راز خواب؛ اختلالات روانپزشکی که بر خواب تأثیر می‌گذارند

THE MYSTERY. Do sleep problems cause psychiatric disease? Or is it the other way around? Sleep problems are an extremely common feature of all psychiatric disorders, while the medications used to treat psychiatric conditions can cause insomnia, daytime sleepiness, and restless legs.

معما. آیا مشکلات خواب باعث بیماری روانی می‌شود؟ یا برعکس؟ مشکلات خواب یکی از ویژگی‌های بسیار رایج همه اختلالات روانی است، در حالی که داروهایی که برای درمان بیماری‌های روانی استفاده می‌شوند می‌توانند باعث بی‌خوابی، خواب‌آلودگی در طول روز و سندرم پای بی‌قرار شوند.

The Case of the Woman on Stress Leave

When I first see certain patients, I notice that they look intensely sad, and I know that no matter what tests I do or what medical problems I find, I might never get to the root of their problems. Such was the case with a woman in her sixties who had been referred to me because she had severe sleepiness. I studied her appearance for clues that might shed light on the cause of her problem. She was roughly fifty pounds overweight and poorly groomed; her hair was uncombed and her clothes were ill fitting and old. The expression on her face was sad and withdrawn.

مورد زنی که در مرخصی استرس‌زا است

وقتی برای اولین بار بیماران خاصی را می‌بینم، متوجه می‌شوم که آنها به شدت غمگین به نظر می‌رسند و می‌دانم که مهم نیست چه آزمایش‌هایی انجام دهم یا چه مشکلات پزشکی پیدا کنم، ممکن است هرگز ریشه مشکلات آنها را پیدا نکنم. چنین بود در مورد زنی شصت ساله که به دلیل خواب‌آلودگی شدید به من ارجاع داده شده بود. من ظاهر او را برای یافتن سرنخ‌هایی که ممکن است علت مشکل او را روشن کند، بررسی کردم. او تقریباً پنجاه پوند اضافه وزن داشت و به خوبی آرایش نکرده بود؛ موهایش شانه نشده بود و لباس‌هایش نامناسب و قدیمی بود. حالت چهره‌اش غمگین و گوشه‌گیر بود.

Her doctor suspected that her daytime sleepiness might be caused by sleep apnea, so he sent her to me for evaluation. She did have the common symptoms of sleep apnea. She snored, stopped breathing during sleep, and was overweight. But there was more. Many nights she experienced severe restlessness and difficulty falling asleep.

پزشکش گمان کرد که خواب‌آلودگی روزانه او ممکن است ناشی از آپنه خواب باشد، بنابراین او را برای ارزیابی نزد من فرستاد. او علائم رایج آپنه خواب را داشت. او خروپف می‌کرد، در طول خواب نفسش بند می‌آمد و اضافه وزن داشت. اما موارد بیشتری هم وجود داشت. او شب‌های زیادی بی‌قراری شدید و مشکل در به خواب رفتن را تجربه می‌کرد.

When I asked her about her work, she explained that she was on medical disability—stress leave. She had been a senior executive at a bank, in charge of the loan department, but was now unable to work. She blamed her current situation on the poor economy and a nervous breakdown; her doctor was treating her for depression. She was also convinced that if her poor nighttime sleep and daytime sleepiness could be treated, all her problems would go away. It turned out that her treatment for severe depression involved several medications that could both disrupt her nighttime sleep and make her sleepy during the day. But she might also have a sleep disorder such as sleep apnea that could worsen her depression. I knew that this was going to be a tough case.

وقتی از او در مورد کارش پرسیدم، توضیح داد که در مرخصی پزشکی به دلیل ناتوانی و استرس است. او قبلاً مدیر ارشد یک بانک و مسئول بخش وام بود، اما اکنون قادر به کار کردن نبود. او وضعیت فعلی خود را به اقتصاد ضعیف و فروپاشی عصبی نسبت می‌داد؛ پزشکش او را برای افسردگی درمان می‌کرد. او همچنین متقاعد شده بود که اگر خواب شبانه ضعیف و خواب‌آلودگی روزانه‌اش درمان شود، تمام مشکلاتش از بین خواهد رفت. معلوم شد که درمان افسردگی شدید او شامل چندین دارو است که هم می‌تواند خواب شبانه‌اش را مختل کند و هم باعث خواب‌آلودگی او در طول روز شود. اما او همچنین ممکن است اختلال خوابی مانند آپنه خواب داشته باشد که می‌تواند افسردگی او را بدتر کند. می‌دانستم که این یک مورد دشوار خواهد بود.

Her sleep test showed that she moved a great deal during sleep and she stopped breathing about six times an hour. Although her breathing pattern improved when she was tested while being treated with continuous positive airway pressure, her sleep was still unstable, partly because of excessive movements. I knew the cause of her sleep-breathing disorder, but the solution for the movements would be more difficult.

آزمایش خواب او نشان داد که او در طول خواب زیاد حرکت می‌کند و حدود شش بار در ساعت نفس کشیدنش متوقف می‌شود. اگرچه الگوی تنفس او هنگام آزمایش در حالی که با فشار مثبت مداوم راه هوایی درمان می‌شد، بهبود یافت، اما خواب او هنوز ناپایدار بود، تا حدی به دلیل حرکات بیش از حد. من علت اختلال تنفس در خواب او را می‌دانستم، اما راه‌حل برای حرکات دشوارتر بود.

Mental Disorders and Sleep

Mental disorders of various severity are very common, and they often coexist with sleep disorders or cause sleep problems. In a survey of European countries published in 2011 it was shown that over a third of the total European population suffers from a mental disorder of some sort. The two most frequent were anxiety disorders (affecting 14 percent of the population) and depression (affecting 6.9 percent of the population). The report also found that insomnia affected 7 percent of the population.

اختلالات روانی و خواب

اختلالات روانی با شدت‌های مختلف بسیار رایج هستند و اغلب با اختلالات خواب همراه هستند یا باعث مشکلات خواب می‌شوند. در یک نظرسنجی از کشورهای اروپایی که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، نشان داده شد که بیش از یک سوم از کل جمعیت اروپا از نوعی اختلال روانی رنج می‌برند. دو مورد از شایع‌ترین اختلالات، اختلالات اضطرابی (که ۱۴ درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد) و افسردگی (که ۶.۹ درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد) بودند. این گزارش همچنین نشان داد که بی‌خوابی ۷ درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار داده است.

The costs of treating mental disorders are huge. Another European study in 2011 reported the costs to society of mental and sleep disorders. The cost in billions of euros broke down as follows: addiction, 65.7; anxiety disorders, 74.4; mood disorders, 113.4; psychotic disorders, 93.9; and sleep disorders, 35.4.

هزینه‌های درمان اختلالات روانی بسیار زیاد است. یک مطالعه اروپایی دیگر در سال ۲۰۱۱ هزینه‌های اختلالات روانی و خواب را برای جامعه گزارش کرد. هزینه‌ها به میلیاردها یورو به شرح زیر است: اعتیاد، ۶۵.۷؛ اختلالات اضطرابی، ۷۴.۴؛ اختلالات خلقی، ۱۱۳.۴؛ اختلالات روان‌پریشی، ۹۳.۹؛ و اختلالات خواب، ۳۵.۴.

Symptoms of a mental disorder and sleep problems are often interwoven. Sleep disturbance is a very common occurrence in mental illnesses, and the disturbed sleep, in turn, can cause daytime sleepiness and other symptoms, which can then worsen the symptoms of the mental disorder. In fact, disturbed sleep can itself cause a mental disorder. Furthermore, some of the symptoms of sleep disorders are similar to the symptoms seen in psychiatric conditions, and many people with sleep disorders are misdiagnosed as having a mental condition.

علائم اختلال روانی و مشکلات خواب اغلب در هم تنیده هستند. اختلال خواب یک اتفاق بسیار رایج در بیماری‌های روانی است و خواب آشفته به نوبه خود می‌تواند باعث خواب‌آلودگی در طول روز و سایر علائم شود که می‌تواند علائم اختلال روانی را بدتر کند. در واقع، خواب آشفته خود می‌تواند باعث یک اختلال روانی شود. علاوه بر این، برخی از علائم اختلالات خواب مشابه علائمی است که در بیماری‌های روانی مشاهده می‌شود و بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات خواب به اشتباه به عنوان یک بیماری روانی تشخیص داده می‌شوند.

To confuse matters even further, the drugs used to treat psychiatric conditions frequently cause sleep disturbance. Often it is very difficult to figure out the source of a particular symptom. Medications used to treat depression, for example, can cause restless legs syndrome (see Chapter 11), and drugs that treat schizophrenia can cause weight gain, which in turn may cause sleep apnea (Chapter 12).

برای پیچیده‌تر کردن مسائل، داروهایی که برای درمان بیماری‌های روانی استفاده می‌شوند اغلب باعث اختلال خواب می‌شوند. اغلب تشخیص منبع یک علامت خاص بسیار دشوار است. به عنوان مثال، داروهایی که برای درمان افسردگی استفاده می‌شوند می‌توانند باعث سندرم پای بی‌قرار شوند (به فصل 11 مراجعه کنید) و داروهایی که اسکیزوفرنی را درمان می‌کنند می‌توانند باعث افزایش وزن شوند که به نوبه خود ممکن است باعث آپنه خواب شود (فصل 12).

The category “psychiatric illness” or “mental illness” lumps together many conditions in which patients experience changes in mood, perception of reality, thought processes, or behavior. Traditionally, these were not considered medical disorders but were classified as disorders of the mind. We now know that several of these conditions are caused by biochemical abnormalities involving the brain, and treatment often involves correcting the biochemical abnormalities.

دسته‌بندی «بیماری روانی» یا «بیماری روانی» بسیاری از شرایطی را که در آنها بیماران تغییراتی در خلق و خو، درک واقعیت، فرآیندهای فکری یا رفتار تجربه می‌کنند، در یک جا جمع می‌کند. به طور سنتی، این موارد اختلالات پزشکی محسوب نمی‌شدند، بلکه به عنوان اختلالات ذهنی طبقه‌بندی می‌شدند. اکنون می‌دانیم که چندین مورد از این بیماری‌ها ناشی از ناهنجاری‌های بیوشیمیایی مغز هستند و درمان اغلب شامل اصلاح ناهنجاری‌های بیوشیمیایی است.

The important association between sleep and mental illness cannot be overstated. A 2016 study found that people with any mental disorder who reported disturbed sleep were more likely to have suicidal thoughts or to plan or attempt suicide.

ارتباط مهم بین خواب و بیماری روانی را نمی‌توان نادیده گرفت. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ نشان داد که افراد مبتلا به هرگونه اختلال روانی که خواب آشفته را گزارش کرده‌اند، بیشتر احتمال دارد که افکار خودکشی داشته باشند یا برای خودکشی برنامه‌ریزی یا اقدام کنند.

The mental disorders we most often see at the sleep clinic in association with sleep problems are disorders of mood (such as depression and bipolar disorder), disorders of thought (such as schizophrenia), and anxiety disorders (including panic disorder and posttraumatic stress disorder, which is often seen in military veterans).

اختلالات روانی که اغلب در کلینیک خواب در ارتباط با مشکلات خواب مشاهده می‌کنیم، اختلالات خلقی (مانند افسردگی و اختلال دوقطبی)، اختلالات فکری (مانند اسکیزوفرنی) و اختلالات اضطرابی (از جمله اختلال هراس و اختلال استرس پس از سانحه که اغلب در جانبازان نظامی دیده می‌شود) هستند.

Disorders of Mood

Mood disorders are broken into two general types, depression and bipolar disorder. People with depression feel sad most of the time even when there is no apparent reason for the feeling. In children and teenagers, depression sometimes manifests as irritability instead of sadness. Some people have a condition called dysthymia in which there is a chronic depressed mood, but it is not severe enough to be classified as a major depression.

اختلالات خلقی

اختلالات خلقی به دو نوع کلی تقسیم می‌شوند، افسردگی و اختلال دوقطبی. افراد مبتلا به افسردگی بیشتر اوقات احساس غم می‌کنند، حتی زمانی که هیچ دلیل واضحی برای این احساس وجود ندارد. در کودکان و نوجوانان، افسردگی گاهی اوقات به جای غم، به صورت تحریک‌پذیری بروز می‌کند. برخی افراد مبتلا به بیماری به نام دیستیمیا هستند که در آن خلق و خوی افسرده مزمن وجود دارد، اما آنقدر شدید نیست که به عنوان افسردگی اساسی طبقه‌بندی شود.

DEPRESSION

A previous diagnosis of depression is particularly common in female patients who come to the sleep clinic. In my practice, about 21 percent of women referred for sleep apnea were being treated for depression, compared to only 7 percent of men referred for the same condition. About 8 percent of North American adults can expect to have severe depression at some time in their lives. Most of those affected will be women. It is important to note, however, that many of the patients being treated for depression were not depressed. They were sleepy, and they had been misdiagnosed.

افسردگی

تشخیص قبلی افسردگی به ویژه در بیماران زن مراجعه کننده به کلینیک خواب رایج است. در مطب من، حدود ۲۱ درصد از زنانی که به دلیل آپنه خواب مراجعه می‌کردند، به دلیل افسردگی تحت درمان بودند، در حالی که تنها ۷ درصد از مردان به همین دلیل مراجعه می‌کردند. حدود ۸ درصد از بزرگسالان آمریکای شمالی می‌توانند انتظار داشته باشند که در مقطعی از زندگی خود دچار افسردگی شدید شوند. بیشتر افراد مبتلا، زن خواهند بود. با این حال، توجه به این نکته مهم است که بسیاری از بیمارانی که به دلیل افسردگی تحت درمان قرار می‌گرفتند، افسرده نبودند. آنها خواب‌آلود بودند و بیماری آنها به اشتباه تشخیص داده شده بود.

Links between sleep and depression are very strong. Insomnia is present in about 75 percent of depressed patients, and daytime sleepiness is present in about 40 percent of young depressed adults. Insomnia and sleepiness affect quality of life, and have been reported to be a risk factor for suicide. Depression is a very serious condition, and most depressed people have sleep problems.

ارتباط بین خواب و افسردگی بسیار قوی است. بی‌خوابی در حدود ۷۵ درصد از بیماران افسرده و خواب‌آلودگی در طول روز در حدود ۴۰ درصد از بزرگسالان جوان افسرده وجود دارد. بی‌خوابی و خواب‌آلودگی بر کیفیت زندگی تأثیر می‌گذارد و گزارش شده است که یک عامل خطر برای خودکشی است. افسردگی یک بیماری بسیار جدی است و بیشتر افراد افسرده مشکلات خواب دارند.

Depression in adolescents. In my clinic I have seen many children being treated for depression who were referred because of insomnia or excessive daytime sleepiness. Before puberty, boys and girls experience about the same rates of depression. Between the ages of eleven and thirteen, however, there is a dramatic rise in the rate of depression in girls. By age fifteen, girls are twice as likely as boys to have been depressed. The stresses of adolescence, including physical, emotional, and hormonal changes, seem to affect girls more. Female high school students have higher rates of depression, anxiety disorders, and eating disorders than their male counterparts. The reason for this difference is, at least in part, related to hormones.

افسردگی در نوجوانان. در کلینیک من، کودکان زیادی را دیده‌ام که به دلیل بی‌خوابی یا خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز تحت درمان افسردگی قرار گرفته‌اند. قبل از بلوغ، پسران و دختران تقریباً میزان افسردگی یکسانی را تجربه می‌کنند. با این حال، بین سنین یازده تا سیزده سالگی، افزایش چشمگیری در میزان افسردگی در دختران وجود دارد. تا سن پانزده سالگی، دختران دو برابر پسران احتمال افسردگی دارند. به نظر می‌رسد استرس‌های دوران نوجوانی، از جمله تغییرات جسمی، عاطفی و هورمونی، دختران را بیشتر تحت تأثیر قرار می‌دهد. دانش‌آموزان دختر دبیرستانی نسبت به همتایان پسر خود، میزان بالاتری از افسردگی، اختلالات اضطرابی و اختلالات خوردن دارند. دلیل این تفاوت، حداقل تا حدی، مربوط به هورمون‌ها است.

A 2016 study found that disturbed sleep in depressed children may be a predictor of suicidal behavior. It is important to stress that at times patients might be misdiagnosed as having depression. Sleepiness, an important symptom of narcolepsy and sleep apnea, has been mischaracterized in some patients as a symptom of depression, for example. Similarly, some teenagers whose circadian clock has changed so that they are sleepy later at night (see Chapter 8) and have to be dragged out of bed in the morning have been misdiagnosed with depression. Imagine carrying a diagnosis you do not have for the rest of your life!

یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ نشان داد که خواب آشفته در کودکان افسرده ممکن است پیش‌بینی‌کننده رفتار خودکشی باشد. تأکید بر این نکته مهم است که گاهی اوقات ممکن است بیماران به اشتباه به عنوان مبتلا به افسردگی تشخیص داده شوند. به عنوان مثال، خواب‌آلودگی، که یک علامت مهم نارکولپسی و آپنه خواب است، در برخی از بیماران به اشتباه به عنوان علامت افسردگی توصیف شده است. به طور مشابه، برخی از نوجوانانی که ساعت شبانه‌روزی آنها تغییر کرده است به طوری که اواخر شب خواب‌آلود هستند (به فصل ۸ مراجعه کنید) و صبح‌ها باید از رختخواب بیرون کشیده شوند، به اشتباه به عنوان افسردگی تشخیص داده شده‌اند. تصور کنید که تشخیصی را که تا آخر عمر ندارید، با خود حمل می‌کنید!

Depression in women. Sex hormones can cause fluctuations in mood that can lead to depression. These hormonally related fluctuations occur during the menstrual cycle (discussed in Chapter 3), during pregnancy and the time following childbirth (Chapter 4), and in the time immediately before, during, and after menopause (Chapter 5). Some women experience severe mood and physical changes associated with the menstrual cycle. Symptoms include irritability, depressed feelings, and physical changes such as bloating, tender or painful breasts, and cramps. This is premenstrual syndrome (PMS). The symptoms are worse during the days before menstruation starts. When the mood changes are severe, the disorder is called premenstrual dysphoric disorder (PMDD). All these conditions can lead to sleep disruption.

افسردگی در زنان. هورمون‌های جنسی می‌توانند باعث نوسانات خلقی شوند که می‌تواند منجر به افسردگی شود. این نوسانات مرتبط با هورمون‌ها در طول چرخه قاعدگی (که در فصل ۳ مورد بحث قرار گرفته است)، در دوران بارداری و زمان پس از زایمان (فصل ۴) و در زمان بلافاصله قبل، حین و بعد از یائسگی (فصل ۵) رخ می‌دهد. برخی از زنان تغییرات شدید خلقی و جسمی مرتبط با چرخه قاعدگی را تجربه می‌کنند. علائم شامل تحریک‌پذیری، احساس افسردگی و تغییرات جسمی مانند نفخ، حساس شدن یا دردناک شدن سینه‌ها و گرفتگی عضلات است. این سندرم پیش از قاعدگی (PMS) است. علائم در روزهای قبل از شروع قاعدگی بدتر می‌شوند. وقتی تغییرات خلقی شدید باشد، این اختلال، اختلال ملال پیش از قاعدگی (PMDD) نامیده می‌شود. همه این شرایط می‌توانند منجر به اختلال خواب شوند.

Mood swings are also common in pregnancy, and some pregnant women might become depressed. Women who are trying to become pregnant or who are infertile can be under great stress, but there is no evidence that stress alone leads to depression. Nor is there evidence that having an abortion leads to depression.

نوسانات خلقی نیز در دوران بارداری رایج است و برخی از زنان باردار ممکن است افسرده شوند. زنانی که قصد بارداری دارند یا نابارور هستند، می‌توانند تحت استرس زیادی قرار گیرند، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد استرس به تنهایی منجر به افسردگی می‌شود. همچنین هیچ مدرکی وجود ندارد که سقط جنین منجر به افسردگی شود.

The days and weeks that follow giving birth are a high-risk time for women who have had a major psychiatric illness. Some women experience postpartum depression, an extreme mood disorder that requires medical intervention. Such women often have had symptoms or a history of depression before they became pregnant. Motherhood, with all its demands and stresses, increases the risk of depression.

روزها و هفته‌های پس از زایمان، برای زنانی که بیماری روانی عمده‌ای داشته‌اند، زمان پرخطری است. برخی از زنان افسردگی پس از زایمان را تجربه می‌کنند، یک اختلال خلقی شدید که نیاز به مداخله پزشکی دارد. چنین زنانی اغلب قبل از بارداری علائم یا سابقه افسردگی داشته‌اند. مادر شدن، با تمام نیازها و استرس‌هایش، خطر افسردگی را افزایش می‌دهد.

Although menopause is a time when women’s hormone levels are changing drastically, it rarely leads to depression. Many menopausal women can have sleep problems, however, because of symptoms such as hot flashes.

اگرچه یائسگی زمانی است که سطح هورمون‌های زنان به شدت تغییر می‌کند، اما به ندرت منجر به افسردگی می‌شود. با این حال، بسیاری از زنان یائسه به دلیل علائمی مانند گرگرفتگی می‌توانند مشکلات خواب داشته باشند.

Hormonal differences offer a partial explanation of why depression is so much more common in women than men, but some scientists also believe that the greater stresses that many women face are another factor. These stresses can include having major responsibilities both at home and at work, being a single parent, trying to make ends meet financially, and being the main care-giver for children and/or aging or sick parents. Many of my women patients who have had sleep problems related to depression were in the process of divorce or were in a poor relationship. Others had children who had marital or other problems. Rates of depression are highest among men and women who are separated or divorced and lowest among those who are married. The quality and stability of a marriage can play a role in depression. Sometimes depression in women is related to a lack of intimacy and a confiding relationship; sometimes it is linked to frequent or severe marital disputes. Women in unhappy marriages have very high rates of depression.

تفاوت‌های هورمونی تا حدودی توضیح می‌دهند که چرا افسردگی در زنان بسیار شایع‌تر از مردان است، اما برخی دانشمندان همچنین معتقدند که استرس‌های بیشتری که بسیاری از زنان با آن مواجه هستند، عامل دیگری است. این استرس‌ها می‌تواند شامل داشتن مسئولیت‌های عمده در خانه و محل کار، والد مجرد بودن، تلاش برای تأمین مالی و مراقبت اصلی از کودکان و/یا والدین پیر یا بیمار بودن باشد. بسیاری از بیماران زن من که مشکلات خواب مرتبط با افسردگی داشته‌اند، در حال طلاق یا در یک رابطه ضعیف بودند. برخی دیگر فرزندانی داشتند که مشکلات زناشویی یا سایر مشکلات داشتند. میزان افسردگی در بین مردان و زنانی که از هم جدا شده‌اند یا مطلقه هستند، بالاترین و در بین افراد متأهل کمترین است. کیفیت و ثبات یک ازدواج می‌تواند در افسردگی نقش داشته باشد. گاهی اوقات افسردگی در زنان به فقدان صمیمیت و رابطه‌ای مطمئن مربوط می‌شود؛ گاهی اوقات به اختلافات مکرر یا شدید زناشویی مرتبط است. زنانی که در ازدواج‌های ناموفق هستند، میزان افسردگی بسیار بالایی دارند.

Depression in men. Although depression is less common among men than women, the sheer number of cases still places depression in men as a public health problem. Is there a link between depression and sleep problems? A 2016 study of men found that those with severe restless legs syndrome were very likely to have depression. One important study followed students graduating from the Johns Hopkins University School of Medicine (classes 1948–1964), all men, for up to forty-five years. This study found that those who had insomnia during school were much more likely to develop depression starting about fifteen years after graduation.

افسردگی در مردان. اگرچه افسردگی در مردان کمتر از زنان شایع است، اما تعداد زیاد موارد ابتلا به آن، همچنان افسردگی در مردان را به عنوان یک مشکل بهداشت عمومی مطرح می‌کند. آیا ارتباطی بین افسردگی و مشکلات خواب وجود دارد؟ مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۶ روی مردان نشان داد که افراد مبتلا به سندرم پای بی‌قرار شدید، به احتمال زیاد دچار افسردگی می‌شوند. یک مطالعه مهم، دانشجویان فارغ‌التحصیل از دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز (کلاس‌های ۱۹۴۸-۱۹۶۴) را که همگی مرد بودند، تا چهل و پنج سال پیگیری کرد. این مطالعه نشان داد افرادی که در دوران مدرسه بی‌خوابی داشتند، احتمال ابتلا به افسردگی در حدود پانزده سال پس از فارغ‌التحصیلی بسیار بیشتر بود.

I have seen many male patients with insomnia who are victims of the economic recession that started in 2008. Many lost their jobs, or their businesses went bankrupt. Often their minds race when they are trying to sleep because they are worried about their financial situation.

من بیماران مرد زیادی را دیده‌ام که دچار بی‌خوابی هستند و قربانی رکود اقتصادی هستند که از سال ۲۰۰۸ آغاز شد. بسیاری از آنها شغل خود را از دست داده‌اند یا کسب و کارشان ورشکست شده است. اغلب ذهن آنها هنگام تلاش برای خوابیدن به سرعت مشغول است زیرا نگران وضعیت مالی خود هستند.

Depression and aging. Depression is not a normal part of aging. Most older people lead satisfying lives and are not depressed. Though there is a perception that they suffer from empty-nest syndrome when their children leave home, research has not confirmed that this situation is a likely indicator of depression.

افسردگی و پیری. افسردگی بخش طبیعی پیری نیست. اکثر افراد مسن زندگی رضایت‌بخشی دارند و افسرده نیستند. اگرچه این تصور وجود دارد که وقتی فرزندانشان خانه را ترک می‌کنند، از سندرم آشیانه خالی رنج می‌برند، اما تحقیقات تأیید نکرده‌اند که این وضعیت احتمالاً نشان‌دهنده افسردگی باشد.

Sleep problems related to depression. People with depression suffer from a variety of sleep problems. More than half have insomnia; others have trouble staying asleep, or they wake up early in the morning and have trouble falling back to sleep. Because they might be very sleepy during the day, they might take a long nap or drink excessive amounts of caffeinated beverages, both of which could inhibit their nighttime sleep.

مشکلات خواب مرتبط با افسردگی. افراد مبتلا به افسردگی از انواع مشکلات خواب رنج می‌برند. بیش از نیمی از آنها بی‌خوابی دارند؛ برخی دیگر در خوابیدن مشکل دارند یا صبح زود از خواب بیدار می‌شوند و در به خواب رفتن مجدد مشکل دارند. از آنجا که ممکن است در طول روز بسیار خواب‌آلود باشند، ممکن است چرت طولانی بزنند یا مقادیر زیادی نوشیدنی کافئین‌دار بنوشند که هر دو می‌توانند خواب شبانه آنها را مختل کنند.

Research from Germany published in 2011 showed that people with insomnia were twice as likely to develop depression as people with no sleep complaints. Research from France reported that same year showed that insomnia symptoms, daytime sleepiness, and the use of sleeping pills can each increase the risk of developing depression in the elderly. Research from Japan published in 2010 reported that difficulty falling asleep (but not being able to stay asleep or waking up very early in the morning) could predict the development of depression. Thus sleep disturbance can lead to depression, or be a marker that depression may occur.

تحقیقات آلمان که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد نشان داد که افراد مبتلا به بی‌خوابی دو برابر بیشتر از افرادی که از خواب شکایتی ندارند، در معرض ابتلا به افسردگی هستند. تحقیقات فرانسه در همان سال گزارش داد که علائم بی‌خوابی، خواب‌آلودگی در طول روز و استفاده از قرص‌های خواب‌آور هر کدام می‌توانند خطر ابتلا به افسردگی را در سالمندان افزایش دهند. تحقیقات ژاپن که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، گزارش داد که مشکل در به خواب رفتن (اما عدم توانایی در خوابیدن یا بیدار شدن خیلی زود در صبح) می‌تواند ابتلا به افسردگی را پیش‌بینی کند. بنابراین اختلال خواب می‌تواند منجر به افسردگی شود یا نشانه‌ای از بروز افسردگی باشد.

About one in five adults in the United States who complain of insomnia are diagnosed with depression. In some people depression manifests as over-sleeping. About one-third of all people who experience insomnia will have depression sometime in their lives, as will a quarter of those who have daytime sleepiness. Half of patients with both symptoms will have depression at some point in their lives. Thus, there is a very strong correlation between depression and poor sleep. In fact, one of the symptoms used by the National Institute of Mental Health in the diagnosis of depression is insomnia or excessive sleepiness.

حدود یک پنجم بزرگسالان در ایالات متحده که از بی‌خوابی شکایت دارند، مبتلا به افسردگی تشخیص داده می‌شوند. در برخی افراد، افسردگی به صورت پرخوابی بروز می‌کند. حدود یک سوم از تمام افرادی که بی‌خوابی را تجربه می‌کنند، در برهه‌ای از زندگی خود دچار افسردگی می‌شوند، همانطور که یک چهارم از افرادی که خواب‌آلودگی در طول روز دارند، دچار افسردگی می‌شوند. نیمی از بیمارانی که هر دو علامت را دارند، در برهه‌ای از زندگی خود دچار افسردگی می‌شوند. بنابراین، همبستگی بسیار قوی بین افسردگی و خواب ناکافی وجود دارد. در واقع، یکی از علائمی که توسط موسسه ملی سلامت روان در تشخیص افسردگی استفاده می‌شود، بی‌خوابی یا خواب‌آلودگی بیش از حد است.

I have seen many cases in which stress in the workplace was the cause of severe insomnia. One of my patients was an air traffic controller who was no longer able to deal with the stress of her job. She became clinically depressed, could not sleep, and nodded off while working. She had to go on disability.

من موارد زیادی را دیده‌ام که در آنها استرس در محل کار علت بی‌خوابی شدید بوده است. یکی از بیماران من، یک کنترل‌کننده ترافیک هوایی بود که دیگر قادر به مقابله با استرس شغل خود نبود. او از نظر بالینی افسرده شد، نمی‌توانست بخوابد و هنگام کار چرت می‌زد. او مجبور شد از کار بیفتد.

Symptoms of depression. According to guidelines published by the National Institute of Mental Health, if three to five or more of the following symptoms are present for more than two weeks, they may indicate depression.

علائم افسردگی. طبق دستورالعمل‌های منتشر شده توسط موسسه ملی سلامت روان، اگر سه تا پنج یا بیشتر از علائم زیر بیش از دو هفته وجود داشته باشد، ممکن است نشان دهنده افسردگی باشد.

· Persistent sad, anxious, or “empty” feelings

• احساس غم، اضطراب یا «تهی بودن» مداوم

· Feelings of hopelessness or pessimism

• احساس ناامیدی یا بدبینی

· Feelings of guilt, worthlessness, or helplessness

• احساس گناه، بی‌ارزشی یا درماندگی

· Irritability or restlessness

• تحریک‌پذیری یا بی‌قراری

· Loss of interest in activities or hobbies that were once pleasurable, including sex

• از دست دادن علاقه به فعالیت‌ها یا سرگرمی‌هایی که زمانی لذت‌بخش بودند، از جمله رابطه جنسی

· Fatigue and decreased energy

• خستگی و کاهش انرژی

· Difficulty concentrating, remembering details, and making decisions

• مشکل در تمرکز، به خاطر سپردن جزئیات و تصمیم‌گیری

· Insomnia, early morning wakefulness, or excessive sleeping

• بی‌خوابی، بیدار شدن زود هنگام در صبح یا خواب بیش از حد

· Overeating or appetite loss

• پرخوری یا کاهش اشتها

· Thoughts of suicide or suicide attempts

• افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی

· Aches or pains, headaches, cramps, or digestive problems that do not ease even with treatment

• درد، سردرد، گرفتگی عضلات یا مشکلات گوارشی که حتی با درمان نیز بهبود نمی‌یابند

Treatment of sleep problems related to depression. I am not a psychiatrist. I see hundreds of people a year who have sleep problems who are also depressed, and if I believe that their sleep problems are caused by depression I recommend they see a psychiatrist or a psychologist. Most medical practitioners use medications to treat depression. More than twenty-five different types of antidepressants are available, and between 60 and 80 percent of people with depression respond favorably to one or more of these medications. It may take several weeks or months of treatment before progress becomes apparent. Sometimes the sleep problem will resolve itself before the mood improves and sometimes after.

درمان مشکلات خواب مرتبط با افسردگی. من روانپزشک نیستم. سالانه صدها نفر را می‌بینم که مشکلات خواب دارند و افسرده نیز هستند و اگر معتقدم که مشکلات خواب آنها ناشی از افسردگی است، توصیه می‌کنم به روانپزشک یا روانشناس مراجعه کنند. اکثر پزشکان از داروها برای درمان افسردگی استفاده می‌کنند. بیش از بیست و پنج نوع مختلف داروی ضد افسردگی در دسترس است و بین 60 تا 80 درصد از افراد مبتلا به افسردگی به یک یا چند مورد از این داروها پاسخ مثبت می‌دهند. ممکن است چندین هفته یا ماه طول بکشد تا پیشرفت آشکار شود. گاهی اوقات مشکل خواب قبل از بهبود خلق و خو و گاهی اوقات پس از آن، خود به خود برطرف می‌شود.

Doctors who treat depressive patients with antidepressants might also add a hypnotic medication in the form of a sleeping pill (see Chapter 20). Some antidepressants produce side effects that affect sleep, such as insomnia, excessive sleepiness, or difficulty falling asleep because of symptoms of restless legs syndrome. A patient who is prescribed an antidepressant that keeps him or her awake might be advised to take the medication in the morning. Similarly, if a person is given an antidepressant whose side effect is to make the user sleepy, it might be better to take the medication at night. After evaluating a patient who has been referred to me for insomnia, I sometimes recommend that the doctor prescribing the medications reconsider the drugs being prescribed or change the timing of when the patient takes the medication.

پزشکانی که بیماران افسرده را با داروهای ضد افسردگی درمان می‌کنند، ممکن است یک داروی خواب‌آور به شکل قرص خواب نیز اضافه کنند (به فصل 20 مراجعه کنید). برخی از داروهای ضد افسردگی عوارض جانبی ایجاد می‌کنند که بر خواب تأثیر می‌گذارند، مانند بی‌خوابی، خواب‌آلودگی بیش از حد یا مشکل در به خواب رفتن به دلیل علائم سندرم پاهای بی‌قرار. به بیماری که داروی ضد افسردگی تجویز شده و او را بیدار نگه می‌دارد، ممکن است توصیه شود که دارو را صبح مصرف کند. به طور مشابه، اگر به فردی داروی ضد افسردگی داده شود که عارضه جانبی آن خواب‌آلودگی است، بهتر است دارو را شب مصرف کند. پس از ارزیابی بیماری که به دلیل بی‌خوابی به من ارجاع داده شده است، گاهی اوقات توصیه می‌کنم که پزشک تجویزکننده داروها، داروهای تجویز شده را مجدداً بررسی کند یا زمان مصرف دارو را برای بیمار تغییر دهد.

Antidepressant medications. The older antidepressant medications are the tricyclics (examples include amitriptyline and imipramine) and monoamine oxidase inhibitors (MAOIs; examples include phenelzine). These act by increasing the levels of neurotransmitters in the brain (mainly serotonin and norepinephrine), which improves communication between brain cells. It is believed that abnormal levels of neurotransmitters contribute to depression.

داروهای ضد افسردگی. داروهای ضد افسردگی قدیمی‌تر، داروهای سه حلقه‌ای (مانند آمیتریپتیلین و ایمیپرامین) و مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها؛ مانند فنلزین) هستند. این داروها با افزایش سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز (عمدتاً سروتونین و نوراپی نفرین) عمل می‌کنند که ارتباط بین سلول‌های مغزی را بهبود می‌بخشد. اعتقاد بر این است که سطح غیرطبیعی انتقال‌دهنده‌های عصبی در افسردگی نقش دارد.

Newer medications that primarily affect serotonin levels in the brain and are thought to improve levels of neurotransmitters are selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs). These include fluoxetine (Prozac), paroxetine (Paxil), sertraline (Zoloft), fluvoxamine (Luvox), citalopram (Celexa), and escitalopram (Lexapro).

داروهای جدیدتری که عمدتاً بر سطح سروتونین در مغز تأثیر می‌گذارند و تصور می‌شود که سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی را بهبود می‌بخشند، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) هستند. این داروها شامل فلوکستین (پروزاک)، پاروکستین (پاکسیل)، سرترالین (زولوفت)، فلووکسامین (لووکس)، سیتالوپرام (سلکسا) و اسیتالوپرام (لکساپرو) می‌شوند.

Another newer class of antidepressants that are thought to improve levels of neurotransmitters are the serotonin and norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs), which include venlafaxine (Effexor) and duloxetine (Cymbalta).

یکی دیگر از دسته‌های جدیدتر داروهای ضد افسردگی که تصور می‌شود سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی را بهبود می‌بخشند، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRI) هستند که شامل ونلافاکسین (افکسور) و دولوکستین (سیمبالتا) می‌شوند.

Other newer drugs that affect levels of brain chemicals are bupropion (Wellbutrin), trazadone (Deseryl), nefazodone (Serzone), and mitrazipine (Remeron).

سایر داروهای جدیدتری که بر سطح مواد شیمیایی مغز تأثیر می‌گذارند عبارتند از بوپروپیون (ولبوترین)، ترازودون (دزریل)، نفازودون (سرزون) و میترازیپین (رمرون).

Generally speaking, the newer medications have different—but fewer—side effects from the older medications. Drugs that affect serotonin levels, for example, may cause sexual dysfunction (decreased interest in sex, decreased bodily response during sex, and decreased ability to orgasm), whereas with MAOIs there might also be a drop in blood pressure, weakness, dizziness, or weight gain.

به طور کلی، داروهای جدیدتر عوارض جانبی متفاوت – اما کمتری – نسبت به داروهای قدیمی‌تر دارند. به عنوان مثال، داروهایی که بر سطح سروتونین تأثیر می‌گذارند، ممکن است باعث اختلال عملکرد جنسی (کاهش علاقه به رابطه جنسی، کاهش پاسخ بدنی در طول رابطه جنسی و کاهش توانایی ارگاسم) شوند، در حالی که با MAOI ها ممکن است افت فشار خون، ضعف، سرگیجه یا افزایش وزن نیز وجود داشته باشد.

Before taking these drugs, patients should keep in mind that several of the antidepressants I have listed (especially the newer ones) can have insomnia or daytime sleepiness as a side effect. Some might have weight gain (which can cause sleep apnea) as a side effect. Patients being treated for depression who experience major sleep problems should review the benefits and drawbacks of their medications with their doctor.

قبل از مصرف این داروها، بیماران باید در نظر داشته باشند که چندین مورد از داروهای ضد افسردگی که من فهرست کرده‌ام (به ویژه داروهای جدیدتر) می‌توانند بی‌خوابی یا خواب‌آلودگی در طول روز را به عنوان یک عارضه جانبی داشته باشند. برخی ممکن است افزایش وزن (که می‌تواند باعث آپنه خواب شود) را به عنوان یک عارضه جانبی داشته باشند. بیمارانی که تحت درمان افسردگی هستند و مشکلات عمده خواب را تجربه می‌کنند، باید مزایا و معایب داروهای خود را با پزشک خود بررسی کنند.

Herbal products. Although few doctors prescribe herbal medications, public interest has grown for treating both depression and anxiety with natural products. One plant that is widely used in some European countries to treat depression is Saint John’s wort (Hypericum perforatum). A 2015 analysis of studies of its use concluded that there is some benefit, but the effect appears to be modest compared to a placebo. The U.S. Food and Drug Administration advised the public that Saint John’s wort appears to affect the way the body handles certain drugs, including some used to treat AIDS, and could reduce the effectiveness of certain oral contraceptives and anticoagulants. Alternative treatments, though “natural,” are not always safe. Patients should tell their doctor if they are using a herbal treatment for depression.

محصولات گیاهی. اگرچه تعداد کمی از پزشکان داروهای گیاهی تجویز می‌کنند، اما علاقه عمومی به درمان افسردگی و اضطراب با محصولات طبیعی افزایش یافته است. یکی از گیاهانی که در برخی از کشورهای اروپایی به طور گسترده برای درمان افسردگی استفاده می‌شود، گل راعی (Hypericum perforatum) است. تجزیه و تحلیل مطالعات مربوط به استفاده از آن در سال ۲۰۱۵ نشان داد که فوایدی دارد، اما به نظر می‌رسد این اثر در مقایسه با دارونما ناچیز است. سازمان غذا و داروی ایالات متحده به عموم مردم توصیه کرد که به نظر می‌رسد گل راعی بر نحوه مدیریت برخی داروها توسط بدن، از جمله برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان ایدز، تأثیر می‌گذارد و می‌تواند اثربخشی برخی از داروهای ضدبارداری خوراکی و ضدانعقاد را کاهش دهد. درمان‌های جایگزین، اگرچه “طبیعی” هستند، اما همیشه ایمن نیستند. بیماران باید در صورت استفاده از درمان گیاهی برای افسردگی، به پزشک خود اطلاع دهند.

Other types of therapy. Many patients do not want to see a psychiatrist, and they prefer not to take pills. Several types of psychotherapy are used to treat depression without medication. In these treatments, people talk with a therapist to understand and solve (or at least cope with) problems that might have an impact on their depression. I frequently refer such patients for cognitive behavioral therapy (see Chapter 19). Behavioral therapists, who are often psychologists, help people unlearn the behavioral and thought patterns that could be causing or aggravating their depression. Such treatments can also prevent insomnia from becoming chronic. With cognitive behavioral therapy, patients learn to change negative attitudes and behaviors that contribute to or maintain depression. Doctors might also combine psychotherapy with medications.

انواع دیگر درمان. بسیاری از بیماران نمی‌خواهند به روانپزشک مراجعه کنند و ترجیح می‌دهند قرص مصرف نکنند. چندین نوع روان‌درمانی برای درمان افسردگی بدون دارو استفاده می‌شود. در این درمان‌ها، افراد با یک درمانگر صحبت می‌کنند تا مشکلاتی را که ممکن است بر افسردگی آنها تأثیر بگذارد، درک و حل کنند (یا حداقل با آنها کنار بیایند). من اغلب چنین بیمارانی را برای درمان شناختی رفتاری ارجاع می‌دهم (به فصل ۱۹ مراجعه کنید). درمانگران رفتاری، که اغلب روانشناس هستند، به افراد کمک می‌کنند تا الگوهای رفتاری و فکری را که می‌توانند باعث ایجاد یا تشدید افسردگی آنها شوند، از بین ببرند. چنین درمان‌هایی همچنین می‌توانند از مزمن شدن بی‌خوابی جلوگیری کنند. با درمان شناختی رفتاری، بیماران یاد می‌گیرند که نگرش‌ها و رفتارهای منفی را که به افسردگی کمک می‌کنند یا آن را حفظ می‌کنند، تغییر دهند. پزشکان همچنین ممکن است روان‌درمانی را با داروها ترکیب کنند.

While most depression responds to medication, if this does not work, for some severely depressed patients electroconvulsive treatment can be highly effective. In this treatment, doctors induce a seizure while the patient is anesthetized. Why this treatment works is totally unknown. While it has been maligned, it can be lifesaving in a severely depressed patient. The main side effects are related to memory, mild headaches, and muscle pains. Another treatment currently being investigated is a device that stimulates the brain with magnetic waves. The jury is still out as of late 2016 on the usefulness of this treatment.

در حالی که بیشتر افسردگی‌ها به دارو پاسخ می‌دهند، اگر این روش مؤثر نباشد، برای برخی از بیماران مبتلا به افسردگی شدید، درمان با شوک الکتریکی می‌تواند بسیار مؤثر باشد. در این درمان، پزشکان در حالی که بیمار بی‌هوش است، تشنج ایجاد می‌کنند. اینکه چرا این درمان مؤثر است، کاملاً ناشناخته است. در حالی که این روش بد توصیف شده است، می‌تواند در یک بیمار مبتلا به افسردگی شدید نجات‌بخش باشد. عوارض جانبی اصلی مربوط به حافظه، سردردهای خفیف و دردهای عضلانی است. درمان دیگری که در حال حاضر در حال بررسی است، دستگاهی است که مغز را با امواج مغناطیسی تحریک می‌کند. تا اواخر سال ۲۰۱۶، هنوز در مورد مفید بودن این درمان اختلاف نظر وجود دارد.

Because depression is so common and along with its treatment so frequently causes sleep problems, it is important that people being treated for depression make sure the doctor is aware of any sleep difficulties they already have or develop after starting a treatment.

از آنجا که افسردگی بسیار رایج است و همراه با درمان آن، اغلب باعث مشکلات خواب می‌شود، مهم است که افرادی که تحت درمان افسردگی هستند، مطمئن شوند که پزشک از هرگونه مشکل خوابی که از قبل دارند یا پس از شروع درمان ایجاد می‌شود، آگاه است.

BIPOLAR DISORDER

People with bipolar disorder, also called manic depressive disorder, have features of both depression and mania. When the patient is in a depressive phase, the symptoms are similar to those of depression. During a manic phase, however, the patient might feel inappropriately elated and appear to have boundless energy; patients in this phase might also do inappropriate things such as going on spending sprees. Bipolar disorder has been classified as having two types:

اختلال دوقطبی

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، که اختلال افسردگی مانیک نیز نامیده می‌شود، ویژگی‌های افسردگی و شیدایی را همزمان دارند. وقتی بیمار در مرحله افسردگی است، علائم مشابه علائم افسردگی است. با این حال، در طول مرحله شیدایی، بیمار ممکن است به طور نامناسبی احساس سرخوشی کند و به نظر برسد که انرژی بی‌حد و حصری دارد. بیماران در این مرحله ممکن است کارهای نامناسبی مانند ولخرجی نیز انجام دهند. اختلال دوقطبی به دو نوع طبقه‌بندی شده است:

Bipolar I Disorder: defined by manic or mixed manic depressive episodes or severe manic symptoms

Bipolar II Disorder: defined by a pattern of depressive episodes and hypomanic episodes, but no full-blown manic or mixed episodes.

اختلال دوقطبی نوع اول: با دوره‌های مانیک یا مختلط افسردگی-شیدایی یا علائم شدید مانیک تعریف می‌شود.

اختلال دوقطبی نوع دوم: با الگویی از دوره‌های افسردگی و دوره‌های هیپومانیک تعریف می‌شود، اما هیچ دوره مانیک یا مختلط کامل وجود ندارد.

Bipolar disorder often causes severe sleep problems when people are in their manic phase. Some scientists theorize that an abnormal circadian system might play a role. Recent research shows that variations in the genes that control the circadian clock might affect the rate of suicide in these patients. Patients with bipolar disease sometimes have a great deal of difficulty falling asleep at night, and their days and nights might switch. People might report that they do not need as much sleep as they did and that they feel terrific after only two or three hours of sleep. When people switch from the depressed phase to the manic phase (sometimes even before the switch), they experience several days of very poor sleep. Some patients claim they do not sleep at all during this time. Additionally, in what has been called a mixed state of bipolar disorder, patients have mania and depression simultaneously. Almost all these patients have a sleep problem, because it is likely that the chemical changes that are affecting their mood are also affecting the parts of the brain controlling sleep.

اختلال دوقطبی اغلب در فاز شیدایی افراد باعث مشکلات شدید خواب می‌شود. برخی از دانشمندان این نظریه را مطرح می‌کنند که یک سیستم شبانه‌روزی غیرطبیعی ممکن است در این امر نقش داشته باشد. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که تغییرات در ژن‌هایی که ساعت شبانه‌روزی را کنترل می‌کنند، ممکن است بر میزان خودکشی در این بیماران تأثیر بگذارد. بیماران مبتلا به بیماری دوقطبی گاهی اوقات در خوابیدن در شب مشکل زیادی دارند و ممکن است روز و شب آنها تغییر کند. افراد ممکن است گزارش دهند که به اندازه قبل به خواب نیاز ندارند و تنها پس از دو یا سه ساعت خواب احساس فوق‌العاده‌ای دارند. وقتی افراد از فاز افسردگی به فاز شیدایی تغییر می‌کنند (گاهی اوقات حتی قبل از تغییر)، چندین روز خواب بسیار ضعیفی را تجربه می‌کنند. برخی از بیماران ادعا می‌کنند که در این مدت اصلاً نمی‌خوابند. علاوه بر این، در آنچه که حالت مختلط اختلال دوقطبی نامیده می‌شود، بیماران به طور همزمان شیدایی و افسردگی دارند. تقریباً همه این بیماران مشکل خواب دارند، زیرا احتمالاً تغییرات شیمیایی که بر خلق و خوی آنها تأثیر می‌گذارد، بر بخش‌هایی از مغز که خواب را کنترل می‌کنند نیز تأثیر می‌گذارد.

Symptoms of mania. The mania symptoms commonly found in patients with bipolar disorder listed below were adapted from the National Institute of Mental Health guidelines.

علائم شیدایی. علائم شیدایی که معمولاً در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی مشاهده می‌شود و در زیر فهرست شده‌اند، از دستورالعمل‌های موسسه ملی سلامت روان اقتباس شده‌اند.

Mood Changes

تغییرات خلقی

Feeling very “up,” “high,” or elated

احساس سرخوشی، سرخوشی یا سرخوشی شدید

Having a lot of energy

داشتن انرژی زیاد

Feeling “jumpy” or “wired”

احساس هیجان یا تحریک پذیری

Being agitated, irritable, or “touchy”

آشفتگی، تحریک پذیری یا حساس بودن

Behavioral Changes

تغییرات رفتاری

Having increased activity levels

افزایش سطح فعالیت

Having trouble sleeping

مشکل در خوابیدن

Becoming more active than usual

فعال‌تر شدن بیش از حد معمول

Talking very fast about many different things

صحبت کردن خیلی سریع در مورد چیزهای مختلف

Feeling as if their thoughts are going very quickly

احساس اینکه افکارشان خیلی سریع به ذهنشان خطور می‌کند

Thinking they can do a lot of things at once

فکر می‌کنند می‌توانند کارهای زیادی را همزمان انجام دهند

Doing risky things, such as spending a lot of money or having reckless sex

انجام کارهای پرخطر، مانند خرج کردن پول زیاد یا رابطه جنسی بی‌ملاحظه

Treatment of sleep problems in bipolar disorder. Doctors often prescribe medications to treat bipolar disorder. The treatments, however, might make patients sleepy—very sleepy—and might have potentially severe side effects. When patients have a severe manic episode (in Bipolar I) they could require hospitalization.

درمان مشکلات خواب در اختلال دوقطبی. پزشکان اغلب داروهایی را برای درمان اختلال دوقطبی تجویز می‌کنند. با این حال، این درمان‌ها ممکن است بیماران را خواب‌آلود – بسیار خواب‌آلود – کند و ممکن است عوارض جانبی بالقوه شدیدی داشته باشند. هنگامی که بیماران دچار یک دوره شدید شیدایی (در اختلال دوقطبی نوع یک) می‌شوند، ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشند.

Lithium carbonate, a mood stabilizer, is the most widely used medication to treat bipolar disorder. If depression is also a major problem, the doctor might also prescribe an antidepressant. Treatment with lithium has two important effects on sleep that patients need to keep in mind. First, lithium may lead to an underactive thyroid gland, which could cause sleepiness, weight gain, and even sleep apnea. Second, some studies have suggested that lithium can slow the body clock, setting patients on a night-owl schedule (see Chapter 8).

کربنات لیتیوم، یک تثبیت‌کننده خلق و خو، پرکاربردترین دارو برای درمان اختلال دوقطبی است. اگر افسردگی نیز یک مشکل اساسی باشد، پزشک ممکن است یک داروی ضد افسردگی نیز تجویز کند. درمان با لیتیوم دو تأثیر مهم بر خواب دارد که بیماران باید در نظر داشته باشند. اول، لیتیوم ممکن است منجر به کم‌کاری غده تیروئید شود که می‌تواند باعث خواب‌آلودگی، افزایش وزن و حتی آپنه خواب شود. دوم، برخی مطالعات نشان داده‌اند که لیتیوم می‌تواند ساعت بدن را کند کند و بیماران را در یک برنامه جغد شبانه قرار دهد (به فصل 8 مراجعه کنید).

Aripiprazole (Abilify), an antipsychotic agent, has been approved by the FDA for treatment of several mental disorders, including schizophrenia and bipolar disorder, and as an additional treatment for major depression when other antidepressants are not effective.

آریپیپرازول (ابیلیفای)، یک داروی ضد روان‌پریشی، توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان چندین اختلال روانی، از جمله اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی، و به عنوان یک درمان اضافی برای افسردگی اساسی در زمانی که سایر داروهای ضد افسردگی مؤثر نیستند، تأیید شده است.

Valproic acid or divalproex sodium (Depakote) is generally as effective as lithium for treating bipolar disorder. Lamotrigine (Lamictal), another anti-epilepsy (anticonvulsant) drug, is also used to treat bipolar disorder. Other anti-convulsants are sometimes prescribed for treating bipolar disorder, including topiramate (Topamax), gabapentin (Neurontin), and oxcarbazepine (Trileptal).

اسید والپروئیک یا دی والپروئکس سدیم (دپاکوت) عموماً به اندازه لیتیوم در درمان اختلال دوقطبی مؤثر است. لاموتریژین (لامیکتال)، یکی دیگر از داروهای ضد صرع (ضد تشنج)، نیز برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می‌شود. گاهی اوقات داروهای ضد تشنج دیگری برای درمان اختلال دوقطبی تجویز می‌شوند، از جمله توپیرامات (توپاماکس)، گاباپنتین (نورونتین) و اکسکاربازپین (تریلیپتال).

Valproic acid, lamotrigine, gabapentin, and several other anticonvulsant medications, as well as aripiprazole, can increase the risk of suicidal thoughts and behaviors; people taking these drugs should be closely monitored for symptoms of depression, suicidal thoughts or behavior, or unusual changes in mood or behavior. The FDA has warned people taking these medications to not make any changes in their treatment without talking to their doctor. All the anticonvulsant drugs can make the patient sleepy, which can be a help at night but is less helpful if the sleepiness persists after the patient awakens.

اسید والپروئیک، لاموتریژین، گاباپنتین و چندین داروی ضد تشنج دیگر، و همچنین آریپیپرازول، می‌توانند خطر افکار و رفتارهای خودکشی را افزایش دهند. افرادی که این داروها را مصرف می‌کنند باید از نظر علائم افسردگی، افکار یا رفتارهای خودکشی یا تغییرات غیرمعمول در خلق و خو یا رفتار از نزدیک تحت نظر باشند. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) به افرادی که این داروها را مصرف می‌کنند هشدار داده است که بدون مشورت با پزشک خود هیچ تغییری در درمان خود ایجاد نکنند. تمام داروهای ضد تشنج می‌توانند باعث خواب‌آلودگی بیمار شوند که می‌تواند در شب مفید باشد، اما اگر خواب‌آلودگی پس از بیدار شدن بیمار ادامه یابد، کمتر مفید خواهد بود.

A SAD TALE (OR IS IT SSAD?)

In 1976 Norman Rosenthal moved from South Africa to the United States to train in psychiatry. He noticed in himself that during the winter, especially in the morning darkness, he felt his energy level plummet; when spring arrived and the mornings brightened, his energy level soared. After research and collaboration with scientists working on the circadian system in 1984, he published the first article on seasonal affective disorder (SAD). Just as sleep apnea was not a new disease when it was first diagnosed in the mid-1960s, SAD did not suddenly appear in the 1980s. That the seasons can have a major effect on the body has been known for centuries. (The body of a hibernating bear, for example, changes dramatically before the winter.)

یک داستان غم‌انگیز (یا آیا این SSAD است؟)

در سال ۱۹۷۶، نورمن روزنتال از آفریقای جنوبی به ایالات متحده نقل مکان کرد تا در رشته روانپزشکی آموزش ببیند. او متوجه شد که در طول زمستان، به خصوص در تاریکی صبح، سطح انرژی‌اش به شدت کاهش می‌یابد؛ وقتی بهار از راه رسید و صبح‌ها روشن شد، سطح انرژی‌اش به شدت افزایش یافت. پس از تحقیق و همکاری با دانشمندانی که روی سیستم شبانه‌روزی کار می‌کردند، در سال ۱۹۸۴، او اولین مقاله در مورد اختلال عاطفی فصلی (SAD) را منتشر کرد. همانطور که آپنه خواب در اواسط دهه ۱۹۶۰ که برای اولین بار تشخیص داده شد، بیماری جدیدی نبود، SAD نیز به طور ناگهانی در دهه ۱۹۸۰ ظاهر نشد. اینکه فصول می‌توانند تأثیر عمده‌ای بر بدن داشته باشند، قرن‌هاست که شناخته شده است. (به عنوان مثال، بدن یک خرس که در خواب زمستانی است، قبل از زمستان به طور چشمگیری تغییر می‌کند.)

Rosenthal described a group of patients with SAD, most of whom had bipolar disease, whose depression worsened during the winter months (starting in October–December in the Northern Hemisphere). Their symptoms were severe daytime sleepiness, excessive eating, and a craving for carbohydrates. These symptoms improved as the days lengthened in the spring.

روزنتال گروهی از بیماران مبتلا به SAD را توصیف کرد که اکثر آنها بیماری دوقطبی داشتند و افسردگی آنها در ماه‌های زمستان (از اکتبر تا دسامبر در نیمکره شمالی) بدتر می‌شد. علائم آنها خواب‌آلودگی شدید در طول روز، پرخوری و میل شدید به کربوهیدرات‌ها بود. این علائم با طولانی‌تر شدن روزها در بهار بهبود می‌یافت.

For some patients, the symptoms of depression worsen or appear only when nights are longer (during the winter), which is why the condition has been called winter depression. SAD is thought to be not a separate condition but a variant of clinical depression. A milder form has been called subsyndromal seasonal affective disorder (SSAD).

برای برخی از بیماران، علائم افسردگی فقط زمانی که شب‌ها طولانی‌تر می‌شوند (در طول زمستان) بدتر می‌شوند یا ظاهر می‌شوند، به همین دلیل است که این بیماری افسردگی زمستانی نامیده شده است. تصور می‌شود که اختلال عاطفی فصلی (SAD) یک بیماری جداگانه نیست، بلکه نوعی افسردگی بالینی است. نوع خفیف‌تر آن اختلال عاطفی فصلی زیرسندرمی (SSAD) نامیده شده است.

The number of people with SAD increases in areas closer to the North and South Poles, where there is the least amount of daylight in the winter. More cases of SAD have been reported in Alaska (almost 10 percent of the population) than Florida (less than 2 percent of the population). Women are more likely to have SAD than men.

تعداد افراد مبتلا به SAD در مناطقی که به قطب شمال و جنوب نزدیک‌تر هستند، افزایش می‌یابد، جایی که کمترین میزان نور روز در زمستان وجود دارد. موارد بیشتری از SAD در آلاسکا (تقریباً 10 درصد از جمعیت) نسبت به فلوریدا (کمتر از 2 درصد از جمعیت) گزارش شده است. زنان بیشتر از مردان به SAD مبتلا می‌شوند.

What causes SAD? It is not simply the amount of daylight exposure. Recent research suggests that susceptibility to SAD could be related to variations in genes responsible for the production of a pigment called melanopsin. Specialized cells in the eye contain the pigment, which is light sensitive, and are believed to play a role in resetting the body’s circadian clock. This may explain why some northern populations (for example, people of Icelandic descent in Iceland and Canada) are less likely to develop SAD than southern populations.

چه چیزی باعث SAD می‌شود؟ این صرفاً میزان قرار گرفتن در معرض نور روز نیست. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که حساسیت به SAD می‌تواند مربوط به تغییرات در ژن‌های مسئول تولید رنگدانه‌ای به نام ملانوپسین باشد. سلول‌های تخصصی در چشم حاوی رنگدانه‌ای هستند که به نور حساس است و اعتقاد بر این است که در تنظیم مجدد ساعت شبانه‌روزی بدن نقش دارند. این ممکن است توضیح دهد که چرا برخی از جمعیت‌های شمالی (به عنوان مثال، مردم ایسلندی تبار در ایسلند و کانادا) کمتر از جمعیت‌های جنوبی به اختلال عاطفی فصلی مبتلا می‌شوند.

Why do patients with SAD gain weight? Some researchers have introduced the phrase “circadian desynchrony” to describe the mismatch between an individual’s circadian clock and the world he or she lives in. Patients with SAD spend more time in bed awake; it takes them more time to fall asleep; and they have poor sleep quality. The combination of factors can affect several hormone systems, including those involved in appetite control and metabolism. People with SAD often gain weight during the winter months. Reduced sleep time changes the levels of hormones that control appetite (leptin and ghrelin) and can negatively impact the way the cells in the body respond to the hormone insulin. These changes can lead to weight gain.

چرا بیماران مبتلا به اختلال عاطفی فصلی (SAD) دچار افزایش وزن می‌شوند؟ برخی از محققان عبارت «عدم هماهنگی شبانه‌روزی» را برای توصیف عدم تطابق بین ساعت شبانه‌روزی فرد و دنیایی که در آن زندگی می‌کند، معرفی کرده‌اند. بیماران مبتلا به اختلال عاطفی فصلی (SAD) زمان بیشتری را در رختخواب بیدار می‌گذرانند؛ به خواب رفتن آنها زمان بیشتری می‌برد؛ و کیفیت خواب پایینی دارند. ترکیب این عوامل می‌تواند بر چندین سیستم هورمونی، از جمله سیستم‌های دخیل در کنترل اشتها و متابولیسم، تأثیر بگذارد. افراد مبتلا به اختلال عاطفی فصلی اغلب در ماه‌های زمستان دچار افزایش وزن می‌شوند. کاهش زمان خواب، سطح هورمون‌هایی را که اشتها را کنترل می‌کنند (لپتین و گرلین) تغییر می‌دهد و می‌تواند بر نحوه پاسخ سلول‌های بدن به هورمون انسولین تأثیر منفی بگذارد. این تغییرات می‌تواند منجر به افزایش وزن شود.

Treatments have been developed for SAD patients that focus on exposing them to longer periods of bright light. Starting in October and throughout the winter season (in the Northern Hemisphere) a thirty-minute exposure to bright light (natural sunlight or a “light box”) can be effective in treating or preventing SAD. A lower intensity and duration of exposure to blue-enriched light has also been effective. Antidepressants might be prescribed when depressive symptoms are present. Some doctors prescribe the hormone melatonin. A new antidepressant compound, agomelatine, which is available in some countries though not the United States, might be effective. This medication stimulates melatonin receptors in the brain and antagonizes serotonin receptors. No scientific evidence exists at this writing that either melatonin or agomelatine has a positive effect on SAD.

درمان‌هایی برای بیماران مبتلا به اختلال عاطفی فصلی (SAD) ابداع شده است که بر قرار دادن آنها در معرض دوره‌های طولانی‌تر نور شدید تمرکز دارند. از ماه اکتبر و در طول فصل زمستان (در نیمکره شمالی) قرار گرفتن سی دقیقه‌ای در معرض نور شدید (نور طبیعی خورشید یا “جعبه نور”) می‌تواند در درمان یا پیشگیری از اختلال عاطفی فصلی (SAD) مؤثر باشد. شدت و مدت زمان کمتر قرار گرفتن در معرض نور غنی شده با آبی نیز مؤثر بوده است. در صورت وجود علائم افسردگی، ممکن است داروهای ضد افسردگی تجویز شوند. برخی از پزشکان هورمون ملاتونین را تجویز می‌کنند. یک ترکیب ضد افسردگی جدید، آگوملاتین، که در برخی کشورها، البته نه در ایالات متحده، موجود است، ممکن است مؤثر باشد. این دارو گیرنده‌های ملاتونین را در مغز تحریک می‌کند و گیرنده‌های سروتونین را خنثی می‌کند. در زمان نگارش این مطلب، هیچ مدرک علمی وجود ندارد که نشان دهد ملاتونین یا آگوملاتین تأثیر مثبتی بر اختلال عاطفی فصلی دارند.

SAD can be a serious disorder. Some sufferers have had thoughts of suicide. People exhibiting significant symptoms of SAD must seek professional help. It has been reported that light therapy can lessen suicidal thoughts in patients with SAD. People with SAD should consult a clinician who is familiar with all aspects of treating SAD and should follow the treatment recommendations of their clinician. People with SAD should not treat themselves.

اختلال عاطفی فصلی می‌تواند یک اختلال جدی باشد. برخی از مبتلایان به این اختلال افکار خودکشی داشته‌اند. افرادی که علائم قابل توجهی از اختلال عاطفی فصلی را نشان می‌دهند باید از متخصصان کمک بگیرند. گزارش شده است که نوردرمانی می‌تواند افکار خودکشی را در بیماران مبتلا به اختلال عاطفی فصلی کاهش دهد. افراد مبتلا به اختلال عاطفی فصلی باید با پزشکی که با تمام جنبه‌های درمان اختلال عاطفی فصلی آشنا است مشورت کنند و توصیه‌های درمانی پزشک خود را دنبال کنند. افراد مبتلا به اختلال عاطفی فصلی نباید خوددرمانی کنند.

Disorders of Thought: Schizophrenia

Schizophrenia is a devastating illness affecting roughly 1 percent of the world’s population. A high suicide rate is associated with schizophrenia, and in spite of marked improvements in treatment, about 20 percent of affected people are incapacitated by the illness. Those who do not require intensive treatment often require many visits to their health care providers and might need hospitalization.

اختلالات فکری: اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی یک بیماری ویرانگر است که تقریباً ۱ درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. میزان بالای خودکشی با اسکیزوفرنی مرتبط است و علیرغم پیشرفت‌های چشمگیر در درمان، حدود ۲۰ درصد از افراد مبتلا به دلیل این بیماری ناتوان می‌شوند. کسانی که به درمان فشرده نیاز ندارند، اغلب نیاز به مراجعه‌های مکرر به ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خود دارند و ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشند.

Causes and symptoms of schizophrenia. People with schizophrenia have problems in how their brain deals with thoughts, problems with the content of the thoughts themselves (delusions), and the belief that their delusions are real. In other words, their thinking process becomes illogical, disorganized, and sometimes repetitive. They might experience either delusions (false, unchangeable, and irrational beliefs) or hallucinations (sensations, sounds, sights, touches, tastes, and smells that are not present). Hearing voices that other people do not hear is the most common type of hallucination in schizophrenia, as was depicted in the movie A Beautiful Mind. People with schizophrenia might start to believe that they are being followed, persecuted, robbed, or poisoned. They might develop bizarre behavior or ignore personal hygiene.

علل و علائم اسکیزوفرنی. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در نحوه برخورد مغزشان با افکار، مشکلات مربوط به محتوای افکار (توهمات) و باور به واقعی بودن توهمات خود دچار مشکل می‌شوند. به عبارت دیگر، فرآیند تفکر آنها غیرمنطقی، آشفته و گاهی تکراری می‌شود. آنها ممکن است یا توهم (باورهای نادرست، تغییرناپذیر و غیرمنطقی) یا توهم (احساسات، صداها، مناظر، لمس‌ها، مزه‌ها و بوهایی که وجود ندارند) را تجربه کنند. شنیدن صداهایی که دیگران نمی‌شنوند، شایع‌ترین نوع توهم در اسکیزوفرنی است، همانطور که در فیلم «یک ذهن زیبا» به تصویر کشیده شده است. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است باور کنند که تحت تعقیب، آزار و اذیت، سرقت یا مسموم هستند. آنها ممکن است رفتارهای عجیب و غریبی از خود نشان دهند یا بهداشت شخصی را نادیده بگیرند.

People with schizophrenia have extremely abnormal sleep patterns. Their dreams can be terrifying, and it can take them hours to fall asleep. They are also likely to have nightmares. I will always remember the videotape of one patient we saw who had awakened during the night with a terrible hallucination, delusion, or nightmare; he started hitting his own head to try to stop the terrible thoughts. Several of the patients I have seen have become nocturnal: they are awake at night and asleep during the daytime, and they come to the clinic complaining of insomnia. Though the sleep problems in people with schizophrenia are severe, they can often be treated.

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی الگوهای خواب بسیار غیرطبیعی دارند. رویاهای آنها می‌تواند وحشتناک باشد و ممکن است ساعت‌ها طول بکشد تا به خواب بروند. همچنین احتمال دارد کابوس ببینند. من همیشه نوار ویدیویی یکی از بیمارانی را که دیدیم به یاد خواهم داشت که در طول شب با توهم، هذیان یا کابوس وحشتناک از خواب بیدار شده بود. او شروع به ضربه زدن به سر خود می‌کرد تا سعی کند افکار وحشتناک را متوقف کند. چندین نفر از بیمارانی که من دیده‌ام، شب‌زنده‌دار شده‌اند: آنها شب‌ها بیدار و در طول روز می‌خوابند و با شکایت از بی‌خوابی به کلینیک مراجعه می‌کنند. اگرچه مشکلات خواب در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی شدید است، اما اغلب می‌توان آنها را درمان کرد.

Treatment of sleep problems in schizophrenia. As with the other mental disorders, the treatment focuses on the underlying schizophrenia problem. There are excellent medications specific for this condition now available that help control the disease. Almost all schizophrenic patients I’ve seen in the sleep disorders center were already being treated for their schizophrenia but still had sleep problems. They were convinced that if their sleep problem could be solved the schizophrenia would go away. Unfortunately, this is not the case. Though some medications used to treat schizophrenia also help to improve the patient’s sleep, the sleep does not usually become completely normal. But because it can improve sleep, doctors sometimes prescribe the medication to be taken at bedtime.

درمان مشکلات خواب در اسکیزوفرنی. همانند سایر اختلالات روانی، درمان بر مشکل اساسی اسکیزوفرنی تمرکز دارد. در حال حاضر داروهای عالی مخصوص این بیماری در دسترس هستند که به کنترل بیماری کمک می‌کنند. تقریباً تمام بیماران اسکیزوفرنی که در مرکز اختلالات خواب دیده‌ام، قبلاً تحت درمان اسکیزوفرنی خود بودند، اما همچنان مشکلات خواب داشتند. آنها متقاعد شده بودند که اگر مشکل خوابشان حل شود، اسکیزوفرنی نیز از بین خواهد رفت. متأسفانه، اینطور نیست. اگرچه برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان اسکیزوفرنی به بهبود خواب بیمار نیز کمک می‌کنند، اما خواب معمولاً کاملاً طبیعی نمی‌شود. اما از آنجا که می‌تواند خواب را بهبود بخشد، پزشکان گاهی اوقات دارو را برای مصرف در زمان خواب تجویز می‌کنند.

A large number of schizophrenic patients have other sleep problems as well, such as obstructive sleep apnea or a movement disorder. It is estimated that over 50 percent of outpatients with schizophrenia are at high risk of having obstructive sleep apnea. This might in part be related to the fact that some medications used to treat schizophrenia cause weight gain, and this increases the risk of having sleep apnea. Since the medications also cause sleepiness, doctors might not consider whether the patient has developed sleep apnea, so patients or their families should describe the symptoms carefully. Schizophrenic patients who develop obstructive sleep apnea are treated in the same way other patients with the disorder are treated.

اختلال حرکتی. تخمین زده می‌شود که بیش از 50 درصد از بیماران سرپایی مبتلا به اسکیزوفرنی در معرض خطر بالای ابتلا به آپنه انسدادی خواب هستند. این امر تا حدودی ممکن است به این واقعیت مربوط باشد که برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان اسکیزوفرنی باعث افزایش وزن می‌شوند و این امر خطر ابتلا به آپنه خواب را افزایش می‌دهد. از آنجایی که این داروها باعث خواب‌آلودگی نیز می‌شوند، پزشکان ممکن است در نظر نگیرند که آیا بیمار دچار آپنه خواب شده است یا خیر، بنابراین بیماران یا خانواده‌های آنها باید علائم را با دقت توصیف کنند. بیماران اسکیزوفرنی که دچار آپنه انسدادی خواب می‌شوند، به همان روشی که سایر بیماران مبتلا به این اختلال درمان می‌شوند، درمان می‌شوند.

We have also had patients at the sleep clinic who had narcolepsy but were misdiagnosed as having schizophrenia and treated for this condition instead. One young teenager was even hospitalized in a psychiatric ward. Narcolepsy is a disorder in which people have vivid dreams at sleep onset, but they generally recognize that the images they have are dreams and are not real (see Chapter 13). The schizophrenic patient, when untreated, believes the hallucinations to be real.

ما همچنین در کلینیک خواب بیمارانی داشته‌ایم که به نارکولپسی مبتلا بودند، اما به اشتباه به عنوان مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده شده و به جای آن برای این بیماری تحت درمان قرار گرفتند. یک نوجوان جوان حتی در بخش روانپزشکی بستری شد. نارکولپسی اختلالی است که در آن افراد در شروع خواب رویاهای واضحی می‌بینند، اما عموماً تشخیص می‌دهند که تصاویری که می‌بینند رویا هستند و واقعی نیستند (به فصل 13 مراجعه کنید). بیمار اسکیزوفرنی، در صورت عدم درمان، توهمات را واقعی می‌داند.

Anxiety Disorders

Tomorrow’s the big day: You are about to propose a toast at your best friend’s wedding, to be interviewed for a job, to take a final exam, to go onstage in a musical, to take your first overseas plane trip. You are trying to fall asleep but you cannot because you have butterflies in your stomach and your heart is pounding. It is normal to feel nervous or anxious in such stressful situations, and the feeling usually goes away as soon as you stand up for the toast, sit down for the interview or exam, step onto the stage, or fasten your seatbelt. For some people, however, these feelings of fear and dread come on at the wrong time and in the wrong place. Feelings of anxiety take over their lives and prevent them from performing important—or even daily—tasks and activities. These feelings are brought on by an anxiety disorder.

اختلالات اضطرابی

فردا روز بزرگی است: شما در شرف پیشنهاد دادن برای یک تبریک در عروسی بهترین دوستتان، مصاحبه برای یک شغل، شرکت در امتحان نهایی، رفتن به روی صحنه در یک نمایش موزیکال، یا اولین سفر هوایی خارج از کشور خود هستید. شما سعی می‌کنید بخوابید اما نمی‌توانید زیرا دلتان شور می‌زند و قلبتان به شدت می‌تپد. احساس عصبی بودن یا اضطراب در چنین موقعیت‌های استرس‌زایی طبیعی است و معمولاً به محض اینکه برای تبریک بلند می‌شوید، برای مصاحبه یا امتحان می‌نشینید، روی صحنه می‌روید یا کمربند ایمنی خود را می‌بندید، این احساس از بین می‌رود. با این حال، برای برخی افراد، این احساسات ترس و وحشت در زمان نامناسب و در مکان نامناسب بروز می‌کند. احساس اضطراب زندگی آنها را فرا می‌گیرد و مانع از انجام وظایف و فعالیت‌های مهم – یا حتی روزانه – آنها می‌شود. این احساسات ناشی از یک اختلال اضطرابی است.

A 2016 study reported that about 16.6 percent of adults worldwide will have an anxiety disorder in their lifetime. These disorders are twice as common in women than men. They include panic disorder, generalized anxiety disorder, social phobia, obsessive-compulsive disorder, and posttraumatic stress disorder. All these disorders can be treated, but they can worsen if they are left untreated. Medications (most often antidepressants, sometimes anti-anxiety drugs), psychotherapy, and cognitive behavioral treatment are the most common treatments. Patients with these disorders, even when they have sleep complaints, are best treated by a psychiatrist. The medications commonly prescribed for anxiety disorders, used at bedtime, could help alleviate the insomnia.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ گزارش داد که حدود ۱۶.۶ درصد از بزرگسالان در سراسر جهان در طول زندگی خود دچار اختلال اضطراب می‌شوند. این اختلالات در زنان دو برابر مردان شایع است. این اختلالات شامل اختلال هراس، اختلال اضطراب فراگیر، هراس اجتماعی، اختلال وسواس فکری-عملی و اختلال استرس پس از سانحه می‌شوند. همه این اختلالات قابل درمان هستند، اما در صورت عدم درمان می‌توانند بدتر شوند. داروها (اغلب داروهای ضد افسردگی، گاهی داروهای ضد اضطراب)، روان‌درمانی و درمان شناختی رفتاری رایج‌ترین درمان‌ها هستند. بیماران مبتلا به این اختلالات، حتی زمانی که از خواب شکایت دارند، بهتر است توسط روانپزشک درمان شوند.

PANIC DISORDER

Your heart is beating fast, you are breathing deeply, you are sweating and shaking, time seems to be standing still, and you feel dizzy. You might have chest pain or tingling in your fingers. You feel as if you are about to die. You have these episodes over and over again, yet the doctor never finds anything abnormal during your checkups. When people have these symptoms for more than a month, they are usually diagnosed with a panic disorder.

اختلال پانیک

قلب شما تند می‌زند، نفس‌های عمیق می‌کشید، عرق می‌کنید و می‌لرزید، زمان انگار متوقف شده و احساس سرگیجه می‌کنید. ممکن است درد قفسه سینه یا سوزش در انگشتان خود داشته باشید. احساس می‌کنید که در شرف مرگ هستید. این حملات را بارها و بارها تجربه می‌کنید، اما پزشک در طول معاینات شما هیچ چیز غیرطبیعی پیدا نمی‌کند. وقتی افراد بیش از یک ماه این علائم را داشته باشند، معمولاً به اختلال پانیک مبتلا می‌شوند.

Sufferers of panic attacks usually connect them with the situations in which they occur. This can lead to a fear of a particular situation, which the person then tries to avoid. More than half of people with panic disorders awaken with nighttime panic attacks, and many develop a fear of falling asleep. Waking up at night afraid of dying is a terrifying symptom. When such patients come to the sleep clinic, we might screen them for a sleep disorder (patients with sleep apnea might awaken in a panic), but if they don’t have a sleep disorder we refer them to a psychiatrist.

افرادی که از حملات پانیک رنج می‌برند، معمولاً آنها را با موقعیت‌هایی که در آن رخ می‌دهند مرتبط می‌دانند. این می‌تواند منجر به ترس از یک موقعیت خاص شود که فرد سپس سعی می‌کند از آن اجتناب کند. بیش از نیمی از افراد مبتلا به اختلالات پانیک با حملات پانیک شبانه از خواب بیدار می‌شوند و بسیاری از آنها از خوابیدن می‌ترسند. بیدار شدن در شب با ترس از مرگ یک علامت وحشتناک است. وقتی چنین بیمارانی به کلینیک خواب مراجعه می‌کنند، ممکن است آنها را از نظر اختلال خواب غربالگری کنیم (بیماران مبتلا به آپنه خواب ممکن است با وحشت از خواب بیدار شوند)، اما اگر اختلال خواب نداشته باشند، آنها را به روانپزشک ارجاع می‌دهیم.

GENERALIZED ANXIETY DISORDER

You are always worried about your job, family, or health, even when all seem to be well. You have trouble controlling the worrying. This problem is common in both women and men, and it usually begins to affect people in their early twenties. Most people with generalized anxiety disorder have trouble sleeping because they can’t stop worrying at bedtime; added to their other worries will be worry about not falling asleep. Fifty to 75 percent of these patients have difficulties with sleep.

اختلال اضطراب فراگیر

شما همیشه نگران شغل، خانواده یا سلامتی خود هستید، حتی زمانی که همه چیز خوب به نظر می‌رسد. در کنترل نگرانی مشکل دارید. این مشکل هم در زنان و هم در مردان شایع است و معمولاً در اوایل بیست سالگی شروع به تأثیر بر افراد می‌کند. اکثر افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در خواب مشکل دارند زیرا نمی‌توانند نگرانی خود را در زمان خواب متوقف کنند. نگرانی در مورد به خواب نرفتن نیز به نگرانی‌های دیگر آنها اضافه می‌شود. پنجاه تا ۷۵ درصد از این بیماران در خواب مشکل دارند.

SOCIAL PHOBIA

You are afraid of being embarrassed or humiliated and are uncomfortable in situations that involve social interactions or that might draw attention to you. You experience extreme shyness in meetings, at parties, in the classroom, or even at a restaurant. Students with this phobia might start cutting classes. Other patients might develop panic attacks. Some might start depending on alcohol to relax, and that can result in a new set of problems. About 20 percent of these patients have insomnia.

هراس اجتماعی

شما از خجالت زده یا تحقیر شدن می‌ترسید و در موقعیت‌هایی که شامل تعاملات اجتماعی است یا ممکن است توجه را به شما جلب کند، احساس ناراحتی می‌کنید. شما در جلسات، مهمانی‌ها، کلاس درس یا حتی در رستوران، کمرویی شدید را تجربه می‌کنید. دانش‌آموزانی که این ترس را دارند ممکن است شروع به ترک کلاس‌ها کنند. سایر بیماران ممکن است دچار حملات پانیک شوند. برخی ممکن است برای آرامش به الکل وابسته شوند و این می‌تواند منجر به مجموعه‌ای جدید از مشکلات شود. حدود ۲۰ درصد از این بیماران بی‌خوابی دارند.

OBSESSIVE-COMPULSIVE DISORDER (OCD)

This disorder, which affects about 2 percent of the world’s population at some time, has two types of symptoms. Obsessions are thoughts or ideas that even the patient will sometimes admit are “crazy,” “silly,” “pointless,” “stupid,” or make no sense. In spite of knowing that the thoughts are irrational, the person cannot seem to keep from thinking about them. Compulsions are behaviors that occur in response to the obsessions. For example, the person might believe (have the obsession) that the gas burner has been left on and will keep checking the burner (the compulsion) over and over again. The compulsions are usually repeated each time in exactly the same way. People with OCD do not usually have sleep problems unless they are worrying at night or their obsession leads them to compulsive behavior at night. This might include repeated checking to make sure the doors are locked, the windows are closed, the baby is breathing, or the water faucets are turned off. There are medications that can treat OCD. Antidepressant drugs that affect brain levels of serotonin have been shown to improve symptoms in some patients. Medications approved by the FDA for use in the treatment of OCD include the following antidepressants: clomipramine (Anafranil), fluoxetine (Prozac), fluvoxamine (Luvox), paroxetine (Paxil), and sertraline (Zoloft).

اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)

این اختلال که حدود ۲ درصد از جمعیت جهان را در برهه‌ای از زمان تحت تأثیر قرار می‌دهد، دو نوع علامت دارد. وسواس‌ها افکار یا ایده‌هایی هستند که حتی خود بیمار گاهی اوقات اعتراف می‌کند که “دیوانه‌وار”، “احمقانه”، “بی‌معنی”، “احمقانه” یا بی‌معنی هستند. با وجود اینکه می‌داند این افکار غیرمنطقی هستند، به نظر نمی‌رسد که فرد بتواند از فکر کردن به آنها دست بردارد. اجبارها رفتارهایی هستند که در پاسخ به وسواس‌ها رخ می‌دهند. به عنوان مثال، فرد ممکن است باور داشته باشد (وسواس داشته باشد) که مشعل گاز روشن مانده است و بارها و بارها مشعل (وسواس) را بررسی کند. این اجبارها معمولاً هر بار دقیقاً به یک شکل تکرار می‌شوند. افراد مبتلا به OCD معمولاً مشکلات خواب ندارند، مگر اینکه شب‌ها نگران باشند یا وسواس آنها را به سمت رفتار اجباری در شب سوق دهد. این ممکن است شامل بررسی مکرر برای اطمینان از قفل بودن درها، بسته بودن پنجره‌ها، نفس کشیدن کودک یا بسته بودن شیرهای آب باشد. داروهایی وجود دارد که می‌توانند OCD را درمان کنند. داروهای ضد افسردگی که بر سطح سروتونین مغز تأثیر می‌گذارند، در برخی از بیماران باعث بهبود علائم شده‌اند. داروهایی که توسط FDA برای استفاده در درمان اختلال وسواس فکری-عملی تأیید شده‌اند شامل داروهای ضد افسردگی زیر هستند: کلومیپرامین (آنافرانیل)، فلوکستین (پروزاک)، فلووکسامین (لووکس)، پاروکستین (پاکسیل) و سرترالین (زولوفت).

POSTTRAUMATIC STRESS DISORDER (PTSD)

Almost seventy years after being liberated from a concentration camp, a Holocaust survivor still wakes up almost every night with nightmares. A woman is brutally raped and she relives the horror every night in her dreams. About 10 to 30 percent of people who have been involved in a traumatic event develop PTSD.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

تقریباً هفتاد سال پس از آزادی از اردوگاه کار اجباری، یک بازمانده هولوکاست هنوز تقریباً هر شب با کابوس از خواب بیدار می‌شود. زنی مورد تجاوز وحشیانه قرار می‌گیرد و او هر شب وحشت را در رویاهایش زنده می‌کند. حدود 10 تا 30 درصد از افرادی که درگیر یک رویداد آسیب‌زا بوده‌اند، به PTSD مبتلا می‌شوند.

This disorder, now called posttraumatic stress disorder, has had other names over the years, including “shell shock” and “battle fatigue.” People develop PTSD after experiencing or witnessing something horrible and reacting with intense fear, helplessness, or horror. It is common in both the military and civilian populations. PTSD sufferers replay the terrible events frequently, often awakening from nightmares in a sweat with their hearts thumping, sometimes screaming. Some patients exhibit symptoms of panic disorder. Such patients may develop a fear of falling asleep. Many combat veterans have sleep apnea, and many (perhaps most) have PTSD. Some of these veterans will have claustrophobia (due to past experience with gas and other masks) and will thus have difficulty tolerating the CPAP treatment. Some combat veterans even years after discharge from service will awaken at night and “patrol” their dwelling.

این اختلال که اکنون اختلال استرس پس از سانحه نامیده می‌شود، در طول سال‌ها نام‌های دیگری از جمله «شوک ناشی از انفجار» و «خستگی ناشی از نبرد» داشته است. افراد پس از تجربه یا مشاهده چیزی وحشتناک و واکنش با ترس شدید، درماندگی یا وحشت، به PTSD مبتلا می‌شوند. این اختلال هم در جمعیت نظامی و هم در جمعیت غیرنظامی رایج است. مبتلایان به PTSD مرتباً وقایع وحشتناک را مرور می‌کنند و اغلب با عرق از کابوس‌ها بیدار می‌شوند، در حالی که قلبشان به شدت می‌تپد و گاهی فریاد می‌زند. برخی از بیماران علائم اختلال هراس را نشان می‌دهند. چنین بیمارانی ممکن است از خوابیدن بترسند. بسیاری از جانبازان جنگی دچار آپنه خواب هستند و بسیاری (شاید اکثر آنها) PTSD دارند. برخی از این کهنه سربازان (به دلیل تجربه قبلی با ماسک‌های گاز و سایر ماسک‌ها) دچار کلاستروفوبیا (ترس از فضاهای بسته) هستند و بنابراین تحمل درمان با CPAP برایشان دشوار خواهد بود. برخی از کهنه سربازان جنگی حتی سال‌ها پس از ترخیص از خدمت، شب‌ها از خواب بیدار می‌شوند و در خانه خود «گشت‌زنی» می‌کنند.

Despite its association with the military, PTSD is twice as common among women as men in the general population. When a patient is referred to the sleep clinic for insomnia, sometimes the assessment identifies the cause as a very traumatic event. These patients need psychiatric care. A study published in 2012 showed that a medication called prazosin (a drug originally introduced to treat high blood pressure) along with cognitive behavior therapy (see Chapter 19) were effective for many patients in treating the sleep disturbances in PTSD.

علیرغم ارتباط آن با ارتش، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در زنان دو برابر مردان در جمعیت عمومی شایع است. هنگامی که بیماری به دلیل بی‌خوابی به کلینیک خواب ارجاع داده می‌شود، گاهی اوقات ارزیابی علت را یک رویداد بسیار آسیب‌زا تشخیص می‌دهد. این بیماران به مراقبت روانپزشکی نیاز دارند. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد نشان داد که دارویی به نام پرازوسین (دارویی که در ابتدا برای درمان فشار خون بالا معرفی شد) همراه با درمان شناختی رفتاری (به فصل ۱۹ مراجعه کنید) برای بسیاری از بیماران در درمان اختلالات خواب در اختلال استرس پس از سانحه مؤثر بوده است.

Back to the Woman on Stress Leave

The patient told me that she had put on a great deal of weight, a side effect of one of the medications she was taking because she was severely depressed and had considered suicide. Some antidepressants cause restlessness before and during sleep and increase movements during sleep, which was the problem that was uncovered in her sleep test. Additionally, one of the medications that she was using for anxiety had a side effect of making her extremely sleepy during the day. Because she needed these medications for her psychiatric condition, we could not suggest that she stop using them. I suggested instead that we treat the mild sleep apnea with CPAP. I also recommended that her psychiatrist consider adjusting her medication in the hope of minimizing side effects. The problem was that the sleep disorder was not the cause of her psychiatric disorder. The medications she took for her psychiatric disorder were having profound adverse effects on her sleep. Her sleep was unlikely to improve significantly until the darkness of her depression finally lifted.

بازگشت به مرخصی استرس‌زای زن

بیمار به من گفت که به دلیل افسردگی شدید و فکر خودکشی، وزن زیادی اضافه کرده است. برخی از داروهای ضد افسردگی باعث بی‌قراری قبل و حین خواب و افزایش حرکات در طول خواب می‌شوند، که مشکلی بود که در آزمایش خواب او کشف شد. علاوه بر این، یکی از داروهایی که او برای اضطراب استفاده می‌کرد، عارضه جانبی خواب‌آلودگی شدید او در طول روز را داشت. از آنجا که او برای بیماری روانی خود به این داروها نیاز داشت، نمی‌توانستیم به او پیشنهاد کنیم که مصرف آنها را متوقف کند. من در عوض پیشنهاد دادم که آپنه خواب خفیف را با CPAP درمان کنیم. همچنین به روانپزشک او توصیه کردم که به امید به حداقل رساندن عوارض جانبی، تنظیم داروی او را در نظر بگیرد. مشکل این بود که اختلال خواب علت اختلال روانی او نبود. داروهایی که او برای اختلال روانی خود مصرف می‌کرد، اثرات نامطلوب عمیقی بر خواب او داشتند. بعید است خواب او تا زمانی که تاریکی افسردگی او از بین نرود، بهبود قابل توجهی داشته باشد.

Psychiatric conditions often result in sleep problems. Many of these psychiatric conditions are more commonly found in women, so sleep disorders tend to be common in women with these conditions. But addressing the psychiatric problem with medications can exacerbate the patient’s sleep problems. Sometimes there is no easy solution to a patient’s sleep problems

بیماری‌های روانی اغلب منجر به مشکلات خواب می‌شوند. بسیاری از این بیماری‌های روانی بیشتر در زنان دیده می‌شوند، بنابراین اختلالات خواب در زنان مبتلا به این بیماری‌ها شایع است. اما پرداختن به مشکل روانپزشکی با داروها می‌تواند مشکلات خواب بیمار را تشدید کند. گاهی اوقات هیچ راه حل آسانی برای مشکلات خواب بیمار وجود ندارد.