظر می‌رسید که دو بچه، سطح مسئولیت و حجم کاری که انتظار داشتیم را به میزان غیرقابل تصوری افزایش داده است. سرانجام شوک از بین رفت و جای خود را به هیجانی داد که با ترس و لرز تعدیل شده بود و ما شروع به مواجهه با وظایف زیادی کردیم که باید انجام می‌دادیم.

We had our share of endless nights, during which someone was up every hour with one fussy fellow or another—or both didn’t fall back to sleep without being walked back and forth. In a sleep-starved daze, we both covered many miles during those nights. To keep track of who fed whom, Jen and I drew two clock faces, one for each boy, on which we would record the time we retrieved either Ezra or Caleb, how many ounces of formula he consumed, and what time he went back down. To maintain our sanity—or as a record of its fragility during these sleep-drained hours—we would amuse each other with humorous notations on the clocks.

ما سهم خودمان را از شب‌های بی‌پایان داشتیم، که در طول آنها هر ساعت یکی از بچه‌ها با یکی از بچه‌های بدقلق بیدار می‌شد – یا هر دو بدون اینکه به این طرف و آن طرف برده شوند، دوباره به خواب نمی‌رفتند. در یک خواب‌آلودگی و بی‌خوابی، هر دو در طول آن شب‌ها کیلومترها راه می‌رفتیم. برای اینکه بفهمیم چه کسی به چه کسی غذا داده، من و جن دو صفحه ساعت، یکی برای هر پسر، کشیدیم که روی آنها زمان بازیابی ازرا یا کالب، مقدار شیر خشک مصرفی و زمان خواب رفتن او را ثبت می‌کردیم. برای حفظ سلامت عقلمان – یا به عنوان سابقه‌ای از شکنندگی آن در این ساعات بی‌خوابی – با یادداشت‌های طنزآمیز روی ساعت‌ها یکدیگر را سرگرم می‌کردیم.

During the day the boys would sleep with regularity; up for an hour or so and down for several. One thing we experienced in full force, when the boys were around six weeks old, was heart-wrenching, inconsolable, nonstop crying at the end of the day, starting around 6:00 P.M. and sometimes lasting until as late as 10:00 P.M. before the exhausted babies would relent and drift off to sleep. During their fifth and sixth months, they began to sleep through the night. On the rare occasion when we did hear one of them cry or yell out during the night, we would resist the urge to react, and within a few minutes the baby would soothe himself back to sleep. We took advantage of their ability to soothe themselves to catch up on our sleep, too—even with the rest, two babies are a lot of work and we need all the energy we can muster.

در طول روز، پسرها به طور منظم می‌خوابیدند؛ حدود یک ساعت بیدار و چند ساعت خوابیده. چیزی که ما با تمام وجود تجربه کردیم، وقتی پسرها حدود شش هفته داشتند، گریه‌های دلخراش، تسلی‌ناپذیر و بی‌وقفه در پایان روز بود که از حدود ساعت 6 بعد از ظهر شروع می‌شد. و گاهی اوقات تا ساعت ۱۰ شب ادامه داشت تا اینکه نوزادان خسته آرام می‌شدند و به خواب می‌رفتند. در ماه‌های پنجم و ششم، آنها شروع به خوابیدن در طول شب می‌کردند. در موارد نادری که صدای گریه یا فریاد یکی از آنها را در طول شب می‌شنیدیم، در برابر تمایل به واکنش نشان دادن مقاومت می‌کردیم و ظرف چند دقیقه نوزاد خودش را آرام می‌کرد و دوباره به خواب می‌رفت. ما از توانایی آنها در آرام کردن خودشان برای جبران خوابمان نیز استفاده کردیم – حتی با وجود بقیه نوزادان، دو نوزاد کار زیادی هستند و ما به تمام انرژی که می‌توانیم جمع کنیم نیاز داریم.

One of our concerns, specific to having twins who sleep in the same room, has been about one baby waking the other. When our boys were about seven and a half months old, Ezra was waking Caleb up consistently. We consulted with Dr. Weissbluth, who instructed us to keep a twenty-four-hour chart for each baby over the course of a week. We recorded, in half-hour increments, whether the boys were asleep, awake and crying, or awake and happy. With this information, Dr. Weissbluth was able to tell us that we should put Ezra and Caleb down for naps at 9:00 A.M. and 1:00 P.M., and that it was time to eliminate their third nap of the day. This approach smoothed out their sleep pattern.

یکی از نگرانی‌های ما، به خصوص در مورد دوقلوهایی که در یک اتاق می‌خوابند، بیدار شدن یکی از نوزادان توسط دیگری بوده است. وقتی پسران ما حدود هفت ماه و نیم داشتند، ازرا مرتباً کالب را بیدار می‌کرد. ما با دکتر وایسبلوث مشورت کردیم که به ما دستور داد برای هر نوزاد در طول یک هفته یک نمودار بیست و چهار ساعته تهیه کنیم. ما به صورت نیم ساعته ثبت کردیم که آیا پسران خواب بودند، بیدار بودند و گریه می‌کردند، یا بیدار بودند و خوشحال بودند. با این اطلاعات، دکتر وایسبلوث توانست به ما بگوید که باید ازرا و کالب را ساعت ۹ صبح و ۱ بعد از ظهر برای چرت زدن بگذاریم و زمان آن رسیده است که چرت سوم روز آنها را حذف کنیم. این رویکرد الگوی خواب آنها را هموار کرد.

Overall, we have simply had to revise our expectations of how much time we have available and what we can accomplish. Adhering to a schedule that dictates the amount of time the children will be awake has circumscribed our activities. This would be true for anyone who chooses to abide by Dr. Weissbluth’s approach to sleep. But with twins, it’s even more pronounced: Since the multiplied tasks of child care place a greater demand on our time, there’s even less time left for the extras. We had adjusted to this in various ways, but the sacrifices we’ve had to make during these months have very clearly been worthwhile. We never cease to hear people comment when we go out: “Oh, look, twins!” and “They’re so cute” (which I, of course, can confirm). More than that, we constantly hear remarks to the effect that the boys are so well behaved and remarkably calm.

در مجموع، ما به سادگی مجبور شدیم انتظارات خود را در مورد میزان زمان موجود و آنچه می‌توانیم انجام دهیم، اصلاح کنیم. پایبندی به برنامه‌ای که میزان زمانی را که بچه‌ها بیدار خواهند بود، تعیین می‌کند، فعالیت‌های ما را محدود کرده است. این موضوع برای هر کسی که تصمیم می‌گیرد از رویکرد دکتر وایسبلوث در مورد خواب پیروی کند، صادق است. اما در مورد دوقلوها، این موضوع حتی برجسته‌تر است: از آنجایی که وظایف چندگانه مراقبت از کودک، زمان بیشتری را از ما می‌گیرد، زمان کمتری برای کارهای اضافی باقی می‌ماند. ما به طرق مختلف با این موضوع سازگار شده بودیم، اما فداکاری‌هایی که مجبور به انجام آنها در این ماه‌ها بوده‌ایم، به وضوح ارزشمند بوده‌اند. ما هرگز از شنیدن نظرات مردم هنگام بیرون رفتن دست نمی‌کشیم: “اوه، نگاه کنید، دوقلوها!” و “آنها خیلی ناز هستند” (که البته من می‌توانم آن را تأیید کنم). بیش از آن، ما دائماً اظهاراتی را می‌شنویم مبنی بر اینکه پسرها خیلی خوب رفتار می‌کنند و به طرز چشمگیری آرام هستند.

Raising “multiples” requires an extra degree of forethought, communication, planning, and sheer work. Two parents for whom sleep is an enchanting memory have to struggle to find the energy it takes to do all the work, mental and physical, necessary to take care of twins. Having had this experience, it’s clear to me that training a child to sleep well is an extraordinarily crucial component to child rearing, especially when you’re having more than one.

بزرگ کردن “چندقلوها” نیاز به درجه بیشتری از دوراندیشی، ارتباط، برنامه‌ریزی و کار خالص دارد. دو والدی که خواب برایشان خاطره‌ای دلربا است، باید برای یافتن انرژی لازم برای انجام تمام کارهای ذهنی و جسمی لازم برای مراقبت از دوقلوها تلاش کنند. با توجه به این تجربه، برای من کاملاً واضح است که آموزش خوب خوابیدن به کودک، یک جزء فوق‌العاده حیاتی در تربیت فرزند است، به خصوص وقتی که بیش از یک فرزند دارید.

Here is an account from a family where the twins initially were overtired.

در اینجا روایتی از خانواده‌ای آورده شده است که دوقلوها در ابتدا بیش از حد خسته بودند.

NIKOLAI AND ALEKSANDER

Nikolai and Aleksander, our identical twin boys, were born six weeks early. For the first few weeks, the boys slept soundly and cozily together in their crib. We had been instructed by the hospital to wake them at night for feedings, which we did happily. As they gained weight and their actual due date neared, they became more and more alert, much to our delight. Perhaps due to their early sleepiness, it didn’t even occur to Mike and me to put the boys on any kind of schedule, or to protect the sleep. We both just assumed they would fall asleep when they were tired. When Nik or Aleks started to cry after two or three hours of wakefulness, we chalked it up to fussiness. When they took only a few very brief naps a day, we assumed they weren’t sleepy children, and that most babies were like that. We told our friends and family that the boys could barely sleep an hour or two at a time at night, and they advised us to keep them up during the day so they would be tired at night. When that didn’t work, we relied on reports that things would improve when they hit the three-month mark. We took the nights in shifts—I would sleep from 8:00 P.M. to 1:30 A.M., and then take over so Mike could get some rest—and gritted our teeth, waiting for the day they would be three months old, at which time they would embrace naps and bedtimes with sweet smiles and contented sighs.

نیکولای و الکساندر

نیکولای و الکساندر، پسران دوقلوی همسان ما، شش هفته زودتر به دنیا آمدند. در چند هفته اول، پسرها با هم در گهواره‌شان عمیق و راحت می‌خوابیدند. بیمارستان به ما دستور داده بود که شب‌ها آنها را برای شیر خوردن بیدار کنیم، که خوشبختانه این کار را کردیم. با افزایش وزن و نزدیک شدن به تاریخ زایمان، آنها هوشیارتر و هوشیارتر شدند که باعث خوشحالی ما شد. شاید به دلیل خواب‌آلودگی زودهنگام آنها، حتی به ذهن من و مایک خطور نکرد که برای پسرها برنامه‌ای تنظیم کنیم یا از خواب آنها محافظت کنیم. هر دوی ما فقط فرض می‌کردیم که وقتی خسته باشند، می‌خوابند. وقتی نیک یا الکس بعد از دو یا سه ساعت بیداری شروع به گریه می‌کردند، آن را به حساب نق زدن آنها می‌گذاشتیم. وقتی آنها فقط چند چرت بسیار کوتاه در روز می‌زدند، فرض می‌کردیم که بچه‌های خواب‌آلودی نیستند و اکثر نوزادان اینگونه هستند. به دوستان و خانواده‌مان می‌گفتیم که پسرها به سختی می‌توانند شب‌ها یک یا دو ساعت پشت سر هم بخوابند و آنها به ما توصیه می‌کردند که آنها را در طول روز بیدار نگه داریم تا شب‌ها خسته باشند. وقتی این روش جواب نداد، به گزارش‌هایی تکیه کردیم که می‌گفتند وقتی سه ماهگی‌شان تمام شود، اوضاع بهتر می‌شود. شب‌ها را شیفتی کار می‌کردیم – من از ساعت ۸ شب تا ۱:۳۰ بامداد می‌خوابیدم و بعد جای مایک را می‌گرفتم تا کمی استراحت کند – و دندان‌هایمان را به هم می‌فشردیم و منتظر روزی بودیم که سه ماهه شوند، زمانی که با لبخندهای شیرین و آه‌های رضایت‌بخش، چرت و خواب را تجربه کنند.

Not only did that day never come, but the older Aleks and Nik got, the worse their sleep patterns became. They could manage to sleep a couple of hours if they were cuddled up on Mike or me, but they did not sleep in their crib for longer than twenty minutes at a time. When I asked their pediatrician about it at their four-month checkup, he told me it was normal for infants to have such short, erratic sleep. When I left his office, I knew he was wrong. I sought out Dr. Weissbluth and his book, and was amazed by what I read! I had been doing all the wrong things with my children—keeping them awake for several hours at a time, rushing in to rescue them from their beds at the slightest peep, allowing them to “snack” on poor-quality stroller, swing, or car seat sleep all day! Was it possible that my kids did need sleep, and I just hadn’t been providing the right conditions for it? I felt horribly guilty for torturing my poor boys!

نه تنها آن روز هرگز فرا نرسید، بلکه هر چه الکس و نیک بزرگتر می‌شدند، الگوهای خوابشان بدتر می‌شد. اگر در آغوش مایک یا من بودند، می‌توانستند چند ساعت بخوابند، اما بیشتر از بیست دقیقه در گهواره خود نمی‌خوابیدند. وقتی در معاینه چهار ماهگی از متخصص اطفال آنها در این مورد پرسیدم، به من گفت که طبیعی است که نوزادان چنین خواب کوتاه و نامنظمی داشته باشند. وقتی از مطبش بیرون آمدم، فهمیدم که اشتباه می‌کند. به دنبال دکتر وایسبلوث و کتابش رفتم و از آنچه خواندم شگفت‌زده شدم! من تمام کارهای اشتباهی را با فرزندانم انجام داده بودم – آنها را برای چند ساعت متوالی بیدار نگه می‌داشتم، با کوچکترین جیغی برای نجات آنها از تختشان می‌دویدم، به آنها اجازه می‌دادم که تمام روز روی کالسکه، تاب یا صندلی ماشین بی‌کیفیت بخوابند! آیا ممکن بود که فرزندانم به خواب نیاز داشته باشند و من فقط شرایط مناسب را برای آن فراهم نکرده باشم؟ به خاطر شکنجه دادن پسران بیچاره‌ام به شدت احساس گناه می‌کردم!

We began trying to help Nik and Aleks improve their sleep habits immediately. It seemed logical to attempt to get the boys on the same sleep schedule. We decided to temporarily have the boys sleep in separate rooms, which was a difficult decision for me to make. I had very strong feelings about keeping the boys together from the time they were born. I felt they would feel safer, more secure, and comfortable if they could sleep together. I think I wanted them to continue what I considered to be an idyllic, symbiotic existence inside the womb. I still feel strongly about sleeping twins together, and wish that our circumstances hadn’t forced our hand in this matter.

ما بلافاصله تلاش برای کمک به نیک و الکس را برای بهبود عادات خوابشان آغاز کردیم. منطقی به نظر می‌رسید که سعی کنیم پسرها را با یک برنامه خواب هماهنگ کنیم. تصمیم گرفتیم موقتاً پسرها را در اتاق‌های جداگانه بخوابانیم، که گرفتن این تصمیم برای من دشوار بود. من از زمان تولدشان احساسات بسیار قوی‌ای در مورد کنار هم نگه داشتن پسرها داشتم. احساس می‌کردم اگر بتوانند کنار هم بخوابند، احساس امنیت، آرامش و راحتی بیشتری خواهند داشت. فکر می‌کنم می‌خواستم آنها به آنچه که من یک زندگی ایده‌آل و همزیستی در رحم می‌دانستم، ادامه دهند. من هنوز هم به شدت به خوابیدن دوقلوها در کنار هم علاقه دارم و آرزو می‌کنم که شرایط ما را مجبور به این کار نکرده بود.

Our boys were incredibly overtired when we began to employ Dr. Weissbluth’s ideas and, as a result, they were overly sensitive to outside stimuli. The slightest floorboard creak would wake them from sleep with a jolt, and they would scream at the top of their lungs. As one can imagine, if small household sounds woke them so easily, the ear-piercing wails of their brother would do the same. Having two screaming babies was inordinately stressful, and made it virtually impossible for them to settle down and fall back asleep. We didn’t have much room in our apartment, so we chose to let Nik, who slept more soundly, sleep in our room in his crib, while Aleks stayed in his own room.

وقتی شروع به استفاده از ایده‌های دکتر وایسبلوث کردیم، پسرهای ما به طرز باورنکردنی خسته بودند و در نتیجه، بیش از حد به محرک‌های بیرونی حساس بودند. کوچکترین صدای جیرجیر کفپوش آنها را با تکانی از خواب بیدار می‌کرد و آنها با تمام وجود جیغ می‌زدند. همانطور که می‌توان تصور کرد، اگر صداهای کوچک خانه آنها را به راحتی بیدار می‌کرد، ناله‌های گوشخراش برادرشان نیز همین کار را می‌کرد. داشتن دو نوزاد جیغ‌زن به طرز غیرمعمولی استرس‌زا بود و عملاً آرام گرفتن و دوباره خوابیدن را برای آنها غیرممکن می‌کرد. ما در آپارتمان خود فضای زیادی نداشتیم، بنابراین تصمیم گرفتیم به نیک، که خواب عمیق‌تری داشت، اجازه دهیم در اتاق ما در گهواره‌اش بخوابد، در حالی که الکس در اتاق خودش می‌ماند.

Mike and I continued our nightly “shifts” as we instituted Dr. Weissbluth’s plan and set out to improve our children’s sleep habits. I spent many difficult nights questioning myself and feeling bad for “making” my children cry. Although we saw improvement immediately, it took several weeks before Aleks and Nik had completely adjusted to the new sleep routine. I believe it really took them months to get over those first months of so little sleep. The transformation was slow, but nearly miraculous. Our sweet, dear boys, who had probably been getting no more than eight to nine hours of irregular sleep a day, were now sleeping up to sixteen and eighteen hours a day! I often wonder if I ever would have figured out on my own that my sons, who initially seemed to need so little sleep, were actually in need of the absolute opposite.

من و مایک “شیفت‌های” شبانه خود را ادامه دادیم و برنامه دکتر وایسبلوث را اجرا کردیم و شروع به بهبود عادات خواب فرزندانمان کردیم. من شب‌های سختی را با زیر سوال بردن خودم و احساس بدی که باعث گریه کردن فرزندانم شده بودم، گذراندم. اگرچه بلافاصله شاهد بهبود بودیم، اما چند هفته طول کشید تا الکس و نیک کاملاً به روال خواب جدید عادت کنند. من معتقدم که واقعاً ماه‌ها طول کشید تا آنها بر آن ماه‌های اول کم‌خوابی غلبه کنند. این تحول آهسته، اما تقریباً معجزه‌آسا بود. پسرهای شیرین و دوست‌داشتنی ما که احتمالاً بیش از هشت تا نه ساعت خواب نامنظم در روز نداشتند، اکنون تا شانزده و هجده ساعت در روز می‌خوابیدند! من اغلب از خودم می‌پرسم که آیا هرگز می‌توانستم خودم بفهمم که پسرانم، که در ابتدا به نظر می‌رسید به خواب بسیار کمی نیاز دارند، در واقع به عکس آن نیاز دارند؟

As the months passed, I began to see that Nik and Aleks were way at one end of the sleep continuum—they needed, and continue to need, a lot more sleep than the average child. Around the time they were a year old, they were actually falling asleep at around 4:30 or 5:00 in the afternoon, and sleeping until about 6:30 in the morning! Then they would take a nap at around 8:30 for one to two hours, and a nap at noon for another one to two hours. They didn’t give up their third nap until just before their first birthday. Our realization that they required so much sleep was a revelation—we had finally found the “key” to unlock their sunny, curious, exuberant personalities. Having kids with such high sleep needs, however, hasn’t been easy. On the contrary, it’s been a real pain in the neck to protect their sleep so vigilantly. Before they were about two and a half years old, missing one nap would send our family into a tailspin—three to four days of fragmented nighttime sleep, resistance to their regular naps, crabbiness, et cetera. I can count on my hands the number of times we allowed them to miss a nap or stay up late before they turned three. The cost of such a move was so great that few things were worth the price.

با گذشت ماه‌ها، کم‌کم متوجه شدم که نیک و الکس در یک سر طیف خواب قرار دارند – آنها به خواب بسیار بیشتری نسبت به یک کودک معمولی نیاز داشتند و همچنان دارند. تقریباً زمانی که یک ساله بودند، در واقع حدود ساعت ۴:۳۰ یا ۵:۰۰ بعد از ظهر به خواب می‌رفتند و تا حدود ساعت ۶:۳۰ صبح می‌خوابیدند! سپس حدود ساعت ۸:۳۰ به مدت یک تا دو ساعت چرت می‌زدند و ظهر هم به مدت یک تا دو ساعت دیگر چرت می‌زدند. آنها تا قبل از اولین تولدشان، چرت سوم خود را رها نکردند. فهمیدن اینکه آنها به این همه خواب نیاز دارند، یک کشف بزرگ بود – ما بالاخره «کلید» باز کردن قفل شخصیت‌های شاد، کنجکاو و سرزنده آنها را پیدا کرده بودیم. با این حال، داشتن بچه‌هایی با چنین نیاز شدید به خواب، آسان نبوده است. برعکس، محافظت از خواب آنها با این دقت، واقعاً دردسرساز بوده است. قبل از اینکه آنها حدود دو سال و نیم سن داشته باشند، از دست دادن یک چرت، خانواده ما را به ورطه نابودی می‌کشاند – سه تا چهار روز خواب شبانه منقطع، مقاومت در برابر چرت‌های منظم، بدخلقی و غیره. می‌توانم تعداد دفعاتی را که به آنها اجازه دادیم چرت نزنند یا تا دیروقت بیدار بمانند، قبل از سه سالگی، با دستانم بشمارم. هزینه چنین جابجایی آنقدر زیاد بود که کمتر چیزی ارزش این هزینه را داشت.

When Aleks and Nik were thirty months old, Michael and I were preparing for the birth of our youngest son. My in-laws purchased two beautiful “big boy” beds for the twins, and we excitedly set them up and let them loose. The twins had escaped from their cribs on a couple of occasions, but had responded well to reprimanding. They were capable of sleeping safely in the twin beds, but did not seem able to follow instructions to stay in them. Looking back, I realize that attempting to make the move so early was a mistake. Bedtime became a circus, complete with two wild monkeys, jumping and running around their rooms each night. After two months of little improvement, one night they fell silent almost immediately after their bedtime routine. I was hopeful that all the bribes, cajoling, and scolding had finally worked, but I went in to check on them anyway. I walked in to find Nik standing on his bed, snapping the wood blinds from his window in half, carefully sliding them out of their frames and handing them over to Aleks. Aleks was sitting quietly, stacking my broken blinds on his bed. We dismantled the beds and put their cribs back up the next day.

وقتی الکس و نیک سی ماهه بودند، من و مایکل داشتیم برای تولد کوچکترین پسرمان آماده می‌شدیم. خانواده همسرم دو تخت خواب زیبا برای دوقلوها خریدند و ما با هیجان آنها را آماده کردیم و رها کردیم. دوقلوها چند باری از گهواره‌هایشان فرار کرده بودند، اما به توبیخ‌ها واکنش خوبی نشان داده بودند. آنها می‌توانستند با خیال راحت در تخت‌های دوقلو بخوابند، اما به نظر نمی‌رسید که بتوانند دستورالعمل‌های ماندن در آنها را دنبال کنند. با نگاهی به گذشته، متوجه می‌شوم که تلاش برای اسباب‌کشی آنقدر زود اشتباه بود. زمان خواب به یک سیرک تبدیل شده بود، با دو میمون وحشی که هر شب در اتاق‌هایشان می‌پریدند و می‌دویدند. پس از دو ماه بهبود اندک، یک شب تقریباً بلافاصله پس از برنامه خوابشان ساکت شدند. امیدوار بودم که همه رشوه‌ها، تملق‌ها و سرزنش‌ها بالاخره جواب داده باشد، اما به هر حال برای بررسی آنها به داخل رفتم. وارد شدم و نیک را دیدم که روی تختش ایستاده بود، پرده‌های چوبی پنجره‌اش را از وسط نصف می‌کرد، با دقت آنها را از قاب‌هایشان بیرون می‌کشید و به الکس می‌داد. الکس آرام نشسته بود و پرده‌های شکسته‌ی مرا روی تختش روی هم می‌چید. تخت‌ها را باز کردیم و روز بعد تخت‌هایشان را سر جایشان گذاشتیم.

We set the twin beds up again soon after the boys turned three. The first few nights were successful, but things began to deteriorate soon after. Even in their pitch-dark room, Aleks and Nik would run around their room, empty their dressers, jump on their beds, and stay up one to two hours past their normal bedtime. Within a few weeks they were engaging in the same kind of behavior at nap time, and Mike and I knew we had to make a change. This time, it was easy for me to make the decision to separate them. The difficulty was where to put them! We settled on putting Aleks to bed in our room. After their bedtime stories, Nik stays in his room, and we take Aleks to our bed where he sleeps until we’re ready to go to bed. At that time, we carry Aleks back into his room. While the situation is not ideal, it has been very successful for us. At three years of age, the boys fall asleep between 7:00 and 7:30, wake up around 7:00 A.M., and take one nap a day from 1:00 to 3:00 P.M. Aleks is incredibly cuddly and happy to return to his bed each night, and it doesn’t seem to affect his overall sleep habits. After feeling so strongly about keeping the twins in the same bedroom, I would be the first to give them their own rooms now if our house provided it. At this stage in their lives, I think it would be healthy for them to have a few hours to themselves after playing together all day. In addition, the separation relieves them of the pressure to perform for each other.

کمی بعد از اینکه پسرها سه ساله شدند، دوباره تخت‌های دوقلو را چیدیم. چند شب اول موفقیت‌آمیز بود، اما خیلی زود اوضاع رو به وخامت گذاشت. حتی در اتاق کاملاً تاریکشان، الکس و نیک در اتاقشان می‌دویدند، کمدهایشان را خالی می‌کردند، روی تخت‌هایشان می‌پریدند و یک تا دو ساعت بعد از زمان خواب معمولشان بیدار می‌ماندند. ظرف چند هفته، آنها در زمان چرت زدن هم همین رفتار را داشتند و من و مایک می‌دانستیم که باید تغییری ایجاد کنیم. این بار، تصمیم برای جدا کردن آنها برای من آسان بود. مشکل این بود که آنها را کجا بگذاریم! تصمیم گرفتیم الکس را در اتاق خودمان بخوابانیم. بعد از داستان‌های قبل از خوابشان، نیک در اتاقش می‌ماند و ما الکس را به تخت خودمان می‌بریم، جایی که او می‌خوابد تا زمانی که آماده خواب شویم. در آن زمان، الکس را به اتاقش برمی‌گردانیم. در حالی که وضعیت ایده‌آل نیست، برای ما بسیار موفقیت‌آمیز بوده است. در سه سالگی، پسرها بین ساعت ۷:۰۰ تا ۷:۳۰ می‌خوابند، حدود ساعت ۷:۰۰ صبح بیدار می‌شوند و روزی یک چرت از ساعت ۱:۰۰ تا ۳:۰۰ بعد از ظهر می‌زنند. الکس فوق‌العاده دوست‌داشتنی است و هر شب از برگشتن به رختخوابش خوشحال می‌شود و به نظر نمی‌رسد که این موضوع روی عادات کلی خوابش تأثیری داشته باشد. بعد از اینکه خیلی به نگه داشتن دوقلوها در یک اتاق خواب علاقه داشتم، اگر خانه‌مان این امکان را فراهم می‌کرد، الان اولین کسی بودم که به آنها اتاق جداگانه می‌دادم. در این مرحله از زندگی‌شان، فکر می‌کنم برای آنها خوب است که بعد از بازی کردن با هم در تمام طول روز، چند ساعتی را برای خودشان داشته باشند. علاوه بر این، جدایی آنها را از فشار بازی کردن برای یکدیگر رها می‌کند.

Tomas arrived when the twins were thirty-two months old. I never realized how difficult it was to have twins until he arrived! It’s such a relief not to panic at every cry, for fear of waking the “other” baby. Of course, I have to admit that Tomas has made it really easy on us. He is even-tempered, sweet, and happy. He was practically sleeping through the night within a week of coming home from the hospital. In the first few months, we could tell when he was sleepy, as it would be the only time he’d cry. Now that he’s nearly six months old, he continues to be patient and calm. I’m careful to maintain his nap schedule and to put him to bed early at night, and he wakes up happy and content, cooing and smiling. His sweet, gentle demeanor makes me wonder what Nikolai and Aleksander would have been like at his age if I had incorporated Dr. Weissbluth’s ideas immediately after they were born!

توماس وقتی دوقلوها سی و دو ماهه بودند به دنیا آمد. من تا قبل از تولدش نمی‌دانستم دوقلو داشتن چقدر سخت است! خیلی راحت است که با هر گریه‌ای، از ترس بیدار کردن «دیگری» نوزاد، وحشت نکنیم. البته باید اعتراف کنم که توماس کار را برای ما واقعاً آسان کرده است. او آرام، شیرین و خوشحال است. او تقریباً یک هفته پس از آمدن از بیمارستان، تمام شب را می‌خوابید. در چند ماه اول، می‌توانستیم بفهمیم چه زمانی خواب‌آلود است، زیرا تنها زمانی بود که گریه می‌کرد. حالا که تقریباً شش ماهه است، همچنان صبور و آرام است. من مراقب هستم که برنامه چرت زدن او را حفظ کنم و او را شب‌ها زود بخوابانم، و او با خوشحالی و رضایت، غان و غون و لبخند از خواب بیدار می‌شود. رفتار شیرین و ملایم او باعث می‌شود فکر کنم اگر نیکولای و الکساندر بلافاصله پس از تولدشان ایده‌های دکتر وایسبلوث را به کار می‌گرفتم، آنها در سن او چه شکلی بودند!

There is ample evidence that genetics contribute significantly to shaping our sleep patterns. Identical twins sleep more like each other than fraternal twins. So there are limits on what we can do to modify their schedules if we attempt to synchronize them. As discussed previously, the regularity of the mother’s activity/rest cycles and her sleeping and eating patterns before the babies are born may substantially contribute to the regularity or irregularity of her babies.

شواهد فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد ژنتیک به طور قابل توجهی در شکل‌دهی الگوهای خواب ما نقش دارد. دوقلوهای همسان بیشتر از دوقلوهای غیرهمسان شبیه به هم می‌خوابند. بنابراین، اگر بخواهیم برنامه‌های آنها را هماهنگ کنیم، محدودیت‌هایی در مورد کارهایی که می‌توانیم برای تغییر آنها انجام دهیم، وجود دارد. همانطور که قبلاً بحث شد، منظم بودن چرخه‌های فعالیت/استراحت مادر و الگوهای خواب و تغذیه او قبل از تولد نوزادان، می‌تواند به طور قابل توجهی در منظم یا نامنظم بودن نوزادانش نقش داشته باشد.

With twins, triplets, or more, the major principle is to start sleep training early.

در مورد دوقلوها، سه قلوها یا بیشتر، اصل اصلی شروع آموزش خواب در اوایل بارداری است.

Early sleep training means starting around the time the babies are born, or around the time of their due date for children born early (many twins or triples arrive before their due date). The first principle is to avoid the overtired state. Try to put your babies down for a nap, using Method A (see page 235), after a wakeful period of one or two hours. If they get overtired, it is harder for them to fall asleep. The more rested they are, the more adaptable they become later, and the more successful you will be in synchronizing their sleep schedules when they are older. Because the clock machinery is not really well developed during these first few weeks, you can’t set their clocks to the same “time.”

آموزش خواب در اوایل بارداری به معنای شروع در حدود زمان تولد نوزادان یا در حدود زمان زایمان برای کودکانی است که زودتر به دنیا می‌آیند (بسیاری از دوقلوها یا سه قلوها قبل از تاریخ زایمان خود به دنیا می‌آیند). اصل اول جلوگیری از حالت خستگی بیش از حد است. سعی کنید نوزادان خود را با استفاده از روش A (به صفحه 235 مراجعه کنید) پس از یک دوره بیداری یک یا دو ساعته، برای چرت زدن قرار دهید. اگر آنها بیش از حد خسته شوند، خوابیدن برایشان دشوارتر است. هر چه بیشتر استراحت کنند، بعداً سازگارتر می‌شوند و وقتی بزرگتر می‌شوند، در هماهنگ کردن برنامه خواب آنها موفق‌تر خواهید بود. از آنجا که دستگاه ساعت در این چند هفته اول واقعاً به خوبی توسعه نیافته است، نمی‌توانید ساعت‌های آنها را روی یک «زمان» یکسان تنظیم کنید.

Counting from the due date, over the next six weeks, you will notice more and more fussiness and wakefulness; by six weeks of age, it is mostly concentrated in the evening hours, about 7:00 to 10:00 P.M. During these increasing spells of agitated or fussy wakefulness, do whatever you can to calm and comfort your babies. Remember, you can’t spoil your babies, so during these spells do all the holding, hugging, nursing, or whatever works to keep your infants comfortable.

با شمارش از تاریخ زایمان، در طول شش هفته آینده، متوجه نق زدن و بیدار شدن بیشتر و بیشتری خواهید شد؛ تا شش هفتگی، این حالت بیشتر در ساعات عصر، حدود ساعت 7:00 تا 10:00 شب، متمرکز است. در طول این دوره‌های فزاینده بیداری آشفته یا بی‌قرار، هر کاری که می‌توانید برای آرام کردن و آرام کردن نوزادان خود انجام دهید. به یاد داشته باشید، شما نمی‌توانید نوزادان خود را لوس کنید، بنابراین در طول این دوره‌ها، تمام کارهایی که برای نگه داشتن نوزادانتان در آغوش گرفتن، شیر دادن یا هر کار دیگری که برای راحتی آنها مفید است را انجام دهید.

The next step in early sleep training, at about six weeks after the due date, means trying to control the wake-up time in the morning with the goal of partially synchronizing the babies’ sleep/wake cycles. The earlier we start the process and the more rested our children are, the more likely it is we will succeed.

گام بعدی در آموزش خواب اولیه، حدود شش هفته پس از تاریخ زایمان، به معنای تلاش برای کنترل زمان بیدار شدن در صبح با هدف هماهنگ‌سازی نسبی چرخه‌های خواب/بیداری نوزادان است. هرچه زودتر این فرآیند را شروع کنیم و فرزندانمان بیشتر استراحت کنند، احتمال موفقیت ما بیشتر است.

So, around six weeks after the due date, when one baby awakes in the morning, you declare that the day is starting and night sleep has ended. This will usually occur between 5:00 and 8:00 A.M. At that time, awaken the other baby or babies. Remember, we are doing this at a few weeks of age to help synchronize their sleep schedules, but this maneuver of controlling the wake-up time may also be applied to older twins and triplets. If you are experienced parents, you might want to try to control the wake-up time when the children are much younger. If you are good at reading the babies’ cues and you have identical twins, then you might be able to synchronize their schedules when they are very young.

بنابراین، حدود شش هفته پس از تاریخ زایمان، وقتی یکی از نوزادان صبح از خواب بیدار می‌شود، شما اعلام می‌کنید که روز شروع شده و خواب شبانه به پایان رسیده است. این معمولاً بین ساعت ۵:۰۰ تا ۸:۰۰ صبح اتفاق می‌افتد. در آن زمان، نوزاد یا نوزادان دیگر را بیدار کنید. به یاد داشته باشید، ما این کار را در چند هفته اول زندگی انجام می‌دهیم تا به هماهنگ‌سازی برنامه خواب آنها کمک کنیم، اما این مانور کنترل زمان بیداری ممکن است برای دوقلوها و سه‌قلوهای بزرگتر نیز اعمال شود. اگر والدین باتجربه‌ای هستید، ممکن است بخواهید سعی کنید زمان بیداری را زمانی که بچه‌ها خیلی کوچک‌تر هستند کنترل کنید. اگر در خواندن نشانه‌های نوزادان مهارت دارید و دوقلوهای همسان دارید، ممکن است بتوانید برنامه‌های آنها را وقتی خیلی کوچک هستند هماهنگ کنید.

After both children are up in the morning, the next step is to keep the following interval of wakefulness ultra-short. We are going to try to put both children down for the first nap—together, in the same room or crib—after only one hour of wakefulness. Try as best you can to change, feed, and soothe them back to sleep within a total time of one hour. This means that you will probably have no time to play with them during this brief morning wakeful period. During this hour of wakefulness, if there is bright natural sunlight, open all your shades and expose them to this light, because exposure to bright morning light helps to set the sleep/wake clock.

بعد از اینکه هر دو کودک صبح از خواب بیدار شدند، قدم بعدی این است که فاصله زمانی بیداری بعدی را بسیار کوتاه نگه داریم. ما سعی خواهیم کرد هر دو کودک را برای اولین چرت – با هم، در یک اتاق یا گهواره – تنها پس از یک ساعت بیداری، زمین بگذاریم. تمام تلاش خود را بکنید تا پوشک آنها را عوض کنید، به آنها غذا بدهید و آنها را آرام کنید تا در مجموع ظرف یک ساعت دوباره بخوابند. این بدان معناست که احتمالاً در این دوره کوتاه بیداری صبحگاهی، وقتی برای بازی با آنها نخواهید داشت. در طول این ساعت بیداری، اگر نور طبیعی خورشید وجود دارد، تمام پرده‌ها را کنار بزنید و آنها را در معرض این نور قرار دهید، زیرا قرار گرفتن در معرض نور شدید صبحگاهی به تنظیم ساعت خواب/بیداری کمک می‌کند.

Let’s stop for a quick review: start early, avoid the overtired state, use Method A, control the wake-up time, allow a very brief interval (only one hour) of wakefulness, and exposure to bright light.

بیایید برای یک مرور سریع توقف کنیم: زود شروع کنید، از حالت خستگی مفرط اجتناب کنید، از روش الف استفاده کنید، زمان بیدار شدن را کنترل کنید، یک فاصله زمانی بسیار کوتاه (فقط یک ساعت) برای بیداری و قرار گرفتن در معرض نور شدید در نظر بگیرید.

Now comes the hard part, especially if you are an inexperienced parent. Our hope is that your children will be able to learn some self-soothing skills even at this very young age. The most important point is to put your babies down to sleep after several minutes of soothing whether or not they are in a deep sleep state. This simply means that your children may be fully asleep, completely awake, or in a state between wakefulness and sleep at the time when you put them down.

حالا به بخش سخت کار می‌رسیم، به خصوص اگر والدین بی‌تجربه‌ای هستید. امید ما این است که فرزندان شما حتی در این سن بسیار کم بتوانند مهارت‌های خودآرام‌سازی را یاد بگیرند. مهمترین نکته این است که نوزادان خود را پس از چند دقیقه آرام کردن، چه در حالت خواب عمیق باشند و چه نباشند، بخوابانید. این به این معنی است که فرزندان شما ممکن است در زمانی که آنها را زمین می‌گذارید، کاملاً خواب، کاملاً بیدار یا در حالتی بین بیداری و خواب باشند.

If one or both babies cry as you walk away, leave them alone—but look at a clock so that you will know when they have been alone for five to ten minutes. Here are two common scenarios: Your babies cry very hard for a few minutes, then cry quietly for several minutes, and then fall asleep. Or possibly your babies cry hard for several minutes and do not appear to be able to fall asleep. Of course, one child may go one way and the other child another way. Your goal is to get and protect the morning nap for one or both children.

اگر یکی یا هر دو نوزاد هنگام دور شدن شما گریه می‌کنند، آنها را تنها بگذارید – اما به ساعت نگاه کنید تا بدانید چه زمانی پنج تا ده دقیقه تنها بوده‌اند. در اینجا دو سناریوی رایج وجود دارد: نوزادان شما برای چند دقیقه خیلی شدید گریه می‌کنند، سپس برای چند دقیقه آرام گریه می‌کنند و سپس به خواب می‌روند. یا احتمالاً نوزادان شما برای چند دقیقه به شدت گریه می‌کنند و به نظر نمی‌رسد که بتوانند بخوابند. البته، ممکن است یک کودک به یک سمت و کودک دیگر به سمت دیگری برود. هدف شما این است که چرت صبحگاهی را برای یک یا هر دو کودک فراهم کنید و از آن محافظت کنید.

If your baby does fall asleep, don’t be surprised if the duration of the nap is brief; naps tend to lengthen only at twelve to sixteen weeks of age, counting from the due date. Within any subsequent two-hour interval, try to put both children back down for a nap. This is because most young babies do not comfortably tolerate more than two hours of wakefulness.

اگر کودک شما به خواب رفت، اگر مدت چرت کوتاه باشد تعجب نکنید. چرت‌ها فقط در دوازده تا شانزده هفتگی، از تاریخ زایمان، طولانی‌تر می‌شوند. در هر فاصله دو ساعته بعدی، سعی کنید هر دو کودک را برای چرت زدن دوباره بخوابانید. این به این دلیل است که اکثر نوزادان خردسال بیش از دو ساعت بیداری را به راحتی تحمل نمی‌کنند.

If your baby does not fall asleep, rescue your baby or babies. You now have two choices. First, you may sense that after several minutes of hard crying your baby will now be able to fall asleep, so you repeat the process of soothing back to sleep. Or else the crying was so stressful for all of you that you will quickly go out for a walk, enjoy playing with and comforting your baby, and try this maneuver again another day. Remember, you want to give your babies the opportunity to learn how to soothe themselves to sleep. You are practicing consistency in how you soothe the baby to sleep and timing to avoid the overtired state.

اگر کودک شما به خواب نرفت، کودک یا نوزادان خود را نجات دهید. اکنون دو انتخاب دارید. اول، ممکن است احساس کنید که پس از چند دقیقه گریه شدید، کودک شما اکنون می‌تواند به خواب برود، بنابراین روند آرام کردن او را برای خوابیدن تکرار می‌کنید. یا اینکه گریه برای همه شما آنقدر استرس‌زا بوده است که به سرعت برای پیاده‌روی بیرون می‌روید، از بازی کردن و آرام کردن کودک خود لذت می‌برید و این مانور را روز دیگری دوباره امتحان می‌کنید. به یاد داشته باشید، شما می‌خواهید به نوزادان خود فرصت دهید تا یاد بگیرند که چگونه خود را آرام کنند تا به خواب بروند. شما در حال تمرین ثبات در نحوه آرام کردن کودک برای خواب و زمان‌بندی برای جلوگیری از خستگی بیش از حد هستید.

If you had only one child, you might decide to always hold or nurse that child until he or she was in a deep sleep state and then either put the baby down alone or sleep with the baby in your bed or sofa (Method B, see page 236). The simple truth is that you cannot be consistent with Method B if you have twins or triplets. So stick with Method A. Because the process of falling asleep is learned behavior, your babies will learn faster if you are consistent in how you soothe them to sleep.

اگر فقط یک فرزند داشتید، ممکن است تصمیم بگیرید که همیشه آن کودک را در آغوش بگیرید یا به او شیر بدهید تا در حالت خواب عمیق قرار گیرد و سپس یا کودک را به تنهایی بخوابانید یا با کودک در تخت یا مبل خود بخوابید (روش ب، به صفحه ۲۳۶ مراجعه کنید). حقیقت ساده این است که اگر دوقلو یا سه قلو دارید، نمی‌توانید با روش ب هماهنگ باشید. بنابراین به روش الف پایبند باشید. از آنجا که فرآیند به خواب رفتن یک رفتار آموخته شده است، اگر در نحوه آرام کردن آنها برای خوابیدن ثابت قدم باشید، نوزادان شما سریعتر یاد می‌گیرند.

At night, an early bedtime is helpful because it regularizes and lengthens naps. Here, too, consistency in the style of soothing to sleep is helpful.

شب‌ها، زود خوابیدن مفید است زیرا چرت زدن را منظم و طولانی می‌کند. در اینجا نیز، ثبات در سبک آرام کردن خواب مفید است.

If you have older twins or triplets, between four and fifteen months of age, control the wake-up time, expose them to bright light in the period after they wake up, and practice consistency in how you soothe your babies to sleep. Now your goal is to put them down for naps at about 9:00 A.M. and 1:00 P.M., and not to let them sleep at other times during the day. Expect your babies at fifteen to twenty-one months of age to need a single nap between noon and 2:00 P.M.

اگر دوقلو یا سه قلوهای بزرگتری دارید، بین چهار تا پانزده ماه، زمان بیدار شدن را کنترل کنید، آنها را در دوره پس از بیدار شدن در معرض نور روشن قرار دهید و در نحوه آرام کردن نوزادان خود برای خوابیدن ثبات داشته باشید. اکنون هدف شما این است که آنها را حدود ساعت ۹ صبح برای چرت زدن قرار دهید. و ۱:۰۰ بعد از ظهر، و اجازه ندهید که در ساعات دیگر روز بخوابند. انتظار داشته باشید که نوزادان شما در سن پانزده تا بیست و یک ماهگی به یک چرت بین ظهر و ۲:۰۰ بعد از ظهر نیاز داشته باشند.

Here is the story of one mother who started sleep training her twins at eleven months of age.

در اینجا داستان مادری را می‌خوانید که آموزش خواب به دوقلوهایش را از یازده ماهگی شروع کرد.

CAROLINE AND LAURA

As a new mom, I was very reluctant to let my babies cry when they reached the four-month mark. Although my rational side (smaller every day, due to sleep deprivation) believed that children would sleep better if they learned to soothe themselves to sleep, I was filled with anxiety that I might be doing the wrong thing … they would be emotionally scarred, feel abandoned, or at a minimum be in pain and need our care. My husband, convinced that life must get better, had to force me to stay in our bedroom while the girls learned to soothe themselves to sleep. They cried for only about fifteen minutes, but it seemed like days.

کارولین و لورا

به عنوان یک مادر جدید، وقتی نوزادانم به چهار ماهگی رسیدند، خیلی تمایلی نداشتم که اجازه دهم گریه کنند. اگرچه جنبه منطقی من (هر روز کوچکتر، به دلیل کمبود خواب) معتقد بود که اگر بچه‌ها یاد بگیرند خودشان را آرام کنند تا به خواب بروند، بهتر می‌خوابند، اما من پر از اضطراب بودم که ممکن است کار اشتباهی انجام دهم… آنها از نظر عاطفی آسیب دیده باشند، احساس رها شدن کنند یا حداقل درد داشته باشند و به مراقبت ما نیاز داشته باشند. شوهرم، که متقاعد شده بود که زندگی باید بهتر شود، مجبور شد مرا مجبور کند در اتاق خوابمان بمانم تا دخترها یاد بگیرند که خودشان را آرام کنند تا به خواب بروند. آنها فقط حدود پانزده دقیقه گریه کردند، اما به نظر می‌رسید که چند روز طول کشیده است.

They cried less each day for three or four days and rarely cried at nap time after they learned to soothe themselves to sleep. I no longer spent hours every day rocking them to sleep. What a relief. We also found that sleep begets sleep … the better they napped, the better they slept at night.

آنها به مدت سه یا چهار روز هر روز کمتر گریه می‌کردند و پس از اینکه یاد گرفتند خودشان را آرام کنند تا به خواب بروند، به ندرت در زمان چرت زدن گریه می‌کردند. من دیگر هر روز ساعت‌ها آنها را برای خوابیدن تکان نمی‌دادم. چه آرامشی. ما همچنین دریافتیم که خواب، خواب می‌آورد… هر چه بهتر چرت بزنند، شب بهتر می‌خوابند.

I now have six-month-old Peter, who has been a joy in every way, starting with the fact that he was not part of a set. With two “guinea pigs” before him, I don’t need to try all the tried-and-true sleep remedies. I now know what works and what doesn’t. When he was fourteen weeks old, I started him on a 9:00 A.M. and 1:00 P.M. nap schedule with a 6:00 P.M. bedtime. Starting a predictable schedule at fourteen weeks was much better than waiting for eleven months for some organization in my chaotic household. When he was four months old, I let him learn to soothe himself to sleep. He cried on only four different occasions, for no more than ten minutes each time. Starting a schedule and self-soothing are proving much easier at such a young age.

حالا پیتر شش ماهه دارم که از هر نظر مایه شادی بوده، از این واقعیت که جزو یک گروه نبود. با دو “موش آزمایشگاهی” که قبل از او داشتم، لازم نیست همه درمان‌های خواب امتحان شده و واقعی را امتحان کنم. حالا می‌دانم چه چیزی جواب می‌دهد و چه چیزی جواب نمی‌دهد. وقتی چهارده هفته‌اش بود، برایش برنامه چرت زدن ساعت ۹ صبح و ۱ بعد از ظهر با ساعت خواب ساعت ۶ بعد از ظهر را شروع کردم. شروع یک برنامه قابل پیش‌بینی در چهارده هفتگی خیلی بهتر از یازده ماه انتظار برای نظم و ترتیب در خانه آشفته‌ام بود. وقتی چهار ماهه شد، به او اجازه دادم یاد بگیرد که خودش را برای خوابیدن آرام کند. او فقط چهار بار گریه کرد، هر بار نه بیشتر از ده دقیقه. شروع یک برنامه و آرام کردن خودش در چنین سن کمی بسیار آسان‌تر است.

The plan to have the babies asleep and awake at about the same time may initially fail, because there is a strong genetic component that influences how long babies sleep, how regular are the times when they need to sleep, and how self-soothing they are when put down to sleep. Therefore, you may be more successful in synchronizing sleep schedules with identical twins than with fraternal twins. But even identical twins can have their own personality! Prepare yourself for the possibility that one twin may be a good sleeper (self-soothing, long sleep durations, regular sleep patterns) and the other twin is the opposite.

برنامه‌ی خوابیدن و بیدار کردن نوزادان تقریباً در یک زمان ممکن است در ابتدا با شکست مواجه شود، زیرا یک مؤلفه‌ی ژنتیکی قوی وجود دارد که بر مدت زمان خواب نوزادان، منظم بودن زمان‌های نیاز به خواب و میزان خودآرامشی آنها هنگام خواب تأثیر می‌گذارد. بنابراین، ممکن است در هماهنگ کردن برنامه‌های خواب با دوقلوهای همسان نسبت به دوقلوهای ناهمسان موفق‌تر باشید. اما حتی دوقلوهای همسان هم می‌توانند شخصیت خاص خود را داشته باشند! خود را برای این احتمال آماده کنید که یکی از دوقلوها ممکن است خواب خوبی داشته باشد (خودآرامشی، مدت زمان خواب طولانی، الگوهای خواب منظم) و دیگری برعکس باشد.

As I mentioned, in the beginning, place your babies together in the same room, or even the same crib. Many of these babies seem to enjoy touching each other and sometimes appear to help the other one sleep by stroking, petting, or even putting a hand or finger in the mouth of the other. Later, if it becomes apparent that one twin or triplet is interfering with the sleep of another, then you have to try to separate the “bad sleeper” from the “good sleeper.” Sometimes this is easier said than done because of the number of rooms in your house. Be creative. You might temporarily put one child in your bedroom for naps, or perhaps you have a large walk-in closet, or maybe there is some attic or basement space where you can create a nest for naps. This temporary separation might be needed until the “bad sleeper” settles down to a regular nap pattern, which usually evolves between twelve and sixteen weeks after their due date. Also, please do not be surprised if the twins do a flip-flop and the one who had been a “good sleeper” becomes a “bad sleeper” and vice versa. The truth is that during the first few months, there is a lot of shifting around in daytime sleep patterns. All children sleep better during the day around three or four months of age, so be patient.

همانطور که اشاره کردم، در ابتدا، نوزادان خود را در یک اتاق یا حتی در یک گهواره قرار دهید. به نظر می‌رسد بسیاری از این نوزادان از لمس یکدیگر لذت می‌برند و گاهی اوقات با نوازش، نوازش یا حتی قرار دادن دست یا انگشت در دهان دیگری به خوابیدن او کمک می‌کنند. بعداً، اگر مشخص شود که یک دوقلو یا سه قلو در خواب دیگری اختلال ایجاد می‌کند، باید سعی کنید “بدخواب” را از “خوب خواب” جدا کنید. گاهی اوقات به دلیل تعداد اتاق‌های خانه شما، گفتن این کار آسان‌تر از انجام دادن آن است. خلاق باشید. می‌توانید به طور موقت یک کودک را برای چرت زدن در اتاق خواب خود قرار دهید، یا شاید یک کمد دیواری بزرگ داشته باشید، یا شاید فضایی در اتاق زیر شیروانی یا زیرزمین وجود داشته باشد که بتوانید در آن لانه‌ای برای چرت زدن ایجاد کنید. این جدایی موقت ممکن است تا زمانی که “بدخواب” به یک الگوی چرت منظم برسد، که معمولاً بین دوازده تا شانزده هفته پس از تاریخ زایمان آنها تکامل می‌یابد، لازم باشد. همچنین، اگر دوقلوها خوابشان را عوض کردند و آن یکی که «خوب می‌خوابید» تبدیل به «بدخواب» شد و برعکس، تعجب نکنید. حقیقت این است که در چند ماه اول، الگوهای خواب روزانه تغییرات زیادی می‌کند. همه کودکان حدود سه یا چهار ماهگی در طول روز بهتر می‌خوابند، بنابراین صبور باشید.

When I discussed the problem of trying to synchronize sleep schedules when one twin naps better than the other with mothers and fathers at a support group for parents of twins, some said they would wake up the good sleeper, go out to have fun, and then put them both down together for the next sleep period. The risk is that the good sleeper might become overtired because the child’s needs are not met. Other parents let the good sleeper finish the nap and later put them down together. Here, the risk is that the bad sleeper becomes very overtired from being up too long. The mother of Ezra and Caleb, currently two excellent sleepers, really summed up the majority sentiment when she said, “You just have to compromise.” Sometimes letting the good sleeper snooze a little longer before waking him up is all it takes to produce some regularity in the sleep routines.

وقتی در یک گروه حمایتی از والدین دوقلوها، مشکل تلاش برای هماهنگ کردن برنامه‌های خواب را وقتی یکی از دوقلوها بهتر از دیگری چرت می‌زند، با مادران و پدران مطرح کردم، برخی گفتند که فرزند خوش‌خواب را بیدار می‌کنند، برای تفریح بیرون می‌روند و سپس هر دو را برای دوره خواب بعدی با هم زمین می‌گذارند. خطر این است که فرزند خوش‌خواب ممکن است به دلیل برآورده نشدن نیازهای کودک، بیش از حد خسته شود. والدین دیگر اجازه می‌دهند فرزند خوش‌خواب چرت خود را تمام کند و بعداً آنها را با هم زمین می‌گذارند. در اینجا، خطر این است که فرزند بدخواب به دلیل بیدار ماندن بیش از حد، بسیار خسته شود. مادر ازرا و کالب، که در حال حاضر دو فرزند خوش‌خواب هستند، واقعاً نظر اکثریت را با این جمله خلاصه کرد: «شما فقط باید سازش کنید.» گاهی اوقات، اجازه دادن به فرزند خوش‌خواب قبل از بیدار کردن او، کمی بیشتر چرت زدن، تمام چیزی است که برای ایجاد نظم در برنامه‌های خواب لازم است.

Here’s the conflict: You want to avoid the overtired state and you want to synchronize their sleeping patterns. Sleep logs, as described on pages 118 and 221, are very helpful to get a handle on how to strike a good compromise.

اینجا تضاد وجود دارد: شما می‌خواهید از حالت خستگی بیش از حد جلوگیری کنید و می‌خواهید الگوهای خواب آنها را هماهنگ کنید. گزارش‌های خواب، همانطور که در صفحات ۱۱۸ و ۲۲۱ توضیح داده شده است، برای درک چگونگی رسیدن به یک سازش خوب بسیار مفید هستند.

Each family with twins and triplets has its own strengths, resources, and stresses; please consider reviewing your situation with other parents of twins and triplets or your pediatrician before sleep problems develop.

هر خانواده‌ای که دوقلو و سه قلو دارد، نقاط قوت، منابع و استرس‌های خاص خود را دارد؛ لطفاً قبل از بروز مشکلات خواب، وضعیت خود را با سایر والدین دوقلو و سه قلو یا متخصص اطفال خود بررسی کنید.

Moving

The only thing worse than moving is moving with children. You pack, they unpack. You clean up, they make a mess. Here is one account of how moving upset a child’s routine.

اسباب‌کشی

تنها چیزی که از اسباب‌کشی بدتر است، اسباب‌کشی با بچه‌هاست. شما وسایل را جمع می‌کنید، آنها وسایل را باز می‌کنند. شما تمیز می‌کنید، آنها کثیف‌کاری می‌کنند. در اینجا یک نمونه از چگونگی برهم خوردن روال عادی زندگی کودک آورده شده است.

“NICHOLAS KNEW THIS WAS THE TIME TO REALLY STICK IT TO ME”

«نیکلاس می‌دانست که الان وقتشه که واقعاً بهش بچسبم»

Nicholas had an established sleep pattern before we moved, but after … !

Bill and I started packing up the apartment about two months before we moved; Nicholas’s response to this preparation was to change his sleep pattern. But we weren’t too worried, since we assumed it would change back once we were moved and settled. It didn’t. We moved when he was about eight months old. Well, by the time Nicholas was nine months, I needed another chat with Dr. Weissbluth to discuss Nicholas’s frequent night wakings.

نیکلاس قبل از اسباب‌کشی الگوی خواب ثابتی داشت، اما بعد از … !

من و بیل حدود دو ماه قبل از اسباب‌کشی شروع به جمع‌آوری آپارتمان کردیم؛ واکنش نیکلاس به این آمادگی تغییر الگوی خوابش بود. اما ما خیلی نگران نبودیم، چون فرض می‌کردیم که وقتی اسباب‌کشی و مستقر شویم، الگوی خوابش به حالت قبل برمی‌گردد. اما اینطور نشد. وقتی حدود هشت ماهه بود اسباب‌کشی کردیم. خب، وقتی نیکلاس نه ماهه شد، به گفتگوی دیگری با دکتر وایسبلوث نیاز داشتم تا در مورد بیدار شدن‌های مکرر شبانه نیکلاس صحبت کنم.

My husband was with my father for the opening of trout season that weekend, and Nicholas knew this was the time to really stick it to me.

شوهرم آن آخر هفته برای شروع فصل قزل‌آلا پیش پدرم بود و نیکلاس می‌دانست که الان وقتش است که واقعاً به من بچسبد.

Nicholas had had a cold for weeks. Thursday night he cried from 7:00 until 11:00 P.M. I went in several times to try to calm him. I knew that what I should be doing was turning off, or down to a whisper, the intercom and letting him work it out, but I thought the cold had something to do with it. Dr. Weissbluth said the cold did have something to do with it—plain and simple. Nicholas needed more sleep to shake it, but just as important was the routine Nicholas had to learn (again). The doctor made me promise not to go in the room at all until between 5:00 and 7:00 A.M.: “Load him up with Desitin and hugs and kisses and close the door.” The first night the crying stopped after about an hour and a half, but by Saturday Nicholas cried for only five minutes. Now he will perhaps play for at least a few minutes, then before I know it, his head is down and we have a quiet, happy baby twelve hours later!

نیکلاس هفته‌ها بود که سرما خورده بود. پنجشنبه شب از ساعت ۷:۰۰ تا ۱۱:۰۰ شب گریه می‌کرد. چندین بار رفتم داخل تا سعی کنم او را آرام کنم. می‌دانستم کاری که باید انجام دهم این است که آیفون را خاموش کنم، یا در حد زمزمه، و بگذارم خودش مشکلش را حل کند، اما فکر می‌کردم سرماخوردگی در آن دخیل است. دکتر وایسبلوث گفت سرماخوردگی در آن دخیل است – خیلی ساده. نیکلاس برای اینکه از این وضعیت خلاص شود به خواب بیشتری نیاز داشت، اما به همان اندازه مهم بود که روالی که نیکلاس باید (دوباره) یاد می‌گرفت. دکتر از من قول گرفت که تا ساعت ۵:۰۰ تا ۷:۰۰ صبح اصلاً وارد اتاق نشوم: «او را با دزیتین پر کنید و بغل و بوسه کنید و در را ببندید.» شب اول گریه بعد از حدود یک ساعت و نیم متوقف شد، اما تا شنبه نیکلاس فقط پنج دقیقه گریه کرد. حالا شاید حداقل چند دقیقه بازی کند، بعد قبل از اینکه بفهمم، سرش پایین است و دوازده ساعت بعد یک نوزاد آرام و شاد داریم!

Your general goal is to maintain as regular and consistent a pattern as possible when preparing for and following a move. Resist the temptation to drag the baby to the home improvement store or garden shop when he should be sleeping. If your child is young, say less than a year old, quickly reestablish the bedtime rituals and sleep patterns that worked best before the move. Be firm, and after allowing a day or two for adjustment to the new surroundings, ignore any protest crying that may have evolved from the irregularity and inconsistency during the move. If your child is older, say a few years, go slower. Fears of newness, excitement over novelty, and uncertainty regarding further changes may cause new problems of resistance to naps, difficulty falling asleep at night, or night waking. Be gentle, firm, and decisive. Reassurance, extra time at night, night-lights, and open doors have a calming or soothing effect. Be somewhat consistent in controlling this extra comfort so that the child does not learn that it is completely open-ended. For the older child, consider using a kitchen timer to control the amount of extra time you are going to spend with her. The timer helps the child to learn to expect that mom or dad will leave for the night after a predictable time period. Place the timer under a pillow or cushion to muffle the sound.

هدف کلی شما این است که هنگام آماده شدن برای اسباب‌کشی و پس از آن، تا حد امکان یک الگوی منظم و ثابت را حفظ کنید. در برابر وسوسه‌ی بردن کودک به فروشگاه لوازم خانگی یا باغبانی در زمانی که باید بخوابد، مقاومت کنید. اگر فرزند شما کوچک است، مثلاً کمتر از یک سال، به سرعت مراسم خواب و الگوهای خوابی را که قبل از اسباب‌کشی بهترین عملکرد را داشتند، دوباره برقرار کنید. قاطع باشید و پس از یک یا دو روز برای سازگاری با محیط جدید، هرگونه گریه‌ی اعتراضی را که ممکن است از بی‌نظمی و ناهماهنگی در طول اسباب‌کشی ناشی شده باشد، نادیده بگیرید. اگر فرزند شما بزرگتر است، مثلاً چند سال، آهسته‌تر عمل کنید. ترس از تازگی، هیجان ناشی از تازگی و عدم اطمینان در مورد تغییرات بیشتر ممکن است باعث مشکلات جدیدی مانند مقاومت در برابر چرت زدن، مشکل در به خواب رفتن در شب یا بیدار شدن در شب شود. ملایم، قاطع و قاطع باشید. اطمینان خاطر، وقت اضافی در شب، چراغ خواب و درهای باز، تأثیر آرام‌بخش یا تسکین‌دهنده‌ای دارند. در کنترل این راحتی اضافی تا حدودی ثابت قدم باشید تا کودک یاد نگیرد که کاملاً بی‌پایان است. برای کودک بزرگتر، استفاده از تایمر آشپزخانه را برای کنترل میزان زمان اضافی که قرار است با او بگذرانید، در نظر بگیرید. تایمر به کودک کمک می‌کند تا یاد بگیرد که انتظار داشته باشد مادر یا پدر پس از یک دوره زمانی قابل پیش‌بینی، شب را ترک خواهند کرد. تایمر را زیر بالش یا کوسن قرار دهید تا صدای آن خفه شود.

Anxiety or fear in your child regarding a move is natural, normal, and not something that should unduly alarm you. After several days, start a deliberate process of “social weaning” to encourage a return to your old, healthy sleep habits by gradually reducing the duration on the timer. This should usually take no more than several days in most instances.

اضطراب یا ترس کودک شما در مورد اسباب‌کشی طبیعی و عادی است و چیزی نیست که بی‌جهت شما را بترساند. پس از چند روز، یک فرآیند آگاهانه “از شیر گرفتن اجتماعی” را شروع کنید تا با کاهش تدریجی مدت زمان تایمر، او را به بازگشت به عادات خواب سالم و قدیمی خود تشویق کنید. این کار معمولاً در بیشتر موارد بیش از چند روز طول نمی‌کشد.

Vacations and Crossing Time Zones

Think of a vacation with your child as sort of a semiholiday. After all, you may spend a lot of time baby-sitting among the palms on sun-drenched beaches. I have spent many hours building simple sand castles, trying to keep one eye on the castle architecture and the other eye on a nonswimmer jumping over small waves. This intense concentration is not very relaxing!

تعطیلات و عبور از مناطق زمانی

به تعطیلات با فرزندتان به عنوان نوعی نیمه تعطیل فکر کنید. به هر حال، ممکن است زمان زیادی را صرف مراقبت از کودک در میان نخل‌ها در سواحل آفتابی کنید. من ساعت‌های زیادی را صرف ساختن قلعه‌های شنی ساده کرده‌ام و سعی کرده‌ام یک چشمم به معماری قلعه و چشم دیگرم به پریدن یک شناگر از روی امواج کوچک باشد. این تمرکز شدید خیلی آرامش‌بخش نیست!

Try to flow with your child; be flexible, forget schedules, try to have as much fun as possible, and don’t worry much if your kids become tired. Irregularity and spontaneity are part of what makes vacations fun.

سعی کنید با فرزندتان همراه باشید؛ انعطاف‌پذیر باشید، برنامه‌ها را فراموش کنید، سعی کنید تا حد امکان خوش بگذرانید و اگر فرزندانتان خسته شدند، زیاد نگران نباشید. بی‌نظمی و خودانگیختگی بخشی از چیزی است که تعطیلات را سرگرم‌کننده می‌کند.

When you cross time zones, you might suffer the ill effects of jet lag. You are conditioned to sleep when it is dark, but activity/rest cycles and feeding habits also get messed up when you cross time zones. Children seem to be more sensitive to light, especially morning light, than adults are, so use this to help defeat the jet lag. The day after you arrive, or the next day for a very long trip—both at your destination, at the beginning of the trip, and home when the vacation is over—wake your child at the usual wake-up time.

وقتی از مناطق زمانی عبور می‌کنید، ممکن است دچار عوارض جانبی جت لگ شوید. شما عادت دارید وقتی هوا تاریک است بخوابید، اما چرخه‌های فعالیت/استراحت و عادات غذایی نیز هنگام عبور از مناطق زمانی به هم می‌ریزند. به نظر می‌رسد کودکان نسبت به بزرگسالان به نور، به خصوص نور صبح، حساس‌تر هستند، بنابراین از این روش برای غلبه بر جت لگ استفاده کنید. روز بعد از رسیدن، یا روز بعد برای یک سفر بسیار طولانی – چه در مقصد، در ابتدای سفر و چه در خانه پس از پایان تعطیلات – فرزندتان را در زمان معمول بیدار شدن بیدار کنید.

Scenario one: You leave your home very early in the morning because of holiday traffic and the extra time required because of airport security. You arrive at your destination, and it is now very late at night. By the time you claim your luggage, rent a car, drive to your hotel and get settled, everyone is exhausted. It’s been a long day! So everyone sleeps in late the next morning. If your child is napping, the late morning wake-up causes the nap(s) to be later. Therefore, wake up your child after a one-to two-hour nap in order to protect a reasonably early bedtime. The following morning, either wake up your child at his routine time to reestablish his regular sleeping schedule, or repeat the process of shortening the nap to more gradually get the bedtime to its regular early time. If your child is not napping, over the next day or days control the wake-up time by waking your child earlier either a lot or a little until you get to your normal wake-up time.

سناریو اول: شما به دلیل ترافیک تعطیلات و زمان اضافی مورد نیاز به دلیل امنیت فرودگاه، صبح خیلی زود از خانه خارج می‌شوید. به مقصد خود می‌رسید و اکنون خیلی دیروقت است. تا زمانی که چمدان خود را تحویل می‌گیرید، ماشین کرایه می‌کنید، به هتل خود می‌روید و مستقر می‌شوید، همه خسته هستند. روز طولانی‌ای بوده است! بنابراین همه صبح روز بعد دیر می‌خوابند. اگر فرزند شما چرت می‌زند، بیدار شدن دیرهنگام صبح باعث می‌شود چرت زدن (ها) دیرتر باشد. بنابراین، برای اینکه فرزندتان زودتر به خواب برود، بعد از یک چرت یک تا دو ساعته او را بیدار کنید. صبح روز بعد، یا فرزندتان را در ساعت معمولش بیدار کنید تا برنامه خواب منظمش را دوباره تنظیم کنید، یا روند کوتاه کردن چرت را تکرار کنید تا به تدریج زمان خواب به زمان معمولش برسد. اگر فرزندتان چرت نمی‌زند، در طول روز یا روزهای بعد، زمان بیدار شدن او را با بیدار کردن زودتر یا بیشتر فرزندتان کنترل کنید تا به زمان بیدار شدن معمول خود برسید.

Scenario two: You arrive at your destination and get settled in by midafternoon or early evening. The day after you arrive, wake up your child at the usual time. That is, if you usually get up at 7:00, rouse your child at 7:00 local time, no matter what the time difference. Try to expose him to bright morning light. Continue with the schedule as if you had not taken a trip, using local time for naps and the night sleep. Naturally, there will be some irregularity, no matter how hard you try, so assume that when you return home, your child may be overtired.

سناریوی دوم: به مقصد می‌رسید و تا اواسط بعد از ظهر یا اوایل شب مستقر می‌شوید. روز بعد از رسیدن، فرزندتان را سر ساعت معمول بیدار کنید. یعنی اگر معمولاً ساعت ۷:۰۰ بیدار می‌شوید، فرزندتان را ساعت ۷:۰۰ به وقت محلی بیدار کنید، صرف نظر از اختلاف ساعت. سعی کنید او را در معرض نور شدید صبح قرار دهید. برنامه را طوری ادامه دهید که انگار به سفر نرفته‌اید و از زمان محلی برای چرت زدن و خواب شبانه استفاده کنید. طبیعتاً، هر چقدر هم که تلاش کنید، بی‌نظمی‌هایی وجود خواهد داشت، بنابراین فرض کنید وقتی به خانه برمی‌گردید، فرزندتان ممکن است بیش از حد خسته باشد.

Once you’re home, it’s boot camp again—back to the basics, with all the regular routines. Repeat the strategies described above. Within a few days, if you are firm, consistent, and regular, your child will learn quickly that the vacation is over. If your child was well rested prior to this vacation, expect only one rough, crazy recovery day of protest crying. Trying to gradually soothe your child back to her previous good sleep routine over several days often fails because the child fights sleep in order to enjoy your company.

وقتی به خانه رسیدید، دوباره اردوی آموزشی است – بازگشت به اصول اولیه، با تمام روال‌های منظم. استراتژی‌های گفته شده در بالا را تکرار کنید. ظرف چند روز، اگر قاطع، منظم و پیگیر باشید، فرزندتان به سرعت متوجه می‌شود که تعطیلات تمام شده است. اگر فرزندتان قبل از این تعطیلات خوب استراحت کرده بود، فقط یک روز ریکاوری سخت و دیوانه‌وار با گریه‌های اعتراضی را انتظار داشته باشید. تلاش برای آرام کردن تدریجی فرزندتان و بازگرداندن او به روال خواب خوب قبلی‌اش در طول چند روز، اغلب با شکست مواجه می‌شود، زیرا کودک برای لذت بردن از همراهی شما، با خواب مبارزه می‌کند.

You may avoid having a “reentry” problem by carefully planning ahead, as Claire’s parents did.

شما می‌توانید با برنامه‌ریزی دقیق از قبل، همانطور که والدین کلر انجام دادند، از بروز مشکل «بازگشت به حالت عادی» جلوگیری کنید.

CLAIR FIRST VACATION

Having spent our previous vacations as young marrieds, jaunting lightheartedly to Hawaii, the Canadian Rockies, England, Europe, and New England without an itinerary or reservations, it was with some trepidation that my husband, Tom, and I launched off on our first vacation as new parents with our eight-month-old daughter in tow. We chose a family-oriented beach resort (only one time zone away), which was conveniently located near a major city of historical interest that we had never visited. We decided to spend our money on above-average accommodations, knowing that with an eight-month-old we would be spending more time there and might as well make ourselves comfortable. We selected a two-bedroom/two-bath condo with a kitchen and large living/dining area, which ensured that Claire’s naps and bedtimes wouldn’t interfere with our activities and vice versa.

اولین تعطیلات کلر

پس از گذراندن تعطیلات قبلی‌مان به عنوان زوج‌های جوان، که بدون برنامه سفر یا رزرو قبلی، با شور و شوق به هاوایی، کوه‌های راکی کانادا، انگلستان، اروپا و نیوانگلند سفر کرده بودیم، با کمی دلهره و اضطراب، من و همسرم، تام، اولین تعطیلاتمان را به عنوان والدین جدید به همراه دختر هشت ماهه‌مان آغاز کردیم. ما یک اقامتگاه ساحلی خانوادگی (فقط یک منطقه زمانی دورتر) را انتخاب کردیم که در نزدیکی یک شهر بزرگ با جاذبه‌های تاریخی که هرگز به آن سفر نکرده بودیم، قرار داشت. تصمیم گرفتیم پولمان را صرف اقامت در اقامتگاه‌های بالاتر از حد متوسط کنیم، زیرا می‌دانستیم که با یک کودک هشت ماهه، زمان بیشتری را در آنجا خواهیم گذراند و می‌توانیم خودمان را راحت کنیم. ما یک آپارتمان دو خوابه/دو حمامه با آشپزخانه و فضای نشیمن/ناهارخوری بزرگ انتخاب کردیم که تضمین می‌کرد چرت زدن و زمان خواب کلر با فعالیت‌های ما تداخل نداشته باشد و برعکس.

Our daily schedule certainly was not as hectic as when we were just a couple, but we did manage to relax more and have a great deal of fun. We tried to preserve Claire’s two-nap-a-day schedule and approximate bedtime hour, but we wanted to be flexible, too. A typical day for us would begin with breakfast at the condo followed by a walk on the magnificent beach looking for shells and sand dollars. Because the sand is firmly packed there, we could push Claire’s stroller right along on the beach, which allowed us to venture farther than if she’d been in the backpack. About midmorning we’d return to the condo for Claire’s nap. One of us would lounge on the sundeck while Claire was sleeping, while the other would be free to go swimming, shopping, cycling, or whatever.

برنامه روزانه ما مطمئناً به اندازه زمانی که فقط یک زوج بودیم، شلوغ و پرمشغله نبود، اما توانستیم بیشتر استراحت کنیم و حسابی خوش بگذرانیم. سعی کردیم برنامه دو چرت روزانه کلر و ساعت تقریبی خوابش را حفظ کنیم، اما می‌خواستیم انعطاف‌پذیر هم باشیم. یک روز معمولی برای ما با صبحانه در آپارتمان شروع می‌شد و به دنبال آن در ساحل باشکوه قدم می‌زدیم و دنبال صدف و سکه‌های شنی می‌گشتیم. از آنجایی که شن‌ها آنجا کاملاً فشرده بودند، می‌توانستیم کالسکه کلر را درست در امتداد ساحل هل دهیم که به ما اجازه می‌داد بیشتر از زمانی که او در کوله پشتی بود، قدم بزنیم. حدود اواسط صبح برای چرت زدن کلر به آپارتمان برمی‌گشتیم. یکی از ما در حالی که کلر خواب بود، روی ایوان آفتاب‌گیر استراحت می‌کرد، در حالی که دیگری آزاد بود تا به شنا، خرید، دوچرخه‌سواری یا هر کار دیگری برود.

After lunch—either a picnic by the park/playground near the condo or a meal at the snack bar by the pool—we’d pack up the car and head to a nearby attraction. Claire would promptly fall asleep in her car seat for her afternoon nap, a habit we never practiced back home, and be ready to go again after we reached our various destinations about an hour or so later.

بعد از ناهار – یا پیک‌نیک کنار پارک/زمین بازی نزدیک آپارتمان یا غذا خوردن در اسنک بار کنار استخر – ماشین را جمع می‌کردیم و به سمت یک جاذبه گردشگری نزدیک می‌رفتیم. کلر برای چرت بعدازظهرش، فوراً روی صندلی ماشینش به خواب می‌رفت، عادتی که ما هرگز در خانه انجام نمی‌دادیم، و حدود یک ساعت بعد، بعد از رسیدن به مقاصد مختلف، دوباره آماده‌ی رفتن می‌شدیم.

We ventured out to dinner with Claire on several occasions, picking one of the resort’s family-oriented restaurants and arriving early (both before the larger crowds and to be closer to her typical suppertime). After another walk on the beach, we’d follow Claire’s bedtime routine and put her to sleep at about her normal hour in the rented full-size crib in her own room. We then had time to enjoy some wine, read, catch up on our conversation, or plan the next day’s activities.

ما چندین بار با کلر برای شام بیرون می‌رفتیم، یکی از رستوران‌های خانوادگی اقامتگاه را انتخاب می‌کردیم و زود می‌رسیدیم (هم قبل از شلوغی بیشتر و هم برای اینکه به زمان معمول شام او نزدیک‌تر باشیم). بعد از یک پیاده‌روی دیگر در ساحل، طبق روال معمول کلر، او را تقریباً سر ساعت معمولش در گهواره‌ی بزرگ اجاره‌ای در اتاق خودش می‌خواباندیم. سپس وقت داشتیم از شراب لذت ببریم، کتاب بخوانیم، به صحبت‌هایمان گوش دهیم یا فعالیت‌های روز بعد را برنامه‌ریزی کنیم.

Yes, it was quite a different style of holiday for us! But the new scenery was fascinating, and with some advance planning (like arranging the crib rental and packing a special box with Claire’s walker, backpack carrier, and favorite toys), we all were able to enjoy our first vacation as a family.

بله، این سبک تعطیلات برای ما کاملاً متفاوت بود! اما مناظر جدید جذاب بودند و با کمی برنامه‌ریزی قبلی (مثلاً هماهنگ کردن اجاره گهواره و قرار دادن یک جعبه مخصوص شامل واکر، کیف کوله پشتی و اسباب‌بازی‌های مورد علاقه کلر)، همه ما توانستیم از اولین تعطیلات خانوادگی خود لذت ببریم.

Frequent Illnesses

Night wakings routinely follow frequent illnesses. First, let’s have a clear understanding of what is happening. Videotapes of healthy young children in their homes at night show that many awakenings occur throughout the night, but the children usually return to sleep without any help. Fever can alter sleep patterns and can cause light sleep or more frequent awakenings. So it is not surprising that a painful illness with fever, such as an ear infection, causes an increased number of night wakings. These more frequent and prolonged arousals often require your intervention to soothe or calm the child back to sleep. Your child might now begin to associate your hugging, kissing, or holding at night with returning to sleep. This learning process might then produce an alteration in the child’s behavior or expectations that continue long after the infection passes. Now we have a night-waking pattern.

بیماری‌های مکرر

بیداری‌های شبانه معمولاً پس از بیماری‌های مکرر رخ می‌دهند. ابتدا، بیایید درک روشنی از آنچه اتفاق می‌افتد داشته باشیم. نوارهای ویدیویی از کودکان خردسال سالم در خانه‌هایشان در شب نشان می‌دهد که بیدار شدن‌های زیادی در طول شب رخ می‌دهد، اما کودکان معمولاً بدون هیچ کمکی به خواب برمی‌گردند. تب می‌تواند الگوهای خواب را تغییر دهد و باعث خواب سبک یا بیدار شدن‌های مکرر شود. بنابراین جای تعجب نیست که یک بیماری دردناک همراه با تب، مانند عفونت گوش، باعث افزایش تعداد بیدار شدن‌های شبانه شود. این بیدار شدن‌های مکرر و طولانی اغلب نیاز به مداخله شما برای تسکین یا آرام کردن کودک برای خوابیدن مجدد دارد. اکنون ممکن است فرزند شما شروع به مرتبط کردن بغل کردن، بوسیدن یا در آغوش گرفتن شما در شب با بازگشت به خواب کند. این فرآیند یادگیری ممکن است باعث ایجاد تغییری در رفتار یا انتظارات کودک شود که مدت‌ها پس از رفع عفونت ادامه می‌یابد. اکنون ما یک الگوی بیدار شدن در شب داریم.

Actually, awakening at night is not the problem. As we have seen, spontaneous awakenings are normal, as are increased awakenings with fever. Naturally, parents should go to their sick children at night. The real problem once the child is healthy again and not bothered by pain or fever is his learned difficulty in returning to sleep unassisted.

در واقع، بیدار شدن در شب مشکل نیست. همانطور که دیده‌ایم، بیدار شدن‌های خود به خودی طبیعی هستند، همانطور که بیدار شدن‌های افزایش یافته با تب طبیعی هستند. طبیعتاً والدین باید شب‌ها به دیدن فرزندان بیمار خود بروند. مشکل واقعی زمانی که کودک دوباره سالم می‌شود و درد یا تب ندارد، مشکل اکتسابی او در بازگشت به خواب بدون کمک است.

How can you reteach your child to develop her own resources to return to sleep after awakening? Remember, parents are teachers and we teach health habits, even if the child might not initially cooperate or appreciate our efforts. Here are three options:

چگونه می‌توانید به فرزندتان دوباره یاد بدهید که پس از بیدار شدن، منابع خودش را برای بازگشت به خواب توسعه دهد؟ به یاد داشته باشید، والدین معلم هستند و ما عادات بهداشتی را آموزش می‌دهیم، حتی اگر کودک در ابتدا همکاری نکند یا از تلاش‌های ما قدردانی نکند. در اینجا سه گزینه وجود دارد:

Option one: You might decide that since children are frequently ill and you can’t let your child down when he needs you, you will always respond, and you will simply wait for the child to “outgrow” this habit. The problem with this option is that the awakenings initially tend to become more frequent, because your child learns to enjoy your company at night. After all, who wants to be alone in a boring, dark, quiet room in the middle of the night? Eventually, months or years later, the child sleeps through the night and the parents can congratulate themselves for always having attended to their child’s crying at night. You have, however, paid a price. Parents following this course of action often become sleep-deprived or chronically fatigued, and occasionally feel resentful toward the child for not appreciating their dedicated efforts. In addition, the sleep fragmentation and sleep deprivation often produce a child who is more irritable, aroused, agitated, and hyperexcitable because the child is always fighting chronic fatigue and drowsiness.

گزینه اول: ممکن است تصمیم بگیرید که از آنجایی که کودکان اغلب بیمار هستند و شما نمی‌توانید وقتی به شما نیاز دارد، فرزندتان را ناامید کنید، همیشه پاسخ دهید و به سادگی منتظر بمانید تا کودک این عادت را “ترک کند”. مشکل این گزینه این است که بیدار شدن‌ها در ابتدا بیشتر می‌شوند، زیرا فرزند شما یاد می‌گیرد که از همراهی شما در شب لذت ببرد. به هر حال، چه کسی می‌خواهد در یک اتاق خسته‌کننده، تاریک و ساکت در نیمه شب تنها باشد؟ در نهایت، ماه‌ها یا سال‌ها بعد، کودک تمام شب می‌خوابد و والدین می‌توانند به خودشان تبریک بگویند که همیشه به گریه‌های شبانه فرزندشان توجه کرده‌اند. با این حال، شما هزینه آن را پرداخت کرده‌اید. والدینی که این روش را دنبال می‌کنند، اغلب دچار کمبود خواب یا خستگی مزمن می‌شوند و گاهی اوقات به دلیل قدردانی نکردن از تلاش‌های فداکارانه کودک، از او رنجیده می‌شوند. علاوه بر این، تکه تکه شدن خواب و کمبود خواب اغلب کودکی را تحریک پذیرتر، برانگیخته تر، آشفته تر و بیش از حد هیجان زده می کند زیرا کودک همیشه با خستگی مزمن و خواب آلودگی دست و پنجه نرم می کند.

Option two: You might try to go to your child at night only when she is really sick and to leave the child alone at night when she is healthy. This is a strategy that often fails, because you may often be uncertain whether an illness is serious or just a minor concern. After all, at 7:00 P.M., you might decide that your child has only a minor common cold and that you are going to ignore her crying, but by 2:00 A.M.you begin to worry about the possibility of an ear infection. Is it still reasonable to ignore the crying? What usually occurs is intermittent reinforcement: You sometimes go to your child and sometimes do not. This behavior generally teaches your child to cry longer and louder when she awakens at night, because she learns that only loud and persistent crying will bring her parents. Quiet or brief crying often fails to get the parents’ attention.

گزینه دوم: ممکن است سعی کنید فقط وقتی فرزندتان واقعاً بیمار است، شب‌ها به دیدنش بروید و وقتی سالم است، او را تنها بگذارید. این استراتژی اغلب شکست می‌خورد، زیرا اغلب مطمئن نیستید که آیا بیماری جدی است یا فقط یک نگرانی جزئی. به هر حال، ساعت ۷ بعد از ظهر، ممکن است تصمیم بگیرید که فرزندتان فقط یک سرماخوردگی جزئی دارد و گریه او را نادیده بگیرید، اما تا ساعت ۲ بامداد نگران احتمال عفونت گوش می‌شوید. آیا هنوز هم نادیده گرفتن گریه منطقی است؟ چیزی که معمولاً اتفاق می‌افتد تقویت متناوب است: شما گاهی اوقات به سراغ فرزندتان می‌روید و گاهی اوقات نمی‌روید. این رفتار عموماً به فرزندتان می‌آموزد که وقتی شب‌ها از خواب بیدار می‌شود، طولانی‌تر و بلندتر گریه کند، زیرا او یاد می‌گیرد که فقط گریه بلند و مداوم والدینش را به خود جلب می‌کند. گریه آرام یا کوتاه اغلب توجه والدین را جلب نمی‌کند.

Option three: Work closely with your pediatrician to devise a reasonable strategy whereby frequent visits or phone calls permit a clearer distinction between nonserious common colds and more distressing or disturbing illnesses. Generally speaking, the child’s playfulness, sociability, activity, and appetite during the day are good clues; common colds do not cause much change in your child’s behavior when awake. Then, in a planned and deliberate fashion, your child is left alone more and more at night, so that she learns to return to sleep without your help. When an acute illness develops that is associated with high fever or severe pain, of course, do whatever comforts the child best, both night and day. But when the acute phase of this illness is over, start again to give her less and less attention at night. Remember, most children sleep through most common colds; with your pediatrician’s help, you can learn to distinguish between “habit crying” that occurs with a common cold and the more painful crying that is associated with a serious and painful acute infection.

گزینه سوم: با پزشک متخصص اطفال خود همکاری نزدیکی داشته باشید تا یک استراتژی معقول تدوین کنید که در آن ملاقات‌های مکرر یا تماس‌های تلفنی، تمایز واضح‌تری بین سرماخوردگی‌های معمولی غیرجدی و بیماری‌های آزاردهنده‌تر یا آزاردهنده‌تر ایجاد کند. به طور کلی، بازیگوشی، معاشرت، فعالیت و اشتهای کودک در طول روز سرنخ‌های خوبی هستند؛ سرماخوردگی‌های معمولی تغییر زیادی در رفتار کودک شما هنگام بیداری ایجاد نمی‌کنند. سپس، به طور برنامه‌ریزی شده و آگاهانه، کودک شما بیشتر و بیشتر در شب تنها می‌ماند تا یاد بگیرد بدون کمک شما به خواب برگردد. وقتی یک بیماری حاد ایجاد می‌شود که با تب بالا یا درد شدید همراه است، البته هر کاری که کودک را به بهترین وجه آرام می‌کند، چه در شب و چه در روز، انجام دهید. اما وقتی مرحله حاد این بیماری تمام شد، دوباره شروع کنید به توجه کمتر و کمتر در شب. به یاد داشته باشید، اکثر کودکان در بیشتر سرماخوردگی‌های معمولی می‌خوابند. با کمک متخصص اطفال، می‌توانید یاد بگیرید که بین «گریه عادتی» که با سرماخوردگی معمولی رخ می‌دهد و گریه دردناک‌تر که با یک عفونت حاد جدی و دردناک همراه است، تمایز قائل شوید.

Research has shown that sleep loss itself can cause impairments in our immune system, which is the body’s defense mechanism to prevent infections. So it’s a vicious circle: Illnesses might disturb sleep, and not sleeping well makes us more vulnerable to becoming sick.

تحقیقات نشان داده است که کمبود خواب به خودی خود می‌تواند باعث اختلال در سیستم ایمنی بدن ما شود، که مکانیسم دفاعی بدن برای جلوگیری از عفونت‌ها است. بنابراین این یک چرخه معیوب است: بیماری‌ها ممکن است خواب را مختل کنند و نداشتن خواب کافی ما را در برابر بیمار شدن آسیب‌پذیرتر می‌کند.

Mother’s Return to Work

Some adults develop sensitivity to children’s needs and appreciate the benefits of regularity, consistency, and structure in child care activities. Some do not. The quality of the caretaker is what is important, not whether the person is or is not the biological parent.

بازگشت مادر به کار

برخی از بزرگسالان نسبت به نیازهای کودکان حساسیت نشان می‌دهند و از مزایای نظم، ثبات و ساختار در فعالیت‌های مراقبت از کودک قدردانی می‌کنند. برخی دیگر اینطور نیستند. کیفیت مراقب مهم است، نه اینکه آیا آن شخص والد بیولوژیکی است یا خیر.

PRACTICAL POINT

Write down specific instructions for sleep rituals so that the baby-sitter, the nanny, or the day-care provider knows what soothes your child best.

نکته کاربردی

دستورالعمل‌های خاصی را برای مراسم خواب بنویسید تا پرستار بچه، پرستار بچه یا مراقب کودک بداند چه چیزی کودک شما را به بهترین شکل آرام می‌کند.

Do not assume that when the mother returns to work outside the home, your child’s sleep habits will suffer. Keep data: track the schedule of naps when she is cared for by someone else, ask the nanny to keep a sleep log so you know exactly what is going on, watch for signs of tiredness in the early evening that might suggest nap deprivation.

تصور نکنید که وقتی مادر به سر کار خارج از خانه برمی‌گردد، عادات خواب فرزندتان دچار مشکل می‌شود. اطلاعات را ثبت کنید: برنامه چرت زدن‌های او را وقتی شخص دیگری از او مراقبت می‌کند، پیگیری کنید، از پرستار بچه بخواهید که یک گزارش خواب تهیه کند تا دقیقاً بدانید چه اتفاقی می‌افتد، مراقب علائم خستگی در اوایل عصر باشید که ممکن است نشان دهنده محرومیت از چرت زدن باشد.

Sometimes a nanny is a very nurturing person who wants to hold your baby all the time. But at some point you’ll want to be able to use Method A, which means putting your child down for naps after soothing whether or not she is asleep. If the nanny refuses to do this, then your child will not be able to learn to soothe herself to sleep.

گاهی اوقات پرستار بچه فردی بسیار دلسوز است که می‌خواهد همیشه کودک شما را در آغوش بگیرد. اما در مقطعی شما می‌خواهید بتوانید از روش A استفاده کنید، به این معنی که پس از آرام کردن فرزندتان، چه خواب باشد و چه نباشد، او را برای چرت زدن روی زمین بگذارید. اگر پرستار بچه از انجام این کار امتناع ورزد، فرزندتان قادر نخواهد بود یاد بگیرد که خودش را آرام کند و بخوابد.

PRACTICAL POINT

To help your child sleep better during natural room changes such as vacations, moves, or bringing her to your workplace, try to build an environment of familiarity by using certain cues only for sleeping:

نکته کاربردی

برای کمک به فرزندتان در خواب بهتر در طول تغییرات طبیعی اتاق مانند تعطیلات، اسباب‌کشی یا آوردن او به محل کار، سعی کنید با استفاده از نشانه‌های خاص فقط برای خواب، محیطی آشنا ایجاد کنید:

The same bumper pads

The same music box

The same stuffed animal or blanket

A spray of perfume, used only at sleep times

همان ضربه گیرها

همان جعبه موسیقی

همان عروسک یا پتو

یک اسپری عطر، فقط در زمان خواب

The child will then learn to associate these sensations with falling asleep, and this will help reduce the disruptive effect of the novelty of any new surroundings. None of these items, however, will work in the absence of regularity and consistency of parent care.

کودک سپس یاد می‌گیرد که این احساسات را با به خواب رفتن مرتبط کند و این به کاهش اثر مخرب تازگی هر محیط جدید کمک می‌کند. با این حال، هیچ یک از این موارد در غیاب نظم و ترتیب و مراقبت مداوم والدین مؤثر نخواهد بود.

Please don’t let your guilt about being away so much during the day cause you to keep the child up too late, to reinforce night wakings for sweet nocturnal private time with your baby, or to induce nap deprivation on weekends when you cram in too many activities. And don’t let household errands, chores, or nonessential social events rob you and your child of unstructured, low-intensity playtime. The most common mistake is to keep your child up past the time of tiredness; your child needs sleep just like she needs food. Don’t withhold sleep any more than you would withhold food.

لطفاً اجازه ندهید احساس گناه شما به خاطر دوری طولانی مدت در طول روز باعث شود کودک را تا دیروقت بیدار نگه دارید، بیدار شدن‌های شبانه را برای گذراندن اوقات شیرین و خصوصی با نوزادتان تقویت کنید، یا آخر هفته‌ها که فعالیت‌های زیادی را در برنامه خود قرار می‌دهید، او را از چرت زدن محروم کنید. و اجازه ندهید کارهای خانه، کارهای روزمره یا رویدادهای اجتماعی غیرضروری، شما و فرزندتان را از زمان بازی بدون ساختار و کم‌شدت محروم کند. رایج‌ترین اشتباه این است که فرزندتان را بعد از زمان خستگی بیدار نگه دارید؛ فرزند شما درست همانطور که به غذا نیاز دارد، به خواب نیز نیاز دارد. خواب را بیش از آنچه از غذا دریغ می‌کنید، از او دریغ نکنید.

Home Office

Parents who work at home are closer to their children throughout the day, and some parents have a similar situation when they are able to bring their baby to their workplace. The general problem is that some parents try to schedule their child’s sleep around their work. In the beginning, with a newborn baby who naturally sleeps a lot, parents sometimes have the illusion that it will be smooth going. This is especially true if you have an easy-temperament baby. Unfortunately, the ebb and flow of the baby’s developing sleep rhythms cannot be molded to fit a work schedule. An exception might be made if both parents are working together and there is always one available to attend to the baby.

دفتر کار خانگی

والدینی که در خانه کار می‌کنند، در طول روز به فرزندانشان نزدیک‌تر هستند و برخی از والدین وقتی می‌توانند نوزاد خود را به محل کار خود بیاورند، وضعیت مشابهی دارند. مشکل کلی این است که برخی از والدین سعی می‌کنند خواب فرزندشان را با کارشان هماهنگ کنند. در ابتدا، با نوزادی که به طور طبیعی زیاد می‌خوابد، والدین گاهی اوقات این توهم را دارند که همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت. این امر به ویژه در مورد نوزادانی که خلق و خوی آرامی دارند، صادق است. متأسفانه، جزر و مد ریتم خواب در حال رشد کودک را نمی‌توان با برنامه کاری تطبیق داد. اگر هر دو والدین با هم کار می‌کنند و همیشه یکی برای مراقبت از نوزاد در دسترس است، می‌توان استثنا قائل شد.

Let’s say that you have a home office and have hired someone to assist you with the care of your baby. Please do not expect to work, care for your baby, and breast-feed on any regular schedule. Your baby can smell you; she will know you are there! When she is hungry and wants to be fed, even though she might not see you, she senses your presence and expects you to feed her—now, not later. If you decided to feed formula instead of breast milk, then others will be able to help out more with the feedings. Expect to make lots of compromises between your needs, the baby’s needs, and the expectations of the person helping you care for your child.

فرض کنید که شما یک دفتر کار خانگی دارید و کسی را برای کمک به مراقبت از نوزاد خود استخدام کرده‌اید. لطفاً انتظار نداشته باشید که طبق یک برنامه منظم کار کنید، از نوزاد خود مراقبت کنید و به او شیر بدهید. نوزاد شما می‌تواند بوی شما را حس کند؛ او متوجه می‌شود که شما آنجا هستید! وقتی گرسنه است و می‌خواهد به او غذا بدهید، حتی اگر ممکن است شما را نبیند، حضور شما را حس می‌کند و انتظار دارد که شما به او غذا بدهید – همین الان، نه بعداً. اگر تصمیم گرفته‌اید که به جای شیر مادر، از شیر خشک استفاده کنید، دیگران می‌توانند در تغذیه کودک بیشتر کمک کنند. انتظار داشته باشید که بین نیازهای خود، نیازهای کودک و انتظارات فردی که به شما در مراقبت از فرزندتان کمک می‌کند، سازش‌های زیادی ایجاد کنید.

One thing you can do to make it easier is to start early to respect your child’s need to sleep, and be very careful to avoid the overtired state. Starting as soon as you come home from the hospital is the best. The reason for starting early is that a well-rested baby is more adaptable to schedule changes that might occur when you try to coordinate baby care and working in your home office. Second, if you are breast-feeding, introduce a single bottle per day of expressed breast milk or formula at about two weeks of age. It does not have to be at the same time each day. If you do this, your baby will be able to take a bottle. If you wait a longer time to introduce a bottle, your baby may decide that he will take only the breast, and you lose some flexibility. The single bottle will not confuse your baby or cause weaning to occur.

یکی از کارهایی که می‌توانید برای آسان‌تر کردن این کار انجام دهید این است که برای احترام به نیاز فرزندتان به خواب، زودتر شروع کنید و بسیار مراقب باشید که از حالت خستگی بیش از حد جلوگیری کنید. بهترین کار این است که به محض بازگشت از بیمارستان به خانه، شروع کنید. دلیل شروع زودهنگام این است که کودکی که خوب استراحت کرده باشد، با تغییراتی که ممکن است هنگام هماهنگی مراقبت از کودک و کار در دفتر کار خانگی شما رخ دهد، سازگارتر است. دوم، اگر شیر مادر می‌دهید، حدود دو هفته پس از تولد، روزانه یک شیشه شیر دوشیده شده یا شیر خشک به او بدهید. لازم نیست هر روز در یک زمان مشخص باشد. اگر این کار را انجام دهید، کودک شما قادر به خوردن شیشه خواهد بود. اگر مدت زمان بیشتری برای دادن شیشه صبر کنید، ممکن است کودک شما تصمیم بگیرد که فقط سینه مادر را بخورد و شما مقداری از انعطاف‌پذیری خود را از دست بدهید. شیشه شیر تکی کودک شما را گیج نمی‌کند یا باعث از شیر گرفتن او نمی‌شود.

Here is one mother’s account of how starting a bottle early and establishing a schedule really helps.

در اینجا روایت یک مادر از چگونگی شروع زودهنگام شیشه شیر و ایجاد یک برنامه واقعاً مفید آمده است.

“MOMMY WORKS AT HOME”

In some ways, working from home proved to be much more challenging that I had expected. The hardest part of being at home was hearing my new baby cry and realizing that my caregiver was unable to quiet her as quickly as I could. The urge to go to Katherine was incredibly strong, and many times I had to force myself to stay at my desk and allow the caregiver to find her own way of comforting the baby. While I knew intellectually that she needed to bond with Katherine, it was very hard to fight the maternal instinct.

«مامان در خانه کار می‌کند»

از بعضی جهات، کار کردن از خانه خیلی چالش‌برانگیزتر از آن چیزی بود که انتظار داشتم. سخت‌ترین بخش بودن در خانه، شنیدن گریه نوزادم و فهمیدن این بود که پرستارم نمی‌تواند او را به سرعتی که من می‌توانستم ساکت کند، آرام کند. میل به رفتن پیش کاترین فوق‌العاده قوی بود و بارها مجبور شدم خودم را مجبور کنم پشت میزم بمانم و اجازه دهم پرستار راه خودش را برای آرام کردن نوزاد پیدا کند. در حالی که از نظر فکری می‌دانستم که او باید با کاترین ارتباط برقرار کند، مبارزه با غریزه مادری بسیار سخت بود.

I also found that the noise a two-year-old makes carries quite easily up two flights of stairs and through two closed doors! My oldest child, Caroline, became an unexpected participant this way on many phone calls with my clients and coworkers. I quickly learned to plan important phone calls around nap times, or go into the office on busy days to avoid the distraction.

همچنین متوجه شدم که صدایی که یک کودک دو ساله تولید می‌کند، به راحتی از دو طبقه پله و از دو در بسته بالا می‌رود! فرزند بزرگم، کارولین، به این ترتیب در بسیاری از تماس‌های تلفنی با مشتریان و همکارانم به طور غیرمنتظره‌ای شرکت‌کننده شد. من به سرعت یاد گرفتم که تماس‌های تلفنی مهم را در زمان چرت زدن برنامه‌ریزی کنم یا در روزهای شلوغ به دفتر بروم تا از حواس‌پرتی جلوگیری کنم.

It’s not easy being a parent; it’s harder when you have to work outside the home. The home office option is not available to everyone, but with planning and an attitude of flexibility and willingness to compromise, many mothers and fathers find the rewards are more than worth the effort.

والدین بودن آسان نیست؛ وقتی مجبور باشید بیرون از خانه کار کنید، سخت‌تر است. گزینه دفتر کار خانگی برای همه در دسترس نیست، اما با برنامه‌ریزی و نگرش انعطاف‌پذیری و تمایل به سازش، بسیاری از مادران و پدران دریافته‌اند که پاداش‌های آن بیش از ارزش تلاش است.

Even when children outgrow naps, the home office is a possibility. Charlie’s mother describes the lifestyle of a parent who works out of her home.

حتی وقتی بچه‌ها دیگر چرت نمی‌زنند، باز هم می‌توان از دفتر کار خانگی استفاده کرد. مادر چارلی سبک زندگی والدینی را توصیف می‌کند که در خانه کار می‌کنند.

NEW ARRANGEMENT

I’ve had a home office for five years, ever since my son Charlie was born. Before Charlie entered our lives, I had a fast-paced job at a public relations agency, which I thoroughly enjoyed. But as my maternity leave progressed, I lost my appetite for going back to the grueling hours that were expected at the office. What kind of time or energy would be left for my son? Not surprisingly, the agency didn’t have much sympathy for my point of view. I was lucky, however, because my biggest client suggested I work for them from home, and they were willing to accept a part-time arrangement. I know full well how fortunate I am; in fact, I wish I had a nickel for every person who has told me that I have the best of both worlds.

چیدمان جدید

من پنج سال است که یک دفتر کار خانگی دارم، از زمانی که پسرم چارلی به دنیا آمد. قبل از اینکه چارلی وارد زندگی ما شود، یک شغل پرسرعت در یک آژانس روابط عمومی داشتم که کاملاً از آن لذت می‌بردم. اما با گذشت مرخصی زایمانم، اشتهایم را برای بازگشت به ساعات طاقت‌فرسایی که در دفتر انتظار می‌رفت، از دست دادم. چه زمان یا انرژی برای پسرم باقی می‌ماند؟ جای تعجب نیست که آژانس با دیدگاه من همدردی زیادی نداشت. با این حال، خوش شانس بودم زیرا بزرگترین مشتری من پیشنهاد داد که از خانه برایشان کار کنم و آنها حاضر به پذیرش قرارداد پاره وقت شدند. من به خوبی می‌دانم که چقدر خوش شانس هستم. در واقع، آرزو می‌کنم که برای هر کسی که به من گفته است که از هر دو دنیا بهترین‌ها را دارم، یک سکه پنج سنتی داشته باشم.

From my perspective as a home-office veteran, there are many, many benefits. For example, working from home allowed me to nurse my son for thirteen months. A home office setup also makes it much easier to establish good sleeping habits for your child. First, you have more opportunity to get tuned in to your baby’s need for sleep, especially during that first year. When he gets tired, you’re able to pick up signals—which can be subtle—and you can put him down before he gets overtired. It used to amaze me how much sleep my son needed once he got past that newborn, semi-colicky period; a couple of hours awake, and then it was back to bed. He took three naps a day until he was nine months old.

از دیدگاه من به عنوان یک پیشکسوت کار در خانه، مزایای بسیار زیادی وجود دارد. به عنوان مثال، کار کردن از خانه به من این امکان را داد که به مدت سیزده ماه از پسرم مراقبت کنم. راه‌اندازی دفتر کار در خانه همچنین ایجاد عادات خوب خواب برای فرزندتان را بسیار آسان‌تر می‌کند. اولاً، شما فرصت بیشتری برای هماهنگی با نیاز کودکتان به خواب، به خصوص در طول سال اول، دارید. وقتی او خسته می‌شود، می‌توانید سیگنال‌هایی را دریافت کنید – که می‌توانند نامحسوس باشند – و می‌توانید قبل از اینکه بیش از حد خسته شود، او را زمین بگذارید. قبلاً از اینکه پسرم چقدر به خواب نیاز داشت، وقتی که از آن دوره نیمه قولنج نوزادی عبور کرد، شگفت‌زده می‌شدم؛ چند ساعت بیدار می‌ماند و سپس دوباره به رختخواب برمی‌گشت. او تا نه ماهگی سه چرت در روز می‌زد.

I sympathize with parents who don’t get home from work until 6:00 P.M. and then, quite naturally, want to spend time with their children. Early bedtimes have to be tough. But if you’re already home, you can give your child dinner at a reasonable hour and get him to bed when he’s ready to sleep, not when it’s convenient for you. When our son was going through the transition period from two naps to one, he needed to go to sleep by 6:30 P.M. at the latest. Instead of all of us gobbling down our food, I gave Charlie an early dinner, and when my husband got home, he would give him a bath. My husband and I would eat later in peace and quiet. This was only a temporary period, and in a few months, we were back to eating dinner as a family again, which we felt was important.

من با والدینی که تا ساعت 6 بعد از ظهر از محل کار به خانه نمی‌آیند و سپس، کاملاً طبیعی، می‌خواهند با فرزندانشان وقت بگذرانند، همدردی می‌کنم. زود خوابیدن باید سخت باشد. اما اگر از قبل در خانه هستید، می‌توانید در یک ساعت معقول به فرزندتان شام بدهید و وقتی آماده خواب است او را به رختخواب ببرید، نه زمانی که برای شما مناسب است. وقتی پسرمان دوره گذار از دو چرت به یک چرت را می‌گذراند، باید حداکثر تا ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر می‌خوابید. به جای اینکه همه ما غذایمان را با ولع بخوریم، من به چارلی شام زودهنگام می‌دادم و وقتی شوهرم به خانه می‌رسید، او را حمام می‌کرد. من و شوهرم بعداً در آرامش و سکوت غذا می‌خوردیم. این فقط یک دوره موقت بود و ظرف چند ماه، دوباره به عنوان یک خانواده به خوردن شام برگشتیم، که احساس می‌کردیم مهم است.

For most of the time that I’ve had a home office, I’ve had a baby-sitter come in two or three days a week. On the days that she’s off, I’m on my own. I used to relish nap time because I could get so much accomplished. When Charlie was taking two naps, I would have uninterrupted blocks of one to two hours, both in the morning and in the afternoon. A friend of mine used to warn me darkly that this two-naps-a-day stuff wouldn’t last, and, of course, it didn’t. But I’ve also discovered a side benefit to working at home, which is that you tend to become very productive. No meetings, no interruptions from colleagues, no hanging out in the break room. When I am in my office, I work.

روزهایی که او مرخصی است، من تنها هستم. من قبلاً از چرت زدن لذت می‌بردم چون می‌توانستم کارهای زیادی انجام دهم. وقتی چارلی دو چرت می‌زد، من یک تا دو ساعت بی‌وقفه، هم صبح و هم بعد از ظهر، کار می‌کردم. یکی از دوستانم با لحنی تند به من هشدار می‌داد که این دو چرت زدن در روز دوام نخواهد داشت و البته، دوام هم نداشت. اما من یک مزیت جانبی هم برای کار در خانه کشف کرده‌ام، و آن این است که شما معمولاً بسیار پربارتر می‌شوید. بدون جلسه، بدون مزاحمت از سوی همکاران، بدون پرسه زدن در اتاق استراحت. وقتی در دفترم هستم، کار می‌کنم.

I routinely work at night, after Charlie goes to bed. He is asleep by 7:30 P.M., which pretty much leaves the whole evening. That’s another benefit of early bedtimes! Sometimes I have to work very late to make a deadline, and then I’m tired the next day, but I’m willing to pay this price.

من معمولاً شب‌ها، بعد از اینکه چارلی به رختخواب می‌رود، کار می‌کنم. او تا ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر می‌خوابد، که تقریباً تمام عصر را در آنجا می‌گذرانم. این یکی دیگر از مزایای زود خوابیدن است! گاهی اوقات مجبورم خیلی دیر کار کنم تا به یک ضرب‌الاجل برسم و روز بعد خسته هستم، اما حاضرم این هزینه را بپردازم.

Home offices are not a perfect arrangement. You miss out on the office gossip, so you have to make an effort to stay connected. Another problem is that things come up unexpectedly, and I have to scramble if my baby-sitter isn’t here. Yet the best thing about a home office is the flexibility. I used to think that I’d probably go back to work when Charlie got a little older, but now I’m not so sure. I like being able to participate in his school activities, and I like being here when he gets home. My home office represents freedom, and I can’t imagine trading that in, even for a regular paycheck.

دفاتر کار در خانه چیدمان کاملی نیستند. شایعات محل کار را از دست می‌دهید، بنابراین باید تلاش کنید تا در ارتباط باشید. مشکل دیگر این است که اتفاقات غیرمنتظره‌ای پیش می‌آید و اگر پرستار بچه‌ام اینجا نباشد، باید به تکاپو بیفتم. با این حال، بهترین چیز در مورد یک دفتر کار خانگی، انعطاف‌پذیری آن است. قبلاً فکر می‌کردم وقتی چارلی کمی بزرگتر شود، احتمالاً به سر کار برمی‌گردم، اما حالا مطمئن نیستم. دوست دارم بتوانم در فعالیت‌های مدرسه‌اش شرکت کنم و دوست دارم وقتی به خانه می‌آید اینجا باشم. دفتر کار خانگی من نشان دهنده آزادی است و نمی‌توانم تصور کنم که این آزادی را حتی با یک حقوق معمولی عوض کنم.

Some parents try to set up a mini-nursery or nest in their offices or stores for their babies to sleep. The truth is that it is difficult to answer phones or do business with clients at the same time your baby needs your attention. Perhaps for a few months, your child might seem to fit in, but it will become increasingly more difficult as he becomes more social, more alert, and more needy for your attention. Again, an exception might be when both parents are working together, so that one is always available for the baby.

بعضی از والدین سعی می‌کنند در دفتر یا فروشگاه‌هایشان یک اتاق کوچک یا لانه برای خواب نوزادانشان درست کنند. حقیقت این است که همزمان با نیاز کودک به توجه شما، پاسخ دادن به تلفن‌ها یا انجام امور تجاری با مشتریان دشوار است. شاید برای چند ماه، به نظر برسد که فرزندتان با محیط سازگار شده است، اما با اجتماعی‌تر شدن، هوشیارتر شدن و نیاز بیشتر او به توجه شما، این کار به طور فزاینده‌ای دشوارتر خواهد شد. باز هم، یک استثنا ممکن است زمانی باشد که هر دو والدین با هم کار می‌کنند، به طوری که یکی از آنها همیشه برای کودک در دسترس باشد.

Dual-Career Families

When both parents are working outside the home, the major problem is that the child tends to be put to sleep too late. Sometimes this occurs because, by the time the child is picked up from day care and brought home, it is already past the child’s biological time for night sleep to start. Occasionally this is further complicated by the day-care facility not being able to maintain a routine and environment conducive to good-quality day sleep. At other times, both parents return home late from work and they naturally want to play with their child before feeding, bathing, and bedtime.

خانواده‌های دو شغله

وقتی هر دو والدین بیرون از خانه کار می‌کنند، مشکل اصلی این است که کودک معمولاً خیلی دیر می‌خوابد. گاهی اوقات این اتفاق می‌افتد زیرا زمانی که کودک از مهدکودک برداشته می‌شود و به خانه آورده می‌شود، از زمان بیولوژیکی کودک برای شروع خواب شبانه گذشته است. گاهی اوقات این موضوع با ناتوانی مهدکودک در حفظ روال و محیطی مناسب برای خواب روزانه با کیفیت، پیچیده‌تر می‌شود. در مواقع دیگر، هر دو والدین دیر از محل کار به خانه برمی‌گردند و طبیعتاً می‌خواهند قبل از غذا دادن، حمام کردن و خواب با فرزندشان بازی کنند.

If the child goes to sleep past the time of biological sleep onset, then the child gradually becomes overtired. If the child is young, naps might be extra long in order to partially compensate for going to bed too late. Later, the older child begins to outgrow naps, and then the problems associated with the too-late bedtime begin to develop. But research has clearly shown that even with a fixed amount of sleep deficit, the child’s irritability, fussiness, and short temper do not stay fixed; rather, they increase. Everything gets worse, but this process may develop very slowly. Eventually bedtime battles and night waking emerge, perhaps for the first time. Many parents assume that there is some other problem, such as teething pain, separation anxiety, insecurity from the mother returning to work, the “terrible twos,” nightmares, or the stress of a move or new sibling. Parents often do not see that the child has simply, slowly become overtired because several months before, the bedtime was allowed to become later.

اگر کودک دیرتر از زمان شروع خواب بیولوژیکی به خواب برود، به تدریج بیش از حد خسته می‌شود. اگر کودک کوچک باشد، چرت زدن ممکن است طولانی‌تر باشد تا تا حدی دیر خوابیدن را جبران کند. بعداً، کودک بزرگتر شروع به چرت زدن می‌کند و سپس مشکلات مرتبط با دیر خوابیدن شروع به رشد می‌کند. اما تحقیقات به وضوح نشان داده است که حتی با میزان ثابتی از کمبود خواب، تحریک‌پذیری، ایرادگیری و کج‌خلقی کودک ثابت نمی‌ماند؛ بلکه افزایش می‌یابد. همه چیز بدتر می‌شود، اما این روند ممکن است بسیار کند پیش برود. در نهایت، شاید برای اولین بار، دعواهای قبل از خواب و بیدار شدن‌های شبانه ظاهر می‌شوند. بسیاری از والدین فرض می‌کنند که مشکل دیگری وجود دارد، مانند درد دندان درآوردن، اضطراب جدایی، ناامنی ناشی از بازگشت مادر به محل کار، «دو فرزندی وحشتناک»، کابوس‌ها یا استرس ناشی از اسباب‌کشی یا خواهر و برادر جدید. والدین اغلب نمی‌بینند که کودک به سادگی و به آرامی بیش از حد خسته شده است، زیرا چند ماه قبل، زمان خواب او دیرتر شده بود.

MAJOR POINT

Constant sleep deficits cause increasing amounts of impaired functioning during wakefulness.

نکته اصلی

کمبود مداوم خواب باعث افزایش میزان اختلال در عملکرد در طول بیداری می‌شود.

Q: When should my child go to sleep at night?

A: Before she becomes overtired.

س: فرزندم شب‌ها چه زمانی باید بخوابد؟

پاسخ: قبل از اینکه خیلی خسته شود.

If you think your child might be overtired in the late afternoon or early in the evening, try putting her to sleep twenty minutes earlier than is your current custom. If she falls asleep at this earlier time, then you will know that you have been putting her to bed too late. After several days, consider moving her bedtime another twenty minutes earlier if she still looks overtired. Remember, the way your child behaves or appears to you is more important than any recommended sleep duration or bedtime for “average children.”

اگر فکر می‌کنید فرزندتان ممکن است اواخر بعد از ظهر یا اوایل شب بیش از حد خسته باشد، سعی کنید او را بیست دقیقه زودتر از زمان معمول بخوابانید. اگر او در این زمان زودتر به خواب رفت، متوجه خواهید شد که او را خیلی دیر به رختخواب برده‌اید. پس از چند روز، اگر هنوز خیلی خسته به نظر می‌رسد، زمان خواب او را بیست دقیقه دیگر جلوتر ببرید. به یاد داشته باشید، نحوه رفتار یا ظاهر فرزندتان از نظر شما مهم‌تر از هر مدت زمان خواب یا زمان خواب توصیه شده برای “کودکان معمولی” است.

The most common inhibiting fear in putting your child to bed early are that he will start the day too early and he will love you less because you are spending less time with him. Not true! Because sleep begets sleep, if your child becomes better rested, he will be better able to fall asleep and stay asleep. He will not get up earlier and earlier because of an earlier bedtime. You will prevent or correct bedtime battles and night waking for attention. Naps will tend to become longer and more regular if your child goes to bed earlier. One common scenario is that because of a too-late bedtime, the child takes a too-long morning nap, which causes him to be extremely tired by 4:00 or 5:00 P.M. A temporarily very early bedtime will often shorten the morning nap so that the child is able to take a restorative afternoon nap between noon and 2:00 P.M. and subsequently be able to stay up a little later.

رایج‌ترین ترس بازدارنده در زود خوابیدن فرزندتان این است که او روز را خیلی زود شروع کند و به دلیل اینکه زمان کمتری را با او می‌گذرانید، کمتر شما را دوست داشته باشد. درست نیست! از آنجا که خواب باعث خواب می‌شود، اگر فرزندتان بهتر استراحت کند، بهتر می‌تواند به خواب برود و در خواب بماند. او به دلیل زودتر خوابیدن، زودتر و زودتر از خواب بیدار نمی‌شود. شما از دعواهای قبل از خواب و بیدار شدن‌های شبانه برای جلب توجه جلوگیری یا آن را اصلاح خواهید کرد. اگر فرزندتان زودتر به رختخواب برود، چرت‌ها طولانی‌تر و منظم‌تر می‌شوند. یک سناریوی رایج این است که به دلیل دیر خوابیدن، کودک چرت صبحگاهی طولانی‌ای می‌زند که باعث می‌شود تا ساعت ۴ یا ۵ بعد از ظهر به شدت خسته باشد. خواب خیلی زود، اغلب چرت صبحگاهی را کوتاه می‌کند تا کودک بتواند بین ظهر تا ۲ بعد از ظهر یک چرت عصرگاهی برای تجدید قوا داشته باشد و متعاقباً بتواند کمی بیشتر بیدار بماند.

REMEMBER

Sleep begets sleep. It’s not logical that earlier bedtimes allow children to sleep in later in the morning, it’s biological.

به یاد داشته باشید

خواب، خواب می‌آورد. اینکه زودتر خوابیدن به بچه‌ها اجازه می‌دهد صبح‌ها دیرتر بخوابند، منطقی نیست، بلکه یک امر بیولوژیکی است.

Q: I miss my baby so much during the day, why can’t I spend more time with her at night? The only time I have to love my baby is late at night. Won’t she miss me?

A: If she becomes overtired, her company will not be much fun. She will not enjoy or benefit as much from your social interaction because both of you will become increasingly fatigued. Her evolving bedtime battles and night waking will eventually produce an overtired family. At the price of seeing her less at night, she will stay better rested, more charming, more sweet, and you will mutually enjoy each other’s company more in the morning and on the weekends.

س: من در طول روز خیلی دلم برای کودکم تنگ می‌شود، چرا نمی‌توانم شب‌ها بیشتر با او وقت بگذرانم؟ تنها زمانی که می‌توانم به کودکم عشق بورزم، آخر شب است. آیا او دلتنگ من نخواهد شد؟

پاسخ: اگر او بیش از حد خسته شود، همراهی‌اش خیلی لذت‌بخش نخواهد بود. او از تعامل اجتماعی شما به اندازه کافی لذت نخواهد برد یا سودی نخواهد برد، زیرا هر دوی شما به طور فزاینده‌ای خسته خواهید شد. کشمکش‌های مداوم او قبل از خواب و بیداری‌های شبانه در نهایت یک خانواده بیش از حد خسته را به وجود خواهد آورد. به قیمت کمتر دیدن او در شب، او استراحت بهتری خواهد داشت، جذاب‌تر و شیرین‌تر خواهد بود و شما متقابلاً از همراهی یکدیگر در صبح و آخر هفته‌ها بیشتر لذت خواهید برد.

Sometimes parents have to allow the sitter or the parent who comes home early to bathe, feed, and dress the child for bed; immediately after the arrival of the parent who comes home late, the child is quietly soothed to sleep. With our busy lifestyles, it may be difficult to coordinate a work schedule with a child’s biological needs. If this is the case for you, your baby’s needs must come first. You would not withhold food when the body needs it because it is inconvenient to feed your child, and you try to anticipate when your child will become hungry in order to feed her before she becomes overly hungry. Similarly, try not to withhold sleep when the brain needs it, and try to anticipate when your child will become tired before she becomes overtired.

گاهی اوقات والدین مجبورند به پرستار یا والدی که زود به خانه می‌آید اجازه دهند تا کودک را حمام کند، به او غذا بدهد و لباس خواب بپوشاند؛ بلافاصله پس از ورود والدی که دیر به خانه می‌آید، کودک آرام آرام به خواب می‌رود. با سبک زندگی پرمشغله ما، هماهنگ کردن برنامه کاری با نیازهای بیولوژیکی کودک ممکن است دشوار باشد. اگر این مورد برای شما صدق می‌کند، نیازهای کودک شما باید در اولویت باشد. شما وقتی بدن به غذا نیاز دارد، به این دلیل که غذا دادن به فرزندتان ناخوشایند است، از او دریغ نمی‌کنید و سعی می‌کنید پیش‌بینی کنید چه زمانی فرزندتان گرسنه می‌شود تا قبل از اینکه بیش از حد گرسنه شود، به او غذا بدهید. به همین ترتیب، سعی کنید وقتی مغز به خواب نیاز دارد، از او دریغ نکنید و سعی کنید قبل از اینکه بیش از حد خسته شود، پیش‌بینی کنید چه زمانی کودک شما خسته می‌شود.

Occasionally it happens that, during the week, a sitter or day-care center is protecting and maintaining naps, but on weekends everything falls apart. Dual-career families might try to do too much playing with their children on weekends to compensate for being with them less during the week, or they may simply not respect the child’s need to nap because there are so many errands that have to be done. Either way, these children are often so overtired that they appear to be in pain. Every pediatrician gets some of these calls Sunday night or Monday morning because the parents often believe there is a painful ear infection. Severe sleep inertia can cause a child to awaken from a nap, which might be extra long, and scream as if in severe pain. Also, night terrors are often more common when children become severely overtired. On busy weekends, you should not feed your baby on the run; you need to find a quiet time to feed. Same thing for naps; don’t nap on the run.

گاهی اوقات اتفاق می‌افتد که در طول هفته، یک پرستار یا مهدکودک از چرت زدن او محافظت می‌کند و آن را حفظ می‌کند، اما در آخر هفته همه چیز از هم می‌پاشد. خانواده‌های شاغل ممکن است سعی کنند آخر هفته‌ها بیش از حد با فرزندانشان بازی کنند تا جبران کنند که در طول هفته کمتر با آنها هستند، یا ممکن است به نیاز کودک به چرت زدن احترام نگذارند زیرا کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. در هر صورت، این کودکان اغلب آنقدر خسته هستند که به نظر می‌رسد درد دارند. هر متخصص اطفالی یکشنبه شب یا دوشنبه صبح با این تماس‌ها مواجه می‌شود زیرا والدین اغلب معتقدند که دچار عفونت دردناک گوش شده‌اند. بی‌خوابی شدید می‌تواند باعث شود کودک از چرت زدن، که ممکن است خیلی طولانی باشد، بیدار شود و فریاد بزند، انگار که درد شدیدی دارد. همچنین، وحشت‌های شبانه اغلب زمانی که کودکان به شدت خسته می‌شوند، شایع‌تر هستند. در آخر هفته‌های شلوغ، نباید در حال حرکت به کودک خود غذا بدهید؛ باید زمانی آرام برای غذا دادن پیدا کنید. در مورد چرت زدن نیز همین موضوع صادق است؛ در حال حرکت چرت نزنید.

Adoption

Infants’ sleep patterns are influenced by powerful biological or genetic forces when they are very young, but as they become older, their sleep patterns begin to reflect more of the social circumstances of their family and their culture. The child’s biological sleep needs may or may not be met by their experiences. The following story illustrates how experienced parents were able to help their new child learn to sleep better, even though she hadn’t slept well for nine months.

فرزندخواندگی

الگوهای خواب نوزادان در سنین بسیار کم تحت تأثیر نیروهای قدرتمند بیولوژیکی یا ژنتیکی قرار می‌گیرد، اما با بزرگتر شدن آنها، الگوهای خواب آنها بیشتر منعکس کننده شرایط اجتماعی خانواده و فرهنگشان می‌شود. نیازهای بیولوژیکی خواب کودک ممکن است توسط تجربیاتش برآورده شود یا نشود. داستان زیر نشان می‌دهد که چگونه والدین باتجربه توانستند به فرزند جدیدشان کمک کنند تا بهتر بخوابد، حتی اگر او نه ماه خوب نخوابیده بود.

“WITHIN ABOUT A WEEK OR SO, SHE WAS ON A REASONABLE SCHEDULE”

With our son, we had followed Dr. Weissbluth’s method since the get-go, and Charlie developed excellent sleep habits. As a kindergartner, he’s no longer napping, but per Dr. Weissbluth, it’s lights off by 7:30 P.M., and he’s happy as a clam. As an infant and a toddler, Charlie very much needed consistent nap times and an early bedtime. Without that structure, he tended to fall apart. There was absolutely no question that Carina, our adopted daughter, would follow the “Weissbluth method,” too. She just didn’t know it yet. As it turned out, there was plenty we didn’t know yet either.

«در عرض حدود یک هفته یا بیشتر، او برنامه‌ی معقولی داشت»

ما از همان ابتدا روش دکتر وایسبلوث را در مورد پسرمان دنبال کردیم و چارلی عادات خواب بسیار خوبی پیدا کرد. او به عنوان یک کودکستانی دیگر چرت نمی‌زند، اما به گفته‌ی دکتر وایسبلوث، چراغ‌ها ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر خاموش می‌شوند و او مثل یک صدف خوشحال است. چارلی به عنوان یک نوزاد و یک کودک نوپا، به شدت به زمان‌های منظم چرت زدن و خواب زود هنگام نیاز داشت. بدون این ساختار، او تمایل داشت که از هم بپاشد. شکی نبود که کارینا، دخترخوانده‌ی ما، نیز از «روش وایسبلوث» پیروی خواهد کرد. او هنوز این را نمی‌دانست. همانطور که معلوم شد، چیزهای زیادی هم وجود داشت که ما هنوز نمی‌دانستیم.

The big moment finally arrived, and we met Carina. (No, I didn’t fall in love immediately.) At the time, she was nine and a half months—old enough to be wary of strangers, which is what Bill and I were. She clearly preferred her foster family, as we had anticipated and understood. They got to the hotel about an hour and a half later than originally planned, and I naively asked if they were late because she was napping. Well, no, that wasn’t the reason; in fact, she hadn’t had a nap that day.

بالاخره لحظه بزرگ فرا رسید و ما با کارینا آشنا شدیم. (نه، من فوراً عاشق نشدم.) در آن زمان، او نه ماه و نیم داشت – به اندازه کافی بزرگ شده بود که نسبت به غریبه‌ها محتاط باشد، که من و بیل هم همینطور بودیم. او همانطور که پیش‌بینی و درک کرده بودیم، به وضوح خانواده‌ی سرپرستش را ترجیح می‌داد. آنها حدود یک ساعت و نیم دیرتر از آنچه در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود به هتل رسیدند و من ساده‌لوحانه پرسیدم که آیا به خاطر چرت زدن او دیر کرده‌اند. خب، نه، دلیلش این نبود؛ در واقع، او آن روز چرت نزده بود.

We arrived back home late that night, and for the first time in her short life, Carina slept in a crib. She cried for a little while, but she managed to sleep pretty well, probably out of sheer exhaustion. The next day was a blur. We called Dr. Weissbluth, who arranged for Carina to have a battery of tests performed right away at Children’s Hospital. Blood and stool tests are typically recommended for international adoptions, and we were concerned about the parasite issue. The good news is that she turned out to be perfectly healthy, and the lab could find no signs of parasites.

آن شب دیر به خانه برگشتیم و برای اولین بار در زندگی کوتاهش، کارینا در گهواره خوابید. او کمی گریه کرد، اما توانست خیلی خوب بخوابد، احتمالاً از شدت خستگی. روز بعد اوضاع کمی مبهم بود. با دکتر وایسبلوث تماس گرفتیم که ترتیب داد کارینا بلافاصله در بیمارستان کودکان آزمایش‌های مختلفی انجام دهد. آزمایش خون و مدفوع معمولاً برای فرزندخواندگی‌های بین‌المللی توصیه می‌شود و ما نگران مشکل انگل بودیم. خبر خوب این است که او کاملاً سالم از آب درآمد و آزمایشگاه هیچ نشانه‌ای از انگل پیدا نکرد.

The next day we paid a visit to Dr. Weissbluth’s office, and he advised us how to get Carina on schedule. Put her down at 9:00 A.M. for a morning nap, he said. Ideally, she should sleep an hour and a half. If she cries, pick her up after an hour. After lunch, try again. Put her down at 1:00 P.M., and if all goes well, she’ll sleep until 2:30 P.M. If not, don’t let her cry more than an hour. Bedtime should be between 6:00 and 7:00 P.M.

روز بعد به مطب دکتر وایسبلوث رفتیم و او به ما توصیه کرد که چگونه کارینا را طبق برنامه بخوابانیم. او گفت ساعت ۹ صبح او را برای چرت صبحگاهی بخوابانید. در حالت ایده‌آل، او باید یک ساعت و نیم بخوابد. اگر گریه کرد، بعد از یک ساعت او را بردارید. بعد از ناهار، دوباره امتحان کنید. ساعت ۱ بعد از ظهر او را بخوابانید و اگر همه چیز خوب پیش برود، تا ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر می‌خوابد. اگر نه، نگذارید بیشتر از یک ساعت گریه کند. زمان خواب باید بین ساعت ۶ تا ۷ بعد از ظهر باشد.

That sounds pretty simple. It wasn’t. Carina didn’t like her crib, she didn’t like her room; she just didn’t want to be alone. And she let us know it—vociferously. The trick was keeping her awake until bedtime. I’d learned from Charlie that those little catnaps can wreak havoc with sleep schedules.

این خیلی ساده به نظر می‌رسد. اما اینطور نبود. کارینا تختش را دوست نداشت، اتاقش را دوست نداشت؛ فقط نمی‌خواست تنها باشد. و او این را با صدای بلند به ما گفت. ترفند این بود که او را تا زمان خواب بیدار نگه داریم. من از چارلی یاد گرفته بودم که آن چرت‌های کوتاه می‌توانند برنامه‌های خواب را به هم بریزند.

Then, once Carina went to bed, there was no guarantee she would stay asleep. Bill and I were so tired and so tense, and we kept asking each other if one of us should go back into her room. But we honestly didn’t think it would help, and besides, Dr. Weissbluth had said to leave her alone. She finally stopped crying at about 2:45 A.M.

بعد، وقتی کارینا به رختخواب رفت، هیچ تضمینی وجود نداشت که خوابش ببرد. من و بیل خیلی خسته و عصبی بودیم و مدام از هم می‌پرسیدیم که آیا یکی از ما باید به اتاقش برگردد یا نه. اما راستش را بخواهید فکر نمی‌کردیم این کمکی کند، و گذشته از این، دکتر وایسبلوث گفته بود که او را تنها بگذاریم. بالاخره حدود ساعت ۲:۴۵ بامداد گریه کردنش تمام شد.

The next night was much better, and believe it or not, within about a week or so, she was on a reasonable schedule. It wasn’t perfect. Sometimes she would take a good morning nap, and then her afternoon nap would be restless. Sometimes she would wake up in the middle of the night. But as time went on, her sleep rhythms seemed to consolidate, and she became much more predictable.

شب بعد خیلی بهتر بود، و باور کنید یا نه، حدود یک هفته یا بیشتر، برنامه‌ی معقولی داشت. بی‌نقص نبود. گاهی چرت صبحگاهی خوبی می‌زد و بعد چرت بعدازظهرش بی‌قرار می‌شد. گاهی نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شد. اما با گذشت زمان، به نظر می‌رسید ریتم خوابش تثبیت شده و خیلی قابل پیش‌بینی‌تر شده است.

We thought all our problems were solved until we went through a period where she was waking up in the middle of the night. I was convinced that she was missing her foster father and that she was grieving for everything she had left behind in Guatemala. I felt so tormented by this that I went into her room and snuggled with her. This did not help at all. In fact, one night after I had supposedly soothed her, she cried for two more hours. I gave up on sleep and went downstairs to cut out coupons from the Sunday paper.

فکر می‌کردیم همه مشکلاتمان حل شده است تا اینکه دوره‌ای را پشت سر گذاشتیم که او نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شد. من مطمئن بودم که او دلتنگ پدرخوانده‌اش است و برای هر چیزی که در گواتمالا جا گذاشته بود، سوگواری می‌کند. آنقدر از این موضوع عذاب کشیدم که به اتاقش رفتم و در آغوشش گرفتم. این کار اصلاً کمکی نکرد. در واقع، یک شب بعد از اینکه ظاهراً او را آرام کرده بودم، دو ساعت دیگر گریه کرد. از خواب ناامید شدم و به طبقه پایین رفتم تا کوپن‌ها را از روزنامه یکشنبه جدا کنم.

I mentioned my “grieving” theory to Dr. Weissbluth, who politely discounted it. He said that when babies wake up in the middle of the night, they are in a twilight state between sleep and waking. They aren’t likely to be grieving or doing much else. Obviously, if a baby has an ear infection, she might be in pain, but this wasn’t the case here. He suggested putting her to bed fifteen minutes earlier—at 6:45 P.M.instead of 7:00 P.M. Even with all our good efforts, Carina might still be overtired. Well, no one ever said that it was easy being a parent.

من نظریه «سوگواری» خودم را با دکتر وایسبلوث در میان گذاشتم که مودبانه آن را رد کرد. او گفت وقتی نوزادان نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شوند، در حالت گرگ و میش بین خواب و بیداری هستند. احتمالاً آنها در حال سوگواری یا انجام کار دیگری نیستند. بدیهی است که اگر نوزادی عفونت گوش داشته باشد، ممکن است درد داشته باشد، اما در اینجا اینطور نبود. او پیشنهاد داد که او را پانزده دقیقه زودتر – ساعت ۶:۴۵ بعد از ظهر به جای ۷:۰۰ بعد از ظهر – به رختخواب ببریم. حتی با تمام تلاش‌های خوب ما، کارینا ممکن است هنوز هم بیش از حد خسته باشد. خب، هیچ‌کس هرگز نگفته است که پدر یا مادر بودن آسان است.

Carina has been with us now for nearly four months. She takes good naps in the morning and in the afternoon, and she sleeps about twelve hours at night. She is very happy to get into her crib and snuggle into her special corner. Occasionally she will wake up in the middle of the night, but we have learned to leave her alone. We have also learned to recognize the noises she makes when she’s settling back to sleep, and these are very different from cries of pain or hunger.

کارینا اکنون نزدیک به چهار ماه است که با ما است. او صبح‌ها و بعدازظهرها چرت‌های خوبی می‌زند و شب‌ها حدود دوازده ساعت می‌خوابد. او از رفتن به گهواره‌اش و لم دادن در گوشه مخصوصش بسیار خوشحال می‌شود. گاهی اوقات نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شود، اما ما یاد گرفته‌ایم که او را تنها بگذاریم. ما همچنین یاد گرفته‌ایم که صداهایی را که او هنگام خواب دوباره تولید می‌کند، تشخیص دهیم و این صداها با گریه‌های ناشی از درد یا گرسنگی بسیار متفاوت هستند.

Have these healthy sleep habits produced a happy child? You bet. Carina is a joy to be around. As we’ve all gotten to know each other better, she has become much more affectionate. She is clearly crazy about Charlie, and he is very proud to be a big brother. As for me, I fell in love. And despite all my trepidation, it really didn’t take that long.

آیا این عادات خواب سالم، کودکی شاد را به وجود آورده است؟ مطمئناً. بودن در کنار کارینا لذت‌بخش است. از آنجایی که همه ما بهتر یکدیگر را شناخته‌ایم، او بسیار مهربان‌تر شده است. او به وضوح دیوانه چارلی است و چارلی به برادر بزرگتر بودن خود بسیار افتخار می‌کند. در مورد من، من عاشقش شدم. و با وجود همه ترس و وحشتم، واقعاً خیلی طول نکشید.

Injuries

Injuries occur to children of all ages. Some can—or should—be prevented, but some cannot. Examples of preventable injuries include leaving a four-month-old infant alone on a changing table from which she falls, poisonings occurring when safety seals are not used or medicines are left lying around, or electrical shocks from uncovered wall sockets. A nonpreventable injury is truly an accident—for example, those resulting from an earthquake or a lightning bolt.

آسیب‌ها

آسیب‌ها برای کودکان در هر سنی رخ می‌دهد. برخی از آنها را می‌توان – یا باید – پیشگیری کرد، اما برخی دیگر را نمی‌توان. نمونه‌هایی از آسیب‌های قابل پیشگیری شامل تنها گذاشتن یک نوزاد چهار ماهه روی میز تعویض پوشک و افتادن او از آن، مسمومیت‌هایی که در اثر عدم استفاده از واشرهای ایمنی یا رها کردن داروها در اطراف رخ می‌دهند، یا برق‌گرفتگی ناشی از پریزهای بدون پوشش روی دیوار است. یک آسیب غیرقابل پیشگیری واقعاً یک حادثه است – به عنوان مثال، آسیب‌های ناشی از زلزله یا رعد و برق.

The truth is, though—and I realize this sounds harsh to many parents’ ears—that most so-called childhood accidents are really preventable injuries that occur because of parental neglect or the lack of parental forethought. These injuries can be one consequence of home routines that create tired children—and tired families.

اما حقیقت این است – و من می‌دانم که این برای بسیاری از والدین ناخوشایند به نظر می‌رسد – که اکثر به اصطلاح حوادث دوران کودکی، آسیب‌های قابل پیشگیری هستند که به دلیل غفلت والدین یا عدم دوراندیشی والدین رخ می‌دهند. این آسیب‌ها می‌توانند یکی از پیامدهای روال‌های خانه باشند که باعث خستگی کودکان – و خانواده‌های خسته – می‌شوند.

But is there such a thing as an accident-prone child? To determine if traits within a child can cause him to suffer frequent injuries, various studies have examined babies before injuries start to occur. (After a child has had several injuries, a “halo” effect develops and adults are more likely to perceive traits in the child—clumsiness, lack of self-control, and so on—that “explain” why he has had so many injuries.)

اما آیا چیزی به عنوان کودک مستعد تصادف وجود دارد؟ برای تعیین اینکه آیا ویژگی‌های درون یک کودک می‌تواند باعث شود که او دچار آسیب‌های مکرر شود، مطالعات مختلف نوزادان را قبل از شروع آسیب‌ها بررسی کرده‌اند. (پس از اینکه کودکی چندین آسیب دیده باشد، یک اثر «هاله» ایجاد می‌شود و بزرگسالان بیشتر احتمال دارد ویژگی‌هایی را در کودک – دست و پا چلفتی بودن، عدم کنترل خود و غیره – درک کنند که «توضیح می‌دهد» چرا او اینقدر آسیب دیده است.)

One study included two hundred babies who were evaluated between four and eight months of age. Some of the infants were difficult to manage. As we saw earlier, these infants were called “difficult” because they were irregular, low in adaptability, initially withdrawing, and negative in mood. During the next two years, difficult babies were much more likely to have cuts requiring suture than were babies with the opposite or easy to manage temperaments. This study showed that during the first two years of life, about one third of the difficult children had cuts deep or severe enough to require stitches, while only 5 percent of easy babies had similar cuts.

یک مطالعه شامل دویست نوزاد بود که بین چهار تا هشت ماهگی ارزیابی شدند. برخی از نوزادان به سختی قابل مدیریت بودند. همانطور که قبلاً دیدیم، این نوزادان به دلیل نامنظم بودن، سازگاری کم، در ابتدا گوشه‌گیر بودن و خلق و خوی منفی، «دشوار» نامیده می‌شدند. در طول دو سال بعد، نوزادان دشوار بسیار بیشتر از نوزادانی با خلق و خوی مخالف یا آسان برای مدیریت، دچار بریدگی‌هایی می‌شدند که نیاز به بخیه داشتند. این مطالعه نشان داد که در طول دو سال اول زندگی، حدود یک سوم از کودکان دشوار دچار بریدگی‌های عمیق یا شدیدی می‌شدند که نیاز به بخیه داشتند، در حالی که تنها 5 درصد از نوزادان آسان بریدگی‌های مشابهی داشتند.

Remember also my data: At four to eight months of age, difficult babies slept about three hours less than easy babies, and at age three, the difference was about one and a half hours. By age three, the briefer the sleep, the more active, excitable, impulsive, inattentive, and easily distracted the child appeared—the perfect description of an accident-prone child. Little wonder, then, that these tired children fell more often, sustaining deep cuts.

داده‌های من را هم به خاطر داشته باشید: در چهار تا هشت ماهگی، نوزادان دشوار حدود سه ساعت کمتر از نوزادان آسان می‌خوابیدند و در سه سالگی، این تفاوت حدود یک ساعت و نیم بود. در سه سالگی، هر چه خواب کوتاه‌تر بود، کودک فعال‌تر، تحریک‌پذیرتر، تکانشی‌تر، بی‌توجه‌تر و به راحتی حواسش پرت می‌شد – توصیف کاملی از یک کودک مستعد تصادف. پس جای تعجب نیست که این کودکان خسته بیشتر زمین می‌خورند و دچار بریدگی‌های عمیق می‌شوند.

Obviously, for both the “difficult” kids and all other children, chronic fatigue can lead to more injuries, such as cuts and falls. More sleep is the remedy.

بدیهی است که هم برای کودکان «سخت‌گیر» و هم برای سایر کودکان، خستگی مزمن می‌تواند منجر به آسیب‌های بیشتری مانند بریدگی و زمین خوردن شود. خواب بیشتر، چاره‌ی این مشکل است.

Another study that supports this fatigue-injury connection included more than 7,000 children who were one to two years old. Researchers compared children who frequently woke up at night with those who slept through the night. Among the night wakers, 40 percent had injuries requiring medical attention, compared to only 17 percent of the good sleepers. The parents of the children who were night wakers reported that they immediately went to their child when they heard a cry in order to prevent further crying. There was a tendency for the mothers of night wakers to feel more irritable in general and “out of control.” One sign of family tension was that these mothers felt unable to confide in their husbands; the association of marital difficulties with disturbed sleep has been mentioned in many studies.

مطالعه‌ی دیگری که این ارتباط خستگی و آسیب را تأیید می‌کند، شامل بیش از ۷۰۰۰ کودک یک تا دو ساله بود. محققان کودکانی را که مرتباً شب‌ها از خواب بیدار می‌شدند با کودکانی که تمام شب می‌خوابیدند، مقایسه کردند. در میان کودکان شب‌زنده‌دار، ۴۰ درصد دچار آسیب‌هایی بودند که نیاز به مراقبت پزشکی داشتند، در حالی که این رقم در کودکان خوب‌خواب تنها ۱۷ درصد بود. والدین کودکانی که شب‌زنده‌دار بودند، گزارش دادند که وقتی صدای گریه فرزندشان را می‌شنیدند، فوراً به سمت او می‌رفتند تا از گریه‌ی بیشتر او جلوگیری کنند. مادران کودکان شب‌زنده‌دار تمایل داشتند که به‌طور کلی تحریک‌پذیرتر و «خارج از کنترل» باشند. یکی از نشانه‌های تنش خانوادگی این بود که این مادران احساس می‌کردند نمی‌توانند به همسرانشان اعتماد کنند. ارتباط مشکلات زناشویی با اختلال خواب در بسیاری از مطالعات ذکر شده است.

Maybe the parents who don’t supervise sleep patterns so that the child can have his sleep needs met are the same ones who don’t supervise children at play in order to protect their physical safety. The message is clear: If your child is often injured, it’s not necessarily because he is careless or clumsy—he may be exhausted instead.

شاید والدینی که بر الگوهای خواب کودک نظارت نمی‌کنند تا نیازهای خواب او برآورده شود، همان‌هایی هستند که برای محافظت از امنیت جسمی کودکان، بر بازی آنها نظارت نمی‌کنند. پیام واضح است: اگر فرزند شما اغلب آسیب می‌بیند، لزوماً به این دلیل نیست که بی‌احتیاط یا دست و پا چلفتی است – بلکه ممکن است در عوض خسته باشد.

I have seen many children who were so overtired that they fell down only a stair or two or fell from a very low height. But because they hit their head and were later noted to be sleepy or wobbly, the parents worried about a head injury or concussion. What these children needed was more sleep, not a CT scan!

من کودکان زیادی را دیده‌ام که آنقدر خسته بودند که فقط از یک یا دو پله پایین افتادند یا از ارتفاع بسیار کمی افتادند. اما از آنجا که سرشان به جایی برخورد می‌کرد و بعداً مشخص شد که خواب‌آلود یا لرزان بوده‌اند، والدین نگران آسیب سر یا ضربه مغزی بودند. چیزی که این کودکان به آن نیاز داشتند خواب بیشتر بود، نه سی‌تی‌اسکن!

Falls from bunk beds can be serious, but most can be prevented by always using side rails in the upper bed and removal of the bed ladder when not in use.

سقوط از تخت‌های دوطبقه می‌تواند جدی باشد، اما با استفاده مداوم از نرده‌های کناری در تخت بالایی و برداشتن نردبان تخت در مواقع عدم استفاده، می‌توان از بیشتر آنها جلوگیری کرد.

Overweight, Exercise, and Diet

Difficult to manage children fuss and cry a lot. One way to respond to their demands is to put food in their mouths. This certainly quiets them. Coincidentally, their fussiness might also have some evolutionary value, ensuring their survival in times when food is scarce. This was shown to be the case among the Masai of East Africa during drought conditions in 1974. But in a study conducted in a white, middle-class Pennsylvania pediatric practice, the more difficult babies tended to be fatter babies. Perhaps this connection between fussiness and being fed sets the stage for obesity in later years.

اضافه وزن، ورزش و رژیم غذایی

مدیریت گریه و زاری زیاد کودکان دشوار است. یکی از راه‌های پاسخگویی به خواسته‌های آنها، گذاشتن غذا در دهانشان است. این کار مطمئناً آنها را آرام می‌کند. اتفاقاً، بهانه‌گیری آنها ممکن است ارزش تکاملی نیز داشته باشد و بقای آنها را در مواقع کمبود غذا تضمین کند. این مورد در میان ماسایی‌های شرق آفریقا در شرایط خشکسالی در سال ۱۹۷۴ نشان داده شد. اما در مطالعه‌ای که در یک مطب اطفال سفیدپوست و طبقه متوسط پنسیلوانیا انجام شد، نوزادان سخت‌گیرتر، نوزادان چاق‌تری بودند. شاید این ارتباط بین بهانه‌گیری و تغذیه، زمینه را برای چاقی در سال‌های بعدی فراهم کند.

In my own pediatric practice, fat babies are almost always overtired babies. That’s because their mothers have incorrectly attributed their babies’ crying to hunger instead of fatigue. These mothers are always feeding their babies, then telling me that their babies can’t sleep because they’re always hungry! The major point here? Overfeeding the crying child to keep him quiet could cause unhealthy obesity.

در مطب اطفال خودم، نوزادان چاق تقریباً همیشه نوزادانی بیش از حد خسته هستند. دلیلش این است که مادران آنها به اشتباه گریه نوزادان خود را به گرسنگی به جای خستگی نسبت داده‌اند. این مادران همیشه به نوزادان خود غذا می‌دهند، سپس به من می‌گویند که نوزادانشان نمی‌توانند بخوابند زیرا همیشه گرسنه هستند! نکته اصلی اینجاست؟ غذا دادن بیش از حد به کودک گریه کننده برای ساکت نگه داشتن او می‌تواند باعث چاقی ناسالم شود.

This overfeeding habit may actually begin innocently enough in some children at three to four months of age, when nutritional feedings in the middle of the night give way to recreational feedings. Later, the bottle or breast is used as a pacifier and the frequent sipping and snacking causes excessive weight gain. Please try to become sensitive to the difference between nutritive and non-nutritive feeding. Overdoing milk or juice bottles is a common way babies learn to not “like” eating solids. After all, they are getting calories, so they have no appetite to motivate them to eat solid foods when they are older. For children between five and seven years, we now have direct evidence that the more tired the child is, the more likely it is that he will be overweight or obese.

این عادت تغذیه بیش از حد ممکن است در برخی از کودکان در سن سه تا چهار ماهگی به طور کاملاً بی‌گناهی شروع شود، زمانی که تغذیه‌های مغذی در نیمه شب جای خود را به تغذیه‌های تفریحی می‌دهد. بعداً، از شیشه شیر یا سینه به عنوان پستانک استفاده می‌شود و مکیدن و خوردن مکرر میان وعده باعث افزایش وزن بیش از حد می‌شود. لطفاً سعی کنید به تفاوت بین تغذیه مغذی و غیر مغذی حساس شوید. مصرف بیش از حد شیشه شیر یا آبمیوه روشی رایج است که نوزادان یاد می‌گیرند خوردن غذاهای جامد را “دوست نداشته باشند”. به هر حال، آنها کالری دریافت می‌کنند، بنابراین اشتهایی ندارند که آنها را در بزرگسالی به خوردن غذاهای جامد ترغیب کند. برای کودکان بین پنج تا هفت سال، اکنون شواهد مستقیمی داریم که هر چه کودک خسته‌تر باشد، احتمال اضافه وزن یا چاقی او بیشتر است.

Q: If I give my child a bottle at naps or at bedtime, will I make him fat? When should I not include a bottle in the bedtime ritual?

A: Sucking or sipping a bottle before falling asleep comforts most babies and even older children. There is no harm in doing this and there is no particular age when you should stop as long as (a) you prop the baby, not the bottle, so he drinks in your arms, (b) the rate of weight gain is not too fast, and (c) frequent or prolonged feedings are not part of a sleep problem.

س: اگر در زمان چرت زدن یا قبل از خواب به فرزندم شیشه شیر بدهم، آیا او را چاق می‌کنم؟ چه زمانی نباید شیشه شیر را در برنامه خوابم بگنجانم؟

پاسخ: مکیدن یا مزه مزه کردن شیشه شیر قبل از خواب، بیشتر نوزادان و حتی کودکان بزرگتر را آرام می‌کند. انجام این کار هیچ ضرری ندارد و سن خاصی برای توقف آن وجود ندارد، به شرطی که (الف) کودک را به جای شیشه شیر، در آغوش خود نگه دارید تا در آغوش شما شیر بخورد، (ب) سرعت افزایش وزن خیلی سریع نباشد، و (ج) تغذیه مکرر یا طولانی مدت بخشی از مشکل خواب نباشد.

The effects of exercise on sleep are hard to prove, even though most people assume that muscular fatigue induced by exercise will produce better sleep. Another possibility is that exercise reduces anxiety. However, strenuous exercise, especially common among teenagers, might mask an underlying problem of chronically insufficient sleep. The chronically or severely overtired adolescent is sometimes described as living in a “twilight zone”: frequent episodes of drowsiness, “micro-sleeps,” lethargy, depression, apathy, cognitive impairment, and proneness to accidents. Counteracting measures that fight the fatigued state are internal stimulation (heightened emotionality such as anger or elation) or external stimulation such as exercise. So, exercise may be helpful, but it will not solve an underlying sleep problem.

اثبات اثرات ورزش بر خواب دشوار است، اگرچه اکثر مردم فرض می‌کنند که خستگی عضلانی ناشی از ورزش باعث خواب بهتر می‌شود. احتمال دیگر این است که ورزش اضطراب را کاهش می‌دهد. با این حال، ورزش شدید، به ویژه در بین نوجوانان، ممکن است مشکل اساسی خواب ناکافی مزمن را پنهان کند. نوجوانی که به طور مزمن یا شدید بیش از حد خسته است، گاهی اوقات به عنوان فردی توصیف می‌شود که در “منطقه گرگ و میش” زندگی می‌کند: دوره‌های مکرر خواب‌آلودگی، “خواب‌های کوتاه”، بی‌حالی، افسردگی، بی‌تفاوتی، اختلال شناختی و مستعد بودن به تصادفات. اقدامات مقابله‌ای که با حالت خستگی مبارزه می‌کنند، تحریک درونی (احساسات تشدید شده مانند عصبانیت یا سرخوشی) یا تحریک بیرونی مانند ورزش است. بنابراین، ورزش ممکن است مفید باشد، اما مشکل اساسی خواب را حل نمی‌کند.

Diet should influence sleep, because food provides the chemical building blocks for the brain’s neurotransmitters. But studies in infants and adults do not show support for any strong link between sleep and diet.

رژیم غذایی باید بر خواب تأثیر بگذارد، زیرا غذا بلوک‌های سازنده شیمیایی را برای انتقال‌دهنده‌های عصبی مغز فراهم می‌کند. اما مطالعات انجام شده بر روی نوزادان و بزرگسالان هیچ ارتباط قوی بین خواب و رژیم غذایی را نشان نمی‌دهد.

Child Abuse

Let’s get one ugly fact out in the open: When we are very, very tired of hearing our baby cry to fight sleep at night, we would like to shut her up. We don’t act on our feelings; we don’t harm our baby. But at nighttime, the thought might have occurred to us: “What if I weren’t in so much control, might I… ?”

کودک آزاری

بیایید یک حقیقت زشت را آشکار کنیم: وقتی از شنیدن گریه‌های شبانه نوزادمان برای خوابیدن خیلی خیلی خسته می‌شویم، دوست داریم او را ساکت کنیم. ما بر اساس احساساتمان عمل نمی‌کنیم؛ به نوزادمان آسیب نمی‌رسانیم. اما شب‌ها، ممکن است این فکر به ذهنمان خطور کند: “اگر اینقدر کنترل نداشتم، چه می‌شد؟…؟”

The tired, difficult to manage infant whose howling at night will not stop can become a target for abuse or infanticide. Crying is the behavior that seems to trigger child abuse in some parents, and crying at night instead of sleeping is the historical setup for infanticide.

نوزاد خسته و غیرقابل کنترلی که زوزه‌های شبانه‌اش متوقف نمی‌شود، می‌تواند به هدفی برای سوءاستفاده یا نوزادکشی تبدیل شود. گریه کردن رفتاری است که به نظر می‌رسد در برخی والدین باعث کودک آزاری می‌شود و گریه کردن در شب به جای خوابیدن، زمینه تاریخی نوزادکشی است.

So when your baby gets all cranked up late at night, with desperate, angry, or relentless screaming when she should be asleep, and you feel like a tightly wound spring, don’t be surprised if you feel you want to “get even” or “shut her up for good.” If you and your child don’t get the sleep you need, you may have experienced these intense feelings of anger, resentment, or ill will toward your child.

بنابراین وقتی کودک شما اواخر شب، با فریادهای ناامیدانه، عصبانی یا بی‌وقفه در حالی که باید خواب باشد، کاملاً تحریک می‌شود و شما مانند فنری هستید که به شدت زخمی شده است، اگر احساس می‌کنید می‌خواهید “تصفیه” کنید یا “برای همیشه او را ساکت کنید” تعجب نکنید. اگر شما و فرزندتان خواب کافی ندارید، ممکن است این احساسات شدید خشم، رنجش یا بدخواهی نسبت به فرزندتان را تجربه کرده باشید.

Contact the following organizations, social workers at local hospitals, or your pediatrician if you feel the need for help.

در صورت نیاز به کمک، با سازمان‌های زیر، مددکاران اجتماعی در بیمارستان‌های محلی یا پزشک اطفال خود تماس بگیرید.

National Committee to Prevent Child Abuse

1-800-244-5373

کمیته ملی پیشگیری از کودک آزاری

۱-۸۰۰-۲۴۴-۵۳۷۳

Parents Without Partners

1-800-637-7974

والدین بدون شریک

۱-۸۰۰-۶۳۷-۷۹۷۴

It’s difficult to see how we can help solve sleep problems when we ourselves are extremely sleep-deprived. This is the time to call for help.

وقتی خودمان به شدت دچار کمبود خواب هستیم، درک اینکه چگونه می‌توانیم به حل مشکلات خواب کمک کنیم، دشوار است. اکنون زمان درخواست کمک است.

Atopic Dermatitis and Eczema

Atopic dermatitis is a chronic skin condition that causes severe itching. Itching of the skin can cause restlessness during sleep because a lot of the scratching goes on during light and REM sleep. As a result, children wake frequently throughout the night. Some studies have shown that these children have difficulty waking up for school, difficulty staying awake in the afternoon, and major discipline problems. However, one study that used sleep lab recordings and videotapes during sleep of atopic children showed that the sleep abnormalities of frequent arousals actually did not occur with the act of scratching. This study was performed when the skin condition was in remission, so it is possible that, during flare-ups, there might be more intense itching that interfered with sleep consolidation. If your child is often scratching his skin, the best idea is talk to your pediatrician or ask for a referral to a dermatologist.

درماتیت آتوپیک و اگزما

درماتیت آتوپیک یک بیماری مزمن پوستی است که باعث خارش شدید می‌شود. خارش پوست می‌تواند باعث بی‌قراری در طول خواب شود زیرا بسیاری از خاراندن‌ها در طول خواب سبک و REM انجام می‌شود. در نتیجه، کودکان در طول شب مکرراً از خواب بیدار می‌شوند. برخی مطالعات نشان داده‌اند که این کودکان در بیدار شدن برای مدرسه، بیدار ماندن در بعد از ظهر و مشکلات انضباطی عمده مشکل دارند. با این حال، یک مطالعه که از ضبط‌های آزمایشگاه خواب و نوارهای ویدیویی در طول خواب کودکان آتوپیک استفاده کرد، نشان داد که ناهنجاری‌های خواب ناشی از بیدار شدن‌های مکرر در واقع با عمل خاراندن رخ نمی‌دهد. این مطالعه زمانی انجام شد که بیماری پوستی در حال بهبود بود، بنابراین ممکن است در طول دوره‌های عود، خارش شدیدتری وجود داشته باشد که در تثبیت خواب اختلال ایجاد کند. اگر فرزند شما اغلب پوست خود را می‌خاراند، بهترین ایده این است که با پزشک متخصص اطفال خود صحبت کنید یا درخواست ارجاع به متخصص پوست کنید.