سیستم عصبی خودمختار: بخش سمپاتیک و بخش پاراسمپاتیک؛ فصل چهاردهم نوروآناتومی بالینی اسنل

The autonomic nervous system (ANS) and the endocrine system control the internal environment of the body. The ANS provides a fine discrete control over the functions of many organs and tissues, including heart muscle, smooth muscle, and the exocrine glands. The endocrine system, by means of its blood-borne hormones, exerts a slower more diffuse control.

سیستم عصبی خودکار (ANS) و سیستم غدد درون‌ریز، محیط داخلی بدن را کنترل می‌کنند. ANS کنترل دقیقی بر عملکرد بسیاری از اندام‌ها و بافت‌ها، از جمله عضله قلب، عضله صاف و غدد برون‌ریز، اعمال می‌کند. سیستم غدد درون‌ریز، به وسیله هورمون‌های منتقله از طریق خون، کنترلی کندتر و پراکنده‌تر اعمال می‌کند.

The ANS, like the somatic nervous system, has afferent, connector, and efferent neurons. The afferent impulses originate in visceral receptors and travel via afferent pathways to the central nervous system (CNS), where they are integrated through connector neurons at different levels and then leave via efferent pathways to visceral effector organs. The majority of the activities of the autonomic system do not impinge on consciousness.

سیستم عصبی خودمختار (ANS)، مانند سیستم عصبی پیکری، دارای نورون‌های آوران، رابط و وابران است. تکانه‌های آوران از گیرنده‌های احشایی سرچشمه می‌گیرند و از طریق مسیرهای آوران به سیستم عصبی مرکزی (CNS) می‌روند، جایی که از طریق نورون‌های رابط در سطوح مختلف ادغام می‌شوند و سپس از طریق مسیرهای وابران به اندام‌های مؤثر احشایی می‌روند. اکثر فعالیت‌های سیستم خودگردان بر هوشیاری تأثیری ندارند.

The efferent pathways of the autonomic system are made up of preganglionic and postganglionic neurons. The cell bodies of the preganglionic neurons are situated in the lateral gray column of the spinal cord and in the motor nuclei of the 3rd, 7th, 9th, and 10th cranial nerves. The axons of these cell bodies synapse on the cell bodies of the postganglionic neurons that are collected together to form ganglia outside the CNS.

مسیرهای وابران سیستم اتونوم از نورون‌های پیش عقده‌ای و پس عقده‌ای تشکیل شده‌اند. جسم سلولی نورون‌های پیش عقده‌ای در ستون خاکستری جانبی نخاع و در هسته‌های حرکتی اعصاب جمجمه‌ای سوم، هفتم، نهم و دهم قرار دارد. آکسون‌های این اجسام سلولی روی جسم سلولی نورون‌های پس عقده‌ای که برای تشکیل گانگلیون در خارج از سیستم عصبی مرکزی جمع شده‌اند، سیناپس برقرار می‌کنند.

The control exerted by the autonomic system is extremely rapid; it is also widespread, since one preganglionic axon may synapse with several postganglionic neurons. Large collections of afferent and efferent fibers and their associated ganglia form autonomic plexuses in the thorax, abdomen, and pelvis.

کنترل اعمال شده توسط سیستم اتونوم بسیار سریع است؛ همچنین گسترده است، زیرا یک آکسون پیش عقده‌ای ممکن است با چندین نورون پس عقده‌ای سیناپس برقرار کند. مجموعه‌های بزرگی از فیبرهای آوران و وابران و گانگلیون‌های مرتبط با آنها، شبکه‌های اتونوم را در قفسه سینه، شکم و لگن تشکیل می‌دهند.

The visceral receptors include chemoreceptors, baroreceptors, and osmoreceptors. Pain receptors are present in viscera and certain types of stimuli, such as lack of oxygen or stretch, can cause extreme pain.

گیرنده‌های احشایی شامل گیرنده‌های شیمیایی، گیرنده‌های فشاری و گیرنده‌های اسمزی هستند. گیرنده‌های درد در احشاء وجود دارند و انواع خاصی از محرک‌ها، مانند کمبود اکسیژن یا کشش، می‌توانند باعث درد شدید شوند.

The information provided in this chapter is extensively used in clinical practice. The examples of autonomic innervations given are important and are commonly used by examiners to construct good questions.

اطلاعات ارائه شده در این فصل به طور گسترده در عمل بالینی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مثال‌های عصب‌دهی خودکار ارائه شده مهم هستند و معمولاً توسط ممتحنین برای طراحی سوالات خوب استفاده می‌شوند.

ORGANIZATION

The ANS is distributed throughout the central and peripheral nervous systems. It is divided into two parts, the sympathetic and the parasympathetic and, as emphasized earlier, consists of both afferent and efferent fibers. This division between sympathetic and parasympathetic is made on the basis of anatomic differences, differences in the neurotransmitters, and differences in the physiologic effects.

سازماندهی

سیستم عصبی خودکار (ANS) در سراسر سیستم عصبی مرکزی و محیطی توزیع شده است. این سیستم به دو بخش سمپاتیک و پاراسمپاتیک تقسیم می‌شود و همانطور که قبلاً تأکید شد، از هر دو نوع فیبر آوران و وابران تشکیل شده است. این تقسیم‌بندی بین سمپاتیک و پاراسمپاتیک بر اساس تفاوت‌های آناتومیک، تفاوت در انتقال‌دهنده‌های عصبی و تفاوت در اثرات فیزیولوژیکی انجام می‌شود.

Both the sympathetic and parasympathetic divisions produce opposite effects in most organs and are thus considered as physiologic antagonists. However, both divisions operate in conjunction with one another and the balance in the activities maintains a stable internal environment.

هر دو بخش سمپاتیک و پاراسمپاتیک در اکثر اندام‌ها اثرات متضادی ایجاد می‌کنند و بنابراین به عنوان آنتاگونیست‌های فیزیولوژیکی در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، هر دو بخش در ارتباط با یکدیگر عمل می‌کنند و تعادل در فعالیت‌ها، محیط داخلی پایدار را حفظ می‌کند.

Sympathetic Part

The sympathetic system is the larger of the two parts of the autonomic system and is widely distributed throughout the body, innervating the heart and lungs, the muscle in the walls of many blood vessels, the hair follicles and the sweat glands, and many abdominopelvic viscera.

بخش سمپاتیک

سیستم سمپاتیک بزرگتر از دو بخش سیستم اتونوم است و به طور گسترده در سراسر بدن توزیع شده است و قلب و ریه‌ها، عضله دیواره بسیاری از رگ‌های خونی، فولیکول‌های مو و غدد عرق و بسیاری از احشاء شکمی-لگنی را عصب‌دهی می‌کند.

The function of the sympathetic system is to prepare the body for an emergency. The heart rate is increased, arterioles of the skin and intestine are constricted, arterioles of skeletal muscle are dilated, and the blood pressure is raised. Blood is redistributed; thus, it leaves the skin and gastrointestinal tract and passes to the brain, heart, and skeletal muscle. In addition, the sympathetic nerves dilate the pupils; inhibit smooth muscle of the bronchi, intestine, and bladder wall; and close the sphincters. The hair is made to stand on end, and sweating occurs.

عملکرد سیستم سمپاتیک آماده‌سازی بدن برای شرایط اضطراری است. ضربان قلب افزایش می‌یابد، شریان‌های پوست و روده منقبض می‌شوند، شریان‌های عضله اسکلتی گشاد می‌شوند و فشار خون بالا می‌رود. خون دوباره توزیع می‌شود؛ بنابراین، از پوست و دستگاه گوارش خارج شده و به مغز، قلب و عضله اسکلتی می‌رود. علاوه بر این، اعصاب سمپاتیک مردمک‌ها را گشاد می‌کنند؛ عضلات صاف برونش‌ها، روده و دیواره مثانه را مهار می‌کنند؛ و اسفنکترها را می‌بندند. موها سیخ می‌شوند و تعریق رخ می‌دهد.

The sympathetic system consists of the efferent outflow from the spinal cord, two ganglionated sympathetic trunks, important branches, plexuses, and regional ganglia.

سیستم سمپاتیک شامل جریان وابران از نخاع، دو تنه سمپاتیک گانگلیون‌دار، شاخه‌های مهم، شبکه‌ها و گانگلیون‌های منطقه‌ای است.

Efferent Nerve Fibers (Sympathetic Outflow)

The lateral gray columns (horns) of the spinal cord from the first thoracic segment to the second lumbar segment (sometimes third lumbar segment) possess the cell bodies of the sympathetic connector neurons (Fig. 14-1). The myelinated axons of these cells leave the cord in the anterior nerve roots and pass via the white rami communicantes (the white rami are white because the nerve fibers are covered with white myelin) to the paravertebral ganglia of the sympathetic trunk. Once these fibers (preganglionic) reach the ganglia in the sympathetic trunk, they are distributed as follows:

الیاف عصبی وابران (خروجی سمپاتیک)

ستون‌های خاکستری جانبی (شاخ‌ها) نخاع از اولین قطعه سینه‌ای تا دومین قطعه کمری (گاهی سومین قطعه کمری) دارای اجسام سلولی نورون‌های رابط سمپاتیک هستند (شکل 14-1). آکسون‌های میلین‌دار این سلول‌ها، نخاع را در ریشه‌های عصبی قدامی ترک می‌کنند و از طریق شاخه‌های سفید ارتباطی (شاخه‌های سفید به دلیل پوشیده شدن الیاف عصبی با میلین سفید، سفید هستند) به گانگلیون‌های پاراورتبرال تنه سمپاتیک می‌روند. هنگامی که این الیاف (پیش‌گانگلیونی) به گانگلیون‌های تنه سمپاتیک می‌رسند، به صورت زیر توزیع می‌شوند:

1. They synapse with an excitor neuron in the ganglion. The gap between the two neurons is bridged by the neurotransmitter acetylcholine (ACh). The postganglionic nonmyelinated axons leave the ganglion and pass to the thoracic spinal nerves as gray rami communicantes (the gray rami are gray because the nerve fibers are devoid of myelin). They are distributed in branches of the spinal nerves to smooth muscle in the blood vessel walls, sweat glands, and arrector pili muscle of the hairs of the skin.

۱. آنها با یک نورون محرک در گانگلیون سیناپس برقرار می‌کنند. فاصله بین دو نورون توسط انتقال‌دهنده عصبی استیل کولین (ACh) پر می‌شود. آکسون‌های پس‌گانگلیونی بدون میلین، گانگلیون را ترک کرده و به صورت رشته‌های خاکستری ارتباطی (رَمی‌های خاکستری به دلیل نداشتن میلین به رنگ خاکستری هستند) به اعصاب نخاعی سینه‌ای می‌روند. آنها در شاخه‌های اعصاب نخاعی به عضله صاف در دیواره رگ‌های خونی، غدد عرق و عضله راست‌کننده موی پوست توزیع می‌شوند.

2. They travel cephalad in the sympathetic trunk to synapse in ganglia in the cervical region (Fig. 14-2). The postganglionic nerve fibers pass via gray rami communicantes to join the cervical spinal nerves. Many of the preganglionic fibers entering the lower part of the sympathetic trunk from the lower thoracic and upper two lumbar segments of the spinal cord travel caudad to synapse in ganglia in the lower lumbar and sacral regions. Here again, the postganglionic nerve Figure 14-2 Efferent part of the autonomic nervous system. Preganglionic parasympathetic fibers are shown in solid blue and postganglionic parasympathetic fibers are shown in inter- rupted blue. Preganglionic sympathetic fibers are shown in solid red and postganglionic sympathetic fibers are shown in interrupted red. fibers pass via gray rami communicantes to join the lumbar, sacral, and coccygeal spinal nerves.

2. آنها از طریق تنه سمپاتیک به صورت سر به پایین حرکت می‌کنند تا در گانگلیون‌های ناحیه گردنی سیناپس ایجاد کنند (شکل 14-2). فیبرهای عصبی پس‌گانگلیونی از طریق شاخه‌های خاکستری طناب نخاعی عبور می‌کنند تا به اعصاب نخاعی گردنی بپیوندند. بسیاری از فیبرهای پیش‌گانگلیونی که از قسمت تحتانی تنه سمپاتیک از قسمت تحتانی سینه‌ای و دو قسمت فوقانی کمری نخاع وارد می‌شوند، از طریق شاخه‌های خاکستری طناب نخاعی به صورت سیناپس در گانگلیون‌های نواحی تحتانی کمری و خاجی حرکت می‌کنند. در اینجا نیز، عصب پس‌گانگلیونی بخش وابران سیستم عصبی خودکار است. فیبرهای پاراسمپاتیک پیش‌گانگلیونی به رنگ آبی پررنگ و فیبرهای پاراسمپاتیک پس‌گانگلیونی به رنگ آبی منقطع نشان داده شده‌اند. فیبرهای سمپاتیک پیش‌گانگلیونی به رنگ قرمز پررنگ و فیبرهای سمپاتیک پس‌گانگلیونی به رنگ قرمز منقطع نشان داده شده‌اند. فیبرها از طریق شاخه‌های خاکستری طناب نخاعی عبور می‌کنند تا به اعصاب نخاعی کمری، خاجی و دنبالچه‌ای بپیوندند.

3. They may pass through the ganglia of the sympathetic trunk without synapsing. These myelinated fibers leave the sympathetic trunk as the greater splanchnic, lesser splanchnic, and lowest or least splanchnic nerves. The greater splanchnic nerve is formed from branches from the fifth to the ninth thoracic ganglia. It descends obliquely on the sides of the bodies of the thoracic vertebrae and pierces the crus of the diaphragm to synapse with excitor cells in the ganglia of the celiac plexus, the renal plexus, and the suprarenal medulla. The lesser splanchnic nerve is formed from branches of the 10th and 11th thoracic ganglia. It descends with the greater splanchnic nerve and pierces the diaphragm to join excitor cells in ganglia in the lower part of the celiac plexus. The lowest splanchnic nerve (when present) arises from the 12th thoracic ganglion, pierces the diaphragm, and synapses with excitor neurons in the ganglia of the renal plexus. The splanchnic nerves, therefore, are formed of preganglionic fibers. The postganglionic fibers arise from the excitor cells in the peripheral plexuses and are distributed to the smooth muscle and glands of the viscera. A few preganglionic fibers, traveling in the greater splanchnic nerve, end directly on the cells of the suprarenal medulla. These medullary cells, which may be regarded as modified sympathetic excitor neurons, are responsible for the secretion of epinephrine and norepinephrine.

۳. آنها ممکن است بدون سیناپس از گانگلیون‌های تنه سمپاتیک عبور کنند. این فیبرهای میلین‌دار، تنه سمپاتیک را به عنوان اعصاب اسپلانکنیک بزرگ، اسپلانکنیک کوچک و پایین‌ترین یا پایین‌ترین اسپلانکنیک ترک می‌کنند. عصب اسپلانکنیک بزرگ از شاخه‌هایی از گانگلیون‌های پنجم تا نهم سینه‌ای تشکیل می‌شود. این عصب به صورت مایل در طرفین بدنه مهره‌های سینه‌ای پایین می‌آید و از ساق دیافراگم عبور می‌کند تا با سلول‌های تحریک‌کننده در گانگلیون‌های شبکه سلیاک، شبکه کلیوی و مدولای فوق کلیوی سیناپس برقرار کند. عصب اسپلانکنیک کوچک از شاخه‌های گانگلیون‌های دهم و یازدهم سینه‌ای تشکیل می‌شود. این عصب با عصب اسپلانکنیک بزرگ پایین می‌آید و از دیافراگم عبور می‌کند تا به سلول‌های تحریک‌کننده در گانگلیون‌ها در قسمت پایینی شبکه سلیاک بپیوندد. پایین‌ترین عصب احشایی (در صورت وجود) از گانگلیون دوازدهم سینه‌ای منشأ می‌گیرد، دیافراگم را سوراخ می‌کند و با نورون‌های تحریک‌کننده در گانگلیون‌های شبکه کلیوی سیناپس برقرار می‌کند. بنابراین، اعصاب احشایی از فیبرهای پیش‌گانگلیونی تشکیل شده‌اند. فیبرهای پس‌گانگلیونی از سلول‌های تحریک‌کننده در شبکه‌های محیطی منشأ می‌گیرند و در عضلات صاف و غدد احشاء توزیع می‌شوند. چند فیبر پیش‌گانگلیونی که در عصب احشایی بزرگ حرکت می‌کنند، مستقیماً به سلول‌های مدولای فوق کلیوی ختم می‌شوند. این سلول‌های مدولایی، که می‌توان آنها را به عنوان نورون‌های تحریک‌کننده سمپاتیک اصلاح‌شده در نظر گرفت، مسئول ترشح اپی‌نفرین و نوراپی نفرین هستند.

The ratio of preganglionic to postganglionic sympathetic fibers is about 1:10, permitting a wide control of involuntary structures.

نسبت فیبرهای سمپاتیک پیش عقده‌ای به پس عقده‌ای حدود ۱ به ۱۰ است که امکان کنترل گسترده ساختارهای غیرارادی را فراهم می‌کند.

Figure 14-1 General arrangement of the somatic part of the nervous system (on left) compared with the autonomic part of the nervous system (on right).

شکل ۱۴-۱ ترتیب کلی بخش سوماتیک سیستم عصبی (در سمت چپ) در مقایسه با بخش اتونومیک سیستم عصبی (در سمت راست).

Figure 14-2 Efferent part of the autonomic nervous system. Preganglionic parasympathetic fibers are shown in solid blue and postganglionic parasympathetic fibers are show in inter-rupted blue. Preganglionic sympathethetic fibers are show in solid red and postganglionic sympathetic fibers are show in interrupted red.

شکل ۱۴-۲ بخش وابران سیستم عصبی خودکار. فیبرهای پاراسمپاتیک پیش عقده‌ای به رنگ آبی پررنگ و فیبرهای پاراسمپاتیک پس عقده‌ای به رنگ آبی منقطع نشان داده شده‌اند. فیبرهای سمپاتیک پیش عقده‌ای به رنگ قرمز پررنگ و فیبرهای سمپاتیک پس عقده‌ای به رنگ قرمز منقطع نشان داده شده‌اند.

Afferent Nerve Fibers

Afferent myelinated nerve fibers travel from the viscera through the sympathetic ganglia without synapsing. They pass to the spinal nerve via white rami communicantes and reach their cell bodies in the posterior root ganglion of the corresponding spinal nerve (see Fig. 14-1). The central axons then enter the spinal cord and may form the afferent component of a local reflex arc or ascend to higher centers, such as the hypothalamus.

فیبرهای عصبی آوران

فیبرهای عصبی میلین‌دار آوران از احشاء از طریق گانگلیون‌های سمپاتیک و بدون سیناپس عبور می‌کنند. آن‌ها از طریق شاخه‌های سفید ارتباطی به عصب نخاعی می‌رسند و به جسم سلولی خود در گانگلیون ریشه خلفی عصب نخاعی مربوطه می‌رسند (شکل 14-1 را ببینید). سپس آکسون‌های مرکزی وارد نخاع می‌شوند و ممکن است جزء آوران یک قوس رفلکس موضعی را تشکیل دهند یا به مراکز بالاتر مانند هیپوتالاموس صعود کنند.

Sympathetic Trunks

The sympathetic trunks are two ganglionated nerve trunks that extend the whole length of the vertebral column (see Fig. 14-2). In the neck, each trunk has 3 ganglia; in the thorax, 11 or 12; in the lumbar region, 4 or 5; and in the pelvis, 4 or 5. In the neck, the trunks lie anterior to the transverse processes of the cervical vertebrae; in the thorax, they are anterior to the heads of the ribs or lie on the sides of the vertebral bodies; in the abdomen, they are anterolateral to the sides of the bodies of the lumbar vertebrae; and in the pelvis, they are anterior to the sacrum. Below, the two trunks terminate by joining together to form a single ganglion, the ganglion impar.

تنه‌های سمپاتیک

تنه‌های سمپاتیک دو تنه عصبی گانگلیون‌دار هستند که در تمام طول ستون فقرات امتداد دارند (شکل 14-2 را ببینید). در گردن، هر تنه دارای 3 گانگلیون است؛ در قفسه سینه، 11 یا 12؛ در ناحیه کمری، 4 یا 5؛ و در لگن، 4 یا 5. در گردن، تنه‌ها در قدام زوائد عرضی مهره‌های گردنی قرار دارند؛ در قفسه سینه، در قدام سر دنده‌ها قرار دارند یا در طرفین جسم مهره‌ها قرار دارند؛ در شکم، در قدام جانبی طرفین جسم مهره‌های کمری قرار دارند؛ و در لگن، در قدام استخوان خاجی هستند. در زیر، دو تنه با پیوستن به یکدیگر و تشکیل یک گانگلیون واحد، گانگلیون ایمپار، خاتمه می‌یابند.

Parasympathetic Part

The activities of the parasympathetic part of the autonomic system are directed toward conserving and restoring energy. The heart rate is slowed, pupils are constricted, peristalsis and glandular activity is increased, sphincters are opened, and the bladder wall is contracted.

بخش پاراسمپاتیک

فعالیت‌های بخش پاراسمپاتیک سیستم اتونومیک در جهت حفظ و بازیابی انرژی است. ضربان قلب کاهش می‌یابد، مردمک چشم منقبض می‌شود، حرکات دودی و فعالیت غدد افزایش می‌یابد، اسفنکترها باز می‌شوند و دیواره مثانه منقبض می‌شود.

Efferent Nerve Fibers (Craniosacral Outflow)

The connector nerve cells of the parasympathetic part of the ANS are located in the brainstem and the sacral segments of the spinal cord (see Fig. 14-2).

رشته‌های عصبی وابران (خروجی جمجمه‌ای-خاجی)

سلول‌های عصبی رابط بخش پاراسمپاتیک ANS در ساقه مغز و بخش‌های خاجی نخاع قرار دارند (شکل 14-2 را ببینید).

Those nerve cells located in the brainstem form nuclei in the following cranial nerves: the oculomotor (parasympathetic or Edinger-Westphal nucleus), the facial (superior salivatory nucleus and lacrimatory nucleus), the glossopharyngeal (inferior salivatory nucleus), and the vagus nerves (dorsal nucleus of the vagus). The axons of these connector nerve cells are myelinated and emerge from the brain within the cranial nerves.

آن دسته از سلول‌های عصبی که در ساقه مغز قرار دارند، هسته‌هایی را در اعصاب جمجمه‌ای زیر تشکیل می‌دهند: اعصاب چشمی (هسته پاراسمپاتیک یا ادینگر-وستفال)، صورت (هسته بزاقی فوقانی و هسته اشکی)، زبان‌حلقی (هسته بزاقی تحتانی) و اعصاب واگ (هسته پشتی واگ). آکسون‌های این سلول‌های عصبی رابط، میلین‌دار هستند و از مغز در اعصاب جمجمه‌ای خارج می‌شوند.

The sacral connector nerve cells are found in the gray matter of the second, third, and fourth sacral segments of the spinal cord. These cells are not sufficiently numerous to form a lateral gray horn, as do the sympathetic connector neurons in the thoracolumbar region. The myelinated axons leave the spinal cord in the anterior nerve roots of the corresponding spinal nerves. They then leave the sacral nerves and form the pelvic splanchnic nerves.

سلول‌های عصبی رابط خاجی در ماده خاکستری بخش‌های دوم، سوم و چهارم خاجی نخاع یافت می‌شوند. این سلول‌ها به اندازه کافی زیاد نیستند که بتوانند شاخ خاکستری جانبی را تشکیل دهند، همانطور که نورون‌های رابط سمپاتیک در ناحیه سینه‌ای-کمری این کار را انجام می‌دهند. آکسون‌های میلین‌دار نخاع را در ریشه‌های عصبی قدامی اعصاب نخاعی مربوطه ترک می‌کنند. سپس اعصاب خاجی را ترک کرده و اعصاب اسپلانکنیک لگنی را تشکیل می‌دهند.

The myelinated efferent fibers of the craniosacral outflow are preganglionic and synapse in peripheral ganglia located close to the viscera they innervate. Here again, acetylcholine is the neurotransmitter. The cranial parasympathetic ganglia are the ciliary, pterygopalatine, submandibular, and otic. In certain locations, the ganglion cells are placed in nerve plexuses, such as the cardiac plexus, pulmonary plexus, myenteric plexus (Auerbach plexus), and submucosal plexus (Meissner plexus); the last two plexuses are associated with the gastrointestinal tract. The pelvic splanchnic nerves synapse in ganglia in the hypogastric plexuses. Characteristically, the postganglionic parasympathetic fibers are nonmyelinated and of relatively short length compared with sympathetic postganglionic fibers.

فیبرهای وابران میلین‌دار خروجی جمجمه‌ای-خاجی، پیش‌گانگلیونی هستند و در گانگلیون‌های محیطی واقع در نزدیکی احشایی که به آنها عصب می‌دهند، سیناپس می‌کنند. در اینجا نیز، استیل کولین انتقال‌دهنده عصبی است. گانگلیون‌های پاراسمپاتیک جمجمه‌ای عبارتند از: مژگانی، پتریگوپالاتین، زیرفکی و سمعی. در مکان‌های خاصی، سلول‌های گانگلیون در شبکه‌های عصبی مانند شبکه قلبی، شبکه ریوی، شبکه میانتریک (شبکه آورباخ) و شبکه زیرمخاطی (شبکه مایسنر) قرار دارند. دو شبکه آخر با دستگاه گوارش مرتبط هستند. اعصاب اسپلانکنیک لگنی در گانگلیون‌های شبکه‌های هیپوگاستریک سیناپس می‌کنند. به طور مشخص، فیبرهای پاراسمپاتیک پسگانگلیونی بدون میلین هستند و در مقایسه با فیبرهای پسگانگلیونی سمپاتیک، طول نسبتاً کوتاهی دارند.

The ratio of preganglionic to postganglionic fibers is about 1:3 or less, which is much more restricted than in the sympathetic part of the system.

نسبت فیبرهای پیش عقده‌ای به پس عقده‌ای حدود ۱ به ۳ یا کمتر است که بسیار محدودتر از بخش سمپاتیک سیستم است.

Afferent Nerve Fibers

Afferent myelinated fibers span from the viscera to their cell bodies, located either in the sensory ganglia of the cranial nerves or in the posterior root ganglia of the sacrospinal nerves. The central axons then enter the CNS and take part in the formation of local reflex arcs or pass to higher centers of the ANS, such as the hypothalamus.

فیبرهای عصبی آوران

فیبرهای میلین‌دار آوران از احشاء تا جسم سلولی خود امتداد دارند و یا در گانگلیون‌های حسی اعصاب جمجمه‌ای یا در گانگلیون‌های ریشه خلفی اعصاب خاجی نخاعی قرار دارند. سپس آکسون‌های مرکزی وارد سیستم عصبی مرکزی می‌شوند و در تشکیل قوس‌های رفلکس موضعی شرکت می‌کنند یا به مراکز بالاتر ANS مانند هیپوتالاموس می‌روند.

The afferent component of the autonomic system is identical to the afferent component of somatic nerves, and it forms part of the general afferent segment of the entire nervous system. The nerve endings in the autonomic afferent component may not be activated by such sensations as heat or touch but rather by stretch or lack of oxygen. Once the afferent fibers gain entrance to the spinal cord or brain, they are thought to travel alongside, or mixed with, the somatic afferent fibers.

جزء آوران سیستم خودگردان با جزء آوران اعصاب سوماتیک یکسان است و بخشی از بخش آوران عمومی کل سیستم عصبی را تشکیل می‌دهد. انتهای اعصاب در جزء آوران خودگردان ممکن است توسط حس‌هایی مانند گرما یا لمس فعال نشوند، بلکه توسط کشش یا کمبود اکسیژن فعال می‌شوند. هنگامی که فیبرهای آوران به نخاع یا مغز وارد می‌شوند، تصور می‌شود که در کنار فیبرهای آوران سوماتیک یا مخلوط با آنها حرکت می‌کنند.

» ادامه در قسمت دوم مبانی فصل ۱۴