عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ کودکان پیش‌دبستانی

Most children between three and six years of age, according to my survey, still go to sleep between 7:00 and 9:00 P.M. and awaken between 6:30 and 8:00 A.M. AS previously discussed, I think these bedtimes are too late for many children. Going to bed too late may cause bedtime battles, night waking, or early morning wake-ups, or it may mess up the nap schedule. One mother described her son as turning into a “crank monster” at 4:00 P.M. every day because he was going to bed too late, waking up tired, and taking a morning nap, which prevented an afternoon nap and so caused cumulative sleepiness by late afternoon. Another mother described her child’s new early bedtime as “a rescue maneuver to get back the old good pattern he fell out of.”

طبق نظرسنجی من، اکثر کودکان بین سه تا شش سال، هنوز بین ساعت ۷:۰۰ تا ۹:۰۰ شب می‌خوابند و بین ساعت ۶:۳۰ تا ۸:۰۰ صبح بیدار می‌شوند. همانطور که قبلاً بحث شد، فکر می‌کنم این زمان‌های خواب برای بسیاری از کودکان خیلی دیر است. خیلی دیر خوابیدن ممکن است باعث دعواهای قبل از خواب، بیدار شدن‌های شبانه یا بیدار شدن‌های صبح زود شود، یا ممکن است برنامه چرت زدن را به هم بزند. یکی از مادران، پسرش را اینگونه توصیف کرد که هر روز ساعت ۴:۰۰ بعد از ظهر به یک “هیولای لجباز” تبدیل می‌شود، زیرا او خیلی دیر به رختخواب می‌رود، خسته از خواب بیدار می‌شود و چرت صبحگاهی می‌زند که مانع از چرت بعدازظهر می‌شود و بنابراین باعث خواب‌آلودگی تجمعی تا اواخر بعد از ظهر می‌شود. مادر دیگری، زمان خواب زودهنگام جدید فرزندش را “مانوری نجات‌بخش برای بازگشت به الگوی خوب قدیمی که از آن خارج شده بود” توصیف کرد.

Years Three to Six:

Naps Disappear

On their third birthday, most children (91 percent) are still napping every day. At age four, about 50 percent of children nap five days each week, and by age five, about 25 percent of children are napping about four days each week. Naps are usually gone by age six unless it is the family custom to nap on weekends. In Japan, it is customary to have naps in nursery 338 school, and in one study of 441 children three to six years of age, the naps caused the children to go to sleep later at night. Between ages three and four, the length of the nap varies between one and three hours, and between ages five and six the length is one or two hours. Normally, naps gradually decrease in duration; some parents try to eliminate the nap in order to enable their children to participate in organized activities. This may or may not be a problem, depending on the child’s sleep needs and the remainder of the sleep schedule. For example, some children might seem to need a nap but the nap makes it difficult for them to fall asleep even when tired in the evening. If the parents eliminate the nap and the child goes to bed extra early and/or sleeps extra late in the morning, then there might not be any problems. This flexibility is mainly apparent in children who have been good sleepers in the past; serious sleep problems and disturbed sleep usually do not develop in these children.

سال‌های سوم تا ششم:

چرت زدن از بین می‌رود

در سومین سالگرد تولدشان، اکثر کودکان (۹۱ درصد) هنوز هر روز چرت می‌زنند. در سن چهار سالگی، حدود ۵۰ درصد از کودکان پنج روز در هفته چرت می‌زنند و تا سن پنج سالگی، حدود ۲۵ درصد از کودکان حدود چهار روز در هفته چرت می‌زنند. چرت زدن معمولاً تا سن شش سالگی از بین می‌رود، مگر اینکه رسم خانوادگی چرت زدن در آخر هفته‌ها باشد. در ژاپن، چرت زدن در مهدکودک‌ها مرسوم است و در یک مطالعه روی ۴۴۱ کودک سه تا شش ساله، چرت زدن باعث شد که کودکان شب‌ها دیرتر بخوابند. بین سه تا چهار سالگی، طول چرت زدن بین یک تا سه ساعت متغیر است و بین پنج تا شش سالگی، طول آن یک یا دو ساعت است. به طور معمول، مدت چرت زدن به تدریج کاهش می‌یابد. برخی از والدین سعی می‌کنند چرت زدن را حذف کنند تا فرزندانشان بتوانند در فعالیت‌های سازمان‌یافته شرکت کنند. این ممکن است بسته به نیاز خواب کودک و بقیه برنامه خواب، مشکل‌ساز باشد یا نباشد. برای مثال، ممکن است به نظر برسد که برخی از کودکان به چرت زدن نیاز دارند، اما چرت زدن حتی وقتی شب خسته هستند، خوابیدن را برایشان دشوار می‌کند. اگر والدین چرت زدن را حذف کنند و کودک خیلی زود به رختخواب برود و/یا صبح خیلی دیر بخوابد، ممکن است مشکلی پیش نیاید. این انعطاف‌پذیری عمدتاً در کودکانی که در گذشته خواب خوبی داشته‌اند، مشهود است. مشکلات جدی خواب و اختلال خواب معمولاً در این کودکان ایجاد نمی‌شود.

PRACTICAL POINT

A missed nap is sleep lost forever.

نکته کاربردی

از دست دادن یک چرت، به معنای از دست دادن همیشگی خواب است.

Major problems, however, occur when parents push their children too soon into too many preschool, nursery school, or other scheduled activities. The children are overprogrammed, and naps get scheduled out before the child is ready.

با این حال، مشکلات عمده زمانی رخ می‌دهد که والدین فرزندان خود را خیلی زود به تعداد زیادی از فعالیت‌های پیش‌دبستانی، مهدکودک یا سایر فعالیت‌های برنامه‌ریزی‌شده سوق می‌دهند. بچه‌ها بیش از حد برنامه‌ریزی می‌شوند و چرت زدن‌ها قبل از اینکه کودک آماده باشد، برنامه‌ریزی می‌شوند.

Some parents provide partial compensation for their children’s increased mental and physical stimulation by shifting bedtime to an earlier hour. Working parents may not accept this solution, because it reduces their playtime with their children. When you sign your child up for courses, classes, or activities, another solution to prevent sleep deficits is to simply enforce a policy of “declared holidays”: Once or twice a week the child stays home and naps, or he engages in less-structured, low-intensity, quieter activities.

برخی از والدین با تغییر زمان خواب به یک ساعت زودتر، تا حدی افزایش تحریک ذهنی و جسمی فرزندانشان را جبران می‌کنند. والدین شاغل ممکن است این راه‌حل را نپذیرند، زیرا زمان بازی آنها با فرزندانشان را کاهش می‌دهد. وقتی فرزندتان را برای دوره‌ها، کلاس‌ها یا فعالیت‌ها ثبت‌نام می‌کنید، راه حل دیگر برای جلوگیری از کمبود خواب، اجرای ساده سیاست «تعطیلات اعلام شده» است: یک یا دو بار در هفته کودک در خانه می‌ماند و چرت می‌زند، یا در فعالیت‌های کم‌ساختارتر، کم‌شدت‌تر و آرام‌تر شرکت می‌کند.

The Sleep-Temperament Connection

I studied a group of sixty children when they were about four months old and again when they were three years old. At both ages, children with easy to manage temperaments slept longer than children with difficult to manage temperaments. Easier children were more regular, approaching, adaptable, mild, and positive in mood than the more difficult children. Which came first, the temperament traits or the sleep?

ارتباط خواب و خلق و خو

من گروهی متشکل از شصت کودک را در حدود چهار ماهگی و دوباره در سه سالگی مورد مطالعه قرار دادم. در هر دو سن، کودکانی که خلق و خویشان به راحتی قابل کنترل بود، بیشتر از کودکانی که خلق و خویشان به سختی قابل کنترل بود، می‌خوابیدند. کودکان آسان‌تر، منظم‌تر، صمیمی‌تر، سازگارتر، ملایم‌تر و از نظر خلق و خوی مثبت‌تر از کودکان دشوارتر بودند. کدام یک اول بود، ویژگی‌های خلق و خو یا خواب؟

I don’t think sleep habits, temperament, and fussing or crying are independent; rather, I believe they are all interrelated. However, we name and measure items such as sleep duration, temperament traits, or fussiness in the same way we might describe different features of a rose: its color, its smell, or its texture. But the rose is still a rose and a baby is still a baby; even though we give names to different features, none of them could exist without the whole.

من فکر نمی‌کنم عادات خواب، خلق و خو و نق زدن یا گریه کردن مستقل باشند؛ بلکه معتقدم همه آنها به هم مرتبط هستند. با این حال، ما مواردی مانند مدت خواب، ویژگی‌های خلق و خو یا نق زدن را به همان روشی که ممکن است ویژگی‌های مختلف یک گل رز را توصیف کنیم، نامگذاری و اندازه‌گیری می‌کنیم: رنگ، بوی یا بافت آن. اما گل رز هنوز یک گل رز است و یک نوزاد هنوز یک نوزاد است. حتی اگر به ویژگی‌های مختلف نام بدهیم، هیچ یک از آنها بدون کل نمی‌توانند وجود داشته باشند.

It seems to me that after about four months of age, parenting practices such as loving attention during wakeful periods and encouraging good-quality sleep during sleep times can modulate or influence those features we call temperament. For example, easy infants who stayed easy slept a total of 12.4 hours (day and night sleep combined), but those easy infants who became more difficult slept less, 11.8 hours. So to help keep easy infants easy when they arrive at toddlerhood, protect their sleep.

به نظر من، پس از حدود چهار ماهگی، شیوه‌های فرزندپروری مانند توجه محبت‌آمیز در طول دوره‌های بیداری و تشویق به خواب با کیفیت در طول زمان‌های خواب، می‌تواند ویژگی‌هایی را که ما خلق و خو می‌نامیم، تعدیل یا تحت تأثیر قرار دهد. به عنوان مثال، نوزادان آرامی که خواب راحتی داشتند، در مجموع ۱۲.۴ ساعت (مجموع خواب روز و شب) می‌خوابیدند، اما نوزادان آرامی که سخت‌تر می‌شدند، کمتر، ۱۱.۸ ساعت می‌خوابیدند. بنابراین برای کمک به آرام نگه داشتن نوزادان آسان هنگام ورود به دوران نوپایی، از خواب آنها محافظت کنید.

What about those difficult infants? Some of them remained difficult and slept only 11.4 hours, but others became easy and slept 12.0 hours. I think part of the reason why these difficult infants mellowed into easy three-year-olds is because they were handled in a more structured and regular fashion, learning more social rules and becoming better rested.

در مورد آن نوزادان دشوار چطور؟ برخی از آنها دشوار باقی ماندند و فقط ۱۱.۴ ساعت خوابیدند، اما برخی دیگر آسان شدند و ۱۲ ساعت خوابیدند. من فکر می‌کنم بخشی از دلیل اینکه این نوزادان دشوار به کودکان سه ساله آسان تبدیل شدند، این است که با آنها به شیوه‌ای ساختاریافته‌تر و منظم‌تر رفتار شد، قوانین اجتماعی بیشتری یاد گرفتند و بهتر استراحت کردند.

Adaptability, which is the ease with which children adjust to new circumstances, was the only trait that showed individual stability over the three-year study. But this does not mean that a fussy baby will always have a fussy personality. Temperament traits are not like fingerprints, which are completely biologically based, unchanging over time, and unique identifiers. Temperament traits are more like hair. Our hair has a biological basis, but it changes over time; texture, length, curliness, and color can change naturally or at our will. How we care for our hair affects its health and appearance. And how we care for our children, including how we care for their sleep, influences temperament.

سازگاری، که به معنای سهولت سازگاری کودکان با شرایط جدید است، تنها ویژگی‌ای بود که در طول مطالعه سه ساله، ثبات فردی را نشان داد. اما این بدان معنا نیست که یک نوزاد بدخلق همیشه شخصیتی بدخلق خواهد داشت. ویژگی‌های خلق و خو مانند اثر انگشت نیستند که کاملاً مبتنی بر زیست‌شناسی باشند، با گذشت زمان تغییر نکنند و شناسه‌های منحصر به فردی داشته باشند. ویژگی‌های خلق و خو بیشتر شبیه مو هستند. موهای ما پایه بیولوژیکی دارند، اما با گذشت زمان تغییر می‌کنند. بافت، طول، فر بودن و رنگ می‌توانند به طور طبیعی یا به خواست ما تغییر کنند. نحوه مراقبت از موهایمان بر سلامت و ظاهر آن تأثیر می‌گذارد. و نحوه مراقبت از فرزندانمان، از جمله نحوه مراقبت از خواب آنها، بر خلق و خو تأثیر می‌گذارد.

You shouldn’t be surprised if your colicky three-month-old has a difficult temperament at four months, but this doesn’t predict anything for the future, not even for five months. A fussy nature may persist when colic and parental mismanagement cause enduring postcolic sleep deprivation, and it may improve when the child develops healthier sleep habits. You cannot change the fundamental personality of your child, but you can modulate it.

اگر کودک سه ماهه قولنجی شما در چهار ماهگی خلق و خوی سختی داشته باشد، نباید تعجب کنید، اما این موضوع چیزی را برای آینده، حتی برای پنج ماهگی، پیش‌بینی نمی‌کند. طبیعت بدخلق ممکن است زمانی که قولنج و سوء مدیریت والدین باعث محرومیت طولانی مدت از خواب پس از قولنج می‌شود، ادامه یابد و ممکن است زمانی که کودک عادات خواب سالم‌تری پیدا می‌کند، بهبود یابد. شما نمی‌توانید شخصیت بنیادی فرزندتان را تغییر دهید، اما می‌توانید آن را تعدیل کنید.

Evidence that social learning, temperament, and sleep habits go together comes from my nap study. Among the children I studied were three between the ages of two and three who stopped napping during a period of marital discord or problems with caretakers. And when they stopped napping, they underwent what looked like a personality transplant! Fatigue masked their sweet temperaments. But after resolution of the conflicts, all three resumed napping and continued to nap for years. The resumption of napping restored their original or “natural” temperament.

شواهدی مبنی بر اینکه یادگیری اجتماعی، خلق و خو و عادات خواب با هم مرتبط هستند، از مطالعه‌ی چرت زدن من به دست می‌آید. در میان کودکانی که من مورد مطالعه قرار دادم، سه کودک بین دو تا سه سال بودند که در طول دوره‌ای از اختلافات زناشویی یا مشکلات با مراقبان، چرت زدن را متوقف کردند. و هنگامی که چرت زدن را متوقف کردند، چیزی شبیه پیوند شخصیت را تجربه کردند! خستگی، خلق و خوی شیرین آنها را پنهان کرد. اما پس از حل اختلافات، هر سه نفر چرت زدن را از سر گرفتند و سال‌ها به چرت زدن ادامه دادند. از سرگیری چرت زدن، خلق و خوی اصلی یا “طبیعی” آنها را بازیابی کرد.

Reestablishing naps will be discussed later. But it is noteworthy that stressful events that tend to disorganize home routines, such as the death of a parent, divorce, a move to a new home, the birth of twin siblings, or the death of a sibling did not cause any napping problems in 90 percent of the children during the study. It appears that when parents and caretakers maintain nap routines, children continue to nap, despite disruptive and stressful events.

ایجاد مجدد چرت زدن بعداً مورد بحث قرار خواهد گرفت. اما قابل توجه است که رویدادهای استرس‌زایی که تمایل به برهم زدن روال‌های خانه دارند، مانند مرگ والدین، طلاق، نقل مکان به خانه جدید، تولد خواهر و برادر دوقلو یا مرگ خواهر و برادر، در طول مطالعه در 90 درصد از کودکان هیچ مشکلی در چرت زدن ایجاد نکرد. به نظر می‌رسد وقتی والدین و مراقبان روال چرت زدن را حفظ می‌کنند، کودکان علیرغم وقایع مخرب و استرس‌زا، به چرت زدن ادامه می‌دهند.

After the publications of my original discovery on the association between sleep patterns and temperament—in infants in 1981 and in toddlers in 1984—many other studies in preschool children confirmed my findings. In adults, sleep loss has been shown to affect mood more than cognitive or motor performance; we all get a bit testy or cranky when we are tired, but we can still learn and perform reasonably well. For children it may be a different story, because the developing brain may be more sensitive to sleep loss than the mature brain. Evidence to support this suggestion comes from animal studies, which have shown that less light was needed to affect the sleeping and behavior of young animals. In other words, the developing brain may suffer more, and in more ways, than the adult brain from the harmful effects of insufficient sleep.

پس از انتشار کشف اولیه من در مورد ارتباط بین الگوهای خواب و خلق و خو – در نوزادان در سال ۱۹۸۱ و در کودکان نوپا در سال ۱۹۸۴ – بسیاری از مطالعات دیگر روی کودکان پیش‌دبستانی یافته‌های من را تأیید کردند. در بزرگسالان، نشان داده شده است که کمبود خواب بیش از عملکرد شناختی یا حرکتی، بر خلق و خو تأثیر می‌گذارد. همه ما وقتی خسته هستیم کمی کج‌خلق یا بدخلق می‌شویم، اما هنوز هم می‌توانیم به طور معقولی یاد بگیریم و عملکرد خوبی داشته باشیم. برای کودکان ممکن است داستان متفاوت باشد، زیرا مغز در حال رشد ممکن است نسبت به مغز بالغ، حساسیت بیشتری به کمبود خواب داشته باشد. شواهد حمایت از این پیشنهاد از مطالعات حیوانی به دست آمده است که نشان داده است نور کمتری برای تأثیرگذاری بر خواب و رفتار حیوانات جوان مورد نیاز است. به عبارت دیگر، مغز در حال رشد ممکن است بیشتر و به طرق بیشتری نسبت به مغز بزرگسال از اثرات مضر خواب ناکافی رنج ببرد.

Q: Is it ever too late to see benefits from better sleep quality?

A: No. It is never too late to help healthy children sleep better. In addition, some neurologically impaired children can be helped to have fewer seizures by becoming better rested. Other children have neurological diseases or medicine requirements, which directly disrupt sleep. And finally, recent research suggests that children who have been so severely traumatized by abuse or neglect beginning in infancy might not respond to ordinary sleep training like healthy children.

س: آیا برای دیدن مزایای کیفیت خواب بهتر دیر شده است؟

پاسخ: خیر. هیچ‌وقت برای کمک به کودکان سالم برای خواب بهتر دیر نیست. علاوه بر این، می‌توان به برخی از کودکان دارای اختلالات عصبی کمک کرد تا با استراحت بهتر، تشنج کمتری داشته باشند. سایر کودکان بیماری‌های عصبی یا نیاز به دارو دارند که مستقیماً خواب را مختل می‌کند. و در نهایت، تحقیقات اخیر نشان می‌دهد کودکانی که از بدو تولد به دلیل سوءاستفاده یا غفلت آسیب‌های شدیدی دیده‌اند، ممکن است مانند کودکان سالم به آموزش خواب معمولی پاسخ ندهند.

The Sleep-Behavior Connection

Many research studies have shown more daytime behavioral problems in preschoolers who are poor sleepers. In particular, “externalizing” problems such as aggression, defiance, non-compliance, oppositional behavior, acting out, and hyper-activity were associated with less sleep. When parents listed the types of daytime behavior problems their children were expressing, it became apparent that the less sleep they had, the longer the list! (There was no association between sleep and “internalizing” problems such as anxiety or depression.)

ارتباط خواب و رفتار

بسیاری از مطالعات تحقیقاتی، مشکلات رفتاری روزانه بیشتری را در کودکان پیش‌دبستانی که خواب کافی ندارند، نشان داده‌اند. به طور خاص، مشکلات «برون‌ریزی‌شده» مانند پرخاشگری، نافرمانی، عدم انطباق، رفتار مخالفت‌آمیز، برون‌ریزی و بیش‌فعالی با خواب کمتر مرتبط بودند. وقتی والدین انواع مشکلات رفتاری روزانه‌ای را که فرزندانشان ابراز می‌کردند، فهرست کردند، مشخص شد که هر چه خواب کمتری داشته باشند، فهرست طولانی‌تر می‌شود! (هیچ ارتباطی بین خواب و مشکلات «درونی‌شده» مانند اضطراب یا افسردگی وجود نداشت.)

So sleep duration is clearly a factor associated with behavior problems. Still, we do not have absolute scientific proof on whether (1) less sleep directly causes daytime behavior problems, (2) parenting or biological forces cause both the daytime behavior and nighttime sleep problems, or (3) daytime problems cause the nighttime problems. However, recent research by Dr. John Bates on 202 four-to five-year-olds shows that sleep does have a direct effect on daytime behavior in children, in support of the first theory. My impression is that parents who are somewhat regular, consistent, and structured—in terms of both meeting the child’s need to sleep and helping the child learn social rules—enable the child to have fewer behavior problems. In contrast, circumstances such as a parent who works late and keeps the child up too late in order spend time with her produce an overtired child; then behavioral problems will be more frequent.

بنابراین مدت خواب به وضوح عاملی مرتبط با مشکلات رفتاری است. با این حال، ما اثبات علمی قطعی در مورد اینکه آیا (1) خواب کمتر مستقیماً باعث مشکلات رفتاری در طول روز می‌شود، (2) والدین یا نیروهای بیولوژیکی باعث ایجاد مشکلات رفتاری در طول روز و خواب شبانه می‌شوند، یا (3) مشکلات روزانه باعث مشکلات شبانه می‌شوند، نداریم. با این حال، تحقیقات اخیر دکتر جان بیتس روی 202 کودک چهار تا پنج ساله نشان می‌دهد که خواب تأثیر مستقیمی بر رفتار روزانه کودکان دارد، که از نظریه اول پشتیبانی می‌کند. برداشت من این است که والدینی که تا حدودی منظم، ثابت قدم و ساختار یافته هستند – از نظر برآورده کردن نیاز کودک به خواب و کمک به کودک در یادگیری قوانین اجتماعی – کودک را قادر می‌سازند تا مشکلات رفتاری کمتری داشته باشد. در مقابل، شرایطی مانند والدینی که تا دیروقت کار می‌کنند و کودک را تا دیروقت بیدار نگه می‌دارند تا با او وقت بگذرانند، باعث خستگی بیش از حد کودک می‌شود. در این صورت مشکلات رفتاری بیشتر خواهد بود.

Another study of preschool children noted that the poor sleepers who had more behavioral problems did not get up more frequently than good sleepers, but that the poor sleepers were unable to soothe themselves back to sleep unassisted. They always disturbed their parents’ sleep. I think the ability to return to sleep unassisted to avoid fragmented sleep (and to avoid upsetting parents!) is learned behavior. So, in addition to longer sleep, consolidated sleep helps avoid behavior problems.

مطالعه دیگری روی کودکان پیش‌دبستانی نشان داد که کودکان بدخواب که مشکلات رفتاری بیشتری داشتند، بیشتر از کودکان خوش‌خواب از خواب بیدار نمی‌شدند، اما کودکان بدخواب قادر نبودند بدون کمک، خود را آرام کنند و دوباره به خواب بروند. آنها همیشه خواب والدین خود را مختل می‌کردند. من فکر می‌کنم توانایی بازگشت به خواب بدون کمک برای جلوگیری از خواب تکه‌تکه (و جلوگیری از ناراحت کردن والدین!) یک رفتار آموخته شده است. بنابراین، علاوه بر خواب طولانی‌تر، خواب منسجم به جلوگیری از مشکلات رفتاری کمک می‌کند.

Regular bedtimes also seem to be important, maybe even when the total amount of sleep is not quite enough. There were fewer school adjustment problems in one study where a regular bedtime was maintained by the parents. Although it is possible that better parenting practices might have caused both a more regular bedtime and a better adjustment to school, the researchers studied the families and concluded that there was a more direct link between sleep patterns and school adjustment. Again, we have the same conclusion: Better sleep quality produces fewer daytime problems. (More about regularity of sleep times later.)

به نظر می‌رسد زمان خواب منظم نیز مهم باشد، شاید حتی زمانی که کل میزان خواب کاملاً کافی نباشد. در یک مطالعه که والدین زمان خواب منظمی را رعایت می‌کردند، مشکلات سازگاری با مدرسه کمتری وجود داشت. اگرچه ممکن است شیوه‌های بهتر فرزندپروری باعث ایجاد زمان خواب منظم‌تر و سازگاری بهتر با مدرسه شده باشد، محققان خانواده‌ها را مطالعه کردند و به این نتیجه رسیدند که ارتباط مستقیم‌تری بین الگوهای خواب و سازگاری با مدرسه وجود دارد. باز هم، ما به همان نتیجه رسیدیم: کیفیت بهتر خواب، مشکلات کمتری در طول روز ایجاد می‌کند. (اطلاعات بیشتر در مورد نظم زمان خواب در ساعات بعدی.)

New research on five-and six-year-old children in Japan and Germany has shown a connection between short sleeping hours and obesity.In the Japanese study, the later the bedtime, the greater the risk for obesity. In both studies, the shorter the duration of sleep, the more likely the children were obese. The researchers controlled for many of the variables, such as parental obesity, physical inactivity, long hours watching TV, and so forth. Maybe these overtired children felt stressed and dealt with it by eating. We know that American society is becoming more overweight; maybe our modern lifestyle is causing us to become more overtired.

تحقیقات جدید روی کودکان پنج و شش ساله در ژاپن و آلمان، ارتباطی بین ساعات خواب کوتاه و چاقی نشان داده است. در مطالعه ژاپنی‌ها، هر چه زمان خواب دیرتر باشد، خطر چاقی بیشتر است. در هر دو مطالعه، هر چه مدت خواب کوتاه‌تر باشد، احتمال چاقی کودکان بیشتر است. محققان بسیاری از متغیرها، مانند چاقی والدین، عدم فعالیت بدنی، تماشای طولانی مدت تلویزیون و غیره را کنترل کردند. شاید این کودکان بیش از حد خسته، احساس استرس می‌کردند و با غذا خوردن با آن مقابله می‌کردند. ما می‌دانیم که جامعه آمریکا در حال افزایش وزن است؛ شاید سبک زندگی مدرن ما باعث می‌شود که بیش از حد خسته شویم.

Preventing and Solving Sleep Problems

Three-year-olds may no longer have tantrum behaviors, but they may call parents back many times and clearly express their feelings of love for their parents or fears of the dark.

پیشگیری و حل مشکلات خواب

کودکان سه ساله ممکن است دیگر رفتارهای پرخاشگرانه نداشته باشند، اما ممکن است بارها والدین خود را صدا بزنند و احساسات عشق به والدین یا ترس از تاریکی خود را به وضوح ابراز کنند.

Here are some simple ways to help your child settle down for day or night sleep. Consider them to be a sleeping routine for preschool children. Choose from this list those items that work best for your child and do them at all sleep times.

در اینجا چند روش ساده برای کمک به فرزندتان برای آرام شدن در خواب روز یا شب آورده شده است. آنها را به عنوان یک برنامه خواب برای کودکان پیش دبستانی در نظر بگیرید. از این لیست مواردی را که برای فرزندتان مناسب‌تر است انتخاب کنید و آنها را در تمام ساعات خواب انجام دهید.

Slow down activity

فعالیت را آهسته کنید

Close physical contact

تماس فیزیکی نزدیک

Gentle massage or mild stretching

ماساژ ملایم یا کشش ملایم

Cuddle up with die child in a chair

کودک را روی صندلی بغل کنید

Nestle or snuggle in her bed

در رختخوابش بخوابید یا نوازش کنید

Quiet voices

صداهای آرام

Imagine a fun event

یک رویداد سرگرم کننده را تصور کنید

Tell a story, talk about your family

یک داستان تعریف کنید، درباره خانواده‌تان صحبت کنید

Read a book

کتاب بخوانید

Sing or hum a song

آواز بخوانید یا آهنگی زمزمه کنید

Chat about die day

درباره روز مرد صحبت کنید

Say good night to everyone and everything in the room

به همه و هر چیزی که در اتاق است شب بخیر بگویید

Play a favorite tape, maybe grandparents singing or

یک نوار مورد علاقه، مثلاً آواز پدربزرگ و مادربزرگ یا

saying good night, sounds of nature

شب بخیر گفتن، صداهای طبیعت

Comfortable room

اتاق راحت

Photos of family and pets

عکس‌های خانوادگی و حیوانات خانگی

Favorite stuffed animals or dolls

حیوانات عروسکی یا عروسک‌های مورد علاقه

Night-light or flashlight

چراغ خواب یا چراغ قوه

Dream catcher or guardian angel for protection

گیرنده خواب یا فرشته نگهبان برای محافظت

Four-year-olds might be helped to sleep better if you try the following:

اگر موارد زیر را امتحان کنید، ممکن است به کودکان چهار ساله کمک شود تا بهتر بخوابند:

Make a schedule and post it in his room: Time for bath, time for sleep routine, lights off. (Regularity helps but the times might include a range because not all days are the same.)

Try to engage or enlist cooperation by doing something together such as singing, reading out loud, or doing artwork.

یک برنامه زمانی تهیه کنید و آن را در اتاقش نصب کنید: زمان حمام، زمان برنامه خواب، خاموش کردن چراغ‌ها. (منظم بودن کمک می‌کند، اما زمان‌ها ممکن است شامل یک محدوده زمانی باشند زیرا همه روزها یکسان نیستند.)

سعی کنید با انجام کاری با هم مانند آواز خواندن، خواندن با صدای بلند یا انجام کارهای هنری، همکاری را جلب کنید یا از او کمک بگیرید.

During the day, you might only request a quiet time of one hour or so. Please don’t think that it is all right to have a late bedtime, or late wake-up time, and a regular nap. In a recent study of 1,105 three-year-old Japanese children, it was observed that half fell asleep at 10:00 P.M. or later. For all children, the later they went to sleep, the later they woke up in the morning, and the longer they napped. However, the later bedtime was associated with less total sleep compared to those with an earlier bedtime. The later wake-up time and longer nap did not compensate for the later bedtime. Let’s look at the problems that may occur with night-and daytime sleep habits and some of the strategies we can use to deal with them.

در طول روز، شما فقط می‌توانید یک ساعت یا بیشتر درخواست آرامش کنید. لطفاً فکر نکنید که دیر خوابیدن یا دیر بیدار شدن و چرت زدن منظم اشکالی ندارد. در یک مطالعه اخیر روی ۱۱۰۵ کودک سه ساله ژاپنی، مشاهده شد که نیمی از آنها ساعت ۱۰ شب یا دیرتر به خواب می‌روند. برای همه کودکان، هر چه دیرتر به خواب می‌رفتند، صبح دیرتر از خواب بیدار می‌شدند و چرت طولانی‌تری می‌زدند. با این حال، دیر خوابیدن در مقایسه با کودکانی که زودتر به خواب می‌رفتند، با خواب کلی کمتری همراه بود. دیر بیدار شدن و چرت زدن طولانی‌تر، دیر خوابیدن را جبران نکرد. بیایید به مشکلاتی که ممکن است در عادات خواب شب و روز رخ دهد و برخی از راهکارهایی که می‌توانیم برای مقابله با آنها استفاده کنیم، نگاهی بیندازیم.

Night Sleep

Here’s one mother’s account of how hard it was to ignore her three-year-old at night.

خواب شبانه

در اینجا روایت یک مادر از اینکه چقدر نادیده گرفتن فرزند سه ساله‌اش در شب برایش سخت بوده است، آمده است.

“MOM, I NEED A HUG AND KISS GOOD NIGHT”

My daughter Chelsea is almost three years old. Putting her to bed has always been an ordeal. At eighteen months of age she started to climb out of her crib anywhere from seventy-five to a hundred times a night. The problem seemed to be solved with the advent of a “big bed.” She now sleeps through the night. However, having her stay in bed and fall asleep is still an ordeal.

«مامان، من به بغل و بوسه نیاز دارم، شب بخیر»

دخترم چلسی تقریباً سه ساله است. خواباندن او همیشه یک مصیبت بوده است. در هجده ماهگی، او شروع به بالا رفتن از گهواره‌اش کرد، از هفتاد و پنج تا صد بار در شب. به نظر می‌رسید که مشکل با آمدن یک «تخت بزرگ» حل شده است. او اکنون تمام شب می‌خوابد. با این حال، ماندن در رختخواب و خوابیدن او هنوز یک مصیبت است.

I have yelled and screamed. I have used gates and locks on her door to physically keep her in her room. I have used treats as an incentive for positive reinforcement of desired behavior. Unfortunately, the only consistent behavior has been my inconsistency.

من فریاد زده‌ام و جیغ کشیده‌ام. از دروازه و قفل روی در اتاقش استفاده کرده‌ام تا او را از نظر فیزیکی در اتاقش نگه دارم. از خوراکی‌ها به عنوان انگیزه‌ای برای تقویت مثبت رفتار مطلوب استفاده کرده‌ام. متأسفانه، تنها رفتار ثابت، بی‌ثباتی من بوده است.

If Chelsea knows that I will put a gate on her bedroom door if she leaves her room, even once, then she will gradually conform and stay in her room. But there is a catch! She eventually will start to challenge my inconsistent behavior. One night she will appear in the living room and say, “Mom, I need a hug and kiss good night.” As a parent, do you deny your child such a loving request and lock her in her room? So you give her a hug and kiss and send her off to bed again. Then the next night she wants water, and before long she’s out of bed three or four times a night for hugs and kisses, water, Band-Aids, scary noises—you name it! Within a week, saying good night and falling asleep takes an hour or more. Then we have to start over.

اگر چلسی بداند که اگر حتی یک بار از اتاقش بیرون برود، دروازه‌ای روی در اتاق خوابش می‌گذارم، کم‌کم با من همراه می‌شود و در اتاقش می‌ماند. اما یک نکته وجود دارد! او سرانجام شروع به مقابله با رفتار متناقض من خواهد کرد. یک شب او در اتاق نشیمن ظاهر می‌شود و می‌گوید: «مامان، به آغوش و بوسه شب بخیر نیاز دارم.» آیا به عنوان والدین، چنین درخواست محبت‌آمیزی از فرزندتان را رد می‌کنید و او را در اتاقش حبس می‌کنید؟ بنابراین او را در آغوش می‌گیرید و می‌بوسید و دوباره او را به رختخواب می‌فرستید. سپس شب بعد او آب می‌خواهد و خیلی زود سه یا چهار بار در شب برای آغوش و بوسه، آب، چسب زخم، صداهای ترسناک از رختخواب بیرون می‌آید – هر چه که فکرش را بکنید! در عرض یک هفته، گفتن شب بخیر و خوابیدن یک ساعت یا بیشتر طول می‌کشد. سپس باید از نو شروع کنیم.

Webster’s dictionary defines the word consistent as “free from self-contradiction; in harmony with.” I long for the night when I’m in harmony with Chelsea.

فرهنگ لغت وبستر کلمه «سازگار» را «عاری از تناقض با خود؛ هماهنگ با» تعریف می‌کند. من مشتاق شبی هستم که در آن با چلسی هماهنگ باشم.

As this mother said, “Unfortunately, the only consistent behavior has been my inconsistency.” In other words, when a behavioral approach fails with older children, it almost always is not a failure of the method, but rather a failure of the resolve of the parents to implement it.

همانطور که این مادر گفت، «متأسفانه، تنها رفتار ثابت، بی‌ثباتی من بوده است.» به عبارت دیگر، وقتی یک رویکرد رفتاری با کودکان بزرگتر شکست می‌خورد، تقریباً همیشه شکست روش نیست، بلکه شکست عزم والدین برای اجرای آن است.

In an English study of children about three years of age, psychiatrists examined children who displayed difficulty in going to bed, night waking, or both. Parents were counseled to keep a sleep diary for a week and establish goals for the child that included sleeping in his own bed, remaining in his bed throughout the night, and not disturbing his parents during the night. The treatment consisted of identifying the factors that reinforced the child’s sleep problem and then gradually withdrawing them or temporarily substituting less potent rewards. It was a “fade” strategy, not a “cold-turkey” approach.

در یک مطالعه انگلیسی روی کودکان حدود سه ساله، روانپزشکان کودکانی را که در به رختخواب رفتن، بیدار شدن در شب یا هر دو مشکل داشتند، بررسی کردند. به والدین توصیه شد که به مدت یک هفته یک دفتر خاطرات خواب داشته باشند و اهدافی را برای کودک تعیین کنند که شامل خوابیدن در رختخواب خودش، ماندن در رختخواب در طول شب و عدم مزاحمت برای والدینش در طول شب بود. درمان شامل شناسایی عواملی بود که مشکل خواب کودک را تقویت می‌کردند و سپس به تدریج آنها را حذف می‌کردند یا به طور موقت پاداش‌های کم‌اثرتر را جایگزین می‌کردند. این یک استراتژی “محو شدن” بود، نه یک رویکرد “بی‌تفاوتی”.

Here’s an example of how subjects gradually reduced reinforcement: (1) father reads story to child in bed for fifteen minutes; (2) father reads newspaper in child’s bedroom until child falls asleep; (3) child is placed back in bed with minimal interaction; and (4) father gradually withdraws from bedroom before child is asleep.

در اینجا مثالی از چگونگی کاهش تدریجی تقویت توسط آزمودنی‌ها آورده شده است: (1) پدر به مدت پانزده دقیقه برای کودک در رختخواب داستان می‌خواند؛ (2) پدر در اتاق خواب کودک روزنامه می‌خواند تا کودک به خواب برود؛ (3) کودک با حداقل تعامل دوباره در رختخواب قرار می‌گیرد؛ و (4) پدر قبل از اینکه کودک به خواب برود، به تدریج از اتاق خواب خارج می‌شود.

Another example: (1) parents alternate, but respond to child; (2) parent gives no drinks but provides holding and comforting until crying stops; (3) parent only sits by the bedside until child is asleep; and (4) parent provides less physical contact at bedtime.

مثال دیگر: (1) والدین به نوبت جای خود را عوض می‌کنند، اما به کودک پاسخ می‌دهند؛ (2) والدین به کودک نوشیدنی نمی‌دهند، اما او را در آغوش می‌گیرند و آرام می‌کنند تا گریه‌اش متوقف شود؛ (3) والدین فقط تا زمانی که کودک به خواب برود، کنار تخت او می‌نشینند؛ و (4) والدین در زمان خواب تماس فیزیکی کمتری با او برقرار می‌کنند.

PRACTICAL POINT

At every stage of reduction of parental attention, expect the problem to get worse before improvement begins. That’s because the child will put forth extra effort to cling to the old style.

نکته کاربردی

در هر مرحله از کاهش توجه والدین، قبل از شروع بهبود، انتظار بدتر شدن مشکل را داشته باشید. دلیلش این است که کودک تلاش بیشتری برای چسبیدن به سبک قدیمی خواهد کرد.

In the English study, 84 percent of the children improved. Not surprisingly, the two factors that most likely predicted success were both parental: the absence of marital discord and the attendance of both parents at the consultation sessions. Also, when one problem—such as resistance in going to sleep—was reduced or resolved, other problems—such as night waking—rapidly disappeared. And although half of the mothers in this study had current psychiatric problems requiring treatment, this did not make failure more likely.

در مطالعه انگلیسی، ۸۴ درصد از کودکان بهبود یافتند. جای تعجب نیست که دو عاملی که به احتمال زیاد موفقیت را پیش‌بینی می‌کردند، هر دو مربوط به والدین بودند: عدم وجود اختلاف زناشویی و حضور هر دو والدین در جلسات مشاوره. همچنین، هنگامی که یک مشکل – مانند مقاومت در خواب – کاهش یا حل می‌شد، مشکلات دیگر – مانند بیدار شدن در شب – به سرعت ناپدید می‌شدند. و اگرچه نیمی از مادران در این مطالعه مشکلات روانپزشکی فعلی داشتند که نیاز به درمان داشتند، اما این امر احتمال شکست را بیشتر نمی‌کرد.

I think this study points out the importance of working with professionals who can provide guidance that is directed toward changing the child’s behavior without dwelling on current psychological/emotional problems within the mother or father. The exception, of course, is when these problems are directly related to marital discord or the parents’ ability to maintain a behavioral management program.

من فکر می‌کنم این مطالعه به اهمیت همکاری با متخصصانی اشاره می‌کند که می‌توانند راهنمایی‌هایی را ارائه دهند که به سمت تغییر رفتار کودک بدون تمرکز بر مشکلات روانی/عاطفی فعلی در مادر یا پدر باشد. البته استثنا زمانی است که این مشکلات مستقیماً به اختلاف زناشویی یا توانایی والدین در حفظ یک برنامه مدیریت رفتاری مربوط باشد.

Another study from England included children who took at least an hour to go to bed, who woke at least three times a night or for more than twenty minutes at a time, or who went into their parents’ bed. Treatment started with the parents recording the present sleep pattern in a sleep diary. A therapist worked with the parents to develop a program of treatment based on gradually reducing or removing parental attention, adding positive reinforcement for the desired behavior, making bedtime earlier, and developing a bedtime ritual. Target behaviors were identified, and an individual treatment program was developed for each child. Also, mothers were evaluated for psychiatric problems. Mothers who showed psychiatric problems were more likely to terminate treatment, which again points out how stressful treatment can be. But for those families who completed four or five treatment sessions, 90 percent showed improvement. The authors concluded:

مطالعه دیگری از انگلستان شامل کودکانی بود که حداقل یک ساعت طول می‌کشید تا به رختخواب بروند، حداقل سه بار در شب یا بیش از بیست دقیقه در هر بار بیدار می‌شدند، یا به رختخواب والدین خود می‌رفتند. درمان با ثبت الگوی خواب فعلی والدین در یک دفتر خاطرات خواب آغاز شد. یک درمانگر با والدین همکاری کرد تا یک برنامه درمانی مبتنی بر کاهش تدریجی یا حذف توجه والدین، افزودن تقویت مثبت برای رفتار مورد نظر، زودتر خوابیدن و ایجاد یک مراسم قبل از خواب تدوین کند. رفتارهای هدف شناسایی شدند و یک برنامه درمانی فردی برای هر کودک تدوین شد. همچنین، مادران از نظر مشکلات روانپزشکی ارزیابی شدند. مادرانی که مشکلات روانپزشکی نشان دادند، بیشتر احتمال داشت که درمان را خاتمه دهند، که دوباره نشان می‌دهد درمان چقدر می‌تواند استرس‌زا باشد. اما برای خانواده‌هایی که چهار یا پنج جلسه درمانی را تکمیل کردند، 90 درصد بهبود نشان دادند. نویسندگان نتیجه گرفتند:

The evidence that children’s nighttime behavior could thus change so radically, often within a surprisingly short time, suggests that parental responses were extremely important in maintaining waking behavior…. A rapid achievement of improved sleep pattern with reduced parental attention would be unlikely if anxiety in the child or lackof parental attention were causing the sleep difficulty. … Parents needed help in analyzing goal behavior into graded steps so they could achieve successes. Once some success was obtained, the morale and confidence of the parents rose and they were reinforced in their determination to persist by the more peaceful nights.

شواهدی مبنی بر اینکه رفتار شبانه کودکان می‌تواند به این ترتیب به طور اساسی تغییر کند، اغلب در مدت زمان شگفت‌آوری کوتاه، نشان می‌دهد که پاسخ‌های والدین در حفظ رفتار بیداری بسیار مهم بوده است… اگر اضطراب در کودک یا عدم توجه والدین باعث مشکل خواب شود، دستیابی سریع به الگوی خواب بهبود یافته با کاهش توجه والدین بعید خواهد بود. … والدین برای تجزیه و تحلیل رفتار هدف به گام‌های درجه‌بندی‌شده نیاز به کمک داشتند تا بتوانند به موفقیت دست یابند. به محض اینکه موفقیتی حاصل می‌شد، روحیه و اعتماد به نفس والدین افزایش می‌یافت و با شب‌های آرام‌تر، عزم آنها برای ادامه‌ی مسیر تقویت می‌شد.

MAJOR POINT

The rapid improvement of sleep patterns produced by reduced parental attention tells us that neither lack of parental attention nor anxiety in the child was causing the sleep difficulty.

نکته‌ی مهم

بهبود سریع الگوهای خواب ناشی از کاهش توجه والدین به ما می‌گوید که نه کمبود توجه والدین و نه اضطراب کودک، هیچ‌کدام باعث مشکل خواب نشده‌اند.

I have seen this over and over again; when you see even partial improvement, you gain confidence and you no longer feel guilty or rejecting when you are firm with your child.

من بارها و بارها این را دیده‌ام؛ وقتی حتی بهبودی جزئی را می‌بینید، اعتماد به نفس پیدا می‌کنید و دیگر احساس گناه یا طرد شدن نمی‌کنید، وقتی با فرزندتان قاطع باشید.

Often it appears that the child is listening to the treatment plan in the office, because they often sleep better that very night, as if they knew something was going to be different. I think they are responding to the calm resolve and firm but gentle manner in their parents, which tells them that things are going to be different.

اغلب به نظر می‌رسد که کودک در مطب به برنامه درمانی گوش می‌دهد، زیرا آنها اغلب همان شب بهتر می‌خوابند، گویی می‌دانند که قرار است چیزی متفاوت باشد. من فکر می‌کنم آنها به آرامش و رفتار قاطع اما ملایم والدینشان پاسخ می‌دهند، که به آنها می‌گوید اوضاع متفاوت خواهد بود.

Another sleep strategy appropriate for three-year-old or older children is called “Day Correction of Bedtime Problems.” The idea here is that because everyone is tired and less able to cope with the stress of bedtime battles or night-waking problems at the end of the day, daytime behavior should be tackled first. The following instructions explain this strategy in detail. Under item number 3, “Relaxed,” the author says, “Perhaps the easiest way to teach self-quieting, during the day, is by allowing your child to self-quiet during naturally occurring times of frustration.” In my conversation with Dr. Edward Christophersen, a prominent child psychologist, he clarified this statement by explaining that you do not always rush to help a child struggling with a puzzle or accomplishing some task. When there is something that is slightly bothering him, it is sometimes better to leave him alone to learn to deal with it. Dr. Christophersen’s observation is that some mothers need to be taught to disengage or ignore some of the child’s low-level distress. He does not mean you should ignore your child when he comes home from school crying or has had a very frightening experience. In one study, when children learned how to cope with frustration during the day, they were observed to settle themselves better at bedtime and later at night when they awoke.

یکی دیگر از استراتژی‌های خواب مناسب برای کودکان سه ساله یا بزرگتر، «اصلاح روزانه مشکلات زمان خواب» نام دارد. ایده اینجا این است که از آنجا که همه خسته هستند و کمتر می‌توانند با استرس ناشی از دعواهای زمان خواب یا مشکلات بیدار شدن شبانه در پایان روز کنار بیایند، ابتدا باید به رفتارهای روزانه رسیدگی شود. دستورالعمل‌های زیر این استراتژی را به تفصیل توضیح می‌دهند. نویسنده در بخش شماره ۳، «آرامش»، می‌گوید: «شاید ساده‌ترین راه برای آموزش خودآرامشی، در طول روز، این باشد که به فرزندتان اجازه دهید در مواقع طبیعی ناامیدی، خودآرامی کند.» در گفتگوی من با دکتر ادوارد کریستوفرسن، روانشناس برجسته کودک، او این جمله را با توضیح اینکه شما همیشه برای کمک به کودکی که با یک معما یا انجام کاری دست و پنجه نرم می‌کند، عجله نکنید، روشن کرد. وقتی چیزی وجود دارد که کمی او را آزار می‌دهد، گاهی اوقات بهتر است او را به حال خود رها کنید تا یاد بگیرد با آن کنار بیاید. مشاهده دکتر کریستوفرسن این است که به برخی از مادران باید آموزش داده شود که برخی از پریشانی‌های سطح پایین کودک را نادیده بگیرند یا از آنها دوری کنند. منظور او این نیست که وقتی کودک از مدرسه گریه می‌کند یا تجربه بسیار ترسناکی داشته است، باید او را نادیده بگیرید. در یک مطالعه، وقتی کودکان یاد گرفتند که چگونه در طول روز با ناامیدی کنار بیایند، مشاهده شد که آنها در زمان خواب و اواخر شب هنگام بیدار شدن، بهتر آرام می‌شوند.

Day Correction of Bedtime Problems^*

There are three important components to getting a child to go to sleep at night. The child must be:

1. Tired

2. Quiet

3. Relaxed

اصلاح مشکلات زمان خواب در طول روز*

سه جزء مهم برای خواباندن کودک در شب وجود دارد. کودک باید:

1. خسته

2. ساکت

3. آرام

When these three components are in place, children who have adequate “self-quieting skills” will be able to go to sleep rather easily.

وقتی این سه جزء در جای خود باشند، کودکانی که «مهارت‌های خودآرام‌سازی» کافی دارند، می‌توانند به راحتی به خواب بروند.

1. Tired. The easiest way to make sure that your child will be tired when he or she goes to bed is by getting him or her up at the same time every day and by getting him or her an adequate amount of exercise during the day—vigorous exercise that requires a good deal of energy. For an infant include several long periods of time when he or she is on the floor and can see what you are doing, but the infant must hold his or her head up in order to really see much. For almost any child, twenty minutes of good exercise each day, after a nap, is usually adequate.

۱. خسته. ساده‌ترین راه برای اطمینان از اینکه فرزندتان هنگام خواب خسته خواهد بود، این است که هر روز او را در یک ساعت مشخص بیدار کنید و در طول روز به اندازه کافی ورزش کنید – ورزش‌های شدیدی که به انرژی زیادی نیاز دارند. برای یک نوزاد، چندین دوره طولانی را در نظر بگیرید که او روی زمین باشد و بتواند ببیند شما چه کار می‌کنید، اما نوزاد باید سرش را بالا نگه دارد تا واقعاً چیزهای زیادی ببیند. تقریباً برای هر کودکی، بیست دقیقه ورزش خوب هر روز، پس از چرت زدن، معمولاً کافی است.

2. Quiet. You can elect to either quiet down the entire house or quiet down your child’s room. Quieting down your child’s room by closing the door and keeping it closed is probably the easiest. … You might need to turn on the furnace or air-conditioning fan as a masking noise for the first few nights.

۲. سکوت. می‌توانید انتخاب کنید که کل خانه را ساکت کنید یا اتاق فرزندتان را ساکت کنید. ساکت کردن اتاق فرزندتان با بستن در و بسته نگه داشتن آن احتمالاً ساده‌ترین راه است… ممکن است لازم باشد برای چند شب اول، فن کوره یا تهویه مطبوع را به عنوان یک وسیله پوشاننده صدا روشن کنید.

3. Relaxed. Children can relax only if they have learned self-quieting skills. Self-quieting skills refer to a child’s ability to calm himself or herself, with no help from an adult, when the child is unhappy, angry, or frustrated. Whereas older children (at least age six years) can be taught relaxation procedures, infants and toddlers need to practice self-quieting skills in order to know what works for them. Perhaps the easiest way to teach self-quieting during the day is by allowing your child to self-quiet during naturally occurring times of frustration.

۳. آرام. کودکان تنها در صورتی می‌توانند آرام شوند که مهارت‌های خودآرام‌سازی را آموخته باشند. مهارت‌های خودآرام‌سازی به توانایی کودک در آرام کردن خود، بدون کمک بزرگسالان، در مواقع ناراحتی، عصبانیت یا ناامیدی اشاره دارد. در حالی که به کودکان بزرگتر (حداقل شش سال) می‌توان روش‌های آرام‌سازی را آموزش داد، نوزادان و کودکان نوپا باید مهارت‌های خودآرام‌سازی را تمرین کنند تا بدانند چه چیزی برای آنها مؤثر است. شاید ساده‌ترین راه برای آموزش خودآرام‌سازی در طول روز این باشد که به فرزندتان اجازه دهید در مواقع طبیعی ناامیدی، خودآرامی کند.

Self-quieting behaviors. The baby who goes to sleep with help from one of his or her parents by nursing, rocking, or holding learns only adult transition skills and needs an adult present in order to fall asleep. The baby or toddler who goes to sleep alone cuddling a stuffed animal, holding his or her favorite blanket, or sucking his or her thumb learns valuable self-quieting skills that can be used for many years to come.

رفتارهای خودآرام‌سازی. نوزادی که با کمک یکی از والدینش از طریق شیر دادن، تکان دادن یا بغل کردن به خواب می‌رود، فقط مهارت‌های گذار به بزرگسالی را یاد می‌گیرد و برای خوابیدن به حضور یک بزرگسال نیاز دارد. نوزاد یا کودک نوپایی که به تنهایی با بغل کردن یک عروسک، در آغوش گرفتن پتوی مورد علاقه‌اش یا مکیدن انگشت شستش به خواب می‌رود، مهارت‌های ارزشمند خودآرام‌سازی را می‌آموزد که می‌تواند سال‌های زیادی مورد استفاده قرار گیرد.

How they feel. Children who go to bed easily and sleep through the night uninterrupted get a good night’s sleep. They will feel better during the day, just as the adults in their household will feel better during the day. It may take from several nights to one week to teach a child the skills he or she needs for going to sleep alone, but this is one behavior that the child will be able to use for the rest of his or her life.

چه احساسی دارند. کودکانی که به راحتی به رختخواب می‌روند و شب را بدون وقفه می‌خوابند، خواب خوبی دارند. آنها در طول روز احساس بهتری خواهند داشت، همانطور که بزرگسالان خانه در طول روز احساس بهتری دارند. ممکن است از چند شب تا یک هفته طول بکشد تا مهارت‌های لازم برای تنها خوابیدن را به کودک آموزش دهید، اما این رفتاری است که کودک می‌تواند تا آخر عمر از آن استفاده کند.

These three components described here have the added advantage that they can be taught during the day, which removes many of the fears parents have about handling behavior problems at bedtime. Even parents who choose cosleeping can allow their infant or toddler the opportunity to fall asleep on their own, with the parent joining the child at the parents’ regular time for retiring. In this way, the infant or toddler gets the perceived advantages of cosleeping and the known advantages of learning self-quieting skills.

این سه مؤلفه که در اینجا شرح داده شده است، این مزیت اضافی را دارند که می‌توان آنها را در طول روز آموزش داد، که بسیاری از ترس‌های والدین در مورد مدیریت مشکلات رفتاری هنگام خواب را از بین می‌برد. حتی والدینی که خوابیدن در کنار کودک را انتخاب می‌کنند، می‌توانند به نوزاد یا کودک نوپای خود فرصت دهند تا به تنهایی به خواب برود، و والدین در زمان معمول والدین برای استراحت به کودک ملحق شوند. به این ترتیب، نوزاد یا کودک نوپا از مزایای درک شده خوابیدن در کنار کودک و مزایای شناخته شده یادگیری مهارت‌های خودآرام‌سازی بهره‌مند می‌شود.

Q: How important are regular bedtimes’?

A: In general, the bedtime should reflect your child’s needs. With decreasing naps and increasing physical activity, your child’s night-sleep needs may increase. Therefore, the bedtime often needs to be earlier not later simply because he is older. To maintain orderly home routines such as meals and baths, you might want to keep the bedtime within a narrow range.

س: زمان خواب منظم چقدر مهم است؟

پاسخ: به طور کلی، زمان خواب باید منعکس کننده نیازهای فرزند شما باشد. با کاهش چرت زدن و افزایش فعالیت بدنی، نیاز کودک به خواب شبانه ممکن است افزایش یابد. بنابراین، زمان خواب اغلب باید زودتر باشد نه دیرتر، صرفاً به این دلیل که او بزرگتر شده است. برای حفظ روال‌های منظم خانه مانند وعده‌های غذایی و حمام، ممکن است بخواهید زمان خواب را در یک محدوده محدود نگه دارید.

Dr. John Bates’s study on 204 four-to five-year-olds examined in great detail the home environment, behavior at preschool, and sleeping patterns. The researchers noted that the more variable bedtime, as well as the lateness of bedtime, predicted poor adjustment in preschool, even after considering the roles of family stress and family management/discipline practices. This study provides evidence that sleep problems directly cause behavioral problems in children at preschool. Other research suggests that when older children are overtired, they learn to no longer bother their parents, but instead, they bother their teachers.

مطالعه دکتر جان بیتس روی ۲۰۴ کودک چهار تا پنج ساله، محیط خانه، رفتار در پیش‌دبستانی و الگوهای خواب را با جزئیات کامل بررسی کرد. محققان خاطرنشان کردند که زمان خواب متغیرتر و همچنین دیر خوابیدن، حتی پس از در نظر گرفتن نقش استرس خانواده و شیوه‌های مدیریت/نظم خانواده، پیش‌بینی‌کننده سازگاری ضعیف در پیش‌دبستانی است. این مطالعه شواهدی ارائه می‌دهد که مشکلات خواب مستقیماً باعث مشکلات رفتاری در کودکان پیش‌دبستانی می‌شود. تحقیقات دیگر نشان می‌دهد که وقتی کودکان بزرگتر بیش از حد خسته می‌شوند، یاد می‌گیرند که دیگر والدین خود را اذیت نکنند، بلکه در عوض، معلمان خود را اذیت می‌کنند.

Regularizing the sleep/wake schedule has also been shown to reduce daytime sleepiness and promote long-lasting improvements in alertness for well-rested young adults. It appears that regularity itself improves the ability of sleep to reverse daytime drowsiness. But some children are so excited at the end of the day, they have trouble unwinding whether they are overtired or not. Hot lavender bubble baths (described in the next chapter) may help make the transition to sleep easier.

همچنین نشان داده شده است که منظم کردن برنامه خواب/بیداری، خواب‌آلودگی روزانه را کاهش می‌دهد و بهبودهای طولانی‌مدت در هوشیاری را برای بزرگسالان جوانِ استراحت کرده ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد که خودِ نظم، توانایی خواب را برای معکوس کردن خواب‌آلودگی روزانه بهبود می‌بخشد. اما برخی از کودکان در پایان روز آنقدر هیجان‌زده هستند که چه بیش از حد خسته باشند و چه نباشند، در آرام کردن خود مشکل دارند. حمام کف اسطوخودوس داغ (که در فصل بعدی توضیح داده شده است) ممکن است به آسان‌تر شدن گذار به خواب کمک کند.

Some previously well-rested children who slip into a night-waking mode need only gentle reminders to return to sleep. My wife used to teach the “dolphin game” to one of our sons. She would read a story about how the dolphin swims deep in the water but sometimes has to come up for air before returning to a deep swim. Then she told our son to pretend that he was a dolphin at night and that it was perfectly all right to come up from sleep, but that he had to go back by himself. It worked.

بعضی از کودکانی که قبلاً خوب استراحت کرده بودند و به حالت شب بیداری فرو می‌روند، فقط به یادآوری‌های ملایم نیاز دارند تا دوباره به خواب بروند. همسرم قبلاً «بازی دلفین» را به یکی از پسرانمان آموزش می‌داد. او داستانی در مورد اینکه چگونه دلفین در اعماق آب شنا می‌کند اما گاهی اوقات قبل از بازگشت به شنای عمیق، باید برای نفس کشیدن به سطح آب بیاید، می‌خواند. سپس به پسرمان گفت که وانمود کند شب‌ها یک دلفین است و کاملاً اشکالی ندارد که از خواب بیدار شود، اما باید خودش به تنهایی برگردد. این روش جواب داد.

Some previously very overtired children are so unmanageable at night that the family resources are stretched to the limit. In such cases the idea of more extreme measures may come up.

برخی از کودکانی که قبلاً بسیار خسته بوده‌اند، شب‌ها آنقدر غیرقابل کنترل می‌شوند که منابع خانواده به شدت محدود می‌شود. در چنین مواردی ممکن است ایده اقدامات شدیدتری مطرح شود.

Q: Do I ever lock my child in her room?

A: Let’s say that you’ve already tried other sleep strategies, patient reasoning, threats, and criticisms. Perhaps you’ve even tried spanking, which of course never works by itself, but all methods have failed. Also, let’s assume that you are not working with a therapist to gradually reduce reinforcing behaviors. What’s left to be done? Maybe the answer is a stiff door hook that, when locked, holds the door in a slightly open position but prevents opening or completely closing. The door is held locked in a slightly open position to protect the child’s fingers from a crush injury. Completely closing and locking the door may be an overwhelming degree of separation for either you or the child.

س: آیا من همیشه فرزندم را در اتاقش حبس می‌کنم؟

پاسخ: فرض کنید که شما قبلاً استراتژی‌های خواب دیگری، استدلال صبورانه، تهدید و انتقاد را امتحان کرده‌اید. شاید حتی تنبیه بدنی را هم امتحان کرده‌اید، که البته هرگز به خودی خود مؤثر نیست، اما همه روش‌ها شکست خورده‌اند. همچنین، فرض کنید که شما با یک درمانگر برای کاهش تدریجی رفتارهای تقویت‌کننده همکاری نمی‌کنید. چه کاری باید انجام شود؟ شاید پاسخ، یک قلاب سفت در باشد که وقتی قفل می‌شود، در را در موقعیت کمی باز نگه می‌دارد اما از باز شدن یا بسته شدن کامل جلوگیری می‌کند. در در موقعیت کمی باز قفل شده است تا از انگشتان کودک در برابر آسیب له شدن محافظت کند. بستن و قفل کردن کامل در ممکن است برای شما یا کودک، جدایی بسیار زیادی ایجاد کند.

By doing this you establish the unambiguous message that leaving the room after a certain time is unacceptable. The child learns that you mean business. The usual result is that after a night or two the child negotiates to stay in bed, and does, even if you do not lock the door. Also, you avoid the repeated prolonged stresses of your trying to physically separate from a child who is clinging to you, or of trying to pull the door closed while your child is in the room trying to pull the door open.

با انجام این کار، شما پیام واضحی را منتقل می‌کنید که ترک اتاق پس از زمان مشخصی غیرقابل قبول است. کودک می‌آموزد که شما جدی هستید. نتیجه معمول این است که پس از یک یا دو شب، کودک برای ماندن در رختخواب مذاکره می‌کند و این کار را انجام می‌دهد، حتی اگر در را قفل نکنید. همچنین، از استرس‌های مکرر و طولانی مدت ناشی از تلاش شما برای جدا شدن فیزیکی از کودکی که به شما چسبیده است، یا تلاش برای بستن در در حالی که فرزندتان در اتاق است و سعی می‌کند در را باز کند، جلوگیری می‌کنید.

Take your child with you to the store when you purchase the lock, and make your child watch you install the lock on the door. Often this observation alone will cause a change in your child’s behavior. In fact, for many families who once had a well-rested child, they never actually had to use the lock, because the child knew on the first night that this was the beginning of a new routine.

هنگام خرید قفل، فرزندتان را با خود به فروشگاه ببرید و از فرزندتان بخواهید که نصب قفل روی در را تماشا کند. اغلب همین مشاهده به تنهایی باعث تغییر در رفتار فرزندتان می‌شود. در واقع، برای بسیاری از خانواده‌هایی که زمانی فرزندی با استراحت کافی داشتند، هرگز مجبور به استفاده از قفل نبودند، زیرا کودک از همان شب اول می‌دانست که این آغاز یک روال جدید است.

Simply locking the door solves nothing if your child is going to bed too late, getting up too late, not getting the nap he needs, taking a nap too late in the afternoon, having a very irregular bedtime, or talking to you through the closed door. You will still have an overtired child. No quick fix, whether a locked door, or, worse, drugs to make your child sleep, will make an overtired child less tired.

اگر فرزندتان خیلی دیر به رختخواب می‌رود، خیلی دیر از خواب بیدار می‌شود، چرت کوتاهی می‌زند، بعدازظهر خیلی دیر می‌خوابد، زمان خواب بسیار نامنظمی دارد یا از پشت در بسته با شما صحبت می‌کند، قفل کردن در هیچ مشکلی را حل نمی‌کند. در هر صورت، کودک شما بیش از حد خسته خواهد بود. هیچ راه حل سریعی، چه قفل کردن در و چه بدتر از آن، مصرف دارو برای خواباندن کودک، نمی‌تواند خستگی کودک بیش از حد خسته را کاهش دهد.

SLEEP RULE

#5

Do not leave your room until you hear the music (or the birds, or the alarm).

Sleep rules, as described in the previous chapter, are often helpful. Rewards are frequently used to encourage the child to cooperate. They must be items the child really wants. One mother rewarded cooperation by placing a piece of candy under a special doll after her child had gone to sleep; part of the motivation was the excitement of discovery in the morning when the child looked for her treat. Paper stars on a chart may be used, but by themselves might not be sufficiently motivating. One strategy that often works is withholding a favorite wholesome food and giving it only as reward for cooperation. Other rewards might be small toys, surprise trips, or wholesome snack foods. By using a timer, you can give measured amounts of extra time for games, stories, TV, or free play as rewards. As the new behavior becomes a habit, the expectation of a specific reward is usually forgotten and the child’s heightened self-esteem seems to substitute for the pleasure of the reward.

قانون خواب

#5

تا زمانی که صدای موسیقی (یا پرندگان یا زنگ هشدار) را نشنیده‌اید، اتاق خود را ترک نکنید.

قوانین خواب، همانطور که در فصل قبل توضیح داده شد، اغلب مفید هستند. پاداش‌ها اغلب برای تشویق کودک به همکاری استفاده می‌شوند. آنها باید مواردی باشند که کودک واقعاً می‌خواهد. یک مادر با قرار دادن یک تکه آب‌نبات زیر یک عروسک مخصوص پس از خوابیدن فرزندش، همکاری را پاداش می‌داد. بخشی از انگیزه، هیجان کشف در صبح بود که کودک به دنبال خوراکی خود می‌گشت. ستاره‌های کاغذی روی یک نمودار ممکن است استفاده شوند، اما به خودی خود ممکن است به اندازه کافی انگیزه‌بخش نباشند. یک استراتژی که اغلب مؤثر است، خودداری از دادن غذای سالم مورد علاقه و دادن آن فقط به عنوان پاداش برای همکاری است. سایر پاداش‌ها ممکن است اسباب‌بازی‌های کوچک، سفرهای غافلگیرکننده یا غذاهای میان وعده سالم باشند. با استفاده از یک تایمر، می‌توانید زمان اضافی اندازه‌گیری شده‌ای را برای بازی‌ها، داستان‌ها، تلویزیون یا بازی‌های آزاد به عنوان پاداش اختصاص دهید. همانطور که رفتار جدید به یک عادت تبدیل می‌شود، انتظار یک پاداش خاص معمولاً فراموش می‌شود و به نظر می‌رسد عزت نفس افزایش یافته کودک جایگزین لذت پاداش می‌شود.

Now, let us consider the fifth sleep rule for the older children.

حالا، بیایید قانون پنجم خواب را برای کودکان بزرگتر بررسی کنیم.

This rule is for older children who like to get up too early, leave their room, and bother their brother, sister, or parents. Set a clock radio, a CD player on a timer, or an alarm clock—placed under a pillow to muffle the loud noise—to the time it is okay for your child to leave her room. Some children who have never slept well and have just turned three might completely disregard all five sleep rules and trash their room or simply stay up late playing in their room with the lights on. These children might have to be placed in a crib with a crib tent for a while, or maybe the lightbulbs have to be removed to keep the room dark.

این قانون برای کودکان بزرگتری است که دوست دارند خیلی زود از خواب بیدار شوند، اتاق خود را ترک کنند و برادر، خواهر یا والدین خود را اذیت کنند. یک رادیو ساعت‌دار، یک پخش‌کننده سی‌دی را روی تایمر یا یک ساعت زنگ‌دار – که زیر بالش قرار داده شده تا صدای بلند را خفه کند – تنظیم کنید تا زمانی که برای فرزندتان مناسب است اتاق خود را ترک کند. برخی از کودکانی که هرگز خوب نخوابیده‌اند و تازه سه ساله شده‌اند، ممکن است هر پنج قانون خواب را کاملاً نادیده بگیرند و اتاق خود را به هم بریزند یا تا دیروقت بیدار بمانند و در اتاق خود با چراغ‌های روشن بازی کنند. این کودکان ممکن است مجبور شوند مدتی در گهواره‌ای با چادر گهواره قرار گیرند، یا شاید لامپ‌ها باید برداشته شوند تا اتاق تاریک بماند.

Q: Why can’t I just keep my child up later at night to see if he will sleep in later in the morning?

A: If your child has been well rested up to now, then slowly try a later bedtime. If you move it too late, he might just become more overtired and have difficulty falling asleep and staying asleep in the morning. If your child has always been a problem sleeper and overtired, a later bedtime will only make matters worse.

س: چرا نمی‌توانم فرزندم را شب‌ها دیرتر بیدار نگه دارم تا ببینم صبح‌ها دیرتر می‌خوابد یا نه؟

پاسخ: اگر فرزند شما تا الان خوب استراحت کرده است، کم‌کم زمان خوابش را دیرتر کنید. اگر خیلی دیرتر بخوابید، ممکن است بیش از حد خسته شود و صبح‌ها در به خواب رفتن و خواب ماندن مشکل داشته باشد. اگر فرزند شما همیشه مشکل خواب داشته و بیش از حد خسته بوده است، دیرتر به خواب رفتن فقط اوضاع را بدتر می‌کند.

Q: My child is scared at night and I don’t want to leave her alone.

A: Try to spend extra time soothing her to sleep, buy a dream catcher or guardian angel to protect her, or go around the room catching all the monsters and put them in a bag that you take out of the room. Maybe give her a bell that she can ring once at night when she is scared, and you then respond promptly and use a timer for a measured amount of middle-of-the-night soothing. This could be a sixth sleep rule: If you are scared, ring the bell and I will come, but I will come only once. Tell her not to abuse ringing the bell. Ringing the bell many times would violate the sleep rule.

س: فرزند من شب‌ها می‌ترسد و من نمی‌خواهم او را تنها بگذارم.

پاسخ: سعی کنید وقت بیشتری را برای آرام کردن او برای خوابیدن صرف کنید، یک گیرنده رویا یا فرشته نگهبان برای محافظت از او بخرید، یا در اتاق بگردید و همه هیولاها را بگیرید و آنها را در کیسه‌ای که از اتاق بیرون می‌آورید قرار دهید. می‌توانید به او زنگی بدهید که بتواند شب‌ها وقتی ترسیده است یک بار آن را به صدا درآورد، و سپس شما فوراً پاسخ دهید و از یک تایمر برای مدت زمان مشخصی از آرامش در نیمه شب استفاده کنید. این می‌تواند یک قانون ششم خواب باشد: اگر ترسیدی، زنگ را بزن و من می‌آیم، اما فقط یک بار می‌آیم. به او بگویید که از زنگ زدن سوءاستفاده نکند. زنگ زدن مکرر زنگ، قانون خواب را نقض می‌کند.

PRACTICAL POINT

Always reward even partial cooperation: small rewards for small efforts, bigger rewards for more cooperation. Rewards are best given in the morning after awakening or immediately following a nap.

نکته کاربردی

همیشه حتی به همکاری‌های جزئی هم پاداش دهید: پاداش‌های کوچک برای تلاش‌های کوچک، پاداش‌های بزرگتر برای همکاری بیشتر. پاداش‌ها بهتر است صبح‌ها بعد از بیدار شدن یا بلافاصله بعد از چرت زدن داده شوند.

Day Sleep

You may conclude that life is impossible if your child does not take a nap, but it is also impossible to get him to nap. You’ve worked at sleep schedules, night wakings, and resistance to sleep, and things are better, but he also really needs a nap. Not necessarily a long one, but no nap at all is no good.

خواب روزانه

ممکن است نتیجه بگیرید که اگر فرزندتان چرت نزند، زندگی غیرممکن است، اما وادار کردن او به چرت زدن نیز غیرممکن است. شما روی برنامه‌های خواب، بیدار شدن‌های شبانه و مقاومت در برابر خواب کار کرده‌اید و اوضاع بهتر شده است، اما او واقعاً به چرت زدن نیز نیاز دارد. نه لزوماً چرت طولانی، اما چرت نزدن اصلاً خوب نیست.

Some parents have successfully reestablished naps as a routine even when the naps have been absent or sporadic for several months. The method involves taking a nap with your child (at least initially): Take her into your own bed, dress yourself for sleep, and nap together. The idea is to make this a very comforting, soothing event. Try to be fairly regular according to clock time. Use a digital clock as a cue, and be consistent with the routine of cookies and a glass of warm milk or reading from a favorite book. Try to fall asleep yourself.

بعضی از والدین با موفقیت چرت زدن را به عنوان یک روال عادی دوباره برقرار کرده‌اند، حتی زمانی که چرت زدن برای چند ماه وجود نداشته یا پراکنده بوده است. این روش شامل چرت زدن با فرزندتان (حداقل در ابتدا) است: او را به رختخواب خودتان ببرید، خودتان لباس خواب بپوشید و با هم چرت بزنید. ایده این است که این کار را به یک رویداد بسیار آرامش‌بخش و تسکین‌دهنده تبدیل کنید. سعی کنید طبق زمان ساعت نسبتاً منظم باشید. از یک ساعت دیجیتال به عنوان راهنما استفاده کنید و به روال خوردن کوکی و یک لیوان شیر گرم یا خواندن کتاب مورد علاقه‌تان پایبند باشید. سعی کنید خودتان هم به خواب بروید.

Tell your child what is expected of him. If he sleeps with you, then A occurs; if he rests quietly next to you but doesn’t fall asleep, then B occurs. You decide what kind of reward A and B will be. If he doesn’t cooperate at all and jumps on the bed or runs around the room, then you might restrict or withdraw some pleasurable activity or privilege. If you are able to get him to nap with you, then eventually you’ll want to try to shift him into his own room for a nap. This should be done in a graded or staged fashion. You might decide that the next step is for the child to be in his bed and you’re in the room resting as long as needed. Rewards are now given only for this new behavior. This process of reinforcing successive approximations to the desired target behavior is called “shaping.”

به فرزندتان بگویید که از او چه انتظاری دارید. اگر او با شما بخوابد، مورد الف اتفاق می‌افتد؛ اگر او آرام کنار شما استراحت کند اما به خواب نرود، مورد ب اتفاق می‌افتد. شما تصمیم می‌گیرید که پاداش الف و ب چه نوع پاداشی باشد. اگر او اصلاً همکاری نکند و روی تخت بپرد یا در اتاق بدود، ممکن است برخی از فعالیت‌ها یا امتیازات لذت‌بخش را محدود یا از او بگیرید. اگر بتوانید او را وادار کنید که با شما چرت بزند، در نهایت باید سعی کنید او را برای چرت زدن به اتاق خودش منتقل کنید. این کار باید به صورت تدریجی یا مرحله‌ای انجام شود. ممکن است تصمیم بگیرید که مرحله بعدی این باشد که کودک در تخت خود باشد و شما در اتاق تا زمانی که لازم است استراحت کنید. اکنون پاداش‌ها فقط برای این رفتار جدید داده می‌شوند. این فرآیند تقویت تقریب‌های متوالی به رفتار هدف مورد نظر، “شکل‌دهی” نامیده می‌شود.

Preschool children who slept well when they were younger might develop problems because too many activities interfere with napping or, as discussed in Chapter 10, because allergies interfere with sleep at night. Reorganizing daytime activities or managing allergies may provide a rapid solution. On the other hand, preschool children who have not previously slept well may have ingrained habits or expectations that are not easily changed. Parents should seriously consider working with a professional if they think their child is so tired that he might not do well in school.

کودکان پیش‌دبستانی که در سنین پایین‌تر خوب می‌خوابیدند، ممکن است به دلیل تداخل فعالیت‌های زیاد با چرت زدن یا همانطور که در فصل 10 بحث شد، به دلیل تداخل آلرژی با خواب شبانه، دچار مشکل شوند. سازماندهی مجدد فعالیت‌های روزانه یا مدیریت آلرژی‌ها می‌تواند یک راه‌حل سریع ارائه دهد. از سوی دیگر، کودکان پیش‌دبستانی که قبلاً خوب نمی‌خوابیده‌اند، ممکن است عادات یا انتظارات ریشه‌داری داشته باشند که به راحتی تغییر نمی‌کنند. والدین باید به طور جدی مشورت با یک متخصص را در نظر بگیرند اگر فکر می‌کنند فرزندشان آنقدر خسته است که ممکن است در مدرسه خوب عمل نکند.

One recent study of 499 children from ages four to fifteen showed that sleep problems at age four years predicted behavioral and emotional problems, such as depression and anxiety, in adolescence. So, although your older overtired child may not bother you as much as he did when he was younger, that does not mean that the problem has gone away.

یک مطالعه اخیر روی ۴۹۹ کودک چهار تا پانزده ساله نشان داد که مشکلات خواب در سن چهار سالگی، مشکلات رفتاری و عاطفی مانند افسردگی و اضطراب را در نوجوانی پیش‌بینی می‌کند. بنابراین، اگرچه ممکن است فرزند بزرگتر و بیش از حد خسته شما به اندازه دوران کودکی‌اش شما را آزار ندهد، اما این بدان معنا نیست که مشکل از بین رفته است.

No Apparent Solution

Parents with older children have more scheduled activities to attend and they are more likely to have more than one child requiring attention. What happens if the parent is a shift worker, or works in a bakery or restaurant, or travels a lot for her job, or has irregular hours built into the job like some physicians? It is hard to be with your children when they participate in an important scheduled school or sports event. I have met some mothers and fathers who are absolutely dedicated to their children and try very hard to strike a balance between the time requirements of child care and their work outside the home. Usually there is a sharing of responsibilities regarding putting the children to sleep at night. However, what do you do if both parents have work schedules that make it difficult to be home reasonably early at night for bedtimes? To further complicate matters, one parent alone cannot easily manage different bedtimes for two or more children. To make it even more of a problem, what if the parents are blinded by their love for their children and cannot see that the late afternoon tiredness, headaches, or developing academic problems are connected to unrelenting mild sleep deprivation in their child? For some parents, it appears impossible to change his or her lifestyle or work schedule in order for their children to have a reasonably early bedtime. When the children were much younger, as infants and preschoolers, morning times were available to enjoy being together as a family, but now mornings are a frantic blur trying to get ready for out-of-the-house activities. So the night is the only quiet and relaxed time the family has together. These factors converge into a too-late bedtime. The solution is apparent, but not easy.

هیچ راه حل آشکاری وجود ندارد

والدینی که فرزندان بزرگتر دارند، فعالیت‌های برنامه‌ریزی‌شده بیشتری برای انجام دادن دارند و احتمال بیشتری وجود دارد که بیش از یک فرزند داشته باشند که به توجه نیاز داشته باشد. اگر والدین کارگر شیفتی باشند، یا در نانوایی یا رستوران کار کنند، یا برای شغل خود زیاد سفر کنند، یا مانند برخی پزشکان، ساعات کاری نامنظمی داشته باشند، چه اتفاقی می‌افتد؟ وقتی فرزندانتان در یک رویداد مهم مدرسه یا ورزشی شرکت می‌کنند، بودن در کنار آنها دشوار است. من با برخی از مادران و پدرانی آشنا شده‌ام که کاملاً به فرزندانشان متعهد هستند و بسیار تلاش می‌کنند تا بین الزامات زمانی مراقبت از کودک و کارشان در خارج از خانه تعادل برقرار کنند. معمولاً مسئولیت‌های مربوط به خواباندن بچه‌ها در شب تقسیم می‌شود. با این حال، اگر هر دو والدین برنامه‌های کاری داشته باشند که حضور در خانه را در اوایل شب برای زمان خواب دشوار می‌کند، چه می‌کنید؟ برای پیچیده‌تر شدن مسائل، یکی از والدین به تنهایی نمی‌تواند به راحتی زمان خواب دو یا چند فرزند را مدیریت کند. برای اینکه مشکل را حتی بیشتر کنیم، چه می‌شود اگر والدین از عشق خود به فرزندانشان کور شده باشند و نتوانند ببینند که خستگی اواخر بعد از ظهر، سردرد یا مشکلات تحصیلی در حال رشد با کمبود خواب خفیف و مداوم در فرزندشان مرتبط است؟ برای برخی از والدین، تغییر سبک زندگی یا برنامه کاری آنها برای اینکه فرزندانشان زمان خواب نسبتاً زود داشته باشند، غیرممکن به نظر می‌رسد. وقتی بچه‌ها خیلی کوچک‌تر بودند، یعنی نوزادان و کودکان پیش‌دبستانی، زمان‌های صبح برای لذت بردن از بودن در کنار هم به عنوان یک خانواده در دسترس بود، اما اکنون صبح‌ها به یک آشفتگی و سردرگمی تبدیل شده است که سعی می‌کند برای فعالیت‌های خارج از خانه آماده شود. بنابراین شب تنها زمان آرام و راحتی است که خانواده در کنار هم دارند. این عوامل در یک زمان خواب خیلی دیرهنگام همگرا می‌شوند. راه حل واضح است، اما آسان نیست.

Action Plan for Exhausted Parents

برنامه عملی برای والدین خسته

· Naps begin to disappear after the third birthday. Some children are so busy during the day they need a slightly earlier bedtime. Be careful to not overschedule activities.

• چرت زدن بعد از سومین سالگرد تولد شروع به ناپدید شدن می‌کند. بعضی از کودکان در طول روز آنقدر مشغول هستند که به کمی زودتر خوابیدن نیاز دارند. مراقب باشید که فعالیت‌ها را بیش از حد برنامه ریزی نکنید.

· Day correction of bedtime behavior (page 349) For example: Your son is on the floor in the family room playing with blocks. He is a little frustrated with stacking and becomes agitated or upset. You are pretty certain that he can accomplish this by himself. You ignore his distress. You pick the easiest situations to ignore and ignore them first. The older your child is the harder this will be. Do not ignore your child if he is scared by a dog or returns home from school crying.

• اصلاح رفتار قبل از خواب در طول روز (صفحه ۳۴۹) به عنوان مثال: پسر شما روی زمین اتاق نشیمن است و با بلوک‌ها بازی می‌کند. او کمی از روی هم چیدن بلوک‌ها کلافه شده و مضطرب یا ناراحت می‌شود. شما کاملاً مطمئن هستید که او می‌تواند خودش این کار را انجام دهد. شما ناراحتی او را نادیده می‌گیرید. شما ساده‌ترین موقعیت‌ها را برای نادیده گرفتن انتخاب می‌کنید و ابتدا آنها را نادیده می‌گیرید. هر چه فرزند شما بزرگتر باشد، این کار سخت‌تر خواهد بود. اگر فرزندتان از سگ ترسیده یا گریه کنان از مدرسه به خانه برگشته است، او را نادیده نگیرید.

· Review sleep rule #5 (see page 353) to reward your child for staying in his room until a certain time in the morning.

• قانون خواب شماره ۵ (به صفحه ۳۵۳ مراجعه کنید) را مرور کنید تا به فرزندتان برای ماندن در اتاقش تا ساعت مشخصی در صبح پاداش دهید.

· Review shaping (see page 355).

• شکل‌دهی را مرور کنید (به صفحه ۳۵۵ مراجعه کنید).

· Sleep will improve your child’s mood, behavior, and performance, don’t sell it short. If the bedtime is always too late, do the best you can to make it regular.

• خواب، خلق و خو، رفتار و عملکرد فرزندتان را بهبود می‌بخشد، آن را دست کم نگیرید. اگر زمان خواب همیشه خیلی دیر است، تمام تلاش خود را بکنید تا آن را منظم کنید.

· It is far better to lock the door at night than it is to get angry at and possibly harm your child.

• قفل کردن در شب بسیار بهتر از عصبانی شدن و احتمالاً آسیب رساندن به فرزندتان است.

* From Beyond Discipline: Parenting that Lasts a Lifetime, 2nd ed., by E. R. Christophersen (Shawnee Mission, Kans.: Overland Press, 1998), pp. 127-128. Copyright 1998 by Edward R. Christophersen. Reprinted with permission.

* از فراتر از انضباط: فرزندپروری که یک عمر طول می‌کشد، ویرایش دوم، نوشته‌ی ای. آر. کریستوفرسن (شاونی میشن، کانزاس: انتشارات اوورلند، ۱۹۹۸)، صفحات ۱۲۷-۱۲۸. حق نشر ۱۹۹۸ متعلق به ادوارد آر. کریستوفرسن. با اجازه چاپ مجدد.