عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ ماه‌های سیزدهم تا سی و ششم

When your child starts to walk, babble, and show more personality, you will naturally begin to treat him less as an infant and more like a person. Please try to avoid the trap of endlessly explaining, negotiating, or threatening when it comes to sleep times. Save your breath; let your behavior do the talking.

وقتی فرزندتان شروع به راه رفتن، غان و غون کردن و نشان دادن شخصیت بیشتر می‌کند، طبیعتاً با او کمتر مانند یک نوزاد و بیشتر مانند یک انسان رفتار خواهید کرد. لطفاً سعی کنید از دام توضیح بی‌پایان، مذاکره یا تهدید در مورد زمان خواب خودداری کنید. نفس عمیق بکشید؛ بگذارید رفتارتان حرف بزند.

Months Thirteen to Fifteen: One or Two Naps

At twelve months of age, 82 percent of children have two naps and 17 percent take only a single afternoon nap. But by fifteen months of age, 43 percent of children are taking two naps and 56 percent take a single afternoon nap. This is a dramatic change occurring over a short time period.

ماه‌های سیزدهم تا پانزدهم: یک یا دو چرت

در دوازده ماهگی، ۸۲ درصد از کودکان دو چرت دارند و ۱۷ درصد فقط یک چرت بعدازظهر می‌زنند. اما تا پانزده ماهگی، ۴۳ درصد از کودکان دو چرت و ۵۶ درصد یک چرت بعدازظهر می‌زنند. این یک تغییر چشمگیر است که در یک دوره زمانی کوتاه اتفاق می‌افتد.

This transition, however, may not be smooth. You might have a few rough months when one nap is not enough but two are impossible. Here are some ideas for making the transition easier.

با این حال، این گذار ممکن است روان نباشد. ممکن است چند ماه سختی داشته باشید که یک چرت کافی نیست اما دو چرت غیرممکن است. در اینجا چند ایده برای آسان‌تر کردن این گذار ارائه شده است.

Move the bedtime earlier. The morning nap is always the first nap to disappear naturally. We do not know why. If the bed time is moved up a little, most parents will notice that the morning nap becomes briefer or turns into a quiet playtime without sleep. Most of these children do not appear to become very tired.

زمان خواب را زودتر تغییر دهید. چرت صبحگاهی همیشه اولین چرتی است که به طور طبیعی ناپدید می‌شود. ما نمی‌دانیم چرا. اگر زمان خواب کمی جلوتر برود، اکثر والدین متوجه می‌شوند که چرت صبحگاهی کوتاه‌تر می‌شود یا به یک زمان بازی آرام بدون خواب تبدیل می‌شود. به نظر نمی‌رسد که اکثر این کودکان خیلی خسته شوند.

Other children take longer and longer morning naps and then appear to actively resist or be unable to take the second afternoon nap. Because this second nap was short anyway, many parents forget it. The result is a child who is tired late in the afternoon or early evening and who quickly becomes overtired by bedtime. One solution is an earlier bedtime because your child will wake up rested and take a briefer morning nap. In addition, you might want to shorten the nap by waking your child after about one or one and a half hours so she will be more tired around the midday nap time. Also, try to get out of the house immediately following the morning nap to provide intense stimulation but tone it down as you get to the middle of the day. Provide extra long and relaxing soothing to sleep for the midday nap. Maybe consider moving the midday nap to a slightly later hour so your child is a bit more tired. Sometimes your child continues to take a morning nap but none of the above causes her to take a midday nap, so here’s another plan. At the time of the morning nap, delay its onset by ten or twenty minutes. This might require more intense and prolonged soothing to sleep. Slowly, over many days or weeks, continue to delay the morning nap until it is occurring near the middle of the day. During this transition, the bedtime might have to be temporarily ultra-early because your child gets pooped every afternoon. Some of these children appear to hate their bedroom in the afternoon and scream as you approach it. One mother solved this by doing all the prenap soothing in the living room and then quickly went into his room.

برخی دیگر از کودکان چرت‌های صبحگاهی طولانی‌تر و طولانی‌تری می‌زنند و سپس به نظر می‌رسد که به طور فعال در برابر چرت دوم بعد از ظهر مقاومت می‌کنند یا قادر به انجام آن نیستند. از آنجا که این چرت دوم به هر حال کوتاه بوده است، بسیاری از والدین آن را فراموش می‌کنند. نتیجه این می‌شود که کودکی اواخر بعد از ظهر یا اوایل شب خسته است و به سرعت قبل از خواب دچار خستگی مفرط می‌شود. یک راه حل، خواب زودتر است زیرا کودک شما با استراحت از خواب بیدار می‌شود و چرت صبحگاهی کوتاه‌تری می‌زند. علاوه بر این، ممکن است بخواهید چرت زدن را با بیدار کردن فرزندتان پس از حدود یک یا یک و نیم ساعت کوتاه‌تر کنید تا در حدود زمان چرت ظهر خسته‌تر باشد. همچنین، سعی کنید بلافاصله پس از چرت صبح از خانه بیرون بروید تا تحریک شدید ایجاد کنید، اما با رسیدن به اواسط روز، آن را کاهش دهید. برای چرت ظهر، خواب طولانی‌تر و آرامش‌بخش‌تری فراهم کنید. شاید در نظر داشته باشید که چرت ظهر را به یک ساعت کمی دیرتر منتقل کنید تا کودک شما کمی خسته‌تر باشد. گاهی اوقات کودک شما همچنان چرت صبحگاهی می‌زند اما هیچ یک از موارد فوق باعث نمی‌شود که او چرت ظهر بزند، بنابراین در اینجا یک برنامه دیگر وجود دارد. در زمان چرت صبحگاهی، شروع آن را ده یا بیست دقیقه به تعویق بیندازید. این کار ممکن است نیاز به آرامش شدیدتر و طولانی‌تری برای خوابیدن داشته باشد. به آرامی، طی روزها یا هفته‌های متمادی، چرت صبحگاهی را تا نزدیکی اواسط روز به تأخیر بیندازید. در طول این تغییر، ممکن است زمان خواب موقتاً خیلی زود باشد زیرا فرزند شما هر بعد از ظهر مدفوع می‌کند. به نظر می‌رسد برخی از این کودکان از اتاق خواب خود در بعد از ظهر متنفر هستند و وقتی به آن نزدیک می‌شوید جیغ می‌زنند. یکی از مادران این مشکل را با انجام تمام آرامش‌های قبل از چرت در اتاق نشیمن حل کرد و سپس به سرعت به اتاق خود رفت.

The earlier bedtime means that a working parent coming home late does not see the child then. If that is the case, that parent can get up extra early to have a longer morning playtime with the child before going off to work. Another solution is to declare some days as two-nap days and other days as one-nap days, depending on when the baby awakens, how long the morning nap lasts, scheduled group activities, or the time you want your baby to go to sleep at night. Flow with your child and arrange naps and bedtimes to coincide with his need to sleep as best you can. Be sensitive to the growing need for earlier bedtimes.

خواب زودتر به این معنی است که والدین شاغلی که دیر به خانه می‌آیند، کودک را در آن زمان نمی‌بینند. در این صورت، آن والدین می‌توانند زودتر از خواب بیدار شوند تا قبل از رفتن به سر کار، زمان بازی صبحگاهی طولانی‌تری با کودک داشته باشند. راه حل دیگر این است که بسته به زمان بیدار شدن کودک، مدت زمان چرت صبحگاهی، فعالیت‌های گروهی برنامه‌ریزی شده یا زمانی که می‌خواهید کودکتان در شب بخوابد، برخی روزها را به عنوان روزهای دو چرت و برخی دیگر را به عنوان روزهای یک چرت اعلام کنید. با فرزندتان همراه شوید و چرت‌ها و زمان‌های خواب را طوری تنظیم کنید که تا حد امکان با نیاز او به خواب همزمان باشد. به نیاز روزافزون به خواب زودتر حساس باشید.

Here is one mother’s account of how an early bedtime helped her child.

در اینجا روایت یک مادر از چگونگی کمک خواب زودهنگام به فرزندش آمده است.

Sophie has always been inconsistent when it comes to napping. Some days she would sleep for half an hour, others she wouldn’t sleep at all. And if I was lucky, she would take an occasional hour nap. I decided it was time to get help before the situation became worse.

سوفی همیشه در مورد چرت زدن بی‌ثبات بوده است. بعضی روزها نیم ساعت می‌خوابید، بعضی روزها اصلاً نمی‌خوابید. و اگر خوش شانس بودم، گاهی اوقات یک ساعت چرت می‌زد. تصمیم گرفتم قبل از اینکه اوضاع بدتر شود، کمک بگیرم.

Sophie was thirteen months old when I met with Dr. Weissbluth. She was sleeping for thirty minutes in the morning; her afternoon naps were unpredictable. At night, getting her to sleep was even more frustrating. Sophie had always been a great nighttime sleeper. Then, all of a sudden, she was waking up several times throughout the night. Not only was her mental state unbearable, but physically she did not look well. As for me, I was becoming mommy the monster. There were days when I thought I was going to lose it. I blamed myself for her sleeping disorder, even though I was doing everything right—putting her to bed early, keeping a consistent nap time, and putting her down in her crib for her naps instead of allowing her to sleep on the go.

وقتی با دکتر وایسبلوث ملاقات کردم، سوفی سیزده ماهه بود. او صبح‌ها سی دقیقه می‌خوابید؛ چرت‌های بعدازظهرش غیرقابل پیش‌بینی بود. شب‌ها، خواباندنش حتی آزاردهنده‌تر بود. سوفی همیشه در طول شب خواب خوبی داشت. اما ناگهان، چندین بار در طول شب از خواب بیدار می‌شد. نه تنها وضعیت روحی‌اش غیرقابل تحمل بود، بلکه از نظر جسمی هم حال خوبی نداشت. در مورد من، داشتم تبدیل به مامان هیولا می‌شدم. روزهایی بود که فکر می‌کردم دارم کنترلم را از دست می‌دهم. خودم را به خاطر اختلال خواب او سرزنش می‌کردم، با اینکه همه کارها را درست انجام می‌دادم – زود او را می‌خواباندم، زمان چرت زدنش را ثابت نگه می‌داشتم و او را برای چرت زدن در گهواره‌اش می‌گذاشتم، به جای اینکه اجازه دهم در حال حرکت بخوابد.

After looking over Sophie’s sleep log, Dr. Weissbluth gave me several options: try an earlier bedtime (5:00 P.M.), lots of stimulation when awake, and soothing her longer at night. The goal was to allow her to catch up on her sleep.

دکتر وایسبلوث پس از بررسی دفترچه خواب سوفی، چندین گزینه به من داد: سعی کنید زودتر بخوابید (ساعت ۵ بعد از ظهر)، تحریک زیاد هنگام بیداری و آرام کردن او در شب برای مدت طولانی‌تر. هدف این بود که به او اجازه دهم خوابش را جبران کند.

My husband and I put the plan to work. He supported the decision of an earlier bedtime, even though his time with her was already limited. Unfortunately, Sophie’s sleeping did not improve. She continued to take one nap for thirty or forty-five minutes and then skip her afternoon nap. She and I were both exhausted and my frustration level was sky high at this point.

من و همسرم برنامه را عملی کردیم. او از تصمیم سوفی برای زودتر خوابیدن حمایت کرد، هرچند که زمان محدودی را با او می‌گذراند. متأسفانه، خواب سوفی بهتر نشد. او همچنان به مدت سی یا چهل و پنج دقیقه چرت می‌زد و سپس چرت بعدازظهرش را حذف می‌کرد. من و او هر دو خسته بودیم و سطح ناامیدی من در این مرحله به اوج خود رسیده بود.

During our follow-up conversation, Dr. Weissbluth asked if I would consider dropping her morning nap. He recommended the continuation of an earlier bedtime (5:00 P.M.), which, surprisingly, she welcomed. Although I was hesitant to drop her morning nap, I was determined to get my happy child back.

در طول مکالمه بعدی‌مان، دکتر وایسبلوث پرسید که آیا به حذف چرت صبحگاهی‌اش فکر می‌کنم یا نه. او ادامه خواب زودتر (ساعت ۵ بعد از ظهر) را توصیه کرد که در کمال تعجب، او از آن استقبال کرد. اگرچه من در حذف چرت صبحگاهی او مردد بودم، اما مصمم بودم فرزند شادم را دوباره به خواب ببرم.

So, I put plan B to work. For the first several days, Sophie could barely keep her eyes open past 10:30 A.M. I was able to keep her up until 11:00 A.M. and then 11:30 A.M. for the next several days. She continued to take thirty-minute naps. I called Dr. Weissbluth and he reminded me that she was still trying to catch up on sleep, that it would take several days for her to feel rested. After day four, she was staying awake until 12:30 and sleeping for an hour. And she was sleeping through the night—no more nighttime waking. By the end of the week, she was starting her nap at 12:30 and waking up at 2:00 P.M. And Sophie and mommy were happy.

بنابراین، نقشه دوم را عملی کردم. در چند روز اول، سوفی به سختی می‌توانست چشمانش را بعد از ساعت ۱۰:۳۰ صبح باز نگه دارد. من توانستم او را تا ساعت ۱۱:۰۰ صبح و سپس تا ساعت ۱۱:۳۰ صبح برای چند روز بعدی بیدار نگه دارم. او همچنان به چرت زدن‌های سی دقیقه‌ای ادامه داد. با دکتر وایسبلوث تماس گرفتم و او به من یادآوری کرد که او هنوز در تلاش است تا خوابش را جبران کند و چند روز طول می‌کشد تا احساس استراحت کند. بعد از روز چهارم، او تا ساعت ۱۲:۳۰ بیدار می‌ماند و یک ساعت می‌خوابید. و او تمام شب می‌خوابید – دیگر بیدار شدن‌های شبانه را نداشت. تا پایان هفته، او چرت زدنش را ساعت ۱۲:۳۰ شروع می‌کرد و ساعت ۲ بعد از ظهر بیدار می‌شد. و سوفی و مامان خوشحال بودند.

Sophie continues to have thirty-minute naps every once in a while, and she looks forward to her nap time. She no longer cries; instead, she falls asleep quickly. As for me, I am feeling more confident. Sophie is not the only one who is sleeping better. I am spending more time enjoying her and less time being tired and frustrated.

سوفی همچنان هر از گاهی چرت‌های سی دقیقه‌ای می‌زند و مشتاقانه منتظر زمان چرت زدنش است. او دیگر گریه نمی‌کند؛ در عوض، سریع به خواب می‌رود. در مورد من، احساس اعتماد به نفس بیشتری می‌کنم. سوفی تنها کسی نیست که بهتر می‌خوابد. من زمان بیشتری را صرف لذت بردن از او می‌کنم و زمان کمتری را صرف خستگی و ناامیدی می‌کنم.

Obviously, any combination of parents’ scheduling for their convenience and the baby’s need to sleep can determine nap patterns. If you are a napper yourself, you may protect your child’s nap schedule differently from the parent who does not customarily take naps.

بدیهی است که هر ترکیبی از برنامه‌ریزی والدین برای راحتی خود و نیاز کودک به خواب می‌تواند الگوهای چرت زدن را تعیین کند. اگر خودتان اهل چرت زدن هستید، می‌توانید برنامه چرت زدن فرزندتان را متفاوت از والدی که معمولاً چرت نمی‌زند، تنظیم کنید.

Q: How long should my child nap ?

A: Does your child appear well rested? You be the judge. All of us have good days and bad days, but if you notice a progression toward more fussiness, brattiness, or tantrums, your child may need longer naps.

سوال: فرزند من چقدر باید چرت بزند؟

پاسخ: آیا فرزند شما به خوبی استراحت کرده است؟ قضاوت با شماست. همه ما روزهای خوب و بد داریم، اما اگر متوجه شدید که فرزندتان به سمت بهانه‌گیری، بدخلقی یا کج‌خلقی بیشتر پیش می‌رود، ممکن است به چرت‌های طولانی‌تری نیاز داشته باشد.

Months Sixteen to Twenty-one:

Morning Nap Disappears

The morning nap is on its way out. At eighteen months, 77 percent of children take a single afternoon nap; by twenty-one months, 88 percent sleep only in the afternoon. Sometimes the child is taking only the morning nap and the plan discussed above does not work because the general recommendation of an early bedtime backfires. You try an early bedtime and all you get is an earlier wake-up time, which makes your child more tired in the morning and makes him need the morning nap all the more. Under these circumstances, you might temporarily put your child to bed a little later at night with the hope that he will sleep in later. If you put him to bed much too late, he will have difficulty falling asleep and staying asleep, so this will require some patience and trial and error. Still, wake him, if he is asleep, at 7:00 A.M. and then proceed with one of the plans previously described to get an afternoon nap.

ماه‌های شانزدهم تا بیست و یکم:

چرت صبحگاهی از بین می‌رود

چرت صبحگاهی رو به پایان است. در هجده ماهگی، ۷۷ درصد از کودکان فقط یک چرت بعدازظهر می‌زنند؛ تا بیست و یک ماهگی، ۸۸ درصد فقط بعدازظهر می‌خوابند. گاهی اوقات کودک فقط چرت صبحگاهی می‌زند و برنامه‌ای که در بالا مورد بحث قرار گرفت، جواب نمی‌دهد زیرا توصیه کلی برای خواب زودهنگام نتیجه معکوس می‌دهد. شما سعی می‌کنید زودتر بخوابید و تنها چیزی که نصیبتان می‌شود، بیدار شدن زودتر است که باعث می‌شود فرزندتان صبح‌ها خسته‌تر شود و بیشتر به چرت صبحگاهی نیاز داشته باشد. در این شرایط، ممکن است موقتاً فرزندتان را کمی دیرتر در شب بخوابانید به این امید که بعداً بخوابد. اگر او را خیلی دیر به رختخواب ببرید، در به خواب رفتن و در خواب ماندن مشکل خواهد داشت، بنابراین این کار نیاز به کمی صبر و آزمون و خطا دارد. با این حال، اگر خواب است، ساعت ۷ صبح او را بیدار کنید و سپس یکی از برنامه‌هایی را که قبلاً توضیح داده شد برای چرت بعدازظهر انجام دهید.

Q: What do I do if my child is healthy but cries at night, and the crying stops as soon as I pick him up?

A: Ask yourself if there is anything you can do to regularize the total sleep pattern, such as timing naps better or making the bedtime earlier. Was there anything that recently disrupted his schedule to cause him to become overtired? Does he snore or mouth-breathe during sleep, or might he be starting to become ill? Look at the big picture, not just the night crying. In general, you will not want to attend to the night crying because you want to encourage consolidated sleep. If you go to your child, you will cause fragmented sleep, which is poor-quality sleep. If your head says that not going to your child is the right thing to do, but your heart won’t let you do it, try some of these suggestions.

س: اگر فرزندم سالم است اما شب‌ها گریه می‌کند و به محض اینکه او را بغل می‌کنم، گریه‌اش قطع می‌شود، چه کار کنم؟

پاسخ: از خودتان بپرسید آیا کاری هست که بتوانید برای منظم کردن الگوی کلی خواب انجام دهید، مانند بهتر کردن زمان چرت زدن یا زودتر کردن زمان خواب. آیا اخیراً چیزی برنامه او را مختل کرده که باعث خستگی بیش از حد او شده است؟ آیا او در طول خواب خروپف می‌کند یا با دهان نفس می‌کشد، یا ممکن است بیمار شده باشد؟ به تصویر کلی نگاه کنید، نه فقط گریه شبانه. به طور کلی، شما نمی‌خواهید به گریه شبانه رسیدگی کنید زیرا می‌خواهید خواب منسجمی را تشویق کنید. اگر به سراغ فرزندتان بروید، باعث خواب تکه‌تکه می‌شوید که خواب بی‌کیفیتی است. اگر عقلتان می‌گوید که نرفتن به سراغ فرزندتان کار درستی است، اما قلبتان اجازه نمی‌دهد، برخی از این پیشنهادات را امتحان کنید.

One parent tied a ribbon around her ankle and her husband’s ankle so that she did not shift into autopilot mode at night and go to her child when he cried. Another mother waited for her husband to go away on business for a few days so she could ignore the crying without having her husband undercut the plan. Sleep temporarily farther away from your child; use earplugs, earphones, pillows over the head; take a shower. Do what is best for your child, but don’t torture yourself.

یکی از والدین روبانی را دور مچ پای خود و همسرش بست تا شب‌ها وقتی فرزندش گریه می‌کند، به حالت خودکار نرود و به سمتش نرود. مادر دیگری منتظر ماند تا شوهرش برای چند روز به سفر کاری برود تا بتواند گریه‌های او را نادیده بگیرد، بدون اینکه شوهرش نقشه‌اش را نقش بر آب کند. موقتاً دورتر از فرزندتان بخوابید؛ از گوش‌گیر، هدفون و بالش بالای سرتان استفاده کنید؛ دوش بگیرید. کاری را که برای فرزندتان بهتر است انجام دهید، اما خودتان را شکنجه ندهید.

Months Twenty-two to Thirty-six:

Only a Single Afternoon Nap

ماه‌های بیست و دوم تا سی و ششم:

فقط یک چرت بعدازظهر

Naps

At twenty-four months of age, only 5 percent of children have two naps and 95 percent are taking a single afternoon nap. By thirty-six months of age, no children are taking two naps, 91 percent are taking a single nap in the afternoon, and 9 percent are not napping at all. A common problem occurs when the nap disappears but the child appears very tired during the day and really seems to need to nap. The closer the child is to his second birthday, the more likely you should try to reestablish the nap, because most probably it is biologically needed. But if he is almost three, you might not be as successful in reestablishing the nap because he might have outgrown the need for it.

چرت زدن

در بیست و چهار ماهگی، تنها ۵ درصد از کودکان دو چرت دارند و ۹۵ درصد آنها یک چرت بعدازظهر می‌زنند. تا سی و شش ماهگی، هیچ کودکی دو چرت نمی‌زند، ۹۱ درصد بعدازظهر یک چرت می‌زنند و ۹ درصد اصلاً چرت نمی‌زنند. یک مشکل رایج زمانی رخ می‌دهد که چرت زدن از بین می‌رود اما کودک در طول روز بسیار خسته به نظر می‌رسد و واقعاً به چرت زدن نیاز دارد. هرچه کودک به دومین سالگرد تولدش نزدیک‌تر باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که سعی کنید چرت زدن را دوباره برقرار کنید، زیرا به احتمال زیاد از نظر بیولوژیکی به آن نیاز دارد. اما اگر او تقریباً سه ساله باشد، ممکن است در برقراری مجدد چرت زدن موفق نباشید زیرا ممکن است دیگر نیازی به آن نداشته باشد.

Here are two plans to try to reestablish a nap. First, consider the situation where the bedtime is already quite early or you observe that when you moved the bedtime earlier it only caused your child to get up earlier in the morning. Try to slowly move the bedtime later by about twenty to thirty minutes each night with the hope that your child will sleep in later, wake up better rested, and be more able to take an afternoon nap. Second, if the bedtime is quite late, move the bedtime slowly earlier by about twenty to thirty minutes each night with the hope that your child will wake up better rested. In either case, try intensive stimulation in the morning, followed by a wind-down, then a prolonged prenap soothing routine, and try to nap him when he’s tired but not too overtired. Consider lying down with your child in your bed temporarily, mother or father, to reestablish the nap routine. After five to seven days, reevaluate and make adjustments of bedtimes and nap times.

در اینجا دو طرح برای تلاش برای ایجاد مجدد چرت زدن وجود دارد. اول، موقعیتی را در نظر بگیرید که زمان خواب از قبل خیلی زود است یا متوجه می‌شوید که وقتی زمان خواب را زودتر تغییر می‌دهید، فقط باعث می‌شود فرزندتان صبح زودتر بیدار شود. سعی کنید هر شب به آرامی حدود بیست تا سی دقیقه زمان خواب را به عقب ببرید، به این امید که فرزندتان دیرتر بخوابد، با استراحت بهتری از خواب بیدار شود و بتواند چرت بعدازظهر را بهتر انجام دهد. دوم، اگر زمان خواب خیلی دیر است، هر شب به آرامی حدود بیست تا سی دقیقه زمان خواب را به جلو بکشید، به این امید که فرزندتان با استراحت بهتری از خواب بیدار شود. در هر صورت، صبح‌ها تحریک شدید را امتحان کنید، به دنبال آن یک برنامه آرامش‌بخش طولانی قبل از چرت زدن، و سعی کنید وقتی خسته است اما خیلی خسته نیست، او را چرت بزنید. برای ایجاد مجدد برنامه چرت زدن، به طور موقت در کنار فرزندتان، مادر یا پدر، دراز بکشید. پس از پنج تا هفت روز، زمان خواب و چرت زدن را دوباره ارزیابی و تنظیم کنید.

Between twenty-two and thirty-six months, most children still need to nap. The average amount of daytime sleep at thirty-six months is about two hours. But there is much individual variation; the range is from one to three and a half hours. If your child is at either extreme of this range, ask yourself if he appears well rested at all times.

بین بیست و دو تا سی و شش ماهگی، اکثر کودکان هنوز به چرت زدن نیاز دارند. میانگین خواب روزانه در سی و شش ماهگی حدود دو ساعت است. اما تفاوت‌های فردی زیادی وجود دارد؛ این محدوده از یک تا سه و نیم ساعت متغیر است. اگر فرزند شما در یکی از دو انتهای این محدوده قرار دارد، از خود بپرسید که آیا او همیشه به خوبی استراحت می‌کند یا خیر.

The majority (80 percent) of children between the ages of two and three years have a nap length in a narrower band between one and a half to two and a half hours. Most children nap for about two hours. The model nap duration is two hours between the ages of two and six years. The stability of the two-hour nap over different ages is another argument for a strong biological influence over sleep, but it does not necessarily mean that your child needs a two-hour nap. Some children need less and some need more daytime sleep.

اکثریت (۸۰ درصد) کودکان بین دو تا سه سال، طول چرت زدنشان در محدوده باریک‌تری بین یک و نیم تا دو و نیم ساعت است. اکثر کودکان حدود دو ساعت چرت می‌زنند. مدت زمان چرت زدن در سنین دو تا شش سال، دو ساعت است. پایداری چرت دو ساعته در سنین مختلف، دلیل دیگری برای تأثیر بیولوژیکی قوی بر خواب است، اما لزوماً به این معنی نیست که فرزند شما به چرت دو ساعته نیاز دارد. برخی از کودکان به خواب کمتر و برخی به خواب بیشتر در طول روز نیاز دارند.

Q: When do I transition my child from a crib to a bed”?

A: As he approaches his third birthday, let the child ask for a big bed. If you move him too soon, he will not stay in his bed because he is curious and wants to see what’s going on elsewhere in the house.

س: چه زمانی می‌توانم فرزندم را از گهواره به تخت خواب منتقل کنم؟

پاسخ: وقتی به سومین سالگرد تولدش نزدیک می‌شود، بگذارید کودک درخواست تخت بزرگ کند. اگر او را خیلی زود منتقل کنید، در تختش نمی‌ماند زیرا کنجکاو است و می‌خواهد ببیند در جاهای دیگر خانه چه می‌گذرد.

Fears

Nightmares, monsters, fear of separation, fear of darkness, fear of death, fear of abandonment … don’t fears cause disturbed sleep at this age? Many experts tell us that night fears are common among children between two and four years old. Thunderstorms, barking dogs, loud trucks, and many other events over which we have no control can frighten children. If your child has been a good sleeper up to now, you should expect any disturbed sleep triggered by these events to be shortlived.

ترس‌ها

کابوس‌ها، هیولاها، ترس از جدایی، ترس از تاریکی، ترس از مرگ، ترس از رها شدن… آیا ترس‌ها در این سن باعث اختلال خواب نمی‌شوند؟ بسیاری از متخصصان به ما می‌گویند که ترس‌های شبانه در بین کودکان بین دو تا چهار سال رایج است. رعد و برق، پارس سگ‌ها، کامیون‌های پر سر و صدا و بسیاری از رویدادهای دیگر که ما هیچ کنترلی بر آنها نداریم می‌توانند کودکان را بترسانند. اگر فرزند شما تا به حال خواب خوبی داشته است، باید انتظار داشته باشید که هرگونه اختلال خواب ناشی از این رویدادها کوتاه مدت باشد.

Some child care experts believe severe sleep disturbances are caused by night fears. Usually, though, children with serious sleep problems did not sleep well at younger ages, and their current difficulty is simply misinterpreted as caused by an age-appropriate concern or “stage.”

برخی از متخصصان مراقبت از کودک معتقدند که اختلالات شدید خواب ناشی از ترس‌های شبانه است. با این حال، معمولاً کودکانی که مشکلات جدی خواب دارند، در سنین پایین‌تر خوب نمی‌خوابیدند و مشکل فعلی آنها به سادگی به اشتباه به عنوان یک نگرانی یا “مرحله” متناسب با سن تفسیر می‌شود.

Reassurance, frequent curtain calls, open doors, night-lights, or a longer bedtime routine will help your child get over his fears. My recommendation is to spend extra time soothing your child to sleep or go to him once for reassurance, but use a kitchen timer to control the duration of the extra time. The timer is set to the number of minutes you want to spend with your child and is then placed under a pillow or cushion to muffle the noise. Tell your child that when the buzzer or bell sounds, you will kiss him and leave. The child learns to associate the sound of the time with your departure and learns that this signals the end of your hugging, massage, or lullabies. This is called “stimulus control,” which is discussed further in Chapter 9. Just as when the final curtain call ends, you know the play is really over, or just as you know to slow down as the green light turns to yellow, your child learns to associate the sound with the end of your soothing effort. Because crying will not bring you back, the crying ends.

اطمینان خاطر دادن، به صدا درآوردن مکرر پرده‌ها، باز گذاشتن درها، روشن کردن چراغ خواب یا یک برنامه خواب طولانی‌تر به کودک شما کمک می‌کند تا بر ترس‌هایش غلبه کند. توصیه من این است که وقت بیشتری را صرف آرام کردن کودک خود برای خوابیدن کنید یا یک بار برای اطمینان خاطر به سراغ او بروید، اما از یک تایمر آشپزخانه برای کنترل مدت زمان اضافی استفاده کنید. تایمر بر اساس تعداد دقایقی که می‌خواهید با کودک خود بگذرانید تنظیم شده است و سپس زیر بالش یا کوسن قرار می‌گیرد تا صدا خفه شود. به کودک خود بگویید که وقتی زنگ یا زنگوله به صدا در می‌آید، او را می‌بوسید و می‌روید. کودک یاد می‌گیرد که صدای زمان را با رفتن شما مرتبط کند و می‌فهمد که این نشان دهنده پایان بغل کردن، ماساژ یا لالایی شماست. این “کنترل محرک” نامیده می‌شود که در فصل 9 بیشتر مورد بحث قرار گرفته است. همانطور که وقتی آخرین به صدا درآمدن پرده تمام می‌شود، می‌دانید که نمایش واقعاً تمام شده است، یا همانطور که می‌دانید با زرد شدن چراغ سبز، سرعت خود را کم کنید، کودک شما یاد می‌گیرد که صدا را با پایان تلاش آرامش‌بخش شما مرتبط کند. از آنجا که گریه شما را برنمی‌گرداند، گریه پایان می‌یابد.

If your child has never been a good sleeper and now also appears during the day to be extremely frightened, withdrawn in new surroundings, shy, or fearful, then it is very difficult for parents to give less attention at night, even if the goal is to enhance consolidated sleep. If this is the case with your toddler, a child psychologist can give you good advice on where to draw the line between supporting the child and encouraging him to learn to overcome his fears.

اگر فرزند شما هرگز خواب خوبی نداشته و اکنون در طول روز نیز بسیار ترسیده، در محیط‌های جدید گوشه‌گیر، خجالتی یا ترسو به نظر می‌رسد، برای والدین بسیار دشوار است که شب‌ها توجه کمتری به او نشان دهند، حتی اگر هدف تقویت خواب تثبیت‌شده باشد. اگر این مورد در مورد کودک نوپای شما صدق می‌کند، یک روانشناس کودک می‌تواند در مورد مرز بین حمایت از کودک و تشویق او به یادگیری غلبه بر ترس‌هایش، توصیه‌های خوبی به شما ارائه دهد.

Routines and Schedules

At about two to three years of age, although most children in my research survey go to sleep between 7:00 and 9:00 P.M. and awaken between 6:30 and 8:00 A.M., I think that an earlier bedtime is better. A single nap between one and three hours occurs in over 90 percent of children. Try to be reasonably regular about nap time and bedtime, and be consistent in your bedtime rituals. There are no absolute, rigid, or firm rules, because every day is somewhat different. Reasonable regularity and consistency implies reasonable flexibility. Be aware that your lifestyle helps or hinders your child’s sleep patterns, and remember that there will be changes due to growth and rearrangements in relationships within the family.

روال‌ها و برنامه‌ها

در حدود دو تا سه سالگی، اگرچه اکثر کودکان در نظرسنجی تحقیقاتی من بین ساعت 7:00 تا 9:00 شب می‌خوابند و بین ساعت 6:30 تا 8:00 صبح بیدار می‌شوند، فکر می‌کنم زودتر خوابیدن بهتر است. یک چرت کوتاه بین یک تا سه ساعت در بیش از 90 درصد کودکان اتفاق می‌افتد. سعی کنید در مورد زمان چرت زدن و زمان خواب به طور معقول منظم باشید و در مراسم قبل از خواب خود ثابت قدم باشید. هیچ قانون مطلق، سفت و سختی وجود ندارد، زیرا هر روز تا حدودی متفاوت است. نظم و ثبات معقول به معنای انعطاف‌پذیری معقول است. توجه داشته باشید که سبک زندگی شما به الگوهای خواب فرزندتان کمک می‌کند یا مانع آن می‌شود و به یاد داشته باشید که به دلیل رشد و تنظیم مجدد روابط در خانواده تغییراتی ایجاد خواهد شد.

How about scheduled, organized activities that take place when your child needs to take her afternoon nap? If she is unable to take her afternoon nap two or three times each week and you are able to get an extra-early bedtime on those days, then there may be no problem, as long as the child is sleeping well in general. For the child who is not sleeping well, for whatever reason, losing a few naps can be quite problematic. Also keep in mind that children are likely to pick up minor illnesses from each other in group settings, and not feeling well may disrupt your child’s sleep and push her into an overtired state. In general, be cautious. Have fun with your child, but occasionally have what my wife called a “declared holiday.” Missing a swim class, gym class, or any other preschool event now and then because your child is tired and needs to nap, or leaving soon after you arrive because the other children look sick will notjeopardize your child’s college plans!

در مورد فعالیت‌های برنامه‌ریزی‌شده و سازمان‌یافته‌ای که وقتی فرزندتان نیاز به چرت بعدازظهر دارد، انجام می‌شوند، چطور؟ اگر او نتواند دو یا سه بار در هفته چرت بعدازظهر بزند و شما بتوانید در آن روزها زودتر بخوابید، تا زمانی که کودک به طور کلی خوب بخوابد، ممکن است مشکلی وجود نداشته باشد. برای کودکی که به هر دلیلی خوب نمی‌خوابد، از دست دادن چند چرت می‌تواند بسیار مشکل‌ساز باشد. همچنین به خاطر داشته باشید که کودکان احتمالاً در محیط‌های گروهی بیماری‌های جزئی را از یکدیگر می‌گیرند و حال بد ممکن است خواب فرزندتان را مختل کند و او را به حالت خستگی مفرط سوق دهد. به طور کلی، محتاط باشید. با فرزندتان خوش بگذرانید، اما گاهی اوقات چیزی را که همسرم «تعطیلات اعلام‌شده» می‌نامد، داشته باشید. از دست دادن کلاس شنا، کلاس ورزش یا هر رویداد پیش‌دبستانی دیگر به دلیل خستگی فرزندتان و نیاز به چرت زدن، یا ترک کردن زود هنگام شما به دلیل بیمار به نظر رسیدن سایر بچه‌ها، برنامه‌های دانشگاه فرزندتان را به خطر نمی‌اندازد!

A Regular Bed and the Arrival of a New Baby

One rearrangement is moving your child to a “big kid’s” bed. There is no special age when you should make this change. As long as the crib is large enough, you should not feel that your child must be placed in a regular bed by a certain age. Many parents make the switch around the second or third birthday. Let your child ask for a big bed. One mother described how she felt that she had made the move too soon and the big bed must have seemed “oceanic” compared to the crib, because her son always slept curled up in one corner of the bed—that is, when he slept. He slept better when returned to his crib. Before she made the move back to the crib, his mother wondered whether this would cause a “regression” in her child. It did not. But it did result in a better-rested family.

یک تخت معمولی و ورود نوزاد جدید

یکی از تغییرات، انتقال فرزندتان به تخت «بزرگسال» است. سن خاصی برای انجام این تغییر وجود ندارد. تا زمانی که تخت به اندازه کافی بزرگ باشد، نباید احساس کنید که فرزندتان باید تا سن خاصی در تخت معمولی قرار گیرد. بسیاری از والدین این تغییر را در حدود تولد دوم یا سوم انجام می‌دهند. بگذارید فرزندتان تخت بزرگ درخواست کند. یکی از مادران توضیح داد که احساس می‌کند خیلی زود این تغییر را انجام داده است و تخت بزرگ در مقایسه با تخت «اقیانوسی» به نظر می‌رسیده است، زیرا پسرش همیشه در یک گوشه تخت جمع می‌شد – یعنی وقتی که می‌خوابید. وقتی به تختش برمی‌گشت، خواب بهتری داشت. قبل از اینکه به تخت برگردد، مادرش از خود پرسید که آیا این باعث «پسرفت» در فرزندش می‌شود یا خیر. اما این اتفاق نیفتاد. اما منجر به داشتن خانواده‌ای با استراحت بهتر شد.

If the move to a regular bed is needed because of a new baby brother or sister, consider making the move when the newborn is about four months old. By then, the newborn has regular sleeping habits. Before the baby reaches this age, there is a constant shifting of household routines due to the infant’s naturally irregular sleep pattern. This may cause confusion or insecurity in the older child because he does not know when mom or dad will be available, or why he has to wait when he wants to go outside and has been used to doing just that. When the newborn is four months old and her sleep pattern is stable, events in the house are much more predictable. The older child now becomes adjusted to the new family arrangements. The baby goes to the crib and the older child graduates with pride to the big bed for big kids. He does not feel displaced. Before the newborn is actually moved from the bassinet to the crib, feel free to leave the crib up and empty for a while with the understanding that if the older child gets out of bed once, then it’s back to the crib.

اگر به دلیل داشتن یک برادر یا خواهر جدید، نیاز به انتقال به تخت معمولی دارید، این کار را زمانی که نوزاد حدود چهار ماه دارد، در نظر بگیرید. تا آن زمان، نوزاد عادات خواب منظمی دارد. قبل از رسیدن نوزاد به این سن، به دلیل الگوی خواب نامنظم طبیعی نوزاد، تغییر مداوم در روال خانه وجود دارد. این ممکن است باعث سردرگمی یا ناامنی در کودک بزرگتر شود زیرا او نمی‌داند چه زمانی مادر یا پدر در دسترس خواهند بود، یا چرا وقتی می‌خواهد بیرون برود باید منتظر بماند و قبلاً به این کار عادت داشته است. وقتی نوزاد چهار ماهه است و الگوی خوابش پایدار است، اتفاقات خانه بسیار قابل پیش‌بینی‌تر می‌شوند. کودک بزرگتر اکنون با ترتیبات جدید خانواده سازگار می‌شود. نوزاد به گهواره می‌رود و کودک بزرگتر با افتخار به تخت بزرگ مخصوص بچه‌های بزرگ می‌رود. او احساس جابجایی نمی‌کند. قبل از اینکه نوزاد واقعاً از گهواره به گهواره منتقل شود، می‌توانید گهواره را برای مدتی خالی و بدون تخت بگذارید، با این درک که اگر کودک بزرگتر یک بار از تخت بیرون بیاید، دوباره به گهواره برمی‌گردد.

Moving to a big bed too early, before the birth of the new baby, often invites a problem: The commotion and excitement surrounding the arrival of a new baby creates confusion or insecurity in the older child, who may call out or cry at night. The more difficult situation is when the older child starts to get up every night to visit his parents.

انتقال خیلی زود به یک تخت بزرگ، قبل از تولد نوزاد جدید، اغلب مشکل‌ساز می‌شود: هیاهو و هیجان ناشی از ورود نوزاد جدید، باعث سردرگمی یا ناامنی در کودک بزرگتر می‌شود که ممکن است شب‌ها فریاد بزند یا گریه کند. وضعیت دشوارتر زمانی است که کودک بزرگتر هر شب برای دیدن والدینش از خواب بیدار می‌شود.

If the move to a regular bed prompts frequent nocturnal visits, curtain calls, calls for help going to the bathroom, or calls for a drink of water, think before you act. A habit may slowly develop in which your child learns to expect you to spend more time with her, putting her to sleep or returning her to sleep. Imagine what would occur if a baby-sitter gave your two-year-old candy every day instead of a real lunch. Once you discovered this, you would immediately stop the candy for meals. Your child might protest and cry, but would you give in and let her have the candy? No. If you are spending too much time at night with your child when she should be sleeping, consider what you are doing to be “social candy”—not needed and not healthy for the child. Be firm in your resolve to ignore the expected protest from your child when you change your behavior.

اگر رفتن به تخت خواب معمولی باعث می‌شود که فرزندتان مرتباً شب‌ها به رختخواب شما بیاید، شما را به خواب ببرد، برای دستشویی رفتن به شما زنگ بزند یا آب بخواهد، قبل از هر اقدامی فکر کنید. ممکن است به آرامی عادتی در فرزندتان ایجاد شود که در آن انتظار داشته باشد زمان بیشتری را با او بگذرانید، او را بخوابانید یا دوباره به خواب برگردانید. تصور کنید چه اتفاقی می‌افتد اگر یک پرستار بچه هر روز به جای ناهار واقعی به کودک دو ساله‌تان آب‌نبات بدهد. وقتی این موضوع را متوجه شدید، فوراً آب‌نبات را برای وعده‌های غذایی او قطع می‌کنید. ممکن است فرزندتان اعتراض کند و گریه کند، اما آیا تسلیم می‌شوید و اجازه می‌دهید آب‌نبات بخورد؟ خیر. اگر شب‌ها زمان زیادی را با فرزندتان می‌گذرانید، در حالی که او باید بخوابد، کاری را که انجام می‌دهید «آب‌نبات اجتماعی» در نظر بگیرید – نه لازم است و نه برای کودک سالم. در تصمیم خود برای نادیده گرفتن اعتراض مورد انتظار فرزندتان هنگام تغییر رفتارتان، قاطع باشید.

Preventing and Solving Sleep Problems

In one study of children between one and two years of age, about 20 percent woke up five or more times a week, while in a study of three-year-old children, 26 percent woke up at least three times a week. Unfortunately, you simply cannot assume that difficulty returning to sleep unassisted will magically go away. Returning to sleep unassisted is a learned skill; you should expect problems to persist in your child until she learns how to soothe herself back to sleep without your help.

پیشگیری و حل مشکلات خواب

در یک مطالعه روی کودکان بین یک تا دو سال، حدود 20 درصد آنها پنج بار یا بیشتر در هفته از خواب بیدار می‌شدند، در حالی که در مطالعه‌ای روی کودکان سه ساله، 26 درصد حداقل سه بار در هفته از خواب بیدار می‌شدند. متأسفانه، نمی‌توانید فرض کنید که مشکل بازگشت به خواب بدون کمک به طور جادویی از بین می‌رود. بازگشت به خواب بدون کمک یک مهارت اکتسابی است؛ باید انتظار داشته باشید که مشکلات در فرزندتان تا زمانی که یاد بگیرد چگونه بدون کمک شما خودش را آرام کند و دوباره به خواب برود، ادامه یابد.

Also, in the study of one-and two-year-old children, those who woke up frequently were much more likely to have an injury such as a broken bone or a cut requiring medical attention than those who slept through—while only 17 percent of good sleepers had injuries, 40 percent of the night wakers were injured! (Chapter 11 will discuss further the connection between injuries and disturbed sleep.)

همچنین، در مطالعه روی کودکان یک و دو ساله، احتمال آسیب‌دیدگی مانند شکستگی استخوان یا بریدگی که نیاز به مراقبت پزشکی دارد، بسیار بیشتر از کودکانی بود که تا صبح می‌خوابیدند – در حالی که تنها 17 درصد از کودکانی که خوب می‌خوابیدند، آسیب دیدند، 40 درصد از کودکان شب‌زنده‌دار آسیب دیدند! (فصل 11 ارتباط بین آسیب‌دیدگی‌ها و خواب مختل شده را بیشتر مورد بحث قرار خواهد داد.)

The majority of children between the ages of one and five have a bedtime routine less than thirty minutes long, go to sleep with the lights off, and fall asleep in about thirty minutes after lights out. Night waking occurs in the older children in this group once a week; only a few awaken more than once a night. If your child’s pattern between the ages of one and five is substantially different, consider the possibility that your child is among the 20 percent of children in this group with disturbed sleep. If so, then you might also later notice the excessive daytime sleepiness that has been observed in about 5 to 10 percent of children between the ages of five and fourteen years.

اکثر کودکان بین یک تا پنج سال، برنامه خواب کمتر از سی دقیقه دارند، با چراغ خاموش به خواب می‌روند و حدود سی دقیقه پس از خاموش شدن چراغ‌ها به خواب می‌روند. بیدار شدن در شب در کودکان بزرگتر این گروه، هفته‌ای یک بار اتفاق می‌افتد؛ تنها تعداد کمی بیش از یک بار در شب بیدار می‌شوند. اگر الگوی خواب کودک شما بین یک تا پنج سال به طور قابل توجهی متفاوت است، این احتمال را در نظر بگیرید که فرزند شما جزو 20 درصد از کودکان این گروه با خواب آشفته است. در این صورت، ممکن است بعداً متوجه خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز شوید که در حدود 5 تا 10 درصد از کودکان بین پنج تا چهارده سال مشاهده شده است.

Your child’s developing personality and awareness of himself as an individual means that his second and third years will be a time of testing, noncooperation, resistance, and striving for independence. Your child has stronger self-agency. Sleep problems in twelve-to thirty-six-month-olds are related to this normally evolving stubbornness or willfulness in children, who now want to do their own thing. For example, they may want to get out of their bed or crib at night, not take naps, get up too early to play, and, of course, resist falling asleep and wake up at night. This last problem might have started during the first year and may now continue during the second year as an ingrained habit. Let’s look at each of these major problems in turn.

رشد شخصیت و آگاهی فرزند شما از خود به عنوان یک فرد به این معنی است که سال‌های دوم و سوم او زمان آزمایش، عدم همکاری، مقاومت و تلاش برای استقلال خواهد بود. فرزند شما خودگردانی قوی‌تری دارد. مشکلات خواب در کودکان دوازده تا سی و شش ماهه به این لجبازی یا لجبازی که معمولاً در حال تکامل است در کودکانی که اکنون می‌خواهند کار خودشان را انجام دهند، مربوط می‌شود. برای مثال، ممکن است بخواهند شب‌ها از رختخواب یا گهواره خود بیرون بیایند، چرت نزنند، خیلی زود برای بازی کردن از خواب بیدار شوند و البته در برابر خوابیدن مقاومت کنند و شب‌ها بیدار شوند. این مشکل آخر ممکن است در طول سال اول شروع شده باشد و اکنون به عنوان یک عادت ریشه‌دار در طول سال دوم ادامه یابد. بیایید به ترتیب به هر یک از این مشکلات اصلی نگاه کنیم.

PRACTICAL POINT

Don’t confuse these issues:

· Needs versus wants

· A sad cry versus a protest cry

· Being abandoned versus beingalone

نکته کاربردی

این مسائل را با هم اشتباه نگیرید:

• نیازها در مقابل خواسته‌ها

• گریه غم در مقابل گریه اعتراض

• رها شدن در مقابل تنها بودن

Getting Out of the Crib or Bed:

The Jack-in-the-Box Syndrome

It’s quite natural for two-and three-year-olds to climb out of the crib or bed to check out the interesting things they think their parents are up to. Or maybe they just want to watch the late, late movie or have a bite to eat. Of course, what they like to do most is to come visit with their parents and/or get into their bed. This not only disrupts their parents’ sleep, but it also harms the child. Here’s how.

بیرون آمدن از گهواره یا تخت:

سندرم جک این دِ باکس

برای کودکان دو و سه ساله کاملاً طبیعی است که از گهواره یا تخت بیرون بیایند تا کارهای جالبی را که فکر می‌کنند والدینشان انجام می‌دهند، بررسی کنند. یا شاید فقط بخواهند فیلم آخر شب را تماشا کنند یا چیزی بخورند. البته، کاری که آنها بیشتر دوست دارند انجام دهند این است که به ملاقات والدینشان بیایند و/یا به تخت آنها بروند. این کار نه تنها خواب والدینشان را مختل می‌کند، بلکه به کودک نیز آسیب می‌رساند. در اینجا نحوه انجام آن آمده است.

When a child has a naturally occurring partial arousal during sleep, instead of soothing himself back to sleep, he learns to force himself completely awake to get out of his bed or crib. The result is sleep fragmentation—for him, and for his parents, too. Here’s a five-step treatment plan to put your Jack back in his box at night.

وقتی کودکی در طول خواب به طور طبیعی دچار برانگیختگی جزئی می‌شود، به جای اینکه دوباره خودش را آرام کند و بخوابد، یاد می‌گیرد که برای بیدار شدن از رختخواب یا گهواره‌اش، خودش را مجبور به بیدار شدن کامل کند. نتیجه این امر، تکه‌تکه شدن خواب است – برای او و همچنین برای والدینش. در اینجا یک برنامه درمانی پنج مرحله‌ای برای قرار دادن جک در جعبه‌اش در شب ارائه شده است.

Step 1: Keep a chart, log, or diary to record key sleep events: time asleep, time awake, number of times out of bed, and duration of protest calling, fussing, or crying. This will make you a better observer of both your child’s behavior and your own. The chart or log enables you to determine whether the strategy is working, and helps remind you to be regular according to clock times and to be consistent in your responses.

مرحله 1: یک نمودار، دفترچه یادداشت یا دفترچه خاطرات برای ثبت رویدادهای کلیدی خواب داشته باشید: زمان خواب، زمان بیداری، تعداد دفعات بیرون آمدن از رختخواب و مدت زمان اعتراض، سر و صدا یا گریه. این کار شما را به ناظر بهتری هم برای رفتار فرزندتان و هم برای خودتان تبدیل می‌کند. نمودار یا دفترچه یادداشت به شما این امکان را می‌دهد که تعیین کنید آیا این استراتژی مؤثر است یا خیر و به شما یادآوری می‌کند که طبق زمان‌های ساعت منظم باشید و در پاسخ‌های خود ثابت قدم باشید.

Step 2: Ask yourself whether your child behaves as if he is tired in the late afternoon or early evening. If the answer is yes, then consider the possibility that naps are insufficient or that the bedtime hour is too late. Deal with these problems at the same time you are working on his getting out of the crib or bed. If needed, keep data in your sleep chart regarding naps, such as the time he falls asleep, how long he sleeps during the day, how long he cries in protest before napping, and the interval between the end of his nap and when he goes to sleep for the night.

مرحله 2: از خود بپرسید که آیا فرزندتان در اواخر بعد از ظهر یا اوایل شب طوری رفتار می‌کند که انگار خسته است. اگر پاسخ مثبت است، این احتمال را در نظر بگیرید که چرت‌ها کافی نیستند یا ساعت خواب خیلی دیر است. همزمان با اینکه روی بیرون آمدن او از گهواره یا تخت کار می‌کنید، به این مشکلات نیز رسیدگی کنید. در صورت نیاز، داده‌های مربوط به چرت زدن‌ها را در نمودار خواب خود ثبت کنید، مانند زمانی که به خواب می‌رود، مدت زمان خواب او در طول روز، مدت زمان گریه اعتراضی قبل از چرت زدن و فاصله بین پایان چرت زدن و زمان خواب شبانه.

Also, consider whether your child is snoring or mouth-breathing more and more at night. Please read the section on snoring in Chapter 10 if this is now a problem.

همچنین، در نظر بگیرید که آیا فرزند شما شب‌ها بیشتر و بیشتر خروپف می‌کند یا از دهان نفس می‌کشد. اگر این مشکل اکنون وجود دارد، لطفاً بخش مربوط به خروپف را در فصل ۱۰ مطالعه کنید.

Step 3: Announce to your child that there is a new rule in the house: Down is down—no getting out of bed until morning. Tell him that you love him very much but that you need your sleep, and he needs to put himself back to sleep by himself; getting out of bed is not allowed. Tell him that when he gets out of bed, you are going to put him back to bed and you are not going to talk to him or look at his face while you are doing so. Let’s call this “silent return to sleep.” Silence when you take your baby back to bed is important, because if you are sweet or stern while trying to explain why everyone needs sleep, the verbal attention will reinforce your child’s desire to get out of bed to get more attention. Attending to a problem will cause the problem to occur more often. Many parents do not understand that negative attention—yelling or getting angry—is still attention, and it will encourage your child to continue the behavior.

مرحله ۳: به فرزندتان اعلام کنید که قانون جدیدی در خانه وجود دارد: پایین، پایین است – تا صبح از رختخواب بیرون آمدن ممنوع است. به او بگویید که او را خیلی دوست دارید اما به خواب نیاز دارید و او باید خودش دوباره بخوابد؛ بیرون آمدن از رختخواب مجاز نیست. به او بگویید وقتی از رختخواب بیرون بیاید، شما او را به رختخواب برمی‌گردانید و در حین انجام این کار با او صحبت نخواهید کرد یا به صورتش نگاه نخواهید کرد. بیایید این را «بازگشت بی‌صدا به خواب» بنامیم. سکوت هنگام برگرداندن کودک به رختخواب مهم است، زیرا اگر هنگام تلاش برای توضیح اینکه چرا همه به خواب نیاز دارند، مهربان یا جدی باشید، توجه کلامی، تمایل فرزندتان را برای بیرون آمدن از رختخواب برای جلب توجه بیشتر تقویت می‌کند. رسیدگی به یک مشکل باعث می‌شود که مشکل بیشتر اتفاق بیفتد. بسیاری از والدین درک نمی‌کنند که توجه منفی – فریاد زدن یا عصبانی شدن – نیز خود نوعی توجه است و کودک شما را به ادامه رفتار تشویق می‌کند.

Depending on your child’s age, he may or may not understand what you are saying. But he will certainly sense that tonight something different is going to occur.

بسته به سن فرزندتان، ممکن است حرف شما را بفهمد یا نفهمد. اما او مطمئناً حس خواهد کرد که امشب قرار است اتفاق متفاوتی رخ دهد.

PRACTICAL POINT

Be silent and unemotional; appear disinterested or mechanical. No more night entertainment.

Step 4: Place yourself where you can easily hear him get out of his crib or bed. Place a bell on a rope on his door to signal when he leaves his room or enters your room, or use an intercom if you must be out of earshot. The signal makes him aware of what he’s doing and it helps you to be consistent.

نکته کاربردی

ساکت و بی‌احساس باشید؛ بی‌علاقه یا مکانیکی به نظر برسید. دیگر از سرگرمی‌های شبانه خبری نیست.

مرحله ۴: جایی قرار بگیرید که بتوانید به راحتی صدای بیرون آمدن او از گهواره یا تختش را بشنوید. زنگوله‌ای را با طناب به در اتاقش وصل کنید تا وقتی از اتاقش خارج می‌شود یا وارد اتاق شما می‌شود، به شما اطلاع دهد، یا اگر باید دور از دسترس باشید، از آیفون تصویری استفاده کنید. این علامت او را از کاری که انجام می‌دهد آگاه می‌کند و به شما کمک می‌کند تا منظم باشید.

Every time you determine that he is out of his crib or bed, or discover him in your bed, gently place him back in his bed. Maintain silence.Plan not to sleep the first night, as he may try many, many times to get back to his old style. Parents might want to alternate nights so that at least someone gets some sleep. Do not take turns on the same night, because the child might think one parent would behave differently. Children learn quickly that there’s no benefit in getting out of bed, so they stay in bed and sleep through the night.

هر بار که متوجه شدید او از گهواره یا تختش بیرون آمده یا او را در تخت خود پیدا کردید، به آرامی او را دوباره در تختش قرار دهید. سکوت را رعایت کنید. شب اول را طوری برنامه‌ریزی کنید که نخوابد، زیرا ممکن است بارها و بارها سعی کند به سبک قبلی خود برگردد. والدین ممکن است بخواهند شب‌ها را عوض کنند تا حداقل یکی از آنها کمی بخوابد. در یک شب نوبتی نخوابید، زیرا کودک ممکن است فکر کند که یکی از والدین رفتار متفاوتی خواهد داشت. کودکان به سرعت یاد می‌گیرند که بیرون آمدن از تخت هیچ فایده‌ای ندارد، بنابراین در تخت می‌مانند و تمام شب می‌خوابند.

Step 5: Every morning, shower the child with praise or affection for cooperating with the new rule. Perhaps offer a favorite food that was previously withheld or go on a special outing. Try small rewards for partial cooperation and larger rewards for more complete cooperation.

مرحله 5: هر روز صبح، کودک را به خاطر همکاری با قانون جدید، با تحسین یا محبت غرق کنید. می‌توانید یک غذای مورد علاقه که قبلاً از او دریغ شده بود را به او بدهید یا به یک گردش ویژه بروید. برای همکاری جزئی، پاداش‌های کوچک و برای همکاری کامل‌تر، پاداش‌های بزرگتر را امتحان کنید.

In addition to praising or rewarding your child when he cooperates, you might consider changing some of the routines when he doesn’tcooperate. For example, past fifteen to eighteen months, you might close the door in a progressive fashion every time he gets out of bed. You can put three or four white tape marks on the floor, and for the first three or four times he gets out of bed, the door is closed a little more until it is barely open or completely closed. If he stays in the bed, the door is left open to the first tape mark. A similar progressive strategy could be used with brighter or dimmer night-lights.

علاوه بر تحسین یا پاداش دادن به فرزندتان وقتی همکاری می‌کند، می‌توانید تغییر برخی از روال‌ها را وقتی همکاری نمی‌کند، در نظر بگیرید. به عنوان مثال، پس از پانزده تا هجده ماهگی، می‌توانید هر بار که از تخت بیرون می‌آید، در را به تدریج ببندید. می‌توانید سه یا چهار علامت نوار چسب سفید روی زمین بگذارید و برای سه یا چهار بار اولی که او از رختخواب بیرون می‌آید، در را کمی بیشتر ببندید تا زمانی که به سختی باز یا کاملاً بسته شود. اگر او در رختخواب بماند، در را تا اولین علامت نوار چسب باز بگذارید. یک استراتژی پیش‌رونده مشابه را می‌توان با چراغ‌های شب روشن‌تر یا کم‌نورتر استفاده کرد.

Expect this plan to dramatically reduce or eliminate the get-ting-out-of-bed routine within a few days, usually three or four. All you had to do was remove the previous nighttime social interaction (whether pleasant or unpleasant) as a reinforcer to the habit of getting out of his crib.

انتظار داشته باشید که این طرح، روال بیرون آمدن از رختخواب را ظرف چند روز، معمولاً سه یا چهار روز، به طور چشمگیری کاهش دهد یا از بین ببرد. تنها کاری که باید انجام می‌دادید این بود که تعامل اجتماعی شبانه قبلی (چه خوشایند و چه ناخوشایند) را به عنوان تقویت‌کننده عادت بیرون آمدن از گهواره‌اش حذف کنید.

In short, every time your child gets out of bed, he encounters a silent, unemotional parent who gently picks him up and returns him to bed.

به طور خلاصه، هر بار که فرزندتان از رختخواب بیرون می‌آید، با والدینی ساکت و بی‌احساس روبرو می‌شود که به آرامی او را بلند می‌کند و به رختخواب برمی‌گرداند.

Here are some typical questions and answers about this strategy.

در اینجا چند سوال و جواب معمول در مورد این استراتژی آورده شده است.

Q: Won’t my child hurt himself when he climbs or falls out of his crib?

A: This is a common worry and often used as an excuse to go to your child or buy a “big kid’s” bed. But the truth is that serious injuries rarely occur when the child bumps on the floor as he lets himself down.

س: آیا فرزندم وقتی از گهواره‌اش بالا می‌رود یا می‌افتد، به خودش آسیب نمی‌رساند؟

پاسخ: این یک نگرانی رایج است و اغلب به عنوان بهانه‌ای برای مراجعه به فرزندتان یا خرید یک تخت «بزرگ کودک» استفاده می‌شود. اما حقیقت این است که وقتی کودک هنگام افتادن روی زمین به زمین برخورد می‌کند، به ندرت آسیب‌های جدی رخ می‌دهد.

Q: Can the plan fail?

A: Yes, when both parents aren’t committed, so that one partner passively or actively sabotages the program. One father in my practice loved to sneak a bottle of formula to his baby once or twice a night. This caused the baby to suffer excessive wetness and a severe, persistent, and painful diaper rash. Only in the course of trying to eradicate the rash did the father’s behavior come to light. Failures also sometimes occur when the child is still chronically fatigued from too late a bedtime hour or nap deprivation.

س: آیا این طرح می‌تواند شکست بخورد؟

پاسخ: بله، وقتی هر دو والدین متعهد نباشند، به طوری که یکی از زوجین به طور منفعل یا فعال در اجرای برنامه اختلال ایجاد کند. یکی از پدرهایی که در مطب من کار می‌کرد، عاشق این بود که یک یا دو بار در شب دزدکی به نوزادش شیر خشک بدهد. این کار باعث می‌شد نوزاد بیش از حد خیس شود و دچار بثورات پوشک شدید، مداوم و دردناک شود. تنها در حین تلاش برای ریشه‌کن کردن بثورات، رفتار پدر آشکار شد. گاهی اوقات نیز وقتی کودک هنوز به دلیل دیر خوابیدن یا کمبود خواب، دچار خستگی مزمن است، شکست رخ می‌دهد.

Q: What if he stays in his crib but cries’?

A: Letting your child cry when he protests going to sleep or staying in his crib is not the same as making your child cry as if you were hurting him. Leave him alone (extinction) or try controlled crying (graduated extinction).

س: اگر او در گهواره‌اش بماند اما گریه کند چه؟

پاسخ: اینکه بگذارید فرزندتان وقتی به خوابیدن یا ماندن در گهواره‌اش اعتراض می‌کند، گریه کند، با این که فرزندتان را طوری گریه کنید که انگار به او آسیب می‌رسانید، فرق دارد. او را به حال خود بگذارید (انقراض) یا گریه کنترل‌شده را امتحان کنید (انقراض تدریجی).

One family instituted this five-step program when their daughter was twenty-six months old—after twenty-six months of poor sleeping. She had always had difficulty in falling asleep and difficulty in staying asleep. Nicole always wanted to, and did, get out of her bed and go into her parents’ bed. After the birth of Daniel, her brother, her parents decided this had to stop.

یک خانواده این برنامه پنج مرحله‌ای را زمانی که دخترشان بیست و شش ماهه بود – پس از بیست و شش ماه بدخوابی – آغاز کردند. او همیشه در به خواب رفتن و در خواب ماندن مشکل داشت. نیکول همیشه می‌خواست از رختخوابش بیرون بیاید و به رختخواب والدینش برود و این کار را هم می‌کرد. پس از تولد دانیل، برادرش، والدینش تصمیم گرفتند که این کار باید متوقف شود.

Their record showed the following results:

پرونده آنها نتایج زیر را نشان داد:

Night 1: Between 8:13 and 9:45 P.M.—69 return trips to bed. Slept until 8:30 A.M. with one brief awakening at 2:15 A.M.

Night 2: Between 8:20 and 10:30 P.M.—145 return trips to bed. Slept until 7:20 A.M. with one brief awakening at 2:15 A.M.

Night 3: After 9:14 P.M. (bedtime)—0 return trips to bed! Slept until 7:40 A.M., awakening once at 3:20 A.M.

شب اول: بین ساعت ۸:۱۳ تا ۹:۴۵ شب – ۶۹ بار به رختخواب برگشتم. تا ساعت ۸:۳۰ صبح خوابیدم و یک بار ساعت ۲:۱۵ بامداد بیدار شدم.

شب دوم: بین ساعت ۸:۲۰ تا ۱۰:۳۰ شب – ۱۴۵ بار به رختخواب برگشتم. تا ساعت ۷:۲۰ صبح خوابیدم و یک بار ساعت ۲:۱۵ بامداد بیدار شدم.

شب سوم: بعد از ساعت ۹:۱۴ شب (زمان خواب) – ۰ بار به رختخواب برگشتم! تا ساعت ۷:۴۰ صبح خوابیدم و یک بار ساعت ۳:۲۰ بامداد بیدار شدم.

PRACTICAL POINT

Do not underestimate the enormous power of partial reinforcement to ruin your efforts to overcome baby’s habit of getting out of die crib. If you are not silent and you discuss getting out of bed when it is occurring, your social behavior reinforces getting out of the crib.

نکته کاربردی

قدرت عظیم تقویت جزئی را در خراب کردن تلاش‌هایتان برای غلبه بر عادت بیرون آمدن از تخت توسط کودک، دست کم نگیرید. اگر ساکت نباشید و هنگام بیرون آمدن از تخت، در مورد آن صحبت کنید، رفتار اجتماعی شما بیرون آمدن از تخت را تقویت می‌کند.

That’s it!

An important point is that almost all of Nicole’s getting out of bed occurred within the first hour or two of the night. Many children follow this pattern, so don’t expect that you will necessarily lose a complete night of sleep during this training period.

همین!

نکته مهم این است که تقریباً تمام بیدار شدن‌های نیکول از رختخواب در یک یا دو ساعت اول شب اتفاق می‌افتاد. بسیاری از کودکان از این الگو پیروی می‌کنند، بنابراین انتظار نداشته باشید که در طول این دوره آموزشی، لزوماً یک شب کامل خواب را از دست بدهید.

After the third night of Nicole’s program, the curtain calls at bedtime ceased. Furthermore, at naps her mother would now leave after fifteen or twenty minutes of reading, whereas before she stayed in the room until Nicole fell asleep. The parents described Nicole as easier in many ways: less resistant in dressing, less argumentative, more charming, and better able to be by herself.

بعد از شب سوم برنامه نیکول، صدای جیغ کشیدن هنگام خواب متوقف شد. علاوه بر این، در زمان چرت زدن، مادرش اکنون پس از پانزده یا بیست دقیقه مطالعه اتاق را ترک می‌کرد، در حالی که قبلاً تا زمانی که نیکول به خواب برود در اتاق می‌ماند. والدین، نیکول را از بسیاری جهات راحت‌تر توصیف کردند: در لباس پوشیدن کمتر مقاومت می‌کرد، کمتر بحث می‌کرد، جذاب‌تر بود و بهتر می‌توانست تنها باشد.

Crib Tents and Locking the Door

Some families know that they are unable or unwilling to do the silent-return-to-sleep routine when their child climbs out of the crib. For a minority of children, moving them to a bed solves the problem; they want to sleep in a bed and they will stay put to enjoy it. In others, moving to a bed simply means it is now easier to go visit mom and dad.

چادرهای گهواره و قفل کردن در

بعضی از خانواده‌ها می‌دانند که وقتی فرزندشان از گهواره بیرون می‌آید، قادر یا مایل به انجام روال بی‌صدای بازگشت به خواب نیستند. برای تعداد کمی از کودکان، انتقال آنها به تخت مشکل را حل می‌کند؛ آنها می‌خواهند در تخت بخوابند و برای لذت بردن از آن، همان‌جا می‌مانند. در برخی دیگر، انتقال به تخت به این معنی است که اکنون رفتن به دیدن مادر و پدر آسان‌تر است.

A crib tent will prevent your child from getting out of the crib, and it allows you to remove yourself from his protest crying without fear that an injury might occur. Sometimes duct tape is needed to cover the zipper because your child otherwise figures out how to escape. Don’t worry about some theoretical sense of failure if the child has to return to the crib with a crib tent. Some parents feel that the crib tent “locks their child in the crib like an animal caged in the zoo” and they would prefer to lock the door instead. Most families find the crib tent more acceptable and effective, but let’s talk about locking the door.

چادر گهواره مانع از بیرون آمدن فرزندتان از گهواره می‌شود و به شما این امکان را می‌دهد که بدون ترس از آسیب‌دیدگی، خود را از گریه اعتراضی او دور کنید. گاهی اوقات برای پوشاندن زیپ به نوار چسب نیاز است زیرا فرزند شما در غیر این صورت متوجه می‌شود که چگونه فرار کند. اگر کودک مجبور شود با چادر گهواره به گهواره برگردد، نگران نوعی احساس شکست نظری نباشید. برخی از والدین احساس می‌کنند که چادر گهواره “فرزندشان را مانند حیوانی که در باغ وحش قفس شده است در گهواره حبس می‌کند” و ترجیح می‌دهند به جای آن در را قفل کنند. اکثر خانواده‌ها چادر گهواره را قابل قبول‌تر و مؤثرتر می‌دانند، اما بیایید در مورد قفل کردن در صحبت کنیم.

To me, this is absolutely the last thing a desperate family might want to try, and because it sounds so extreme I want to share with you my observation in some detail. The reality is that not all marriages are made in heaven, not all jobs allow parents to spend much time with their children, not everyone can begin sleep training early and prevent sleep problems, and, to be perfectly honest, it is difficult and inconvenient to be consistent in handling sleep routines. Circumstances beyond your control, such as twins in a one-bedroom apartment, sick relatives who need your attention, or medical problems such as frequent ear infections conspire to rob children of healthy sleep. So what are we to do when all else fails and the entire family is stressed from sleep loss?

از نظر من، این مطلقاً آخرین چیزی است که یک خانواده‌ی درمانده ممکن است بخواهد امتحان کند، و چون خیلی افراطی به نظر می‌رسد، می‌خواهم مشاهداتم را با جزئیات با شما در میان بگذارم. واقعیت این است که همه ازدواج‌ها آسمانی نیستند، همه شغل‌ها به والدین اجازه نمی‌دهند زمان زیادی را با فرزندانشان بگذرانند، همه نمی‌توانند آموزش خواب را زود شروع کنند و از مشکلات خواب جلوگیری کنند، و صادقانه بگویم، داشتن ثبات در مدیریت روال‌های خواب دشوار و ناخوشایند است. شرایطی خارج از کنترل شما، مانند دوقلوها در یک آپارتمان یک خوابه، بستگان بیمار که به توجه شما نیاز دارند، یا مشکلات پزشکی مانند عفونت‌های مکرر گوش، دست به دست هم می‌دهند تا خواب سالم را از کودکان بگیرند. پس وقتی همه چیز شکست می‌خورد و تمام خانواده از کمبود خواب استرس دارند، چه باید بکنیم؟

Locking the child’s bedroom door to prevent social interaction at night, which interferes with sleep, is discussed further in the next chapter for older children, about three years old or more. But for younger children, around age two, some parents find that if they lock their bedroom door, while protecting the child’s safety with gates if needed, everything begins to turn around. First, however, you’ll need earplugs in order to ignore the banging, crying, or yelling. Second, place the child back in his crib or bed after he falls asleep. Third, praise him well when he eventually stays asleep in his own room.

قفل کردن درب اتاق خواب کودک برای جلوگیری از تعامل اجتماعی در شب، که در خواب اختلال ایجاد می‌کند، در فصل بعدی برای کودکان بزرگتر، حدود سه سال یا بیشتر، بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد. اما برای کودکان کوچکتر، حدود دو سال، برخی والدین متوجه می‌شوند که اگر درب اتاق خواب خود را قفل کنند، در حالی که در صورت لزوم از ایمنی کودک با دروازه محافظت می‌کنند، همه چیز شروع به تغییر می‌کند. با این حال، اولاً، برای نادیده گرفتن کوبیدن، گریه کردن یا فریاد زدن به گوش‌گیر نیاز خواهید داشت. ثانیاً، پس از اینکه کودک به خواب رفت، او را دوباره در گهواره یا تختش قرار دهید. ثالثاً، وقتی بالاخره در اتاق خودش خوابید، او را به خوبی تشویق کنید.

Sleep Rules

A crib tent may be most appropriate for a child close to one year of age, and locking the parents’ door might be needed for a two-year-old. However, as the child gets closer to the age of three, consider sleep rules. Sleep rules should be implemented for both nap time and nighttime in order to be consistent. The family makes an elaborate, decorative, theatrical poster, which they put on the wall in the child’s bedroom. Use stars and stickers; the more colorful and dramatic it is, the more motivational it will be. The poster looks like this:

قوانین خواب

برای کودکی که نزدیک به یک سال سن دارد، چادر مخصوص گهواره مناسب‌ترین گزینه است و برای کودکی که دو سال دارد، قفل کردن در اتاق والدین ممکن است لازم باشد. با این حال، با نزدیک شدن کودک به سه سالگی، قوانین خواب را در نظر بگیرید. قوانین خواب باید هم برای زمان چرت زدن و هم برای شب اجرا شوند تا پایدار باشند. خانواده یک پوستر نمایشی، تزئینی و استادانه درست می‌کنند که آن را روی دیوار اتاق خواب کودک نصب می‌کنند. از ستاره‌ها و برچسب‌ها استفاده کنید؛ هرچه رنگارنگ‌تر و دراماتیک‌تر باشد، انگیزه‌بخش‌تر خواهد بود. پوستر به این شکل است:

SLEEP RULES

At bedtime we …

1. Stay in bed.

2. Close our eyes.

3. Stay very quiet.

4. Go to sleep.

قوانین خواب

هنگام خواب ما …

۱. در رختخواب بمانیم.

۲. چشمانمان را ببندیم.

۳. کاملاً ساکت باشیم.

۴. بخوابیم.

Insert your child’s first name before the title so that “John” will listen carefully when a parent recites “John’s sleep rules” every time he is put to sleep. You simply say, “John, remember your sleep rules. One, stay in bed; two, close your eyes; three, stay very quiet; and four, go to sleep.”

نام کوچک فرزندتان را قبل از عنوان بنویسید تا «جان» هر بار که والدین «قوانین خواب جان» را برای او تعریف می‌کنند، با دقت گوش دهد. شما به سادگی می‌گویید: «جان، قوانین خوابت را به خاطر بسپار. یک، در رختخواب بمان؛ دو، چشمانت را ببند؛ سه، خیلی ساکت بمان؛ و چهار، برو بخواب.»

Rewards and privileges are an important component of this plan.

پاداش‌ها و امتیازات بخش مهمی از این طرح هستند.

One family placed next to the poster a calendar called a “bedtime star chart.” The mother read the rules at bedtime. If the child followed the rules, she got to put a star on the chart the next morning, which meant that she could choose a treat later that day. No star, no treat. She caught on very quickly to the relationship between following the rules and getting treats.

یک خانواده در کنار پوستر، تقویمی به نام «جدول ستاره قبل از خواب» قرار دادند. مادر قبل از خواب، قوانین را می‌خواند. اگر کودک از قوانین پیروی می‌کرد، می‌توانست صبح روز بعد یک ستاره روی نمودار بگذارد، به این معنی که می‌توانست بعداً در همان روز یک خوراکی انتخاب کند. بدون ستاره، خوراکی هم وجود نداشت. او خیلی زود متوجه رابطه بین پیروی از قوانین و گرفتن خوراکی شد.

In general, even if there is no problem around naps, for the sake of consistency, also give the treat or star after the nap. Often a big glass bowl filled with treats on top of the refrigerator, where it is visible to the child, will enhance motivation. Either the treat or a token to be exchanged for the treat is given immediately upon awakening. Later, the treats can be placed in a “treat bowl” to delay gratification, and later the child will substitute heightened self-esteem for the treats. One caveat: This method is guaranteed to fail if the treats are insufficiently motivational.

به طور کلی، حتی اگر مشکلی در مورد چرت زدن وجود نداشته باشد، برای حفظ نظم، بعد از چرت زدن نیز به کودک خوراکی یا ستاره بدهید. اغلب یک کاسه شیشه‌ای بزرگ پر از خوراکی روی یخچال، جایی که برای کودک قابل مشاهده باشد، انگیزه را افزایش می‌دهد. خوراکی یا یک ژتون که باید با خوراکی رد و بدل شود، بلافاصله پس از بیدار شدن داده می‌شود. بعداً، خوراکی‌ها را می‌توان در یک «کاسه خوراکی» قرار داد تا ارضای حس رضایت را به تأخیر بیندازد و بعداً کودک عزت نفس بالا را جایگزین خوراکی‌ها می‌کند. یک نکته: اگر خوراکی‌ها به اندازه کافی انگیزه‌بخش نباشند، این روش مطمئناً شکست خواهد خورد.

Let’s take a moment to look more closely at the difference between rewards and bribes. I am sensitive to the fact that some people will claim that it is wrong to give something to a child to make a behavior occur—that it is like a bribe. The simple answer is that we smile, hug, and praise our children when they perform in a socially desirable way. This is how a child learns to share toys and develop manners and desirable social habits. But our social rewards simply aren’t powerful enough to change the behavior of a strong-willed two-or three-year-old who is dead set on fighting sleep for the pleasure of your company. Opponents to giving rewards come up with theoretical objections, but the fact remains that when rewards are used in the context in which I am describing them, they work.

بیایید لحظه‌ای به تفاوت بین پاداش و رشوه نگاه دقیق‌تری بیندازیم. من به این واقعیت حساس هستم که برخی افراد ادعا می‌کنند که دادن چیزی به کودک برای ایجاد یک رفتار اشتباه است – که مانند رشوه است. پاسخ ساده این است که وقتی فرزندانمان به روشی مطلوب اجتماعی عمل می‌کنند، لبخند می‌زنیم، آنها را در آغوش می‌گیریم و تحسین می‌کنیم. اینگونه است که کودک یاد می‌گیرد اسباب‌بازی‌هایش را به اشتراک بگذارد و آداب و رسوم و عادات اجتماعی مطلوب را در خود پرورش می‌دهد. اما پاداش‌های اجتماعی ما به اندازه کافی قدرتمند نیستند که رفتار یک کودک دو یا سه ساله با اراده را که مصمم است برای لذت بردن از همراهی شما با خواب مبارزه کند، تغییر دهند. مخالفان دادن پاداش، ایرادات نظری مطرح می‌کنند، اما واقعیت این است که وقتی پاداش‌ها در زمینه‌ای که من آنها را توصیف می‌کنم استفاده شوند، مؤثر هستند.

Actually, rewards are only half the story here. Think of what your child loves to do around the house. Exclude creative activities such as reading, painting, or building things. Think of somewhat passive things, such as watching videotapes, DVDs, or television; playing with the computer; or perhaps playing with some favorite dolls or trucks. Choose one activity and call it the “privilege.” So, after you recite the sleep rules, you say “John, remember to follow the sleep rules so that when you wake up you can choose a treat and play with your trucks.” All the trucks are put in a box in the closet. If he follows the rules, after he wakes up you say, “Thank you for following the sleep rules. Here, choose a treat. And here are your trucks to play with.” Or, if he did not abide by the rules, say, “You did not follow the sleep rules, so no treat and no trucks to play with until you follow the rules.” If John decides he doesn’t care about his trucks, then restrict some other privilege next time in addition to the trucks.

در واقع، پاداش‌ها اینجا فقط نیمی از داستان هستند. به کارهایی که فرزندتان دوست دارد در خانه انجام دهد فکر کنید. فعالیت‌های خلاقانه‌ای مانند خواندن، نقاشی یا ساختن چیزها را کنار بگذارید. به کارهای تا حدودی غیرفعال مانند تماشای نوارهای ویدیویی، دی‌وی‌دی یا تلویزیون؛ بازی با کامپیوتر؛ یا شاید بازی با عروسک‌ها یا کامیون‌های مورد علاقه‌تان فکر کنید. یک فعالیت را انتخاب کنید و آن را «امتیاز» بنامید. بنابراین، پس از اینکه قوانین خواب را برای او بازگو کردید، می‌گویید: «جان، یادت باشد که قوانین خواب را رعایت کنی تا وقتی بیدار شدی بتوانی یک خوراکی انتخاب کنی و با کامیون‌هایت بازی کنی.» همه کامیون‌ها در جعبه‌ای در کمد قرار می‌گیرند. اگر او از قوانین پیروی کرد، پس از بیدار شدن می‌گویید: «از اینکه از قوانین خواب پیروی کردی متشکرم. بفرمایید، یک خوراکی انتخاب کنید. و این هم کامیون‌هایت برای بازی.» یا اگر از قوانین پیروی نکرد، بگویید: «تو از قوانین خواب پیروی نکردی، بنابراین تا زمانی که از قوانین پیروی نکنی، نه خوراکی و نه کامیونی برای بازی وجود ندارد.» اگر جان تصمیم گرفت که به کامیون‌هایش اهمیتی نمی‌دهد، دفعه بعد علاوه بر کامیون‌ها، امتیاز دیگری را نیز برای او محدود کنید.

When a child refuses to comply with sleep rules during the day when a nap should be taking place, and anytime a problem behavior occurs at night, employ the silent-return-to-sleep strategy. Put a bell on his doorknob so you know when he is leaving his room. One very cute and bright girl ripped up three sleep rules posters before she got the message. Then she started to tell friends, with great pride, that she now sleeps by the rules!

وقتی کودکی در طول روز که باید چرت بزند از رعایت قوانین خواب خودداری می‌کند، و هر زمان که در شب رفتار مشکل‌ساز رخ می‌دهد، از استراتژی بازگشت بی‌صدا به خواب استفاده کنید. یک زنگوله روی دستگیره در او بگذارید تا بدانید چه زمانی از اتاقش خارج می‌شود. یک دختر بسیار زیبا و باهوش قبل از اینکه پیام را دریافت کند، سه پوستر قوانین خواب را پاره کرد. سپس با افتخار شروع به گفتن به دوستانش کرد که اکنون طبق قوانین می‌خوابد!

What we are simply trying to accomplish is to encourage behaviors (described as sleep rules) that are compatible with allowing the sleep process to happen and to discourage behaviors (such as singing, calling, and running around) that are incompatible with sleeping.

آنچه ما صرفاً سعی در انجام آن داریم، تشویق رفتارهایی (که به عنوان قوانین خواب توصیف می‌شوند) است که با اجازه دادن به روند خواب سازگار هستند و جلوگیری از رفتارهایی (مانند آواز خواندن، صدا زدن و دویدن) که با خواب ناسازگار هستند.

When you employ sleep rules or the silent return to sleep, do not be surprised if your child’s behavior gets worse for a short time. It’s as if he is putting forth more effort to get back to the old way.

وقتی از قوانین خواب یا بازگشت خاموش به خواب استفاده می‌کنید، اگر رفتار فرزندتان برای مدت کوتاهی بدتر شد، تعجب نکنید. انگار که او تلاش بیشتری برای بازگشت به حالت قبلی می‌کند.

PRACTICAL POINT

Problems may get worse before they get better during a retraining phrase.

نکته کاربردی

ممکن است مشکلات قبل از اینکه در طول یک دوره بازآموزی بهتر شوند، بدتر شوند.

Also, we know from many studies that when you think you have finally solved a problem, it will resurface sooner or later. This is called a “response burst,” either because your child is testing to see if the rules still apply or because you have slipped a little regarding consistency in enforcing the rules or maintaining a healthy sleep pattern. Don’t be dismayed. Stick to what worked and usually the problem will subside for good.

همچنین، از مطالعات بسیاری می‌دانیم که وقتی فکر می‌کنید بالاخره مشکلی را حل کرده‌اید، دیر یا زود دوباره ظاهر می‌شود. به این حالت «انفجار پاسخ» می‌گویند، یا به این دلیل که فرزندتان در حال آزمایش است تا ببیند آیا قوانین هنوز اعمال می‌شوند یا به این دلیل که شما در مورد ثبات در اجرای قوانین یا حفظ الگوی خواب سالم کمی اشتباه کرده‌اید. ناامید نشوید. به آنچه که جواب داده پایبند باشید و معمولاً مشکل برای همیشه فروکش خواهد کرد.

Refusal to Take Naps

Playtime in the park or shopping together is so much fun; who wants to take a nap? Ask yourself whether napping is your child’s problem or your problem. Some parents simply find it too inconvenient to hang around the house to enable their child to get his needed daytime sleep. But reflect on how inconvenient it is to drag a tired child around while shopping. Please review the first chapter of this book if you feel that naps are not that important.

امتناع از چرت زدن

بازی در پارک یا خرید با هم خیلی لذت‌بخش است؛ چه کسی می‌خواهد چرت بزند؟ از خودتان بپرسید که آیا چرت زدن مشکل فرزندتان است یا مشکل شما. برخی از والدین به سادگی پرسه زدن در خانه را برای اینکه فرزندشان بتواند خواب روزانه مورد نیازش را داشته باشد، بسیار ناخوشایند می‌دانند. اما به این فکر کنید که چقدر ناخوشایند است که یک کودک خسته را هنگام خرید به این طرف و آن طرف بکشید. اگر احساس می‌کنید چرت زدن چندان مهم نیست، لطفاً فصل اول این کتاب را مرور کنید.

Let’s consider two common problems regarding naps: (a) resistance for one nap and (b) no naps.

بیایید دو مشکل رایج در مورد چرت زدن را در نظر بگیریم: (الف) مقاومت برای یک چرت زدن و (ب) چرت نزدن.

Resistance for one nap: This often occurs after a special event, such as a holiday, party, or vacation. There was so much excitement the day before, the children don’t want to miss anything again! Sometimes this becomes apparent because of unappreciated chronic fatigue due to an abnormal sleep schedule, brief night-sleep duration, or sleep fragmentation. If these problems are present, work on them as you work on day sleep.

مقاومت در برابر یک چرت: این اغلب پس از یک رویداد خاص، مانند تعطیلات، مهمانی یا مسافرت رخ می‌دهد. روز قبل آنقدر هیجان وجود داشته که بچه‌ها نمی‌خواهند دوباره چیزی را از دست بدهند! گاهی اوقات این به دلیل خستگی مزمن ناشی از برنامه خواب غیرطبیعی، مدت کوتاه خواب شبانه یا تکه‌تکه شدن خواب آشکار می‌شود. اگر این مشکلات وجود دارد، هنگام کار بر روی خواب روزانه، روی آنها کار کنید.

The trick to solving the problem of resisting a nap is judging when your child is tired but not overly tired. This is usually after being up about three or four hours. If the interval is too short, the child may not be tired enough. If the interval is too long, she may be overpooped and not able to fall asleep easily.

راه حل مشکل مقاومت در برابر چرت زدن، تشخیص زمان خستگی فرزندتان است، اما نه بیش از حد. این معمولاً پس از حدود سه یا چهار ساعت بیدار بودن است. اگر فاصله زمانی خیلی کوتاه باشد، ممکن است کودک به اندازه کافی خسته نباشد. اگر فاصله زمانی خیلی طولانی باشد، ممکن است بیش از حد پرخوری کند و نتواند به راحتی بخوابد.

Keep a sleep chart, log, or diary; pick a time interval that you think is right, and put your child down in the crib at that time. You are controlling the nap time. Spend however much time you want—ten, twenty, or thirty minutes—hugging, kissing, rocking, and nursing to soothe your child. Then down is down—leave him alone for one full hour.

یک نمودار خواب، دفترچه یادداشت یا دفترچه خاطرات داشته باشید؛ یک فاصله زمانی را که فکر می‌کنید مناسب است انتخاب کنید و در آن زمان فرزندتان را در گهواره بگذارید. شما زمان چرت زدن را کنترل می‌کنید. هر چقدر که می‌خواهید – ده، بیست یا سی دقیقه – را صرف بغل کردن، بوسیدن، تکان دادن و شیر دادن به فرزندتان کنید تا او را آرام کنید. سپس، هر چه زودتر – او را به مدت یک ساعت کامل تنها بگذارید.

If your child has been quite well rested up to now, the crying may be brief. But if your child has a history of chronic fatigue, prepare yourself for a full hour of crying. Here’s one mother’s account of how her fourteen-month-old daughter responded.

اگر فرزندتان تا الان کاملاً استراحت کرده باشد، گریه‌اش ممکن است کوتاه باشد. اما اگر فرزندتان سابقه خستگی مزمن دارد، خودتان را برای یک ساعت کامل گریه آماده کنید. در اینجا روایت یک مادر از نحوه واکنش دختر چهارده ماهه‌اش آمده است.

“SHE WOKE IN THE MORNING SMILING … WE WERE REASSURED THAT SHE LOVED US”

My daughter was fourteen months old, ate poorly, resisted naps, woke two or three times in the night, needed to be rocked to sleep, and was tired all the time. My husband and I were exhausted, angry, resentful, and blaming each other for the situation we were in.

«صبح‌ها با لبخند از خواب بیدار می‌شد… به ما اطمینان داده شد که ما را دوست دارد»

دخترم چهارده ماهه بود، کم غذا می‌خورد، در برابر چرت زدن مقاومت می‌کرد، شب‌ها دو یا سه بار از خواب بیدار می‌شد، برای خوابیدن نیاز به تکان دادن داشت و همیشه خسته بود. من و همسرم خسته، عصبانی، رنجیده خاطر بودیم و یکدیگر را به خاطر وضعیتی که در آن بودیم سرزنش می‌کردیم.

We were ambivalent, scared, concerned, and skeptical about letting our daughter cry, as the treatment plan recommended. We thought she would feel unloved and worthless if no one responded to her.

ما در مورد اینکه اجازه دهیم دخترمان گریه کند، همانطور که برنامه درمانی توصیه می‌کرد، مردد، ترسیده، نگران و شکاک بودیم. فکر می‌کردیم اگر کسی به او پاسخ ندهد، احساس دوست داشته نشدن و بی‌ارزشی خواهد کرد.

After only one episode of crying, she learned how to lie down and fall asleep on her own! It was very difficult listening to her crying, but when she woke in the morning smiling and kissing us good morning, we were reassured that she loved us. Now she naps regularly, sleeps through the night, eats better, plays better, and is able to play in her crib before going off to sleep on her own.

بعد از تنها یک دوره گریه، او یاد گرفت که چگونه دراز بکشد و خودش به خواب برود! گوش دادن به گریه‌هایش بسیار دشوار بود، اما وقتی صبح‌ها با لبخند از خواب بیدار می‌شد و به ما صبح بخیر می‌گفت، مطمئن شدیم که ما را دوست دارد. حالا او به طور منظم چرت می‌زند، تمام شب می‌خوابد، بهتر غذا می‌خورد، بهتر بازی می‌کند و می‌تواند قبل از اینکه خودش به خواب برود، در گهواره‌اش بازی کند.

The more rested the child is, the quicker you’ll see improvement. A very tired child might require several days of training before he relearns how to nap.

هر چه کودک بیشتر استراحت کند، سریع‌تر بهبود را مشاهده خواهید کرد. یک کودک بسیار خسته ممکن است قبل از اینکه دوباره یاد بگیرد چگونه چرت بزند، به چندین روز آموزش نیاز داشته باشد.

Your goal is to establish an age-appropriate nap routine so the child comes to associate being left alone in a certain place and a familiar soothing routine with feelings of being tired and taking a nap. No more playtime, no more games, just sleep. If the child is young, then every day at about 9:00 A.M. and 1:00 P.M. the parents should put their child down to nap; older children may be put down only in the afternoon. I call this “nap structuring;” we are trying to use natural sleep rhythms to help the child sleep best. After one hour, if there is no nap, then we go to the next sleep period, but a little earlier.

هدف شما ایجاد یک برنامه خواب مناسب سن کودک است تا کودک بتواند تنها ماندن در یک مکان خاص و یک برنامه آرامش‌بخش آشنا را با احساس خستگی و چرت زدن مرتبط کند. دیگر نه بازی، نه بازی، فقط خواب. اگر کودک خردسال است، هر روز حدود ساعت ۹ صبح و ۱ بعد از ظهر والدین باید کودک خود را برای چرت زدن روی تخت بگذارند. کودکان بزرگتر را می‌توان فقط بعد از ظهر خواباند. من این را «ساختاردهی خواب» می‌نامم؛ ما سعی می‌کنیم از ریتم‌های طبیعی خواب برای کمک به کودک برای بهترین خواب استفاده کنیم. بعد از یک ساعت، اگر چرتی وجود نداشته باشد، به دوره خواب بعدی می‌رویم، اما کمی زودتر.

Parents who would rather hold their child in a rocking chair or let her catnap in the stroller are robbing their child of healthy sleep. This lighter, briefer, less regular sleep is less restorative—it’s not as effective in returning your child’s energy and attentiveness to its best levels.

والدینی که ترجیح می‌دهند فرزند خود را در صندلی گهواره‌ای نگه دارند یا بگذارند در کالسکه چرت بزند، خواب سالم را از کودک خود می‌گیرند. این خواب سبک‌تر، کوتاه‌تر و نامنظم‌تر، کمتر ترمیم‌کننده است – در بازگرداندن انرژی و توجه کودک به بهترین سطح خود به اندازه کافی مؤثر نیست.

No naps: If your child is a young two-year-old, you might simply establish a pattern as described under “Resistance for one nap” and sticking with it, especially if the duration of not napping wasn’t too long. But if you have an older two-year-old who hasn’t napped for a long time or is very tired because of unhealthy sleep habits in general, try the methods described on page 313 for how to reestablish naps in the older child.

چرت نزدن: اگر فرزند شما یک کودک دو ساله است، می‌توانید به سادگی الگویی را که در بخش «مقاومت برای یک چرت» توضیح داده شده است، ایجاد کنید و به آن پایبند باشید، به خصوص اگر مدت زمان چرت نزدن خیلی طولانی نبوده باشد. اما اگر یک کودک دو ساله بزرگتر دارید که مدت زیادی چرت نزده است یا به طور کلی به دلیل عادات ناسالم خواب بسیار خسته است، روش‌های شرح داده شده در صفحه ۳۱۳ را برای چگونگی ایجاد مجدد چرت زدن در کودک بزرگتر امتحان کنید.

Q: My problem is not that my child refuses to nap or resists naps, but that her nap schedule is very irregular. What’s wrong?

A: If your child is well rested, it may be that you are in fact very sensitive to her need to sleep and place her in an environment conducive to sleep when she needs it. Differences in daily activities produce differences in wakeful intervals and differences in the duration and timing of naps. Perhaps you have unrealistic expectations regarding the regularity of naps according to clock times. If your child is very tired, however, she might be crashing at irregular times when she is totally exhausted. A common problem here is a slightly too-late bedtime. Early bedtimes appear to regularize and lengthen naps.

س: مشکل من این نیست که فرزندم از چرت زدن امتناع می‌کند یا در برابر چرت زدن مقاومت می‌کند، بلکه برنامه چرت زدن او بسیار نامنظم است. مشکل چیست؟

پاسخ: اگر فرزند شما به خوبی استراحت کرده است، ممکن است در واقع شما نسبت به نیاز او به خواب بسیار حساس باشید و او را در محیطی قرار دهید که در صورت نیاز به خواب، برای او مناسب باشد. تفاوت در فعالیت‌های روزانه باعث ایجاد تفاوت در فواصل بیداری و تفاوت در مدت و زمان چرت زدن می‌شود. شاید شما انتظارات غیرواقعی در مورد منظم بودن چرت زدن‌ها بر اساس زمان ساعت داشته باشید. با این حال، اگر فرزند شما بسیار خسته است، ممکن است در زمان‌های نامنظمی که کاملاً خسته است، به خواب برود. یک مشکل رایج در اینجا، دیر خوابیدن است. به نظر می‌رسد که زود خوابیدن، چرت زدن‌ها را منظم و طولانی‌تر می‌کند.

Q: My problem is that my baby takes such long naps that we don’t have much time to play together. Are long naps a problem?

A: There may be a problem if your child snores or mouth-breathes when asleep. These are symptoms of respiratory allergies or large adenoids or tonsils (see Chapter 10). Another possible problem is that the bedtime is too late and the long naps are attempts to compensate for the lost sleep. In the long run, this compensation will fail because the too-late bedtime causes cumulative sleep deficits.

سوال: مشکل من این است که نوزادم آنقدر چرت‌های طولانی می‌زند که ما وقت زیادی برای بازی کردن با هم نداریم. آیا چرت‌های طولانی مشکل‌ساز هستند؟

پاسخ: اگر فرزند شما هنگام خواب خروپف می‌کند یا با دهان نفس می‌کشد، ممکن است مشکلی وجود داشته باشد. اینها علائم آلرژی تنفسی یا بزرگی آدنوئید یا لوزه‌ها هستند (به فصل 10 مراجعه کنید). مشکل احتمالی دیگر این است که زمان خواب خیلی دیر است و چرت‌های طولانی تلاشی برای جبران خواب از دست رفته است. در درازمدت، این جبران بی‌نتیجه خواهد بود زیرا خواب خیلی دیر باعث کمبود خواب تجمعی می‌شود.

Getting Up Too Early

Getting up too early is another major problem in toddlers. The first question to ask is: How early is too early? If your child gets up at 5:00 or 6:00 A.M. and is well rested, perhaps this pattern is not changeable. You may wish to try encouraging her to sleep later by making the room darker with opaque shades. Getting everyone together in a family bed at that hour may also allow all of you to get some more snooze time. Often families have established the habit of giving the baby a bottle at this early hour, after which she returns to sleep for a variable period of time.

خیلی زود بیدار شدن

خیلی زود بیدار شدن یکی دیگر از مشکلات عمده کودکان نوپا است. اولین سوالی که باید بپرسید این است: چقدر زود، خیلی زود است؟ اگر فرزند شما ساعت ۵ یا ۶ صبح بیدار می‌شود و خوب استراحت کرده است، شاید این الگو قابل تغییر نباشد. می‌توانید با تاریک‌تر کردن اتاق با پرده‌های مات، او را به خوابیدن دیرتر تشویق کنید. جمع کردن همه در یک تخت خانوادگی در آن ساعت می‌تواند به همه شما این امکان را بدهد که زمان چرت زدن بیشتری داشته باشید. اغلب خانواده‌ها عادت کرده‌اند که در این ساعت اولیه به کودک شیشه شیر بدهند و پس از آن او برای مدت زمان متغیری به خواب برگردد.

While bottles given early in the morning may help the child return to sleep, be aware that if the baby is allowed to fall asleep with a bottle of milk, formula, or juice in her mouth, the result is decayed teeth. This will not occur if the bottle contains only water. Unfortunately, many parents go to their child at 4:00 or 5:00 A.M. with a bottle of milk and then let the baby feed herself.

در حالی که شیشه شیر دادن در اوایل صبح ممکن است به کودک کمک کند تا دوباره به خواب برود، توجه داشته باشید که اگر به کودک اجازه داده شود با شیشه شیر، شیر خشک یا آبمیوه در دهانش به خواب برود، نتیجه آن پوسیدگی دندان‌ها خواهد بود. اگر شیشه فقط حاوی آب باشد، این اتفاق نمی‌افتد. متأسفانه، بسیاری از والدین ساعت ۴ یا ۵ صبح با یک شیشه شیر به سراغ فرزندشان می‌روند و سپس اجازه می‌دهند کودک خودش غذا بخورد.

Treatment for the well-rested child who has the early-morning-bottle habit is to first switch to juice, and then gradually, over about a week, dilute the juice more and more, until it is only water. Once the child is drinking only water, place a water bottle at either end of the crib and point them out to her at bedtime.

درمان برای کودکی که خوب استراحت کرده و عادت به نوشیدن شیشه شیر در صبح زود دارد، این است که ابتدا به آبمیوه روی بیاورید و سپس به تدریج، طی حدود یک هفته، آبمیوه را بیشتر و بیشتر رقیق کنید تا فقط آب شود. وقتی کودک فقط آب می‌نوشد، یک بطری آب در دو انتهای گهواره قرار دهید و هنگام خواب آنها را به او نشان دهید.

One mother used to allow her child to watch a videotape every morning as soon as she woke up. This allowed the mother to have some free time to take care of herself. Her child woke up earlier and earlier in order to enjoy the videotape. Stopping the routine of watching videotapes in the morning was part of the solution.

یک مادر هر روز صبح به محض بیدار شدن از خواب به فرزندش اجازه می‌داد که یک نوار ویدیویی تماشا کند. این به مادر اجازه می‌داد تا کمی وقت آزاد برای مراقبت از خودش داشته باشد. فرزندش زودتر و زودتر از خواب بیدار می‌شد تا از نوار ویدیویی لذت ببرد. متوقف کردن برنامه تماشای نوارهای ویدیویی در صبح بخشی از راه حل بود.

If your child wakes up too early and is not well rested, work hard to establish a healthy sleep pattern. In the morning, don’t go to her until the wake-up hour.

اگر فرزند شما خیلی زود از خواب بیدار می‌شود و به خوبی استراحت نکرده است، برای ایجاد یک الگوی خواب سالم سخت تلاش کنید. صبح‌ها، تا ساعت بیدار شدن به سراغ او نروید.

REMEMBER

Getting up too early may be caused by going to sleep too late. Earlier bedtimes often prolong night sleep and prevent early wake-ups.

به یاد داشته باشید

زود بیدار شدن ممکن است ناشی از دیر خوابیدن باشد. زودتر خوابیدن اغلب خواب شبانه را طولانی‌تر می‌کند و از بیدار شدن زودهنگام جلوگیری می‌کند.

For a three-year-old child, we can try a variation of controlling the wake-up hour using stimulus control. We previously used a timer as a signaling device at bedtime. Now we are going to use a digital clock. Place a digital clock in her room and set the alarm for 6:00 or 7:00 A.M., which may be after the expected spontaneous wake-up time. Draw a picture of the clock face showing 6:00 or 7:00—the time that corresponds to when the alarm will go off. You do not respond to her cries before this wake-up time. Then, at the wake-up time you have picked, you bounce into her room, exclaim how the clock matches the picture, shower her with affection, open the curtains, turn on the lights, bring her into your bed, or give a bath. Be dramatic, wide-eyed, and happy to see her. Point out the numbers on the digital clock and on the picture of the clock and exclaim, “Oh, see, it’s time to start the day!” The child learns that the day’s activities start at this time. The pattern on the digital clock acts as a cue, just as a green traffic light tells you to start moving. Before the wake-up time, the child has her water bottles but no parental attention.

برای یک کودک سه ساله، می‌توانیم با استفاده از کنترل محرک، نوعی کنترل ساعت بیداری را امتحان کنیم. قبلاً از تایمر به عنوان وسیله‌ای برای علامت دادن در زمان خواب استفاده می‌کردیم. اکنون می‌خواهیم از یک ساعت دیجیتال استفاده کنیم. یک ساعت دیجیتال در اتاق او قرار دهید و زنگ ساعت را برای ساعت ۶:۰۰ یا ۷:۰۰ صبح تنظیم کنید، که ممکن است بعد از زمان بیداری خود به خودی مورد انتظار باشد. تصویری از صفحه ساعت بکشید که ساعت ۶:۰۰ یا ۷:۰۰ را نشان دهد – زمانی که مربوط به زمان به صدا درآمدن زنگ ساعت است. شما قبل از این زمان بیداری به گریه‌های او پاسخ نمی‌دهید. سپس، در زمان بیداری که انتخاب کرده‌اید، به اتاق او می‌پرید، از اینکه ساعت با تصویر مطابقت دارد، ابراز خوشحالی می‌کنید، او را با محبت می‌بوسید، پرده‌ها را کنار می‌زنید، چراغ‌ها را روشن می‌کنید، او را به تخت خود می‌آورید یا حمام می‌کنید. با چشمانی گشاده و حالتی نمایشی از دیدن او لذت ببرید. به اعداد روی ساعت دیجیتال و تصویر ساعت اشاره کنید و فریاد بزنید: «اوه، می‌بینید، وقت شروع روز است!» کودک یاد می‌گیرد که فعالیت‌های روزانه از این زمان شروع می‌شوند. الگوی روی ساعت دیجیتال به عنوان یک نشانه عمل می‌کند، درست مانند چراغ راهنمایی سبز که به شما می‌گوید شروع به حرکت کنید. قبل از زمان بیدار شدن، کودک بطری‌های آب خود را دارد اما توجهی از والدین دریافت نمی‌کند.

Resistance to Falling Asleep/Night Waking

The last major problem centers on enforcing the bedtime hour and on waking at night. Time cues can also be used as stimulus control to enforce the bedtime hour. Use a digital clock and say, “Oh, look, it’s seven o’clock [say “seven, zero, zero”], time for your bath.” After the bath, hugs, stories, and kisses, say, “It’s now seven-thirty [seven, three, zero], time to go to sleep.” Then turn out the lights and close the door. No returning or peeking. The child learns that after a certain hour, no one will come to play with him, so he falls asleep and stays asleep until the morning. He learns to amuse himself with crib toys or other toys in his room until the wake-up time.

مقاومت در برابر خوابیدن/بیداری شبانه

آخرین مشکل عمده، مربوط به اعمال ساعت خواب و بیدار شدن در شب است. نشانه‌های زمانی نیز می‌توانند به عنوان کنترل محرک برای اعمال ساعت خواب استفاده شوند. از یک ساعت دیجیتال استفاده کنید و بگویید: «اوه، ببین، ساعت هفت است [بگو «هفت، صفر، صفر»]، وقت حمام توست.» بعد از حمام، بغل کردن، داستان گفتن و بوسیدن، بگویید: «الان ساعت هفت و نیم است [هفت، سه، صفر]، وقت خواب است.» سپس چراغ‌ها را خاموش کنید و در را ببندید. بدون بازگشت یا سرک کشیدن. کودک یاد می‌گیرد که پس از یک ساعت خاص، هیچ کس برای بازی با او نخواهد آمد، بنابراین به خواب می‌رود و تا صبح خواب می‌ماند. او یاد می‌گیرد که تا زمان بیدار شدن، خود را با اسباب‌بازی‌های تختخواب یا سایر اسباب‌بازی‌های اتاقش سرگرم کند.

If your child has had a long history of resistance to falling asleep or of night waking, then read the earlier chapters and work on establishing a healthy sleep pattern in general. Prepare yourself for some long or frequent bouts of crying as you extinguish the habit. A fade procedure probably won’t work if your child is chronically tired and has long-standing disturbed sleep; he’ll outlast you. The following published account of a cold-turkey strategy in a twenty-one-month-old boy shows that it is effective, that the improvement occurs over several days, and that the treatment has no ill effects. This account was published in a professional journal for psychologists, so please forgive the dry style of writing.

اگر فرزند شما سابقه طولانی مقاومت در برابر خوابیدن یا بیدار شدن در شب داشته است، فصل‌های قبلی را بخوانید و روی ایجاد یک الگوی خواب سالم به طور کلی کار کنید. خودتان را برای گریه‌های طولانی یا مکرر در حین ترک عادت آماده کنید. اگر فرزندتان به طور مزمن خسته است و خواب آشفته‌ی طولانی مدتی دارد، روش محو کردن احتمالاً مؤثر نخواهد بود؛ او بیشتر از شما دوام خواهد آورد. گزارش منتشر شده‌ی زیر از استراتژی ترک ناگهانی در یک پسر بیست و یک ماهه نشان می‌دهد که این روش مؤثر است، بهبود در عرض چند روز اتفاق می‌افتد و این درمان هیچ عارضه‌ی بدی ندارد. این گزارش در یک مجله‌ی حرفه‌ای برای روانشناسان منتشر شده است، بنابراین لطفاً سبک نوشتاری خشک آن را ببخشید.

CASE REPORT: THE ELIMINATION OF TANTRUM BEHAVIOR

by Carl D. Williams

This paper reports the successful treatment of tyrantlike tantrum behavior in a male child by the removal of reinforcement. The subject child was approximately twenty-one months old. He had been seriously ill much of the first eighteen months of his life. His health then improved considerably, and he gained weight and vigor. The child now demanded the special care and attention that had been given him over the many critical months. He enforced some of his wishes, especially at bedtime, by unleashing tantrum behavior to control the actions of his parents.

گزارش موردی: حذف رفتار قشقرق

نوشته کارل دی. ویلیامز

این مقاله درمان موفقیت‌آمیز رفتار قشقرق مستبدانه در یک کودک پسر را با حذف تقویت گزارش می‌دهد. کودک مورد مطالعه تقریباً بیست و یک ماهه بود. او در بیشتر هجده ماه اول زندگی‌اش به شدت بیمار بود. سپس سلامتی او به طور قابل توجهی بهبود یافت و وزن و قدرت او افزایش یافت. کودک اکنون خواستار مراقبت و توجه ویژه‌ای بود که در طول ماه‌های بحرانی به او داده شده بود. او برخی از خواسته‌های خود را، به ویژه در زمان خواب، با بروز رفتار قشقرق برای کنترل اعمال والدینش، عملی می‌کرد.

The parents and an aunt took turns in putting him to bed both at night and for the child’s afternoon nap. If the parent left the bedroom after putting the child in his bed, the child would scream and fuss until the parent returned to the room. As a result, the parent was unable to leave the bedroom until after the child went to sleep. If the parent began to read while in the bedroom, the child would cry until the reading material was put down. The parents felt that the child enjoyed his control over them and that he fought off going to sleep as long as he could. In any event, a parent was spending from one half to two hours each bedtime just waiting in the bedroom until the child went to sleep.

والدین و عمه به نوبت او را هم در شب و هم برای چرت بعدازظهر کودک به رختخواب می‌بردند. اگر والدین پس از خواباندن کودک در رختخوابش، اتاق خواب را ترک می‌کردند، کودک جیغ می‌زد و داد و بیداد می‌کرد تا زمانی که والدین به اتاق برگردند. در نتیجه، والدین نمی‌توانستند تا زمانی که کودک به خواب می‌رفت، اتاق خواب را ترک کنند. اگر والدین در اتاق خواب شروع به خواندن می‌کردند، کودک تا زمانی که کتاب را زمین می‌گذاشتند، گریه می‌کرد. والدین احساس می‌کردند که کودک از کنترل خود بر آنها لذت می‌برد و تا جایی که می‌توانست با خوابیدن مبارزه می‌کرد. در هر صورت، والدین هر بار قبل از خواب، نیم تا دو ساعت را فقط در اتاق خواب منتظر می‌ماندند تا کودک به خواب برود.

Following medical reassurance regarding the child’s physical condition, it was decided to remove the reinforcement of this tyrantlike tantrum behavior. Consistent with the learning principle that, in general, behavior that is not reinforced will be extinguished, a parent or the aunt put the child to bed in a leisurely and relaxed fashion. After bedtime pleasantries, the parent left the bedroom and closed the door. The child screamed and raged, but the parent did not re-enter the room. The duration of screaming and crying was measured from the time the door was closed.

پس از اطمینان پزشکی در مورد وضعیت جسمی کودک، تصمیم گرفته شد که تقویت این رفتار قشقرق‌آلود ظالمانه حذف شود. مطابق با اصل یادگیری که به طور کلی، رفتاری که تقویت نشود، خاموش می‌شود، والدین یا عمه کودک را به آرامی و با آرامش به رختخواب می‌گذاشتند. پس از خوشامدگویی‌های قبل از خواب، والدین اتاق خواب را ترک می‌کردند و در را می‌بستند. کودک جیغ می‌کشید و خشمگین می‌شد، اما والدین دوباره وارد اتاق نشدند. مدت زمان جیغ زدن و گریه از زمانی که در بسته می‌شد، اندازه‌گیری می‌شد.

The child continued screaming for forty-five minutes the first time he was put to bed. The child did not cry at all the second time he was put to bed. This is perhaps attributable to his fatigue from crying.

کودک اولین باری که در رختخواب گذاشته شد، چهل و پنج دقیقه به جیغ زدن ادامه داد. بار دوم که در رختخواب گذاشته شد، اصلاً گریه نکرد. این شاید به دلیل خستگی او از گریه باشد.

By the tenth occasion, the child no longer whimpered, fussed, or cried when the parent left the room. Rather, he smiled as they left. The parents felt that he made happy sounds until he dropped off to sleep.

در دهمین بار، کودک دیگر وقتی والدین اتاق را ترک می‌کردند، ناله، بی‌قراری یا گریه نمی‌کرد. در عوض، هنگام رفتن آنها لبخند می‌زد. والدین احساس می‌کردند که او صداهای شادی از خود درمی‌آورد تا اینکه به خواب رفت.

About a week later, the child screamed and fussed after the aunt put him to bed, probably reflecting spontaneous recovery of the tantrum behavior by returning to the child’s bedroom and remaining there until he went to sleep. It was necessary to extinguish this behavior a second time.

حدود یک هفته بعد، کودک پس از اینکه عمه‌اش او را در رختخواب گذاشت، جیغ زد و بی‌قراری کرد، که احتمالاً نشان‌دهنده بهبود خودبه‌خودی رفتار قشقرق با بازگشت به اتاق خواب کودک و ماندن در آنجا تا زمانی که به خواب برود، بود. لازم بود این رفتار برای بار دوم خاموش شود.

No further tantrums at bedtime were reported during the next two years.

در طول دو سال بعد، هیچ قشقرق دیگری هنگام خواب گزارش نشد.

It should be emphasized that the treatment in this case did not involve aversive punishment. All that was done was to remove the reinforcement. Extinction of the tyrantlike tantrum behavior then occurred.

باید تأکید کرد که درمان در این مورد شامل تنبیه آزاردهنده نبود. تنها کاری که انجام شد حذف تقویت بود. سپس رفتار قشقرق ظالمانه از بین رفت.

No unfortunate side-or aftereffects of this treatment were observed. At three and three-quarters years of age, the child appears to be a friendly, expressive, outgoing child.

هیچ عارضه جانبی یا پیامد نامطلوبی از این درمان مشاهده نشد. در سه و سه چهارم سالگی، کودک به نظر می‌رسد کودکی دوستانه، ابرازگر و اهل معاشرت است.

Q: Does this mean that after my baby falls asleep I can never peek, never go in to soothe or comfort him?

A: No. Only during the period when you are establishing a new sleep pattern is it important to avoid reinforcement. After your child is sleeping better and becomes well rested, there is nothing wrong with going in to check on him at night.

س: آیا این به این معنی است که بعد از اینکه کودکم به خواب رفت، دیگر هرگز نمی‌توانم او را ببینم، هرگز نمی‌توانم برای آرام کردن یا دلداری دادن به او بروم؟

پاسخ: خیر. فقط در دوره‌ای که در حال ایجاد الگوی خواب جدید هستید، مهم است که از تقویت خودداری کنید. بعد از اینکه فرزندتان بهتر خوابید و خوب استراحت کرد، هیچ اشکالی ندارد که شب‌ها برای سر زدن به او به اتاقش بروید.

Q: I took his older brothers out of their bedroom so his crying wouldn’t disturb them. When can they go back into their old bedroom?

A: Allow several days or a couple of weeks to pass before making changes. The more rested the baby becomes, the more flexible and adaptable he will be. Changes then will be less disruptive.

س: من برادران بزرگترش را از اتاق خوابشان بیرون بردم تا گریه‌هایش آنها را اذیت نکند. چه زمانی می‌توانند به اتاق خواب قدیمی‌شان برگردند؟

پاسخ: قبل از ایجاد تغییرات، اجازه دهید چند روز یا چند هفته بگذرد. هر چه کودک بیشتر استراحت کند، انعطاف‌پذیرتر و سازگارتر خواهد بود. در این صورت تغییرات کمتر مخرب خواهند بود.

Q: My two-and-a-halfyear-old son understands what I’m saying; why can’t I discuss these problems with him?

A: You want to avoid discussions or lectures at the time the problem is taking place because your reasoning calls attention to the problem and thus reinforces it. Instead, choose some low-key playtime to voice your concerns regarding his lack of cooperation. But when there is some cooperation, make sure to praise the specific ‘font-size: 13.5pt;font-family:”Times New Roman”,serif;color:black’>

س: پسر دو سال و نیمه من حرف‌های من را می‌فهمد؛ چرا نمی‌توانم این مشکلات را با او در میان بگذارم؟

پاسخ: شما می‌خواهید در زمانی که مشکل در حال وقوع است از بحث یا سخنرانی خودداری کنید، زیرا استدلال شما توجه را به مشکل جلب می‌کند و در نتیجه آن را تقویت می‌کند. در عوض، زمانی را برای بازی آرام انتخاب کنید تا نگرانی‌های خود را در مورد عدم همکاری او ابراز کنید. اما وقتی همکاری وجود دارد، حتماً از آن شخص خاص تعریف کنید. ‘font-size: 13.5pt;font-family:”Times New Roman”,serif;color:black’>

Q: My fifteen-month-old child shows separation anxiety during the day, and at night she wants me to hold her and sit with her on the sofa until she falls asleep. How can I leave her alone at bedtime, when she is most anxious?

A: Separation anxiety, stubbornness, or simply exhibiting a preference for parents’ company over a dark, boring room might separately or in combination cause your child to behave this way. Please understand that it is normal for children to feel some anxiety, and learning to deal with anxiety and not be overwhelmed by it is a healthy learning process. Let’s not use separation anxiety as an excuse for our own problems in dealing with a child’s natural disinclination to cooperate at bedtime.

س: فرزند پانزده ماهه من در طول روز اضطراب جدایی نشان می‌دهد و شب‌ها از من می‌خواهد که او را در آغوش بگیرم و روی مبل بنشینم تا خوابش ببرد. چگونه می‌توانم او را هنگام خواب، زمانی که بیشترین اضطراب را دارد، تنها بگذارم؟

پاسخ: اضطراب جدایی، لجبازی یا صرفاً ترجیح دادن همراهی والدین به یک اتاق تاریک و کسل‌کننده، ممکن است به طور جداگانه یا ترکیبی باعث شود فرزند شما اینگونه رفتار کند. لطفاً درک کنید که احساس اضطراب برای کودکان طبیعی است و یادگیری مقابله با اضطراب و غرق نشدن در آن، یک فرآیند یادگیری سالم است. بیایید از اضطراب جدایی به عنوان بهانه‌ای برای مشکلات خودمان در برخورد با عدم تمایل طبیعی کودک به همکاری در زمان خواب استفاده نکنیم.

If there has been long-standing ambivalence or inconsistency regarding putting your child to bed at night, then the naturally occurring separation anxiety will only aggravate or magnify the problem. The same could be said of the naturally occurring fears of darkness, death, or monsters that children often express around age four. In order to deal with separation anxiety or fears at night, we must understand that all children experience them, and that they can learn not to be overwhelmed by them at the bedtime hour with the help of the consistent, calm resolve of their parents. The routine of a set pattern in a bedtime ritual reassures the child that there is an orderly sequence: Sleep will come, night will end, the sun will shine again, and parents will still be there smiling.

اگر در مورد خواباندن فرزندتان در شب، دوگانگی یا تناقض طولانی‌مدتی وجود داشته باشد، اضطراب جدایی که به طور طبیعی رخ می‌دهد، فقط مشکل را تشدید یا بزرگ می‌کند. همین را می‌توان در مورد ترس‌های طبیعی از تاریکی، مرگ یا هیولا که کودکان اغلب در حدود چهار سالگی ابراز می‌کنند، نیز گفت. برای مقابله با اضطراب جدایی یا ترس در شب، باید درک کنیم که همه کودکان آنها را تجربه می‌کنند و می‌توانند با کمک عزم و اراده آرام و مداوم والدینشان، یاد بگیرند که در ساعت خواب، تحت تأثیر آنها قرار نگیرند. روال یک الگوی مشخص در مراسم قبل از خواب، به کودک اطمینان می‌دهد که یک توالی منظم وجود دارد: خواب فرا می‌رسد، شب تمام می‌شود، خورشید دوباره می‌درخشد و والدین هنوز آنجا خواهند بود و لبخند می‌زنند.

Some children go to bed later than I recommend and get up later in the morning. This may fit the parents’ lifestyle and they might not appreciate that this is not healthy for their child. One recent study examined children at eighteen months and again at three years and noted that those children who went to bed at a late hour not only woke up late in the morning, but they also had longer naps compared to those children who went to bed earlier. However, neither the late wake-up time nor the longer nap compensated for the reduced sleep time caused by the late bedtime. In other words, late bedtimes cause less sleep. In addition, sleeping out of phase with your natural rhythms, like shift workers or when crossing time zones, is as unhealthy as jet-lag syndrome.

بعضی از کودکان دیرتر از آنچه توصیه می‌کنم به رختخواب می‌روند و صبح دیرتر بیدار می‌شوند. این ممکن است با سبک زندگی والدین مطابقت داشته باشد و آنها ممکن است درک نکنند که این برای فرزندشان سالم نیست. یک مطالعه اخیر، کودکان را در هجده ماهگی و دوباره در سه سالگی بررسی کرد و خاطرنشان کرد که کودکانی که دیر به رختخواب می‌روند، نه تنها صبح دیر از خواب بیدار می‌شوند، بلکه در مقایسه با کودکانی که زودتر به رختخواب می‌روند، چرت‌های طولانی‌تری نیز دارند. با این حال، نه زمان بیدار شدن دیرهنگام و نه چرت طولانی‌تر، کاهش زمان خواب ناشی از دیر خوابیدن را جبران نمی‌کنند. به عبارت دیگر، دیر خوابیدن باعث خواب کمتر می‌شود. علاوه بر این، خوابیدن خارج از ریتم طبیعی بدن، مانند کارگران شیفتی یا هنگام عبور از مناطق زمانی، به اندازه سندرم پرواززدگی ناسالم است.

PRACTICAL POINT

Don’t hide behind excuses; there will always be one handy! Some families use extreme fussiness/colic (birth to six months), teething (six to twelve months), separation anxiety (twelve to twenty-four months), “terrible twos” (twenty-four to thirty-six months), and fears (thirty-six to forty-eight months), one after another, to “explain” why their child wakes up at night and has trouble returning to sleep by himself.

نکته کاربردی

پشت بهانه‌ها پنهان نشوید؛ همیشه بهانه‌ای دم دست خواهد بود! برخی خانواده‌ها از بهانه‌هایی مانند نق زدن/قولنج شدید (از تولد تا شش ماهگی)، دندان درآوردن (شش تا دوازده ماهگی)، اضطراب جدایی (دوازده تا بیست و چهار ماهگی)، «دو سالگی وحشتناک» (بیست و چهار تا سی و شش ماهگی) و ترس‌ها (سی و شش تا چهل و هشت ماهگی) یکی پس از دیگری برای «توضیح» اینکه چرا فرزندشان شب‌ها از خواب بیدار می‌شود و در خوابیدن مجدد به تنهایی مشکل دارد، استفاده می‌کنند.

Summary

Previously, the terms sleep/wake organization (duration and time of occurrence of the sleep period) and sleep quality (consolidated or fragmented sleep and the duration of different stages of sleep) were introduced. Now add two more terms to the vocabulary. Temporal control means establishing age-appropriate sleep/wake schedules. In other words, the time when you do your soothing to sleep coincides with the naturally occurring biological rhythms of sleep. Stimulus control means that you are trying to avoid behaviors that disrupt sleep or are incompatible with sleep and promote behaviors that allow the sleep process to surface both at sleep onset and throughout the night.

خلاصه

پیش از این، اصطلاحات سازماندهی خواب/بیداری (مدت و زمان وقوع دوره خواب) و کیفیت خواب (خواب یکپارچه یا تکه تکه و مدت مراحل مختلف خواب) معرفی شدند. اکنون دو اصطلاح دیگر به واژگان اضافه کنید. کنترل زمانی به معنای ایجاد برنامه‌های خواب/بیداری متناسب با سن است. به عبارت دیگر، زمانی که شما خواب آرام خود را تنظیم می‌کنید، با ریتم‌های بیولوژیکی طبیعی خواب همزمان است. کنترل محرک به این معنی است که شما سعی می‌کنید از رفتارهایی که خواب را مختل می‌کنند یا با خواب ناسازگار هستند اجتناب کنید و رفتارهایی را ترویج دهید که به فرآیند خواب اجازه می‌دهند هم در شروع خواب و هم در طول شب ظاهر شود.

Action Plan for Exhausted Parents

برنامه عملی برای والدین خسته

Months Thirteen to Fifteen: 1 percent have three naps, 43 percent have two naps, 56 percent have one nap

· Earlier bedtimes usually help the child get through the transition to a single afternoon nap.

ماه‌های سیزدهم تا پانزدهم: ۱ درصد سه چرت، ۴۳ درصد دو چرت و ۵۶ درصد یک چرت دارند.

• زودتر خوابیدن معمولاً به کودک کمک می‌کند تا از گذار به یک چرت بعدازظهر عبور کند.

Months Sixteen to Twenty-one: 23 percent have two naps, 77 percent have one nap at eighteen months; 12 percent have two naps, 88 percent have one nap at twenty-one months

· If you have only a morning nap, try to delay its onset by shifting it slowly toward midday. Try a ten-to twenty-minute delay every few days.

ماه‌های شانزدهم تا بیست و یکم: ۲۳ درصد دو چرت دارند، ۷۷ درصد در هجده ماهگی یک چرت دارند؛ ۱۲ درصد دو چرت دارند، ۸۸ درصد در بیست و یک ماهگی یک چرت دارند.

• اگر فقط چرت صبحگاهی دارید، سعی کنید با تغییر تدریجی آن به سمت ظهر، شروع آن را به تأخیر بیندازید. هر چند روز یکبار، ده تا بیست دقیقه تأخیر را امتحان کنید.

Months Twenty-two to Thirty-six: 5 percent have two naps, and 95 percent have one nap at twenty-four months; 0 percent have two naps, 91 percent have one nap, and 9 percent have no naps at thirty-six months

· If your child refuses to nap but still needs to nap, experiment with earlier or later bedtimes to help him get more rest.

ماه‌های بیست و دوم تا سی و ششم: ۵ درصد در بیست و چهار ماهگی دو چرت دارند و ۹۵ درصد در بیست و چهار ماهگی یک چرت دارند؛ ۰ درصد در سی و شش ماهگی دو چرت دارند، ۹۱ درصد یک چرت دارند و ۹ درصد هیچ چرتی ندارند.

• اگر فرزند شما از چرت زدن امتناع می‌کند اما هنوز نیاز به چرت زدن دارد، برای کمک به استراحت بیشتر، زمان خواب را زودتر یا دیرتر تنظیم کنید.

· If your child climbs out of his crib, practice a “silent return to sleep” (see page 320), whereby you always promptly return him to the crib without any talking. If this fails, consider buying a crib tent (see page 323).

• اگر فرزندتان از گهواره‌اش بیرون آمد، «بازگشت بی‌صدا به خواب» را تمرین کنید (به صفحه ۳۲۰ مراجعه کنید)، که در آن همیشه او را فوراً و بدون هیچ صحبتی به گهواره برمی‌گردانید. اگر این روش جواب نداد، خرید چادر گهواره را در نظر بگیرید (به صفحه ۳۲۳ مراجعه کنید).

· Around age three, consider sleep rules (see page 325) to help keep your child in his crib or bed.

• حدود سه سالگی، قوانین خواب را در نظر بگیرید (به صفحه ۳۲۵ مراجعه کنید) تا به نگه داشتن فرزندتان در گهواره یا تختش کمک کنید.

· If your child gets up too early, use a digital clock to provide a visual cue that signals the start of the day.

• اگر فرزندتان خیلی زود از خواب بیدار می‌شود، از یک ساعت دیجیتال برای نشان دادن شروع روز استفاده کنید.

· If your child has fears, spend extra time soothing to sleep and return once during the night for reassurance; use a timer to control the duration of the middle-of-the-night soothing.

• اگر فرزندتان ترس دارد، زمان بیشتری را صرف آرام کردن او برای خوابیدن کنید و یک بار در طول شب برای اطمینان خاطر به او برگردید. از یک تایمر برای کنترل مدت زمان آرام کردن در نیمه شب استفاده کنید.