عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ مشکلات ویژه خواب

Specific sleep problems may occur at different ages, and it would be useful to read the earlier sections to determine whether your child’s sleep pattern is appropriate for his age. Some specific sleep problems, such as sleepwalking, sleep talking, or night terrors, appear to occur more frequently when children have abnormal sleep schedules. Most of these common problems are bothersome to the family but are not harmful to the child.

مشکلات خاص خواب ممکن است در سنین مختلف رخ دهد و خواندن بخش‌های قبلی برای تعیین اینکه آیا الگوی خواب فرزند شما برای سن او مناسب است یا خیر، مفید خواهد بود. برخی از مشکلات خاص خواب، مانند راه رفتن در خواب، صحبت کردن در خواب یا وحشت شبانه، به نظر می‌رسد زمانی که کودکان برنامه خواب غیرطبیعی دارند، بیشتر اتفاق می‌افتد. اکثر این مشکلات رایج برای خانواده آزاردهنده هستند اما برای کودک مضر نیستند.

However, one problem, severe and chronic snoring, may be hazardous to a child’s health. Please read the section on poor-quality breathing even if your child has no specific sleep problems or you think he does not snore. Snoring is sometimes not appreciated as a problem because the child has always snored, or because allergies developed when the child was older—an older child is usually in his own bedroom and the parents are unaware of how much snoring is occurring every night because they do not go into his bedroom after he has fallen asleep.

با این حال، یک مشکل، خروپف شدید و مزمن، ممکن است برای سلامت کودک خطرناک باشد. لطفاً بخش مربوط به تنفس بی‌کیفیت را حتی اگر فرزند شما هیچ مشکل خواب خاصی ندارد یا فکر می‌کنید خروپف نمی‌کند، بخوانید. خروپف گاهی اوقات به عنوان یک مشکل تلقی نمی‌شود زیرا کودک همیشه خروپف کرده است یا به دلیل اینکه آلرژی در زمان بزرگتر شدن کودک ایجاد شده است – کودک بزرگتر معمولاً در اتاق خواب خود است و والدین از میزان خروپف هر شب بی‌اطلاع هستند زیرا پس از خوابیدن او به اتاق خواب او نمی‌روند.

Sleepwalking

Between the ages of six and sixteen, sleepwalking occurs about three to twelve times each year among 5 percent of children. An additional 5 to 10 percent of children walk in their sleep once or twice a year. When it starts under age ten and ends by age fifteen, sleepwalking is not associated with any emotional stress, negative personality types, or behavioral problems. Research has shown that there is a substantial genetic factor to sleepwalking, as it was found that the behavior is more common among identical twins than fraternal twins.

راه رفتن در خواب

بین سنین شش تا شانزده سالگی، راه رفتن در خواب حدود سه تا دوازده بار در سال در بین ۵ درصد از کودکان رخ می‌دهد. ۵ تا ۱۰ درصد دیگر از کودکان سالی یک یا دو بار در خواب راه می‌روند. وقتی این اتفاق زیر ده سالگی شروع می‌شود و تا پانزده سالگی پایان می‌یابد، راه رفتن در خواب با هیچ استرس عاطفی، تیپ‌های شخصیتی منفی یا مشکلات رفتاری همراه نیست. تحقیقات نشان داده است که یک عامل ژنتیکی قابل توجه در راه رفتن در خواب وجود دارد، زیرا مشخص شده است که این رفتار در بین دوقلوهای همسان بیشتر از دوقلوهای ناهمسان رایج است.

Sleepwalking episodes usually occur within the first two to three hours after falling asleep. The sleepwalk itself may last up to thirty minutes. Usually the sleepwalker appears to be little concerned about his environment. His gait is not fluid and his movement not purposeful. In addition to walking, other behaviors such as eating, dressing, and opening doors often occur.

وقوع راه رفتن در خواب معمولاً در دو تا سه ساعت اول پس از به خواب رفتن رخ می‌دهد. خود راه رفتن در خواب ممکن است تا سی دقیقه طول بکشد. معمولاً به نظر می‌رسد که فرد خوابگرد نگرانی کمی نسبت به محیط خود دارد. راه رفتن او روان نیست و حرکاتش هدفمند نیست. علاوه بر راه رفتن، رفتارهای دیگری مانند غذا خوردن، لباس پوشیدن و باز کردن درها اغلب رخ می‌دهد.

Treatment consists only of safety measures to prevent sleepwalkers from falling down stairs or out of open windows. Try to remove toys or furniture from your child’s path, but don’t expect to be able to wake him. Rousing him won’t hurt, but usually the child wakes spontaneously without any memory of the walk.

درمان فقط شامل اقدامات ایمنی برای جلوگیری از افتادن افراد خوابگرد از پله‌ها یا از پنجره‌های باز است. سعی کنید اسباب‌بازی‌ها یا مبلمان را از مسیر کودک خود دور کنید، اما انتظار نداشته باشید که بتوانید او را بیدار کنید. بیدار کردن او ضرری ندارد، اما معمولاً کودک خود به خود و بدون هیچ خاطره‌ای از پیاده‌روی از خواب بیدار می‌شود.

Sleep Talking

Sleep talkers do not make good conversationalists! They seem to talk to themselves and respond to questions with single-syllable answers. Adults appear annoyed or preoccupied. Children often repeat simple phrases like “get down” or “no more,” as if they were remembering important stressful events that had occurred that day.

حرف زدن در خواب

کسانی که در خواب حرف می‌زنند، اهل گفتگوهای خوب نیستند! به نظر می‌رسد که آنها با خودشان صحبت می‌کنند و به سوالات با پاسخ‌های تک هجایی پاسخ می‌دهند. بزرگسالان به نظر می‌رسد که آزرده یا مشغول هستند. کودکان اغلب عبارات ساده‌ای مانند «برو پایین» یا «دیگر بس است» را تکرار می‌کنند، گویی که رویدادهای استرس‌زای مهمی را که در آن روز اتفاق افتاده است به یاد می‌آورند.

Between the ages of three and ten years, about half of all children will talk in their sleep once a year. Older studies have suggested that sleepwalking and sleep talking tended to occur together and were more common in boys; however, newer studies do not support this association.

بین سنین سه تا ده سال، حدود نیمی از کودکان سالی یک بار در خواب صحبت می‌کنند. مطالعات قدیمی‌تر نشان داده‌اند که راه رفتن در خواب و حرف زدن در خواب معمولاً با هم اتفاق می‌افتند و در پسران شایع‌تر هستند. با این حال، مطالعات جدیدتر این ارتباط را تأیید نمی‌کنند.

Night Terrors

Your child utters a piercing scream, and you rush into his room. He appears wild-eyed, anxious, frightened. His pupils are dilated, sweat is covering his forehead, and as you pick him up to hug him you notice his heart is pounding and his chest heaving. He is inconsolable. Your heart is full of dread, and it almost seems as if some evil spirit has gripped your child. After five to fifteen minutes, the agitation and confused state finally subside. This is night terror.

وحشت شبانه

فرزندتان جیغ بلندی می‌کشد و شما با عجله به اتاقش می‌روید. او با چشمانی وحشت‌زده، مضطرب و وحشت‌زده به نظر می‌رسد. مردمک‌های چشمش گشاد شده، عرق پیشانی‌اش را پوشانده است و وقتی او را بلند می‌کنید تا در آغوش بگیرید، متوجه می‌شوید که قلبش به شدت می‌تپد و قفسه سینه‌اش به شدت بالا و پایین می‌رود. او تسلی‌ناپذیر است. قلبتان پر از وحشت است و تقریباً به نظر می‌رسد که روحی شیطانی فرزندتان را در بر گرفته است. پس از پنج تا پانزده دقیقه، آشفتگی و حالت گیجی بالاخره فروکش می‌کند. این وحشت شبانه است.

Night terrors, sleepwalking, and sleep talking all occur mainly during non-REM sleep and usually within two hours of going to sleep. They usually do not occur when we dream (during REM sleep); they are not bad dreams. In fact, children have no memory of them once they are awake.

وحشت شبانه، راه رفتن در خواب و حرف زدن در خواب، همگی عمدتاً در طول خواب غیر REM و معمولاً ظرف دو ساعت پس از به خواب رفتن رخ می‌دهند. آنها معمولاً هنگام خواب دیدن (در طول خواب REM) اتفاق نمی‌افتند. آنها خواب‌های بدی نیستند. در واقع، کودکان پس از بیدار شدن هیچ خاطره‌ای از آنها ندارند.

Night terrors usually start between four and twelve years of age. When they start before puberty, they are not associated with any emotional or personality problems. Night terrors have nothing to do with seizures, convulsions, or epilepsy. Night terrors appear more often when a child has a fever or when sleep patterns are disrupted naturally, such as on long trips, during school vacations, during holidays, or when relatives come to visit. Recurrent night terrors are also often associated with chronically abnormal sleep schedules.

وحشت‌های شبانه معمولاً بین چهار تا دوازده سالگی شروع می‌شوند. وقتی قبل از بلوغ شروع می‌شوند، با هیچ مشکل عاطفی یا شخصیتی همراه نیستند. وحشت‌های شبانه هیچ ارتباطی با تشنج، تشنج یا صرع ندارند. وحشت‌های شبانه بیشتر زمانی ظاهر می‌شوند که کودک تب دارد یا وقتی الگوهای خواب به طور طبیعی مختل می‌شوند، مانند سفرهای طولانی، تعطیلات مدرسه، تعطیلات یا وقتی اقوام به دیدنش می‌آیند. وحشت‌های شبانه مکرر نیز اغلب با برنامه‌های خواب غیرطبیعی مزمن مرتبط هستند.

Enabling them to get more sleep is the way of treating overtired children who have frequent night terrors. I have observed that night terrors disappear when the parents moved the bedtime earlier by only thirty minutes.

توانمندسازی آنها برای خواب بیشتر، راه درمان کودکان بیش از حد خسته‌ای است که وحشت‌های شبانه مکرر دارند. من مشاهده کرده‌ام که وحشت‌های شبانه وقتی والدین زمان خواب را فقط سی دقیقه جلوتر می‌برند، از بین می‌روند.

Drug therapy is not warranted for most children with night terrors, sleepwalking, or sleep talking problems. Most children should be allowed to outgrow these problems without complex tests (such as CT scans), drug treatments, or psychotherapy.

دارودرمانی برای اکثر کودکانی که دچار وحشت‌های شبانه، راه رفتن در خواب یا مشکلات صحبت کردن در خواب هستند، ضروری نیست. اکثر کودکان باید اجازه داده شوند که بدون آزمایش‌های پیچیده (مانند سی‌تی‌اسکن)، درمان‌های دارویی یا روان‌درمانی، این مشکلات را پشت سر بگذارند.

Nightmares

In old English mythology, a nightmare was thought to be a female spirit or monster that beset people and animals at night, coming upon them when they are asleep and producing a feeling of suffocation.

کابوس‌ها

در اساطیر قدیمی انگلیسی، کابوس به عنوان یک روح یا هیولای زنانه تصور می‌شد که شب‌ها انسان‌ها و حیوانات را تسخیر می‌کند، وقتی خواب هستند به سراغشان می‌آید و احساس خفگی ایجاد می‌کند.

I myself have had nightmares of suffocation, strangulation, breathlessness, choking, being crushed or trapped, drowning, entrapment, and being buried alive—but only when I sleep on my back or have an alcoholic drink before going to bed. My wife says that at these times my breathing sounds like a diesel truck with a bad motor. When she pokes me to get me up, the nightmare ends, and I breathe normally again. You see, my nightmares occur when my upper airway is partially blocked, and this obstruction happens only when I sleep on my back or drink alcohol before bedtime. Occasionally, I have less dramatic dreams of breathlessness while running, flying (without a plane, of course), or being chased. If my wife does not awaken me, I wake up to breathe, but I have no dream recall. Maybe some children have similar nightmares when they have bad colds or throat infections that partially obstruct their upper airway.

من خودم کابوس‌های خفگی، خفه شدن، تنگی نفس، خفگی، له شدن یا گیر افتادن، غرق شدن، گیر افتادن و زنده به گور شدن را دیده‌ام – اما فقط وقتی که به پشت می‌خوابم یا قبل از خواب نوشیدنی الکلی می‌نوشم. همسرم می‌گوید در این مواقع صدای تنفسم مثل صدای یک کامیون دیزلی با موتور خراب است. وقتی او به من تنه می‌زند تا بلند شوم، کابوس تمام می‌شود و دوباره به طور عادی نفس می‌کشم. می‌بینید، کابوس‌های من زمانی اتفاق می‌افتند که راه هوایی فوقانی من تا حدی مسدود شده باشد و این انسداد فقط زمانی اتفاق می‌افتد که به پشت می‌خوابم یا قبل از خواب الکل می‌نوشم. گاهی اوقات، هنگام دویدن، پرواز (البته بدون هواپیما) یا تعقیب شدن، خواب‌های کمتر دراماتیکی از تنگی نفس می‌بینم. اگر همسرم مرا بیدار نکند، برای نفس کشیدن از خواب بیدار می‌شوم، اما هیچ خوابی را به یاد نمی‌آورم. شاید بعضی از کودکان وقتی سرماخوردگی شدید یا عفونت گلو دارند که تا حدی راه هوایی فوقانی آنها را مسدود می‌کند، کابوس‌های مشابهی می‌بینند.

The child with a nightmare can be awakened and consoled, in contrast to the child with a night terror, which spontaneously subsides. About 30 percent of high school students have one nightmare a month. Adults who have more frequent nightmares (more than two per week) often have other sleep problems: frequent night awakenings, increased time required to fall asleep, and decreased sleep duration. They appear more anxious and distrustful, and experience fatigue in the morning.

کودکی که کابوس می‌بیند را می‌توان بیدار و دلداری داد، برخلاف کودکی که دچار وحشت شبانه است و خود به خود فروکش می‌کند. حدود 30 درصد از دانش‌آموزان دبیرستانی ماهی یک کابوس می‌بینند. بزرگسالانی که کابوس‌های مکرر (بیش از دو کابوس در هفته) دارند، اغلب مشکلات خواب دیگری نیز دارند: بیدار شدن‌های مکرر در شب، افزایش زمان لازم برای به خواب رفتن و کاهش مدت خواب. آنها مضطرب‌تر و بی‌اعتمادتر به نظر می‌رسند و صبح‌ها احساس خستگی می‌کنند.

But nightmares in most young children do not seem to be associated with any specific emotional or personality problems. However, two recent reports in children, one for five to eight years of age, and the other for six to ten years of age, concluded that anxiety issues or other psychological problems are associated with nightmares. Analysis—guesswork, really—of dream content in disturbed children who have been referred to psychologists or psychiatrists should not be generalized to normal populations of children with the assumption that normal anxieties or fears represent a mental or emotional problem. We really do not know the exact value or limitations of dream interpretation. If you think your child is having a nightmare, shower him with hugs and kisses and try to awaken him.

اما به نظر نمی‌رسد کابوس در اکثر کودکان خردسال با هیچ مشکل عاطفی یا شخصیتی خاصی مرتبط باشد. با این حال، دو گزارش اخیر در مورد کودکان، یکی برای کودکان پنج تا هشت ساله و دیگری برای کودکان شش تا ده ساله، به این نتیجه رسیده‌اند که مشکلات اضطراب یا سایر مشکلات روانی با کابوس‌ها مرتبط هستند. تجزیه و تحلیل – در واقع حدس و گمان – محتوای خواب در کودکان آشفته‌ای که به روانشناسان یا روانپزشکان ارجاع داده شده‌اند، نباید با این فرض که اضطراب یا ترس‌های عادی نشان دهنده یک مشکل روانی یا عاطفی است، به جمعیت عادی کودکان تعمیم داده شود. ما واقعاً ارزش یا محدودیت‌های دقیق تعبیر خواب را نمی‌دانیم. اگر فکر می‌کنید فرزندتان کابوس می‌بیند، او را در آغوش بگیرید و ببوسید و سعی کنید او را بیدار کنید.

What do you do if the child comes into the parents’ room, sometimes several times a night, complaining of nightmares? If you strongly suspect that your child is not feigning nightmares just to get extra attention at night, consider consulting with a child psychologist or psychiatrist.

اگر کودک، گاهی چندین بار در شب، به اتاق والدین بیاید و از کابوس‌ها شکایت کند، چه می‌کنید؟ اگر قویاً مشکوک هستید که فرزندتان فقط برای جلب توجه بیشتر در شب، کابوس‌های ساختگی نمی‌بیند، مشورت با یک روانشناس یا روانپزشک کودک را در نظر بگیرید.

Head Banging and Body Rocking

My third son banged his head against the crib every night after we moved into a new house. Actually, he struck his shoulder blades more than his head against the headboard of his crib. My solution was to use soft cushions to pad both ends and both sides completely. Now when he banged away there was no racket, no pain, and no parental attention. After a few days he stopped. Other parents are not so lucky.

کوبیدن سر و تکان دادن بدن

پسر سوم من هر شب بعد از نقل مکان به خانه جدید، سرش را به تخت می‌کوبید. در واقع، او بیشتر از سرش به قسمت بالای تخت می‌کوبید. راه حل من استفاده از بالشتک‌های نرم برای پوشاندن کامل دو انتها و دو طرف تخت بود. حالا وقتی او می‌کوبید، هیچ صدایی، هیچ دردی و هیچ توجهی از والدین دریافت نمی‌کرد. بعد از چند روز، او این کار را متوقف کرد. والدین دیگر آنقدر خوش شانس نیستند.

About 5 to 10 percent of children will bang or roll their heads before falling asleep during their first few years. This usually starts at about eight months of age. Boys behave this way more than girls. No behavioral or emotional problems are seen in these children as they develop, and they certainly have no neurological problems. Body rocking before falling asleep also occurs in normal children.

حدود ۵ تا ۱۰ درصد از کودکان در چند سال اول زندگی خود، قبل از خواب، سر خود را می‌کوبند یا می‌چرخانند. این معمولاً از حدود هشت ماهگی شروع می‌شود. پسران بیشتر از دختران این رفتار را دارند. در طول رشد، هیچ مشکل رفتاری یا عاطفی در این کودکان مشاهده نمی‌شود و مطمئناً هیچ مشکل عصبی ندارند. تکان دادن بدن قبل از خواب در کودکان عادی نیز رخ می‌دهد.

All this rhythmic behavior usually stops before the fourth year if there are no underlying neurological diseases. Your pediatrician can diagnose these uncommon conditions if they are present.

تمام این رفتارهای ریتمیک معمولاً قبل از سال چهارم در صورت عدم وجود بیماری‌های عصبی زمینه‌ای متوقف می‌شوند. در صورت وجود این شرایط غیرمعمول، پزشک متخصص اطفال می‌تواند آنها را تشخیص دهد.

Bruxism

Teeth grinding, or bruxism, during sleep is common in children. At the Laboratory School at the University of Chicago, about 15 percent of the students were reported by their parents to have a history of bruxism. In the age range of three to seven years, the percentage of bruxists was about 11 percent; between eight and twelve years, it was 6 percent, and between thirteen and seventeen years, the percentage dropped to about 2 percent.

دندان قروچه

دندان قروچه یا ساییدن دندان‌ها در خواب در کودکان رایج است. در دانشکده آزمایشگاهی دانشگاه شیکاگو، والدین حدود ۱۵ درصد از دانش‌آموزان گزارش دادند که سابقه دندان قروچه دارند. در محدوده سنی سه تا هفت سال، درصد دندان قروچه‌کنندگان حدود ۱۱ درصد بود؛ بین هشت تا دوازده سال، ۶ درصد و بین سیزده تا هفده سال، این درصد به حدود ۲ درصد کاهش یافت.

Teeth grinding does not occur during dreams or nightmares. Furthermore, there is no association between emotional or personality disturbances and teeth grinding. No treatment is needed for bruxism in children.

دندان قروچه در خواب یا کابوس رخ نمی‌دهد. علاوه بر این، هیچ ارتباطی بین اختلالات عاطفی یا شخصیتی و دندان قروچه وجود ندارد. هیچ درمانی برای دندان قروچه در کودکان لازم نیست.

Narcolepsy

The major characteristic of narcolepsy is excessive abnormal sleepiness. It appears as if the child has a sudden sleep attack while engaged in ordinary activities such as reading or watching television. The child with a mild form of narcolepsy may drift into a state of excessive drowsiness; the child with a more severe form might fall stone asleep in the middle of a conversation.

نارکولپسی

ویژگی اصلی نارکولپسی، خواب‌آلودگی بیش از حد و غیرطبیعی است. به نظر می‌رسد که کودک هنگام انجام فعالیت‌های عادی مانند مطالعه یا تماشای تلویزیون، دچار حمله ناگهانی خواب می‌شود. کودک مبتلا به نوع خفیف نارکولپسی ممکن است دچار خواب‌آلودگی بیش از حد شود؛ کودک مبتلا به نوع شدیدتر ممکن است در وسط یک مکالمه به خواب عمیق فرو رود.

Narcolepsy is less common under the age of ten. When it begins in older children it may be mistaken for lack of concentration or inattentiveness.

نارکولپسی در کودکان زیر ده سال کمتر شایع است. وقتی در کودکان بزرگتر شروع می‌شود، ممکن است با عدم تمرکز یا بی‌توجهی اشتباه گرفته شود.

Other features of narcolepsy seen in older children are cataplexy, a muscular weakness triggered by emotional stress; sleep paralysis, a passing sensation of inability to move when drifting off to sleep; and hypnagogic hallucinations, visual or auditory experiences that occur as sleep begins.

سایر ویژگی‌های نارکولپسی که در کودکان بزرگتر مشاهده می‌شود عبارتند از: کاتاپلکسی، ضعف عضلانی ناشی از استرس عاطفی؛ فلج خواب، احساس گذرای عدم توانایی حرکت هنگام به خواب رفتن؛ و توهمات هیپناگوژیک، تجربیات بصری یا شنیداری که با شروع خواب رخ می‌دهند.

Poor-Quality Breathing

(Allergies and Snoring)

If you’ve ever suffered through a head cold, I’m sure you’ll agree that when you can’t breathe easily during sleep, you can’t sleep easily either. In turn, this makes you sleepy during the day, which can affect your mood and performance. When the cold finally disappears, you feel like your old self again, and your mood improves, as does your performance. Some children experience the same type of disrupted sleep every night because of allergies or snoring. Let’s look at them both.

تنفس بی‌کیفیت

(آلرژی و خروپف)

اگر تا به حال دچار سرماخوردگی سر شده باشید، مطمئنم موافقید که وقتی نمی‌توانید در طول خواب به راحتی نفس بکشید، نمی‌توانید به راحتی هم بخوابید. در نتیجه، این باعث می‌شود در طول روز خواب‌آلود باشید که می‌تواند بر خلق و خو و عملکرد شما تأثیر بگذارد. وقتی سرماخوردگی بالاخره از بین می‌رود، دوباره احساس می‌کنید که به حالت قبلی خود برگشته‌اید و خلق و خوی شما و همچنین عملکردتان بهبود می‌یابد. برخی از کودکان هر شب به دلیل آلرژی یا خروپف، همان نوع اختلال خواب را تجربه می‌کنند. بیایید هر دو را بررسی کنیم.

Allergies

Allergies frequently are suggested as a cause of the typical signs and symptoms characterizing snorers. Here’s a list of symptoms from one study of children with difficulty breathing during sleep, conducted at the Children’s Memorial Hospital in Chicago.

آلرژی‌ها

آلرژی‌ها اغلب به عنوان علت علائم و نشانه‌های معمول خروپف‌کننده‌ها مطرح می‌شوند. در اینجا فهرستی از علائم حاصل از یک مطالعه روی کودکان مبتلا به مشکل تنفس در طول خواب که در بیمارستان کودکان مموریال در شیکاگو انجام شده است، آورده شده است.

Snoring

خروپف

Difficulty breathing during sleep

مشکل در تنفس در خواب

Stopping breathing during sleep

قطع تنفس در خواب

Restless sleep

خواب ناآرام

Chronic runny nose

آبریزش بینی مزمن

Breathing through mouth when awake

تنفس از طریق دهان در بیداری

Frequent common colds

سرماخوردگی‌های مکرر

Frequent nausea/vomiting

تهوع/استفراغ مکرر

Difficulty swallowing

مشکل در بلع

Sweating when asleep

عرق کردن در خواب

Hearing problem

مشکل شنوایی

Excessive daytime sleepiness

خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز

Poor appetite

کم اشتهایی

Recurrent middle-ear disease

بیماری مکرر گوش میانی

Perhaps the “chronic runny nose” and the “frequent common colds” are due to allergies.

شاید «آبریزش مزمن بینی» و «سرماخوردگی‌های مکرر» ناشی از آلرژی باشند.

Allergists have long associated food sensitivities or sensitivity to environmental allergens with behavioral problems, such as poor ability to concentrate, hyperactivity, tension, or irritability. Terms such as “tension-fatigue” syndrome or “allergic-irritability” syndrome are used by allergists to describe children who exhibit nasal or respiratory allergies, food allergies, and behavioral problems. It is possible that allergy causes behavioral problems in children by producing swollen respiratory membranes, large adenoids, or large tonsils, which partially obstruct breathing during sleep. The difficulty these children experience in breathing during sleep causes them to lose sleep and thus directly causes fatigue, irritability, and tension.

متخصصان آلرژی مدت‌هاست که حساسیت‌های غذایی یا حساسیت به آلرژن‌های محیطی را با مشکلات رفتاری، مانند توانایی ضعیف در تمرکز، بیش‌فعالی، تنش یا تحریک‌پذیری مرتبط می‌دانند. اصطلاحاتی مانند سندرم «تنش-خستگی» یا سندرم «آلرژیک-تحریک‌پذیری» توسط متخصصان آلرژی برای توصیف کودکانی که آلرژی بینی یا تنفسی، آلرژی غذایی و مشکلات رفتاری نشان می‌دهند، استفاده می‌شود. این احتمال وجود دارد که آلرژی با ایجاد تورم غشاهای تنفسی، بزرگ شدن آدنوئیدها یا لوزه‌ها که تا حدی مانع تنفس در طول خواب می‌شوند، باعث مشکلات رفتاری در کودکان شود. مشکلی که این کودکان در تنفس در طول خواب تجربه می‌کنند باعث بی‌خوابی آنها می‌شود و بنابراین مستقیماً باعث خستگی، تحریک‌پذیری و تنش می‌شود.

Also perhaps due to allergies, large adenoids or tonsils can partially or completely obstruct breathing during sleep as well as cause hearing problems or recurrent ear infections. So, either because of the actual enlargement of the tonsils or because of the underlying allergies that cause swelling of the membranes in the nose and throat, these children suffer from frequent “colds”—runny nose, sneezing, coughing, and ear problems.

همچنین شاید به دلیل آلرژی، آدنوئیدها یا لوزه‌های بزرگ می‌توانند تا حدی یا کاملاً مانع تنفس در طول خواب شوند و همچنین باعث مشکلات شنوایی یا عفونت‌های مکرر گوش شوند. بنابراین، چه به دلیل بزرگ شدن لوزه‌ها و چه به دلیل آلرژی‌های زمینه‌ای که باعث تورم غشاهای بینی و گلو می‌شوند، این کودکان از سرماخوردگی‌های مکرر – آبریزش بینی، عطسه، سرفه و مشکلات گوش – رنج می‌برند.

Snoring

Two of the world’s leading sleep researchers, Dr. Christian Guilleminault and Dr. William C. Dement, published a landmark paper in 1976 that was the first careful study of how impaired breathing during sleep destroys good-quality sleep in children. At Stanford University School of Medicine, they studied eight children (seven boys and one girl, ages five to fourteen years), all of whom snored. All eight children snored loudly every night, and snoring had been present for several years. Snoring started in one child at six months, and while the snoring in most children was originally intermittent, it eventually became continuous. Here’s how their symptoms were described.

خروپف

دو نفر از محققان برجسته خواب در جهان، دکتر کریستین گیلمینالت و دکتر ویلیام سی. دمنت، در سال ۱۹۷۶ مقاله‌ای برجسته منتشر کردند که اولین مطالعه دقیق در مورد چگونگی تأثیر اختلال تنفس در طول خواب بر خواب با کیفیت خوب در کودکان بود. در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد، آنها هشت کودک (هفت پسر و یک دختر، پنج تا چهارده ساله) را مورد مطالعه قرار دادند که همگی خروپف می‌کردند. هر هشت کودک هر شب با صدای بلند خروپف می‌کردند و خروپف آنها چندین سال بود. خروپف در یک کودک از شش ماهگی شروع شد و در حالی که خروپف در اکثر کودکان در ابتدا متناوب بود، در نهایت به طور مداوم تبدیل شد. در اینجا نحوه توصیف علائم آنها آورده شده است.

Daytime drowsiness: Five of the eight children experienced excessive daytime sleepiness. The report noted that “the children, particularly at school, tried desperately to fight it off, usually with success. To avoid falling asleep, the children tended to move about and gave the appearance of hyperactivity.”

خواب‌آلودگی در طول روز: پنج نفر از هشت کودک، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز را تجربه کردند. در این گزارش آمده است که «کودکان، به ویژه در مدرسه، به شدت سعی می‌کردند با آن مبارزه کنند، که معمولاً با موفقیت همراه بود. برای جلوگیری از خوابیدن، کودکان تمایل به حرکت داشتند و ظاهری بیش‌فعالی از خود نشان می‌دادند.»

Bed-wetting: All the children had been completely toilet trained, but seven started to wet their beds again.

شب ادراری: همه کودکان به طور کامل آموزش توالت رفتن دیده بودند، اما هفت نفر دوباره شروع به خیس کردن رختخواب خود کردند.

Decreased school performance: Only five of the eight children had learning difficulties, but all the teachers reported lack of attention, hyperactivity, and a general decrease in intellectual performance, particularly in the older children.

کاهش عملکرد مدرسه: تنها پنج نفر از هشت کودک مشکلات یادگیری داشتند، اما همه معلمان از عدم توجه، بیش‌فعالی و کاهش کلی عملکرد فکری، به ویژه در کودکان بزرگتر، گزارش دادند.

Morning headaches: Five of the eight children had headaches only when they awoke in the morning; the headaches lessened or disappeared completely by late morning.

سردردهای صبحگاهی: پنج نفر از هشت کودک فقط هنگام بیدار شدن از خواب در صبح سردرد داشتند. سردردها تا اواخر صبح کاهش یافته یا کاملاً از بین می‌رفتند.

Mood and personality changes: Half the children had received professional counseling or family psychotherapy for “emotional” problems. The report noted that “three children were particularly disturbed at bedtime; they consistently avoided going to bed, fighting desperately against sleepiness. They refused to be left alone in their rooms while falling asleep and, if allowed, would go to sleep on the floor in the living room.”

تغییرات خلقی و شخصیتی: نیمی از کودکان به دلیل مشکلات «عاطفی» تحت مشاوره حرفه‌ای یا روان‌درمانی خانوادگی قرار گرفته بودند. در این گزارش آمده است که «سه کودک به ویژه هنگام خواب آشفته بودند؛ آنها دائماً از رفتن به رختخواب اجتناب می‌کردند و به شدت با خواب‌آلودگی مبارزه می‌کردند. آنها از تنها ماندن در اتاق‌هایشان هنگام خواب امتناع می‌کردند و اگر اجازه داده می‌شد، روی زمین اتاق نشیمن می‌خوابیدند.»

Weight problems: Five of the children were underweight, and two were overweight.

مشکلات وزن: پنج نفر از کودکان کمبود وزن و دو نفر اضافه وزن داشتند.

Overall, we have a picture here of impaired mood and school performance, which deteriorated as the children grew older or as the snoring became more continuous or severe. Sleep is definitely not bliss for these children!

به طور کلی، ما در اینجا تصویری از اختلال خلقی و عملکرد تحصیلی داریم که با بزرگتر شدن کودکان یا با ادامه‌دارتر یا شدیدتر شدن خروپف، بدتر می‌شود. خواب قطعاً برای این کودکان سعادت نیست!

But was this a new discovery? Not really. As I will discuss further, most snoring children have enlarged adenoids, which medical texts written as early as 1914 acknowledged can disrupt sleep and cause behavior problems. As one early textbook noted:

اما آیا این یک کشف جدید بود؟ نه واقعاً. همانطور که بیشتر بحث خواهم کرد، اکثر کودکان خروپف کننده آدنوئیدهای بزرگ شده دارند که متون پزشکی نوشته شده در اوایل سال ۱۹۱۴ اذعان کرده‌اند که می‌تواند خواب را مختل کند و باعث مشکلات رفتاری شود. همانطور که در یک کتاب درسی اولیه آمده است:

Restlessness during the night is a prominent symptom; the patient often throws the covers off during the unconscious rolling and tossing which is so characteristic. … Daytime restlessness is also a characteristic sign. The child is fretful and peevish, or is inclined to turn from one amusement to another … the mental faculties are often much impaired … difficult attention is very often present. The child is listless and has difficulty in applying himself continuously to his play, studies, or other tasks, of which he soon tires. He has fits of abstraction.

بی‌قراری در طول شب یک علامت برجسته است؛ بیمار اغلب در حین غلت زدن و تکان خوردن ناخودآگاه که بسیار مشخصه است، پتو را کنار می‌زند. … بی‌قراری در طول روز نیز یک علامت مشخصه است. کودک بدخلق و کج‌خلق است، یا تمایل دارد از یک سرگرمی به سرگرمی دیگر روی آورد … قوای ذهنی اغلب بسیار مختل هستند … توجه اغلب دشوار است. کودک بی‌حوصله است و در تمرکز مداوم روی بازی، مطالعه یا سایر وظایف خود مشکل دارد و به زودی از آنها خسته می‌شود. او دچار حملات انتزاع می‌شود.

Interestingly, increased motor activity or physical restlessness during sleep, distractibility, and reduced attention span are also characteristic features of children who have been diagnosed as “hyperactive.”

جالب توجه است که افزایش فعالیت حرکتی یا بی‌قراری جسمی در طول خواب، حواس‌پرتی و کاهش دامنه توجه نیز از ویژگی‌های بارز کودکانی است که به عنوان “بیش‌فعال” تشخیص داده شده‌اند.

Another study, this one done in 1925, showed enlarged adenoids and tonsils as a physical cause of poor sleep. Even a major pediatric professional journal cited “difficulty in breathing, such as seen with extreme enlargement of the adenoids” as a common cause of “infantile insomnia” as far back as 1951. In truly severe cases of enlarged adenoids and tonsils, affected children appear to be mentally retarded, have impaired growth, and suffer from heart disease.

مطالعه دیگری، که در سال ۱۹۲۵ انجام شد، نشان داد که آدنوئیدها و لوزه‌های بزرگ شده علت فیزیکی خواب ضعیف هستند. حتی یک مجله تخصصی اطفال، از سال ۱۹۵۱ «مشکل در تنفس، مانند آنچه در بزرگ شدن شدید آدنوئیدها دیده می‌شود» را به عنوان یکی از علل شایع «بی‌خوابی نوزادان» ذکر کرده است. در موارد واقعاً شدید بزرگ شدن آدنوئیدها و لوزه‌ها، کودکان مبتلا به نظر می‌رسد عقب‌ماندگی ذهنی دارند، رشدشان مختل شده و از بیماری قلبی رنج می‌برند.

In one study of children who had documented difficulty breathing during sleep, the following problems were observed in addition to snoring:

در یک مطالعه روی کودکانی که مشکل تنفسی در خواب داشتند، علاوه بر خروپف، مشکلات زیر نیز مشاهده شد:

“Breath holding,” “stopping breathing” during sleep

«حبس نفس»، «قطع تنفس» در طول خواب

Frequent nighttime awakening

بیدار شدن مکرر در طول شب

Breathing through an open mouth

تنفس با دهان باز

Sleeping sitting up

خوابیدن به صورت نشسته

Excessive daytime sleepiness

خواب آلودگی بیش از حد در طول روز

Difficulty concentrating

مشکل در تمرکز

Bed-wetting

شب ادراری

Decreased energy, poor eating, weight loss

کاهش انرژی، تغذیه نامناسب، کاهش وزن

Morning headaches

سردردهای صبحگاهی

Hyperactivity

بیش فعالی

Some parents have also described to me their child’s apparent “forgetting to breathe” during sleep. Their child’s chest is heaving, but during those moments of complete airway obstruction airflow is stopped. These periods are called “apnea.” With only partial airway obstruction, though, excessively loud snoring throughout the night is the result. In either case, it’s the poor-quality sleeping that’s the culprit, causing daytime sleepiness, difficulties in concentration, school and behavioral problems, decreased energy, and hyperactivity … even though the total sleep time may be normal!

برخی از والدین همچنین «فراموش کردن نفس کشیدن» آشکار فرزندشان را در طول خواب برای من توصیف کرده‌اند. قفسه سینه فرزندشان به شدت بالا و پایین می‌رود، اما در آن لحظات انسداد کامل راه هوایی، جریان هوا متوقف می‌شود. این دوره‌ها «آپنه» نامیده می‌شوند. با این حال، تنها با انسداد جزئی راه هوایی، خروپف بیش از حد بلند در طول شب نتیجه می‌دهد. در هر صورت، خواب بی‌کیفیت مقصر است و باعث خواب‌آلودگی در طول روز، مشکلات تمرکز، مشکلات تحصیلی و رفتاری، کاهش انرژی و بیش‌فعالی می‌شود… حتی اگر کل زمان خواب ممکن است طبیعی باشد!

Why, then, has kids’ snoring particularly been ignored? Are there more snorers around today? Perhaps yes, because although surgical removal of tonsils and adenoids is much less common today, it was for years a very popular procedure for recurrent throat infections; it also happened to “cure” snoring in children. And perhaps yes, because the air we breathe is increasingly polluted and our processed foods increasingly allergenic; this may cause reactive enlargement of adenoids or tonsils in more children.

پس چرا خروپف کودکان به طور خاص نادیده گرفته شده است؟ آیا امروزه خروپف‌کنندگان بیشتری وجود دارند؟ شاید بله، زیرا اگرچه برداشتن جراحی لوزه‌ها و آدنوئیدها امروزه بسیار کمتر رایج است، اما سال‌ها یک روش بسیار رایج برای عفونت‌های مکرر گلو بود. همچنین اتفاقاً خروپف را در کودکان «درمان» می‌کرد. و شاید بله، زیرا هوایی که تنفس می‌کنیم به طور فزاینده‌ای آلوده است و غذاهای فرآوری شده ما به طور فزاینده‌ای حساسیت‌زا هستند. این ممکن است باعث بزرگ شدن واکنشی آدنوئیدها یا لوزه‌ها در کودکان بیشتری شود.

Whatever the causes of snoring, we’ve seen so far that children who snore aren’t getting the best-quality sleep. Now we see that generally they aren’t getting the best quantity either. One study of snorers at Children’s Memorial Hospital in Chicago also showed that children with documented obstruction of breathing generally slept less than normal children. At about age four, average night-sleep duration was only eight and a half hours in affected children, compared to ten and a quarter hours in normal children.

صرف نظر از علل خروپف، تاکنون دیده‌ایم که کودکانی که خروپف می‌کنند، بهترین کیفیت خواب را ندارند. اکنون می‌بینیم که آنها عموماً بهترین کمیت خواب را نیز ندارند. یک مطالعه روی خروپف‌کنندگان در بیمارستان کودکان مموریال در شیکاگو همچنین نشان داد که کودکانی که انسداد تنفسی مستند دارند، عموماً کمتر از کودکان عادی می‌خوابند. در حدود چهار سالگی، میانگین مدت خواب شبانه در کودکان مبتلا فقط هشت و نیم ساعت بود، در حالی که در کودکان عادی ده و ربع ساعت بود.

In another study I performed, also at Children’s Memorial, the affected snoring children were somewhat older, about six years of age, and their total sleep duration was about half an hour less than that of normal kids. They also had night wakings that lasted longer, went to bed later, and took longer to fall asleep after going to bed. These affected children exhibited snoring, difficult or labored breathing, or mouth-breathing when asleep. Parents described problems such as overactivity, hyperactivity, a short attention span, an inability to sit still, learning disabilities, or other academic difficulties in their snoring children. And as we have seen, a chronic sleep deficit of only half an hour per night might cause impaired intellectual development.

در مطالعه‌ی دیگری که من انجام دادم، که آن هم در بیمارستان کودکان مموریال انجام شد، کودکان مبتلا به خروپف کمی بزرگتر، حدود شش سال سن داشتند و کل مدت خواب آنها حدود نیم ساعت کمتر از کودکان عادی بود. آنها همچنین بیدار شدن‌های شبانه‌ای داشتند که بیشتر طول می‌کشید، دیرتر به رختخواب می‌رفتند و بعد از رفتن به رختخواب، مدت بیشتری طول می‌کشید تا به خواب بروند. این کودکان مبتلا خروپف، تنفس دشوار یا سخت یا تنفس دهانی در خواب را نشان می‌دادند. والدین مشکلاتی مانند بیش‌فعالی، بیش‌فعالی، دامنه‌ی توجه کوتاه، عدم توانایی در آرام نشستن، ناتوانی در یادگیری یا سایر مشکلات تحصیلی را در کودکان خروپف خود توصیف کردند. و همانطور که دیده‌ایم، کمبود خواب مزمن تنها نیم ساعت در شب ممکن است باعث اختلال در رشد فکری شود.

Even in infants, snoring might be a problem. I studied a group of 141 normal infants between four and eight months of age. In these infants, 12 percent exhibited snoring and 10 percent exhibited mouth-breathing when asleep. These snoring infants slept one and a half hours less and awoke twice as often as infants who did not snore.

حتی در نوزادان، خروپف ممکن است یک مشکل باشد. من گروهی از ۱۴۱ نوزاد عادی بین چهار تا هشت ماهگی را مطالعه کردم. در این نوزادان، ۱۲ درصد خروپف و ۱۰ درصد تنفس دهانی در خواب داشتند. این نوزادان خروپف کننده یک ساعت و نیم کمتر از نوزادانی که خروپف نمی‌کردند می‌خوابیدند و دو برابر بیشتر از نوزادانی که خروپف نمی‌کردند بیدار می‌شدند.

In another study of infants about four months of age, cow’s milk allergy was thought to be the cause of brief night-sleep durations and frequent awakenings. Other studies have suggested that an allergy to cow’s milk protein can cause respiratory congestion.

در مطالعه دیگری روی نوزادان حدود چهار ماهه، آلرژی به شیر گاو علت خواب کوتاه شبانه و بیدار شدن‌های مکرر در نظر گرفته شد. مطالعات دیگر نشان داده‌اند که آلرژی به پروتئین شیر گاو می‌تواند باعث گرفتگی تنفسی شود.

PRACTICAL POINT

Although snoring reflects difficulty breathing during sleep, it is not related to sudden infant death syndrome (“crib death”).

نکته کاربردی

اگرچه خروپف نشان دهنده مشکل تنفس در طول خواب است، اما ارتباطی با سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (“مرگ گهواره”) ندارد.

The night waking in these snoring infants and the restless light sleep in older children probably represent protective arousals from sleep. As we learned earlier, these arousals mean that the child awakens or sleeps lightly in order to breathe better. When awake, the child breathes well, but the brain’s control over breathing is blunted during sleep stages. So, to prevent asphyxiation, the child awakens frequently, cries out at night, and has trouble maintaining prolonged, consolidated deep-sleep states. Here, the crying and waking at night and resistance to falling asleep are caused by a valid medical problem, not a behavioral problem, not nightmares, not a parenting problem.

بیدار شدن در شب در این نوزادان خروپف کننده و خواب سبک و ناآرام در کودکان بزرگتر احتمالاً نشان‌دهنده‌ی برانگیختگی‌های محافظتی از خواب است. همانطور که قبلاً آموختیم، این برانگیختگی‌ها به این معنی است که کودک برای تنفس بهتر، بیدار می‌شود یا خواب سبکی دارد. کودک هنگام بیداری، خوب نفس می‌کشد، اما کنترل مغز بر تنفس در مراحل خواب کند می‌شود. بنابراین، برای جلوگیری از خفگی، کودک مرتباً بیدار می‌شود، شب‌ها گریه می‌کند و در حفظ حالت‌های خواب عمیق طولانی و تثبیت شده مشکل دارد. در اینجا، گریه و بیدار شدن در شب و مقاومت در برابر خوابیدن ناشی از یک مشکل پزشکی معتبر است، نه یک مشکل رفتاری، نه کابوس، نه یک مشکل والدین.

Not all children who snore a lot have all of the problems listed above. Differences among snorers can probably be explained by differences in severity and duration of the underlying problems. Also, I have encountered many monster snorers with minimal problems because they habitually take very long naps or have been able to go to bed much earlier than their peers. In other words, there are snorers and there are snorers! Some, like myself, have never been studied, and except for occasional nightmares—like the ones of asphyxiation, drowning, or strangulation I have when sleeping on my back—do not suffer adversely from snoring. Other snorers are not so fortunate because their snoring is more severe, a result of enlarged adenoids or tonsils.

همه کودکانی که زیاد خروپف می‌کنند، همه مشکلات ذکر شده در بالا را ندارند. تفاوت‌های بین خروپف‌کنندگان احتمالاً می‌تواند با تفاوت در شدت و مدت مشکلات اساسی توضیح داده شود. همچنین، من با بسیاری از خروپف‌کنندگان غول‌پیکر با مشکلات جزئی مواجه شده‌ام، زیرا آنها معمولاً چرت‌های بسیار طولانی می‌زنند یا توانسته‌اند خیلی زودتر از همسالان خود به رختخواب بروند. به عبارت دیگر، خروپف کننده‌ها وجود دارند و خروپف کننده‌ها هم وجود دارند! برخی، مانند خود من، هرگز مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند و به جز کابوس‌های گاه به گاه – مانند کابوس‌های خفگی، غرق شدن یا خفه شدن که هنگام خوابیدن به پشت می‌بینم – از خروپف رنج نمی‌برند. سایر خروپف کننده‌ها آنقدر خوش شانس نیستند زیرا خروپف آنها شدیدتر است که ناشی از بزرگ شدن آدنوئیدها یا لوزه‌ها است.

PRACTICAL POINT

All children snore a little, and frequent colds or a bad hay fever season might cause more snoring, which usually does no harm. Consider snoring a problem when it gets progressively worse, is chronic or continuous, disrupts your child’s sleep, and affects daytime mood or performance. About 10 to 20 percent of children snore frequently.

نکته کاربردی

همه کودکان کمی خروپف می‌کنند و سرماخوردگی‌های مکرر یا فصل تب یونجه شدید ممکن است باعث خروپف بیشتر شود که معمولاً ضرری ندارد. خروپف را زمانی به عنوان یک مشکل در نظر بگیرید که به تدریج بدتر شود، مزمن یا مداوم باشد، خواب فرزندتان را مختل کند و بر خلق و خو یا عملکرد روزانه تأثیر بگذارد. حدود 10 تا 20 درصد از کودکان مرتباً خروپف می‌کنند.

The reason attention has been focused on the problem of enlarged adenoids and tonsils is that sleep researchers have proven that breathing is actually disordered during sleep. This is an important point, because when the child opens his mouth, the tonsils do not necessarily look enlarged. In fact, the adenoids and tonsils may cause partial airway obstruction in some children during sleep only because the neck muscles naturally relax and the airway thus narrows. In other words, the real problem in some children might not be enlarged adenoids or tonsils, but rather too much relaxation in the neck region during sleep. This relaxation of the muscles in the neck may permit enlarged tonsils or adenoids to swing toward the midline, causing a partial or complete blockage of the flow of air. If snoring appears to be disrupting your child’s sleep, consult with your physician. Your child’s doctor may have to do some tests to determine how serious the problem really is.

دلیل توجه به مشکل بزرگ شدن آدنوئیدها و لوزه‌ها این است که محققان خواب ثابت کرده‌اند که تنفس در طول خواب واقعاً مختل می‌شود. این نکته مهمی است، زیرا وقتی کودک دهان خود را باز می‌کند، لوزه‌ها لزوماً بزرگ به نظر نمی‌رسند. در واقع، آدنوئیدها و لوزه‌ها ممکن است در برخی از کودکان در طول خواب باعث انسداد جزئی راه هوایی شوند، فقط به این دلیل که عضلات گردن به طور طبیعی شل می‌شوند و در نتیجه راه هوایی باریک می‌شود. به عبارت دیگر، مشکل واقعی در برخی از کودکان ممکن است بزرگ شدن آدنوئیدها یا لوزه‌ها نباشد، بلکه شل شدن بیش از حد در ناحیه گردن در طول خواب باشد. این شل شدن عضلات گردن ممکن است باعث شود لوزه‌ها یا آدنوئیدهای بزرگ شده به سمت خط وسط بچرخند و باعث انسداد جزئی یا کامل جریان هوا شوند. اگر به نظر می‌رسد خروپف خواب فرزند شما را مختل می‌کند، با پزشک خود مشورت کنید. پزشک فرزند شما ممکن است مجبور شود آزمایش‌هایی انجام دهد تا مشخص شود مشکل واقعاً چقدر جدی است.

The term “sleep-related breathing disorders,” or SRBDs, was coined to describe those children who had snoring or heavy or loud breathing while sleeping, or who appear to have trouble struggling to breathe while sleeping, or who make a snorting sound and wake up. One research study conducted in 1997 directly connected SRBDs to attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). They calculated that about 25 percent of children with ADHD would have their symptoms eliminated by correcting their habitual snoring or SRBD. In 1998, two studies showed that SRBD was associated with extremely poor academic performance in first grade (improvement occurred upon removal of tonsils and adenoids) and also that SRBD was associated with difficulties with behavioral sleep disorders such as fighting sleep at night or bedtime battles. By 2002, the terminology had changed to “sleep-disordered breathing,” or SDB, but the message was the same. Inattention, hyperactivity, behavioral, and emotional difficulties are more common in children with SDB. Again, surgical intervention helped these children.

اصطلاح «اختلالات تنفسی مرتبط با خواب» یا SRBDs برای توصیف کودکانی ابداع شد که هنگام خواب خرناس می‌کشیدند یا تنفس سنگین یا بلند داشتند، یا به نظر می‌رسید که در هنگام خواب برای نفس کشیدن مشکل دارند، یا صدای خرناس مانندی ایجاد می‌کنند و از خواب می‌پرند. یک مطالعه تحقیقاتی که در سال ۱۹۹۷ انجام شد، SRBDs را مستقیماً به اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه (ADHD) مرتبط دانست. آنها محاسبه کردند که حدود ۲۵ درصد از کودکان مبتلا به ADHD با اصلاح خرناس همیشگی یا SRBD خود، علائمشان از بین می‌رود. در سال ۱۹۹۸، دو مطالعه نشان داد که SRBD با عملکرد تحصیلی بسیار ضعیف در کلاس اول مرتبط است (بهبود پس از برداشتن لوزه‌ها و آدنوئیدها رخ داد) و همچنین SRBD با مشکلات اختلالات رفتاری خواب مانند مبارزه با خواب در شب یا نبردهای قبل از خواب مرتبط است. تا سال ۲۰۰۲، این اصطلاح به «تنفس اختلال خواب» یا SDB تغییر یافت، اما پیام همان بود. بی‌توجهی، بیش‌فعالی، مشکلات رفتاری و عاطفی در کودکان مبتلا به SDB شایع‌تر است. باز هم، مداخله جراحی به این کودکان کمک کرد.

Locating the Problem

Try to suck through a wet paper soda straw. You can’t; it collapses. When we inhale, active neuromuscular forces keep our neck from collapsing like a wet straw. Sometimes things don’t work well during sleep and the neck muscles lose their tone. Sometimes the major problem involves the tongue, which may not stay in its proper position during sleep and flops backward, causing upper-airway obstruction.

پیدا کردن مشکل

سعی کنید از طریق یک نی نوشابه کاغذی مرطوب بمکید. نمی‌توانید؛ نی جمع می‌شود. وقتی نفس می‌کشیم، نیروهای عصبی-عضلانی فعال مانع از جمع شدن گردن ما مانند یک نی خیس می‌شوند. گاهی اوقات در طول خواب همه چیز خوب کار نمی‌کند و عضلات گردن حالت خود را از دست می‌دهند. گاهی اوقات مشکل اصلی مربوط به زبان است که ممکن است در طول خواب در موقعیت مناسب خود قرار نگیرد و به عقب بیفتد و باعث انسداد راه هوایی فوقانی شود.

Think of this as a neurological problem involving the brain’s control over our muscles while we sleep. The result is that the airway is not kept open during sleep. If it’s a neurological problem, then consider the possibility that there are other associated problems involving the brain: difficulty concentrating, poor school performance, excessive daytime sleepiness, or hyperactivity. If the major problem involves the tongue or neck muscles, removing the tonsils or adenoids might not help. So it is obviously important to determine the cause of the problem before considering surgery.

این را به عنوان یک مشکل عصبی در نظر بگیرید که مربوط به کنترل مغز بر عضلات ما در هنگام خواب است. نتیجه این است که راه هوایی در طول خواب باز نمی‌ماند. اگر مشکل عصبی است، احتمال وجود مشکلات مرتبط دیگری را که مغز را درگیر می‌کنند در نظر بگیرید: مشکل در تمرکز، عملکرد ضعیف در مدرسه، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز یا بیش‌فعالی. اگر مشکل اصلی مربوط به زبان یا عضلات گردن باشد، برداشتن لوزه‌ها یا آدنوئیدها ممکن است کمکی نکند. بنابراین بدیهی است که قبل از در نظر گرفتن جراحی، تعیین علت مشکل بسیار مهم است.

Children who snore and have many of those problems associated with poor breathing during sleep often have abnormal X-rays of the neck when viewed from the side. The most common abnormality is enlargement of the adenoids or tonsils. A simple X-ray might tell the entire story. But some children who snore might have normal X-rays and will require studies designed to document airway obstruction; it is important to pursue this before clinical problems develop.

کودکانی که خروپف می‌کنند و بسیاری از مشکلات مرتبط با تنفس ضعیف در طول خواب را دارند، اغلب در هنگام مشاهده از پهلو، عکس‌برداری با اشعه ایکس غیرطبیعی از گردن دارند. شایع‌ترین ناهنجاری، بزرگ شدن آدنوئیدها یا لوزه‌ها است. یک عکس‌برداری با اشعه ایکس ساده می‌تواند کل ماجرا را روشن کند. اما برخی از کودکانی که خروپف می‌کنند ممکن است عکس‌برداری با اشعه ایکس طبیعی داشته باشند و به مطالعاتی نیاز داشته باشند که برای اثبات انسداد راه هوایی طراحی شده‌اند. پیگیری این موضوع قبل از بروز مشکلات بالینی مهم است.

Studies that have been used to document obstructive breathing problems during sleep include actual measurements of respiratory flow through the nose, skin oxygen levels, and the carbon dioxide concentration in the air exhaled during sleep. Another type of sleep study, using fluoroscopy, may visualize the level of obstruction. CT scans during sleep also have been used to measure the cross-sectional area at different levels of the airway to determine the anatomical location of the airway narrowing.

مطالعاتی که برای اثبات مشکلات انسدادی تنفس در طول خواب استفاده شده‌اند، شامل اندازه‌گیری‌های واقعی جریان تنفسی از طریق بینی، سطح اکسیژن پوست و غلظت دی اکسید کربن در هوای بازدم شده در طول خواب است. نوع دیگری از مطالعه خواب، با استفاده از فلوروسکوپی، ممکن است سطح انسداد را تجسم کند. سی تی اسکن در طول خواب نیز برای اندازه‌گیری سطح مقطع در سطوح مختلف راه هوایی برای تعیین محل آناتومیکی تنگی راه هوایی استفاده شده است.

Electrocardiograms are useful because, in severe instances, the right side of the heart shows signs of strain. This strain can lead to pulmonary hypertension in long-standing cases.

الکتروکاردیوگرام مفید است زیرا در موارد شدید، سمت راست قلب علائم فشار را نشان می‌دهد. این فشار می‌تواند در موارد طولانی مدت منجر به فشار خون ریوی شود.

Pulmonary hypertension also occurs with massive obesity, as in Pickwickian syndrome. This is named after Dickens’s The Pickwick Papers, in which an extremely fat boy is pictured as standing motionless, barely awake, and feebly snoring. Massive obesity itself apparently causes difficulty breathing.

فشار خون ریوی همچنین با چاقی مفرط، مانند سندرم پیک‌ویک، رخ می‌دهد. این سندرم به نام «مقالات پیک‌ویک» اثر دیکنز نامگذاری شده است، که در آن پسری بسیار چاق در حالی که بی‌حرکت ایستاده، به سختی بیدار است و به سختی خرناس می‌کشد، به تصویر کشیده شده است. ظاهراً خود چاقی مفرط باعث مشکل در تنفس می‌شود.

Finding the Answers

If the tonsils or adenoids are causing significant airway obstruction, they should be removed. Sometimes a surgical procedure to correct an abnormal nasal septum solves the airway problem. Tracheostomy, or creating a breathing hole in the neck, is occasionally needed when the obstruction is due to airway closure or narrowing not caused by enlarged adenoids or tonsils. During the day, the hole is closed and covered by a collar. Oral devices are now available that keep the tongue from flopping backward, when that’s the major problem.

یافتن پاسخ‌ها

اگر لوزه‌ها یا آدنوئیدها باعث انسداد قابل توجه راه هوایی شوند، باید برداشته شوند. گاهی اوقات یک عمل جراحی برای اصلاح سپتوم غیرطبیعی بینی، مشکل راه هوایی را حل می‌کند. تراکئوستومی یا ایجاد سوراخ تنفسی در گردن، گاهی اوقات زمانی مورد نیاز است که انسداد به دلیل بسته شدن یا تنگ شدن راه هوایی باشد، نه به دلیل بزرگ شدن آدنوئیدها یا لوزه‌ها. در طول روز، سوراخ بسته شده و توسط یقه پوشانده می‌شود. اکنون دستگاه‌های دهانی در دسترس هستند که از عقب رفتن زبان، زمانی که مشکل اصلی است، جلوگیری می‌کنند.

OBSTRUCTIVE SLEEP APNEA

SNORING, DIFFICULT BREATHING, OR

MOUTH-BREATHING WHEN ASLEEP

ABNORMAL SLEEP SCHEDULE

BRIEF SLEEP DURATIONS

SLEEP FRAGMENTATION (PROTECTIVE AROUSALS)

NAP DEPRIVATION

PROLONGED LATENCY TO SLEEP

BEHAVIORAL, DEVELOPMENTAL,

AND ACADEMIC PROBLEMS

REVERSIBLE

FIGURE 8: POOR-QUALITY BREATHING CAUSES PROBLEMS

شکل ۸: تنفس بی‌کیفیت باعث ایجاد مشکل می‌شود

Weight reduction to correct obesity and management of allergies may be crucial nonsurgical treatments in some children. The management of allergies might include a trial of a diet without cow’s milk, making the bedroom dust-free by using efficient air purifiers, reducing the level of mold spores in the air by using dehumidifiers, or getting rid of pets. Nightly administration of decongestants or antihistamines are sometimes needed to reduce the allergy symptoms. Often, intranasal steroid sprays are used to keep the nasal airway open; this treatment avoids the side effects of oral decongestants. A “snore ball,” which is a small glass marble or half of a small rubber ball sewn to the pajamas or attached with a Velcro strap in the midback region, will prevent a back snorer from sleeping on his back.

کاهش وزن برای اصلاح چاقی و مدیریت آلرژی‌ها ممکن است درمان‌های غیرجراحی حیاتی در برخی از کودکان باشند. مدیریت آلرژی‌ها ممکن است شامل آزمایش رژیم غذایی بدون شیر گاو، عاری کردن اتاق خواب از گرد و غبار با استفاده از دستگاه‌های تصفیه هوای کارآمد، کاهش سطح هاگ‌های کپک در هوا با استفاده از دستگاه‌های رطوبت‌گیر یا خلاص شدن از شر حیوانات خانگی باشد. گاهی اوقات برای کاهش علائم آلرژی، تجویز شبانه داروهای ضد احتقان یا آنتی‌هیستامین‌ها مورد نیاز است. اغلب، از اسپری‌های استروئیدی داخل بینی برای باز نگه داشتن راه هوایی بینی استفاده می‌شود. این درمان از عوارض جانبی داروهای ضد احتقان خوراکی جلوگیری می‌کند. یک “توپ خروپف” که یک تیله شیشه‌ای کوچک یا نیمی از یک توپ لاستیکی کوچک است که به لباس خواب دوخته شده یا با یک بند ولکرو در ناحیه میانی پشت متصل می‌شود، مانع از خوابیدن فرد خروپف‌کننده به پشت می‌شود.

Enjoying the Cure

When treatment restores normal breathing during sleep, the loud snoring, daytime sleepiness, morning headaches, and other problems either disappear or are greatly reduced. Sleep patterns return to normal, and electrocardiogram abnormalities disappear. These changes are rapid and dramatic. For example, in one report, a thirteen-month-old boy was assessed as having the developmental level of an eleven-month-old baby before surgery, but five months after surgery, his developmental level had jumped past his real age, to the level of a twenty-month-old!

لذت بردن از درمان

وقتی درمان، تنفس طبیعی در طول خواب را بازیابی می‌کند، خروپف بلند، خواب‌آلودگی روزانه، سردردهای صبحگاهی و سایر مشکلات یا از بین می‌روند یا به میزان زیادی کاهش می‌یابند. الگوهای خواب به حالت عادی برمی‌گردند و ناهنجاری‌های الکتروکاردیوگرام از بین می‌روند. این تغییرات سریع و چشمگیر هستند. به عنوان مثال، در یک گزارش، یک پسر سیزده ماهه قبل از عمل جراحی، سطح رشدی یک کودک یازده ماهه را داشت، اما پنج ماه پس از عمل جراحی، سطح رشدی او از سن واقعی‌اش فراتر رفته و به سطح یک کودک بیست ماهه رسیده بود!

Remember, sleep deficits may directly cause behavioral, developmental, or academic problems. These problems are reversible when the sleep deficits are corrected (see Figure 8).

به یاد داشته باشید، کمبود خواب ممکن است مستقیماً باعث مشکلات رفتاری، رشدی یا تحصیلی شود. این مشکلات با اصلاح کمبود خواب قابل برگشت هستند (شکل 8 را ببینید).

One word of caution: If the problem has been long-standing, then once children are cured of their snoring or their allergies are under control, bad social or academic habits or chronic stresses in the family or school will still require the continuous attention of professionals, such as psychologists, tutors, or family therapists. The treated child is now a more rested child, however, and is in a better position to respond to this extra effort.

یک نکته احتیاطی: اگر مشکل طولانی مدت بوده است، پس از درمان خروپف کودکان یا کنترل آلرژی‌های آنها، عادات بد اجتماعی یا تحصیلی یا استرس‌های مزمن در خانواده یا مدرسه همچنان نیاز به توجه مداوم متخصصانی مانند روانشناسان، معلمان یا درمانگران خانواده خواهد داشت. با این حال، کودک تحت درمان اکنون آرامش بیشتری دارد و در موقعیت بهتری برای پاسخ به این تلاش اضافی قرار دارد.

Hyperactive Behavior

Educators and parents have used different terms to describe children with hyperactive behavior, but the current popular diagnosis is attention deficit hyperactivity disorder, commonly called “hyperactivity.” Hyperactivity in children is not usually thought to be related to snoring or severe allergies, although children suffering from ADHD, snoring problems, or allergies all have similar academic problems and characteristically poor sleep patterns.

رفتار بیش‌فعالی

مربیان و والدین از اصطلاحات مختلفی برای توصیف کودکانی که رفتار بیش‌فعالی دارند استفاده کرده‌اند، اما تشخیص رایج فعلی، اختلال بیش‌فعالی با کمبود توجه است که معمولاً “بیش‌فعالی” نامیده می‌شود. معمولاً تصور نمی‌شود که بیش‌فعالی در کودکان با خروپف یا آلرژی‌های شدید مرتبط باشد، اگرچه کودکانی که از ADHD، مشکلات خروپف یا آلرژی رنج می‌برند، همگی مشکلات تحصیلی مشابه و الگوهای خواب ضعیفی دارند.

Yet restless sleep, or increased amounts of movement during sleep, has been documented in hyperactive children. Could these turned-on school-age children be cranked up from chronically poor sleep habits that started in infancy?

با این حال، خواب بی‌قرار یا افزایش میزان حرکت در طول خواب در کودکان بیش‌فعال ثبت شده است. آیا این کودکان مدرسه‌ایِ تحریک‌پذیر می‌توانند از عادات خواب ضعیف مزمن که از نوزادی شروع شده است، ناشی شوند؟

I studied a group of boys whose ages were between four and eight months. Only boys were included, because most hyperactive school-age children are boys. The infant boys in my study also had active sleep patterns—they moved throughout the night in a restless fashion, with many small movements of the hands, feet, or eyes. They also had difficult to manage temperaments: They were irregular and withdrawing, had high intensity, were slow to adapt, and were moody. This temperamental cluster is thought to be common among hyperactive children as well. The results of my study showed that infant boys with more difficult temperaments and active sleep patterns also had briefer attention spans. Perhaps their motors were racing so fast, day and night, that they couldn’t sleep quietly at night or concentrate for prolonged periods when awake during the day.

من گروهی از پسران را که سنشان بین چهار تا هشت ماه بود، مطالعه کردم. فقط پسران در این مطالعه گنجانده شدند، زیرا بیشتر کودکان بیش فعال در سن مدرسه، پسر هستند. نوزادان پسر در مطالعه من نیز الگوهای خواب فعالی داشتند – آنها در طول شب به شکلی بی‌قرار حرکت می‌کردند و حرکات کوچک زیادی در دست‌ها، پاها یا چشم‌ها داشتند. آنها همچنین خلق و خوی دشواری داشتند: آنها نامنظم و گوشه‌گیر بودند، شدت بالایی داشتند، به کندی سازگار می‌شدند و دمدمی مزاج بودند. تصور می‌شود این خوشه خلق و خوی در بین کودکان بیش فعال نیز رایج است. نتایج مطالعه من نشان داد که نوزادان پسر با خلق و خوی دشوارتر و الگوهای خواب فعال‌تر، دامنه توجه کوتاه‌تری نیز داشتند. شاید موتورهای حرکتی آنها، روز و شب، آنقدر سریع بودند که نمی‌توانستند شب‌ها آرام بخوابند یا هنگام بیداری در طول روز برای مدت طولانی تمرکز کنند.

Another study I did involved preschool children at age three. It also showed that children who had increased motor activity when awake had a physically active sleep pattern. A child with active sleep patterns was more likely to be described in the following terms, taken from a questionnaire used to help diagnose hyperactivity:

مطالعه دیگری که من انجام دادم شامل کودکان پیش‌دبستانی در سن سه سالگی بود. همچنین نشان داد کودکانی که در هنگام بیداری فعالیت حرکتی بیشتری داشتند، الگوی خواب فعالی از نظر جسمی داشتند. کودکی با الگوهای خواب فعال بیشتر با عبارات زیر توصیف می‌شد که از پرسشنامه‌ای که برای تشخیص بیش فعالی استفاده می‌شود، گرفته شده است:

Restless or overactive

بی‌قرار یا بیش‌فعال

Excitable, impulsive

هیجان‌زده، تکانشی

Disturbs other children

کودکان دیگر را مختل می‌کند

Fails to finish things he starts—short attention span

در تمام کردن کارهایی که شروع می‌کند، شکست می‌خورد – دامنه توجه کوتاه

Constantly fidgeting

دائماً بی‌قرار است

Inattentive, easily distracted

بی‌توجه، به راحتی حواسش پرت می‌شود

Demands must be met immediately—easily frustrated

باید فوراً خواسته‌هایش برآورده شود – به راحتی ناامید می‌شود

Cries often and easily

اغلب و به راحتی گریه می‌کند

Mood changes quickly and drastically

خلق و خوی او به سرعت و به شدت تغییر می‌کند

Temper outbursts, explosive and unpredictable behavior

طغیان خشم، رفتار انفجاری و غیرقابل پیش‌بینی

Figure 9 summarizes my research suggesting how a transformation could take place from an extremely fussy/colicky/difficult temperament baby with brief sleep durations to a hyperactive school-age child. The upward-pointing arrows before certain terms mean that high ratings for rhythmicity signify irregularity and high ratings for persistence signify short attention spans. These infant traits are replaced by hyperactivity and increased intensity as the child becomes more fatigued. As an infant, the child would have been negative in mood and less easily adaptable due to brief sleep durations, and would have remained so at three years.

شکل ۹ خلاصه‌ای از تحقیقات من است که نشان می‌دهد چگونه یک تغییر می‌تواند از یک نوزاد بسیار بهانه‌گیر/قولنجی/دشوار مزاج با مدت زمان خواب کوتاه به یک کودک بیش‌فعال در سن مدرسه رخ دهد. فلش‌های رو به بالا قبل از برخی اصطلاحات به این معنی است که رتبه‌بندی بالا برای ریتمیک بودن نشان‌دهنده بی‌نظمی و رتبه‌بندی بالا برای پشتکار نشان‌دهنده دامنه توجه کوتاه است. این ویژگی‌های نوزادی با بیش‌فعالی و افزایش شدت با خستگی بیشتر کودک جایگزین می‌شوند. در نوزادی، کودک به دلیل مدت زمان خواب کوتاه، خلق و خوی منفی و سازگاری کمتری داشته و در سه سالگی نیز به همین شکل باقی می‌ماند.

Such children never learned how to fall asleep unassisted and had accumulated a chronic sleep loss, which caused chronic fatigue. As discussed in Chapter 3, this long-lasting fatigue turned such children “on,” making them more active night and day, and interfered with learning.

چنین کودکانی هرگز یاد نمی‌گرفتند که چگونه بدون کمک به خواب بروند و دچار کمبود خواب مزمن می‌شدند که باعث خستگی مزمن می‌شد. همانطور که در فصل ۳ بحث شد، این خستگی طولانی مدت چنین کودکانی را “هیجان‌زده” می‌کرد، آنها را شب و روز فعال‌تر می‌کرد و در یادگیری اختلال ایجاد می‌کرد.

Learning may suffer, then, in kids who do not sleep well because they breathe poorly during sleep or sleep too little, and who in turn suffer from chronic fatigue that causes hyperactivity. Figure 10 summarizes this entire cycle. It shows how crying and sleeping problems present at birth can trigger parental mismanagement. Parental mismanagement or breathing problems during sleep can in turn cause disturbed sleep, elevated levels of neurotransmitters, and a more aroused, alert, wakeful, irritable child. This turned-on state directly causes even more disturbed sleep because of heightened arousal levels. It also may indirectly cause parents to misperceive their child as not needing much sleep: “Johnny just won’t quit—he certainly doesn’t seem to be running out of gas.”

بنابراین، یادگیری ممکن است در کودکانی که به دلیل تنفس ضعیف در طول خواب یا خواب کم، خوب نمی‌خوابند و به نوبه خود از خستگی مزمن که باعث بیش‌فعالی می‌شود، رنج می‌برند، دچار مشکل شود. شکل 10 کل این چرخه را خلاصه می‌کند. این شکل نشان می‌دهد که چگونه گریه و مشکلات خواب موجود در بدو تولد می‌تواند باعث سوء مدیریت والدین شود. سوء مدیریت والدین یا مشکلات تنفسی در طول خواب می‌تواند به نوبه خود باعث اختلال در خواب، افزایش سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی و کودکی تحریک‌پذیرتر، هوشیارتر، بیدارتر و تحریک‌پذیرتر شود. این حالت برانگیختگی به دلیل افزایش سطح برانگیختگی، مستقیماً باعث اختلال در خواب می‌شود. همچنین ممکن است به طور غیرمستقیم باعث شود والدین فرزند خود را به اشتباه به عنوان کسی که به خواب زیادی نیاز ندارد، درک کنند: “جانی فقط تسلیم نمی‌شود – مطمئناً به نظر نمی‌رسد که انرژی‌اش تمام شده باشد.”

All of these factors in combination—the fatigued child who is too alert to sleep well, plus irregular, inconsistent parents who also are tired and anxious—conspire to produce a child who may find it difficult to concentrate, may seem hyperactive, or may have behavioral problems that make him difficult to manage. These school and behavioral problems make the parents even more anxious, and the cycle continues on and on. Of course, there may be other causes for school problems or hyper activity, but disturbed sleep appears to be one that is both preventable and treatable.

همه این عوامل در کنار هم – کودک خسته‌ای که برای خوب خوابیدن بیش از حد هوشیار است، به علاوه والدین نامنظم و متناقضی که آنها نیز خسته و مضطرب هستند – دست به دست هم می‌دهند تا کودکی را به وجود آورند که ممکن است تمرکز برایش دشوار باشد، ممکن است بیش‌فعال به نظر برسد یا ممکن است مشکلات رفتاری داشته باشد که مدیریت او را دشوار می‌کند. این مشکلات مدرسه و رفتاری، والدین را مضطرب‌تر می‌کند و این چرخه همچنان ادامه دارد. البته، ممکن است دلایل دیگری برای مشکلات مدرسه یا بیش‌فعالی وجود داشته باشد، اما به نظر می‌رسد اختلال خواب یکی از مواردی است که هم قابل پیشگیری و هم قابل درمان است.

FIGURE 9: TRANSFORMATION OF TEMPERAMENT CHARACTERISTICS ASSOCIATED WITH BRIEF SLEEP DURATIONS

شکل ۹: دگرگونی ویژگی‌های خلق و خو مرتبط با مدت زمان کوتاه خواب

FIGURE 10: DISTURBED SLEEP

شکل 10: خواب آشفته

Seasonal Affective Disorder

Seasonal affective disorder (SAD) is commonly known as winter depression. Symptoms of depression include feeling blue or sad; decreased interest or pleasure in activities; dramatic weight gain or weight loss, or failure to gain weight normally; sleeping too little or too much; behaving very restlessly or in a very slowed-down manner; fatigue or loss of energy; feelings of worthlessness; indecisiveness or difficulty in concentrating; and recurrent thoughts of death or suicide. Not all of these symptoms need to be present, but when many occur daily for extended periods of time, the diagnosis of depression has to be considered. When these symptoms tend to occur only or mainly during the months of October and November, then seasonal affective disorder may be the problem.

اختلال عاطفی فصلی

اختلال عاطفی فصلی (SAD) معمولاً به عنوان افسردگی زمستانی شناخته می‌شود. علائم افسردگی شامل احساس غم یا اندوه؛ کاهش علاقه یا لذت در فعالیت‌ها؛ افزایش یا کاهش وزن چشمگیر، یا عدم افزایش وزن طبیعی؛ خواب خیلی کم یا خیلی زیاد؛ رفتار بسیار بی‌قرار یا به شیوه‌ای بسیار کند؛ خستگی یا از دست دادن انرژی؛ احساس بی‌ارزشی؛ بی‌تصمیمی یا مشکل در تمرکز؛ و افکار مکرر مرگ یا خودکشی است. لازم نیست همه این علائم وجود داشته باشند، اما وقتی بسیاری از آنها روزانه برای مدت طولانی رخ می‌دهند، باید تشخیص افسردگی در نظر گرفته شود. وقتی این علائم فقط یا عمدتاً در ماه‌های اکتبر و نوامبر رخ می‌دهند، ممکن است مشکل اختلال عاطفی فصلی باشد.

The reduced amount of daylight during winter, with its short days and long nights, seems to cause the depressive symptoms, and treatment may include using a bank of special fluorescent lamps behind a plastic diffusing screen. The intensity of light needed, the duration of the light treatment, and the risks bright-light treatment may pose for the eyes are currently being investigated. Light therapy has been shown to be effective in children, but it’s not like taking penicillin for a strep throat, so if you think your child might have SAD, your best bet is to contact a sleep disorders center for evaluation and treatment.

به نظر می‌رسد کاهش میزان نور روز در زمستان، با روزهای کوتاه و شب‌های طولانی، باعث علائم افسردگی می‌شود و درمان ممکن است شامل استفاده از مجموعه‌ای از لامپ‌های فلورسنت مخصوص در پشت یک صفحه پخش‌کننده پلاستیکی باشد. شدت نور مورد نیاز، مدت زمان نوردرمانی و خطراتی که نوردرمانی ممکن است برای چشم‌ها ایجاد کند، در حال حاضر در حال بررسی است. نوردرمانی در کودکان مؤثر نشان داده شده است، اما مانند مصرف پنی‌سیلین برای گلودرد استرپتوکوکی نیست، بنابراین اگر فکر می‌کنید فرزندتان ممکن است دچار اختلال عاطفی فصلی (SAD) باشد، بهترین راه این است که برای ارزیابی و درمان با یک مرکز اختلالات خواب تماس بگیرید.

Survey studies have shown that between 2 and 5 percent of children between the ages of nine and nineteen fulfill diagnostic criteria for SAD. More symptoms appear in northern regions, where days are significantly shorter in winter, compared to southern regions. So if you have an older child who seems not to be doing well after the first few months of the school year, consider the possibility that it is not the teacher, the coach, or the increased homework load, but winter depression.

مطالعات پیمایشی نشان داده‌اند که بین ۲ تا ۵ درصد از کودکان بین نه تا نوزده سال، معیارهای تشخیصی اختلال عاطفی فصلی را دارند. علائم بیشتری در مناطق شمالی، جایی که روزها در زمستان به طور قابل توجهی کوتاه‌تر هستند، در مقایسه با مناطق جنوبی، ظاهر می‌شود. بنابراین اگر فرزند بزرگتری دارید که به نظر می‌رسد پس از چند ماه اول سال تحصیلی خوب عمل نمی‌کند، این احتمال را در نظر بگیرید که مشکل نه معلم، مربی یا افزایش حجم تکالیف، بلکه افسردگی زمستانی باشد.

Bed-wetting

Bed-wetting during sleep occurs in about 20 percent of children at age four and 10 percent at age five. By the age often, it occurs in about 5 percent of children. The exact cause of bed-wetting is not known. It is not caused by emotional problems. It tends to occur more often in boys and has a tendency to be inherited. Pediatricians or pediatric urologists may offer bladder-training strategies or other treatments, but it is difficult to prove that one treatment works best, as most children outgrow the problem. Restricting fluids before bedtime does not work.

شب ادراری

شب ادراری در خواب در حدود ۲۰ درصد از کودکان در سن چهار سالگی و ۱۰ درصد در سن پنج سالگی رخ می‌دهد. با افزایش سن، این اتفاق اغلب در حدود ۵ درصد از کودکان رخ می‌دهد. علت دقیق شب ادراری مشخص نیست. این مشکل ناشی از مشکلات عاطفی نیست. این مشکل بیشتر در پسران رخ می‌دهد و تمایل به ارثی بودن دارد. متخصصان اطفال یا اورولوژیست‌های اطفال ممکن است استراتژی‌های آموزش مثانه یا سایر درمان‌ها را ارائه دهند، اما اثبات اینکه یک درمان بهترین نتیجه را می‌دهد دشوار است، زیرا اکثر کودکان با بزرگ شدن بر این مشکل غلبه می‌کنند. محدود کردن مایعات قبل از خواب مؤثر نیست.

I find that moisture alarms are an effective treatment for bed-wetting. These alarms wake the child as he begins to urinate. This seems to disturb the sleeping brain, and so to prevent such an abrupt arousal from the alarm in the future, the brain controls the bladder better and prevents urination.

من متوجه شده‌ام که هشدارهای رطوبت، درمان مؤثری برای شب ادراری هستند. این هشدارها کودک را هنگام شروع ادرار کردن بیدار می‌کنند. به نظر می‌رسد این امر مغز در حال خواب را مختل می‌کند و بنابراین برای جلوگیری از چنین برانگیختگی ناگهانی ناشی از هشدار در آینده، مغز مثانه را بهتر کنترل می‌کند و از ادرار کردن جلوگیری می‌کند.

Sometimes the alarm does not rouse the child, so the parent has to be able to hear the alarm in order to wake the child. The reason the child might sleep through the alarm is that bed-wetters appear to have very deep sleep. Even though older research suggests that bed-wetters are not more difficult to awaken than children who are not bed-wetters, this deep sleep may be a major part of the problem for some children.

گاهی اوقات زنگ هشدار کودک را بیدار نمی‌کند، بنابراین والدین باید بتوانند زنگ هشدار را بشنوند تا کودک را بیدار کنند. دلیل اینکه کودک ممکن است با وجود زنگ هشدار بخوابد این است که به نظر می‌رسد کودکانی که شب ادراری دارند، خواب بسیار عمیقی دارند. اگرچه تحقیقات قدیمی‌تر نشان می‌دهد که بیدار کردن کودکانی که شب ادراری دارند، دشوارتر از کودکانی نیست که شب ادراری ندارند، اما این خواب عمیق ممکن است بخش عمده‌ای از مشکل برخی از کودکان باشد.

In my experience, some children with too-late bedtimes or severe allergies causing difficulty breathing through the nose appear to be overtired during the day and wet at night. When they are helped to sleep better, they often appear to be better rested during the day and drier at night. The most dramatic “cures” of bed-wetting sometimes occur when enlarged adenoids or tonsils are removed. Now the child breathes easier during sleep, sleeps better, and becomes drier.

طبق تجربه من، برخی از کودکانی که دیر به رختخواب می‌روند یا آلرژی‌های شدید باعث مشکل در تنفس از طریق بینی می‌شوند، در طول روز بیش از حد خسته و در شب خیس می‌شوند. وقتی به آنها کمک می‌شود تا بهتر بخوابند، اغلب به نظر می‌رسد که در طول روز بهتر استراحت می‌کنند و در شب خشک‌تر هستند. چشمگیرترین “درمان‌های” شب ادراری گاهی اوقات زمانی رخ می‌دهد که آدنوئیدها یا لوزه‌های بزرگ شده برداشته شوند. اکنون کودک در طول خواب راحت‌تر نفس می‌کشد، بهتر می‌خوابد و خشک‌تر می‌شود.