عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ ماه‌های اول تا چهارم

Every newborn baby is unique. And the closer we look, the more we can see differences. Some of these differences reflect inborn traits and are called genetic differences. Recent sleep research has focused on the gene that controls our biological clocks, and to mothers of fraternal twins, the finding that not all clocks run at exactly the same speed will not be surprising. But other congenital differences that are not inherited are due to whether the baby was born at thirty-seven or forty-two weeks of gestation, or whether the mother smoked or drank large amounts of alcohol during her pregnancy. A new area of research, based on animal studies, is how the mother’s biological rhythms may help set or influence the rhythms of the fetus and the newborn baby. Based on the regularity or irregularity of the mother’s sleep/wake patterns, activity/rest patterns, or eating patterns, there may be a kind of prenatal programming affecting the baby’s own rhythms.

هر نوزاد تازه متولد شده منحصر به فرد است. و هرچه دقیق‌تر نگاه کنیم، تفاوت‌های بیشتری می‌بینیم. برخی از این تفاوت‌ها منعکس کننده ویژگی‌های ذاتی هستند و تفاوت‌های ژنتیکی نامیده می‌شوند. تحقیقات اخیر در مورد خواب بر روی ژنی که ساعت‌های بیولوژیکی ما را کنترل می‌کند، متمرکز شده است و برای مادران دوقلوهای ناهمسان، این یافته که همه ساعت‌ها دقیقاً با سرعت یکسانی کار نمی‌کنند، تعجب‌آور نخواهد بود. اما سایر تفاوت‌های مادرزادی که ارثی نیستند، به این دلیل است که آیا نوزاد در هفته سی و هفت یا چهل و دو بارداری متولد شده است یا اینکه آیا مادر در دوران بارداری خود مقدار زیادی سیگار کشیده یا الکل نوشیده است. حوزه جدیدی از تحقیقات، بر اساس مطالعات حیوانی، این است که چگونه ریتم‌های بیولوژیکی مادر ممکن است به تنظیم یا تأثیر ریتم‌های جنین و نوزاد تازه متولد شده کمک کند. بر اساس منظم یا نامنظم بودن الگوهای خواب/بیداری، الگوهای فعالیت/استراحت یا الگوهای غذا خوردن مادر، ممکن است نوعی برنامه‌ریزی قبل از تولد وجود داشته باشد که بر ریتم‌های خود نوزاد تأثیر می‌گذارد.

All of these differences—in smiling, sucking, sleeping, physical activity, and so on—combine to make a baby an individual. This chapter will describe the individual sleeping patterns in babies and how these patterns change as babies grow.

همه این تفاوت‌ها – در لبخند زدن، مکیدن، خوابیدن، فعالیت بدنی و غیره – با هم ترکیب می‌شوند تا یک نوزاد را به یک فرد منحصر به فرد تبدیل کنند. این فصل الگوهای خواب فردی در نوزادان و نحوه تغییر این الگوها با رشد نوزادان را شرح خواهد داد.

THE ONE-TO TWO-HOUR WINDOW

Think and plan how you want to soothe your baby, but know that when you soothe your baby is more important.

بازه زمانی یک تا دو ساعته

به این فکر کنید و برنامه‌ریزی کنید که چگونه می‌خواهید کودک خود را آرام کنید، اما بدانید که زمان آرام کردن کودک مهم‌تر است.

· Babies quickly become overtired after only one or two hours of wakefulness, and some cannot comfortably stay up for even one hour! During the day, note the time when your baby wakes up and try to help her nap by soothing within the next one or two hours before she becomes overtired. Try to keep the intervals of wakefulness brief.

• نوزادان تنها پس از یک یا دو ساعت بیداری به سرعت خسته می‌شوند و برخی حتی نمی‌توانند به راحتی یک ساعت بیدار بمانند! در طول روز، زمان بیدار شدن نوزاد خود را یادداشت کنید و سعی کنید با آرام کردن او در عرض یک یا دو ساعت بعدی، قبل از اینکه بیش از حد خسته شود، به چرت زدن او کمک کنید. سعی کنید فواصل بیداری را کوتاه نگه دارید.

· Babies less than six weeks old fall asleep at night very late and do not sleep very long during the day or night. Try to soothe your baby to sleep during the day before she becomes overtired. Always respond to your baby. Avoid the overtired state.

• نوزادانی که کمتر از شش هفته سن دارند، شب‌ها خیلی دیر می‌خوابند و در طول روز یا شب خیلی طولانی نمی‌خوابند. سعی کنید قبل از اینکه بیش از حد خسته شود، نوزاد خود را آرام کنید تا در طول روز بخوابد. همیشه به نوزاد خود پاسخ دهید. از حالت خستگی بیش از حد جلوگیری کنید.

· Eighty percent of babies more than six weeks old become more settled at night, sleep a little longer at night, and begin to become drowsy for night sleep at an earlier hour. Try to soothe your baby to sleep at an earlier hour if she shows signs of drowsiness earlier. Do not let her cry.

• هشتاد درصد از نوزادانی که بیش از شش هفته سن دارند، شب‌ها آرام‌تر می‌شوند، شب‌ها کمی بیشتر می‌خوابند و برای خواب شبانه در یک ساعت زودتر خواب‌آلود می‌شوند. اگر نوزاد شما زودتر علائم خواب‌آلودگی را نشان می‌دهد، سعی کنید او را آرام کنید تا در یک ساعت زودتر بخوابد. نگذارید گریه کند.

· Twenty percent of babies more than six weeks old do not appear to become more settled at night, do not appear to sleep longer at night, and do not become drowsy at an earlier hour. Nevertheless, try to soothe your baby to sleep at an earlier hour even if she does not show signs of drowsiness earlier. Spend extra time soothing: prolonged swinging, long luxurious baths, and never-ending car rides. Fathers should put forth extra effort to help out. Do not let her cry.

• بیست درصد از نوزادانی که بیش از شش هفته سن دارند، به نظر نمی‌رسد که شب‌ها آرام‌تر شوند، شب‌ها بیشتر نمی‌خوابند و در یک ساعت زودتر خواب‌آلود نمی‌شوند. با این وجود، سعی کنید نوزاد خود را آرام کنید تا در یک ساعت زودتر بخوابد، حتی اگر او زودتر علائم خواب‌آلودگی را نشان ندهد. زمان بیشتری را صرف آرام کردن او کنید: تاب دادن طولانی، حمام‌های لوکس طولانی و ماشین‌سواری‌های بی‌پایان. پدران باید تلاش بیشتری برای کمک به او انجام دهند. نگذارید گریه کند.

Newborn: The First Week

While recovering from labor and delivery and perhaps the aftereffects of anesthesia, you may begin to experience new feelings of uncertainty, inadequacy, or anxiety. After all, Parenting 101 probably was not one of your high school or college courses. Unfortunately, hospital schedules can serve to underline these feelings. In hospitals without total rooming-in, an artificial schedule is imposed on baby care activities. This is determined by changes of nursing shifts, visiting hours, and the need to measure vital signs, and not by your baby’s needs.

نوزاد: هفته اول

در حالی که از درد زایمان و شاید عوارض بیهوشی بهبود می‌یابید، ممکن است احساسات جدیدی از عدم اطمینان، عدم کفایت یا اضطراب را تجربه کنید. به هر حال، احتمالاً «فرزندپروری 101» یکی از دروس دبیرستان یا دانشگاه شما نبوده است. متأسفانه، برنامه‌های بیمارستان می‌توانند این احساسات را برجسته کنند. در بیمارستان‌هایی که اتاق کامل مادر و نوزاد وجود ندارد، یک برنامه مصنوعی برای فعالیت‌های مراقبت از نوزاد اعمال می‌شود. این امر با تغییر شیفت‌های پرستاری، ساعات ملاقات و نیاز به اندازه‌گیری علائم حیاتی تعیین می‌شود و نه با نیازهای نوزاد شما.

PRACTICAL POINT

Your baby has no circadian rhythms or internal biological clocks yet, so you can’t set your baby to clock time.

نکته کاربردی

کودک شما هنوز ریتم شبانه‌روزی یا ساعت بیولوژیکی داخلی ندارد، بنابراین نمی‌توانید زمان کودک خود را با ساعت تنظیم کنید.

As soon as you arrive home, you need to disregard the clock and feed your baby whenever she seems hungry, change her when she wets, and let her sleep when she needs to sleep. Full-term babies sleep a lot during the first several days. They also eat very little and often lose weight. This is all very natural and should not alarm you. If your baby sleeps a lot, don’t confuse sweetness with weakness.

به محض اینکه به خانه رسیدید، باید ساعت را نادیده بگیرید و هر زمان که نوزاد گرسنه به نظر می‌رسد به او غذا بدهید، وقتی خودش را خیس می‌کند پوشکش را عوض کنید و هر زمان که نیاز به خواب دارد، بگذارید بخوابد. نوزادان رسیده در چند روز اول زیاد می‌خوابند. آنها همچنین خیلی کم غذا می‌خورند و اغلب وزن کم می‌کنند. همه این‌ها بسیار طبیعی است و نباید شما را نگران کند. اگر نوزاد شما زیاد می‌خوابد، شیرینی را با ضعف اشتباه نگیرید.

PRACTICAL POINTS

Unplug your phone when nursing.

Unplug your phone when napping.

Unplug your phone when your husband is with you.

نکات کاربردی

هنگام شیردهی، تلفن همراه خود را از برق بکشید.

هنگام چرت زدن، تلفن همراه خود را از برق بکشید.

وقتی همسرتان پیش شماست، تلفن همراه خود را از برق بکشید.

Consider a relief bottle (one bottle a day of formula or expressed breast milk) if you are nursing.

Presumably this calm, quiet period during the first days is somehow synchronized with the few days it takes for the mother’s breast milk to come in. Babies sleep a lot, fifteen to eighteen hours a day, but usually in short stretches of two to four hours. These sleep periods do not follow a pattern related to day and night, so get your own rest whenever you are able.

اگر به نوزاد شیر می‌دهید، یک شیشه شیر کمکی (یک شیشه شیر خشک یا شیر دوشیده شده در روز) را در نظر بگیرید.

احتمالاً این دوره آرام و ساکت در روزهای اول به نحوی با چند روزی که طول می‌کشد تا شیر مادر بیاید، هماهنگ است. نوزادان زیاد می‌خوابند، پانزده تا هجده ساعت در روز، اما معمولاً در دوره‌های کوتاه دو تا چهار ساعته. این دوره‌های خواب از الگویی مرتبط با روز و شب پیروی نمی‌کنند، بنابراین هر زمان که می‌توانید استراحت کنید.

Q: I heard that I am supposed to put my baby to sleep when drowsy but awake. But every time I feed her, she quickly falls asleep. Am I then supposed to wake her up and then put her down to sleep?

A: Newborns usually fall asleep during a feeding and it does not make sense to wake her. It goes against Mother Nature! Older babies will often be almost asleep when they finish sucking. When the breast or bottle is removed, older babies momentarily look around in a dazed fashion, just to check out that everything is okay, and then go into a deep comfortable snooze with you in your bed or alone in their crib.

س: شنیده‌ام که وقتی نوزادم خواب‌آلود اما بیدار است، باید او را بخوابانم. اما هر بار که به او شیر می‌دهم، سریع به خواب می‌رود. آیا قرار است بعد از آن او را بیدار کنم و بعد بخوابانم؟

پاسخ: نوزادان معمولاً هنگام شیر خوردن به خواب می‌روند و بیدار کردن او منطقی نیست. این خلاف طبیعت مادر است! نوزادان بزرگتر اغلب وقتی مکیدنشان تمام می‌شود، تقریباً خوابشان می‌برد. وقتی سینه یا شیشه شیر برداشته می‌شود، نوزادان بزرگتر لحظه‌ای با گیجی به اطراف نگاه می‌کنند، فقط برای اینکه مطمئن شوند همه چیز خوب است، و سپس در کنار شما در تختتان یا به تنهایی در گهواره‌شان به یک چرت عمیق و راحت می‌روند.

Why then have you heard that you should not let your child fall asleep during soothing or feeding? The theory is that your child is learning self-soothing skills, and that she would not learn these if you do not do this. Consider two scenarios. First, you keep the intervals of wakefulness brief, only one to two hours, and you watch for signs of drowsiness (see page 63). At the drowsy time, you soothe and/or feed your baby and she now may be more drowsy and entering the sleep zone, but she is not completely asleep at the end of the soothing and/or feeding. Now she is able to continue to self-soothe herself to deep slumber. This is easy because she was not overtired, and 80 percent of babies (common fussiness/crying) can handle this well.

پس چرا شنیده‌اید که نباید اجازه دهید فرزندتان هنگام آرام کردن یا غذا دادن به خواب برود؟ این نظریه می‌گوید که فرزند شما در حال یادگیری مهارت‌های خودآرام‌سازی است و اگر این کار را نکنید، این مهارت‌ها را یاد نمی‌گیرد. دو سناریو را در نظر بگیرید. اول، فواصل بیداری را کوتاه، فقط یک تا دو ساعت، نگه دارید و مراقب علائم خواب‌آلودگی باشید (به صفحه ۶۳ مراجعه کنید). در زمان خواب‌آلودگی، شما نوزاد خود را آرام می‌کنید و/یا به او غذا می‌دهید و اکنون ممکن است خواب‌آلودتر شده و وارد منطقه خواب شود، اما در پایان آرام کردن و/یا غذا دادن، کاملاً به خواب نرفته است. اکنون او می‌تواند به آرام کردن خود به خواب عمیق ادامه دهد. این کار آسان است زیرا او بیش از حد خسته نبوده است و ۸۰ درصد نوزادان (سردرد/گریه رایج) می‌توانند این کار را به خوبی انجام دهند.

Second, you allow your child to stay up too long and he becomes overtired. He has passed through the drowsy zone and is entering the fatigue zone. Now, when you soothe and/or feed your baby, you discover that he will not be easily placed in his crib or stay asleep unless he is already in a deep sleep at the end of the soothing and/or feeding. Soothing himself to sleep is difficult because he was overtired, and 20 percent of babies (extreme fussiness/colic) are often this way during the first few months anyway. The problem is not your failure to “put him to sleep when drowsy but awake,” rather, the problem is allowing your baby to become overtired or being unlucky and having an extremely fussy/colicky baby.

دوم، شما به فرزندتان اجازه می‌دهید بیش از حد بیدار بماند و بیش از حد خسته می‌شود. او از منطقه خواب‌آلودگی عبور کرده و وارد منطقه خستگی می‌شود. حالا، وقتی نوزادتان را آرام می‌کنید و/یا به او غذا می‌دهید، متوجه می‌شوید که او به راحتی در گهواره‌اش قرار نمی‌گیرد یا نمی‌خوابد، مگر اینکه در پایان آرام کردن و/یا شیر دادن، در خواب عمیقی باشد. آرام کردن خودش برای خوابیدن دشوار است زیرا او بیش از حد خسته بوده است و 20 درصد از نوزادان (با نق نق/قولنج شدید) اغلب در چند ماه اول اینگونه هستند. مشکل این نیست که شما نتوانسته‌اید «او را وقتی خواب‌آلود اما بیدار است بخوابانید»، بلکه مشکل این است که اجازه می‌دهید نوزادتان بیش از حد خسته شود یا بدشانس باشید و یک نوزاد بسیار بهانه‌گیر/قولنجی داشته باشید.

This translates into the observation that when parents are successful with the sleep strategy of “put your baby to sleep when drowsy but awake,” there are fewer sleep problems, and when parents do not (or cannot) do this, there are more sleep problems. The truth is, the success of this strategy is dependent on having a well-rested child to start with. If you innocently let your child get overtired or if you have an extremely fussy/colicky baby, this sleep strategy is not going to work well.

این به این معنی است که وقتی والدین در استراتژی خواب «کودک خود را وقتی خواب‌آلود اما بیدار است بخوابانید» موفق می‌شوند، مشکلات خواب کمتری وجود دارد، و وقتی والدین این کار را نمی‌کنند (یا نمی‌توانند) انجام دهند، مشکلات خواب بیشتری وجود دارد. حقیقت این است که موفقیت این استراتژی به داشتن یک کودک خوب استراحت کرده از ابتدا بستگی دارد. اگر بی‌جهت اجازه دهید فرزندتان بیش از حد خسته شود یا اگر کودکی بسیار بهانه‌گیر/کولیک دارید، این استراتژی خواب به خوبی کار نخواهد کرد.

WARNING!

هشدار!

The first week of life is like a honeymoon. Newborns “sleep like a baby.”

هفته اول زندگی مانند ماه عسل است. نوزادان «مثل یک نوزاد می‌خوابند.»

For all babies: It will become more and more difficult to soothe and sleep the baby in the evening hours at six weeks of age, counting from the due date.

برای همه نوزادان: آرام کردن و خوابیدن نوزاد در ساعات عصر در شش هفتگی، از تاریخ زایمان، دشوارتر و دشوارتر می‌شود.

For 80 percent of babies: They settle down at night a few weeks later.

برای ۸۰ درصد نوزادان: آنها چند هفته بعد در شب آرام می‌گیرند.

For 20 percent of babies: It will become more and more difficult to soothe and sleep the baby all the time starting at several days of age, counting from the due date. These babies settle down at night at three to four months of age.

برای ۲۰ درصد نوزادان: آرام کردن و خوابیدن مداوم نوزاد از چند روزگی، از تاریخ زایمان، دشوارتر و دشوارتر می‌شود. این نوزادان در سه تا چهار ماهگی در شب آرام می‌گیرند.

When your baby becomes more and more difficult to soothe and sleep, he appears to be more completely out of your control and your life will not be easy.

وقتی آرام کردن و خوابیدن نوزادتان دشوارتر و دشوارتر می‌شود، به نظر می‌رسد که کاملاً از کنترل شما خارج شده است و زندگی شما آسان نخواهد بود.

SLEEP TRAINING DOES NOT EQUAL CRY IT OUT

آموزش خواب به معنای گریه کردن نیست

· Sleep training involves several general principles to use the natural development of sleep/wake rhythms as an aid to help your child learn to sleep.

• آموزش خواب شامل چندین اصل کلی است که از رشد طبیعی ریتم خواب/بیداری به عنوان کمکی برای کمک به کودک شما در یادگیری خوابیدن استفاده می‌کند.

· Respect your baby’s need to sleep.

• به نیاز کودک خود به خواب احترام بگذارید.

· Start early to plan for or anticipate for when your baby will need to sleep, similar to anticipating when your baby will need to feed.

• برنامه‌ریزی یا پیش‌بینی زمان نیاز کودک به خواب را از اوایل صبح شروع کنید، مشابه پیش‌بینی زمان نیاز کودک به شیر خوردن.

· Maintain brief intervals of wakefulness, this is the one-to two-hour window.

• فواصل کوتاه بیداری را حفظ کنید، این بازه زمانی یک تا دو ساعته است.

· Learn to recognize drowsy cues (see page 63), though they may be absent in 20 percent of extremely fussy/ colicky babies. Drowsy cues or sleepy signs signal that your baby is becoming sleepy; this is when you should begin your soothing efforts.

• یاد بگیرید که نشانه‌های خواب‌آلودگی را تشخیص دهید (به صفحه ۶۳ مراجعه کنید)، اگرچه ممکن است در ۲۰ درصد از نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک وجود نداشته باشد. نشانه‌های خواب‌آلودگی یا نشانه‌های خواب‌آلودگی نشان می‌دهد که کودک شما در حال خواب‌آلود شدن است؛ این زمانی است که باید تلاش‌های آرامش‌بخش خود را آغاز کنید.

· When you put your baby down or lie down with him, he may be drowsy and awake or in a deep sleep. Either way works if you have good timing.

• وقتی نوزادتان را زمین می‌گذارید یا کنارش دراز می‌کشید، ممکن است خواب‌آلود و بیدار یا در خواب عمیق باشد. اگر زمان‌بندی خوبی داشته باشید، هر دو حالت جواب می‌دهد.

· Develop a bedtime routine.

• یک برنامه‌ی خواب منظم ایجاد کنید.

· Matching the time when you soothe your baby to sleep to the time when he naturally needs to sleep is the key. For 80 percent of common fussy babies, perfect timing produces no crying.

• تطبیق زمانی که نوزادتان را برای خواب آرام می‌کنید با زمانی که به طور طبیعی نیاز به خواب دارد، کلید حل مشکل است. برای ۸۰ درصد از نوزادان بدغذای معمولی، زمان‌بندی دقیق باعث گریه نمی‌شود.

· During the first several weeks, many babies fall asleep while feeding or sucking to soothe even if not hungry. This is natural. It is not necessary to deliberately wake your baby before you put him down to sleep or lie down with him in your bed. Later, your older baby may or may not momentarily and partially awaken as you remove your breast or bottle before falling asleep. Do not force him to a wakeful state before attempting to sleep him.

• در طول چند هفته‌ی اول، بسیاری از نوزادان هنگام شیر خوردن یا مکیدن برای آرام شدن، حتی اگر گرسنه نباشند، به خواب می‌روند. این طبیعی است. لازم نیست قبل از اینکه نوزادتان را برای خواب آرام کنید یا کنارش در تخت خود دراز بکشید، عمداً او را بیدار کنید. بعداً، نوزاد بزرگتر شما ممکن است با برداشتن سینه یا شیشه شیر قبل از خواب، لحظه‌ای و تا حدی بیدار شود یا نشود. قبل از تلاش برای خواباندن او، او را مجبور به بیدار شدن نکنید.

Weeks Two to Four: More Fussiness

All babies are a little hard to “read” during these first few weeks. Most activities such as feeding, changing diapers, and soothing to sleep occur at irregular times. Do not expect a scheduled baby, because the baby’s needs for food, cuddling, and sleeping occur erratically and unpredictably. When your baby needs to be fed, feed him; when he needs to have his diaper changed, change him; and when he needs to sleep, allow him to sleep.

هفته‌های دوم تا چهارم: نق زدن بیشتر

در طول این چند هفته اول، «درک» همه نوزادان کمی دشوار است. بیشتر فعالیت‌ها مانند غذا دادن، تعویض پوشک و آرام کردن برای خواب در زمان‌های نامنظم اتفاق می‌افتد. انتظار یک نوزاد برنامه‌ریزی‌شده را نداشته باشید، زیرا نیازهای کودک به غذا، بغل کردن و خوابیدن به طور نامنظم و غیرقابل پیش‌بینی اتفاق می‌افتد. وقتی کودک شما نیاز به تغذیه دارد، به او غذا بدهید؛ وقتی نیاز به تعویض پوشک دارد، پوشک او را عوض کنید؛ و وقتی نیاز به خواب دارد، اجازه دهید بخوابد.

What do I mean by “allow him to sleep”? Try to provide a calm, quiet place for your baby if he sleeps better this way. Many babies are very portable at this age and seem to sleep well anywhere. You’re lucky if your baby is like this, and you’re even luckier if he is one of the few who have long night sleep periods. Most newborns don’t sleep for long periods at night.

منظورم از «اجازه دهید بخوابد» چیست؟ اگر کودک شما به این روش بهتر می‌خوابد، سعی کنید مکانی آرام و ساکت برای او فراهم کنید. بسیاری از نوزادان در این سن بسیار قابل حمل هستند و به نظر می‌رسد در هر جایی به خوبی می‌خوابند. اگر کودک شما اینگونه است، خوش شانس هستید و اگر او یکی از معدود نوزادانی است که دوره‌های خواب شبانه طولانی دارد، خوش شانس‌تر هستید. اکثر نوزادان تازه متولد شده شب‌ها به مدت طولانی نمی‌خوابند.

Studies have shown that for babies a few weeks old, the longest single sleep period may be only three to four hours, and it can occur at any time during the day or night. This is day/night confusion. Extremely fussy/colicky babies may not even have single sleep periods that are this long; premature babies may have longer sleep periods.

مطالعات نشان داده‌اند که برای نوزادانی که چند هفته از تولدشان می‌گذرد، طولانی‌ترین دوره خواب تکی ممکن است تنها سه تا چهار ساعت باشد و می‌تواند در هر زمانی از روز یا شب رخ دهد. این همان سردرگمی روز/شب است. نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک ممکن است حتی دوره‌های خواب تکی به این طولانی نداشته باشند؛ نوزادان نارس ممکن است دوره‌های خواب طولانی‌تری داشته باشند.

Parenting strategies such as changes in the amount of light or noise don’t appear to greatly influence babies’ sleep patterns now. In fact, specific styles or methods of burping, changing, or feeding do not seem to really affect the baby. Try not to think of doing things to or forthe baby. Instead, take time to enjoy doing things with your baby. Do the things that give you both pleasure: holding, cuddling, talking and listening, walking, bathing, and sleeping together. This active love is sufficient stimulation for now; you don’t have to worry about buying the right toy to stimulate your baby.

به نظر نمی‌رسد که استراتژی‌های فرزندپروری مانند تغییر در میزان نور یا صدا، تأثیر زیادی بر الگوهای خواب نوزادان در حال حاضر داشته باشد. در واقع، به نظر نمی‌رسد که سبک‌ها یا روش‌های خاص آروغ زدن، تعویض پوشک یا تغذیه واقعاً بر نوزاد تأثیر بگذارند. سعی کنید به انجام کارهایی برای نوزاد یا برای او فکر نکنید. در عوض، برای لذت بردن از انجام کارها با نوزاد خود وقت بگذارید. کارهایی را انجام دهید که به هر دوی شما لذت می‌دهد: در آغوش گرفتن، نوازش کردن، صحبت کردن و گوش دادن، راه رفتن، حمام کردن و خوابیدن با هم. این عشق فعال فعلاً تحریک کافی است. لازم نیست نگران خرید اسباب‌بازی مناسب برای تحریک نوزاد خود باشید.

A change will occur in all babies during these first few weeks, and you should prepare for it. When your baby is about to fall asleep or is just about to wake up, a sudden single jerk or massive twitch of his entire body may occur. As the drowsy baby drifts into a deeper sleep, the eyes sometimes appear to roll upward. This is normal behavior during sleep/wake transitions. Also, all babies become somewhat more alert, wakeful, and aroused as the brain develops. You may notice restless movements, such as shuddering, quivering, tremulousness, shaking or jerking, twisting or turning, and hiccoughs. There may be moments when your sweet little baby appears impatient, distressed, or agitated for no identifiable reason. This is normal newborn behavior.

در طول این چند هفته اول، تغییری در همه نوزادان رخ خواهد داد و شما باید برای آن آماده باشید. وقتی نوزاد شما در حال خوابیدن است یا در شرف بیدار شدن است، ممکن است یک حرکت ناگهانی یا تکان شدید در کل بدن او رخ دهد. همانطور که نوزاد خواب‌آلود به خواب عمیق‌تری فرو می‌رود، گاهی اوقات به نظر می‌رسد که چشم‌ها به سمت بالا می‌چرخند. این رفتار طبیعی در طول انتقال خواب/بیداری است. همچنین، همه نوزادان با رشد مغز تا حدودی هوشیارتر، بیدارتر و برانگیخته‌تر می‌شوند. ممکن است متوجه حرکات بی‌قراری مانند لرزیدن، تکان خوردن، لرزش، تکان‌های ناگهانی، پیچ و تاب خوردن و سکسکه شوید. ممکن است لحظاتی وجود داشته باشد که نوزاد کوچک شیرین شما بدون هیچ دلیل قابل تشخیصی بی‌صبر، پریشان یا آشفته به نظر برسد. این رفتار طبیعی نوزاد است.

During these spells of unexplainable restlessness, the baby may swallow air and become gassy. Often he appears to be in pain. Sometimes he cries and you can’t figure out why. The crying baby may be hungry or just fussy. This is confusing to all parents.

در طول این دوره‌های بی‌قراری غیرقابل توضیح، نوزاد ممکن است هوا را ببلعد و نفخ کند. اغلب به نظر می‌رسد که درد دارد. گاهی اوقات گریه می‌کند و شما نمی‌توانید دلیل آن را بفهمید. نوزاد گریه کننده ممکن است گرسنه یا فقط بهانه‌گیر باشد. این برای همه والدین گیج‌کننده است.

All in all, now you may not have the baby you dreamed of having. She cries too much, sleeps too little, and spits up on you whenever you forget to cover your shoulder with a towel. Here are some concrete steps you can take to make it easier for everyone.

روی هم رفته، حالا ممکن است بچه‌ای که آرزویش را داشتید، نداشته باشید. او خیلی گریه می‌کند، خیلی کم می‌خوابد و هر وقت فراموش می‌کنید شانه‌تان را با حوله بپوشانید، روی شما تف می‌کند. در اینجا چند گام مشخص وجود دارد که می‌توانید برای آسان‌تر کردن این کار برای همه بردارید.

1. Take naps during the day whenever your baby is sleeping

2. Unplug all phones in the house

3. Go out, without your baby, for breaks: a walk, a coffee date, a movie

4. Plan or arrange for a few hours of private time to take care of yourself

5. Do whatever comes naturally to soothe your baby; don’t worry about spoiling her or creating bad habits

6. Use swings, pacifiers, or anything else that provides rhythmic, rocking motions or sucking

۱. در طول روز، هر زمان که کودکتان خواب است، چرت بزنید.

۲. تمام تلفن‌های خانه را از برق بکشید.

۳. برای استراحت، بدون کودکتان بیرون بروید: پیاده‌روی، قرار قهوه، سینما.

۴. برای مراقبت از خودتان چند ساعت وقت خصوصی برنامه‌ریزی یا ترتیب دهید.

۵. هر کاری که به طور طبیعی برای آرام کردن کودکتان انجام می‌دهید را انجام دهید؛ نگران لوس کردن یا ایجاد عادت‌های بد در او نباشید.

۶. از تاب، پستانک یا هر چیز دیگری که حرکات ریتمیک، تکان دادن یا مکیدن را فراهم می‌کند، استفاده کنید.

If you find that your baby sleeps well everywhere and whenever she is tired, enjoy your freedom while you can. A time will come when you will be less able to visit friends, shop, or go to exercise classes, because your baby will need a consistent sleep environment.

اگر متوجه شدید که کودک شما در هر مکانی و هر زمان که خسته است، به خوبی می‌خوابد، تا می‌توانید از آزادی خود لذت ببرید. زمانی فرا خواهد رسید که کمتر می‌توانید به دیدن دوستان، خرید یا کلاس‌های ورزشی بروید، زیرا کودک شما به یک محیط خواب ثابت نیاز دارد.

Q: Why are breast-fed babies fed more often at night than formula-fed babies’?

A: It may be that the breast milk takes less time to digest so the breast-fed baby is hungrier sooner. It may be that the mother who has chosen to breast-feed is more sensitive or attuned to her baby and responds more frequently to the baby’s sounds, both hungry sounds and sleep sounds. Maybe the breast-feeding mother is more committed to soothe or nurture her baby, using her breasts as a pacifier even when her baby is just fussy and not hungry. Perhaps the breast-feeding mother responds more often because her breasts feel uncomfortably full. Or, the mother who is breast-feeding is unsure whether her baby has gotten enough because, unlike the formula-fed baby, she cannot see how much her baby has taken.

س: چرا نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند، شب‌ها بیشتر از نوزادانی که از شیر خشک تغذیه می‌کنند، شیر مادر می‌خورند؟

پاسخ: ممکن است به این دلیل باشد که شیر مادر زمان کمتری برای هضم نیاز دارد، بنابراین نوزادی که از شیر مادر تغذیه می‌کند زودتر گرسنه می‌شود. ممکن است مادری که شیر مادر را انتخاب کرده است، نسبت به نوزاد خود حساس‌تر یا هماهنگ‌تر باشد و بیشتر به صداهای نوزاد، چه صداهای گرسنگی و چه صداهای خواب، پاسخ دهد. شاید مادر شیرده بیشتر به آرام کردن یا پرورش نوزاد خود متعهد باشد و از سینه‌های خود به عنوان پستانک استفاده کند، حتی زمانی که نوزادش فقط بی‌قرار است و گرسنه نیست. شاید مادر شیرده بیشتر به این دلیل پاسخ می‌دهد که سینه‌هایش به طرز ناراحت‌کننده‌ای پر است. یا مادری که شیر می‌دهد مطمئن نیست که آیا نوزادش به اندازه کافی شیر خورده است یا خیر، زیرا برخلاف نوزادی که از شیر خشک تغذیه می‌کند، نمی‌تواند ببیند که نوزادش چقدر شیر خورده است.

Q: I’ve heard that my newborn should not sleep in the bassinet in my room or in my bed with me, that it will spoil him.

A: Nonsense. For feeding or nursing, it makes it easier for both of you if your newborn is close. When your baby is older, say three or four months, both of you may sleep better if he is not in your room. Anyway, by then the number of night feedings is usually smaller.

س: شنیده‌ام که نوزادم نباید در گهواره اتاق من یا در تخت من با من بخوابد، چون او را لوس می‌کند.

پاسخ: بی‌معنی است. برای شیر دادن یا پرستاری، اگر نوزادتان نزدیک شما باشد، برای هر دوی شما راحت‌تر است. وقتی نوزادتان بزرگتر می‌شود، مثلاً سه یا چهار ماه، اگر او در اتاق شما نباشد، ممکن است هر دوی شما بهتر بخوابید. به هر حال، تا آن زمان تعداد دفعات شیر خوردن در شب معمولاً کمتر است.

Brief awakenings in young infants under four months of age are acceptable to most parents because these usually are thought to be caused by hunger. For the older child, especially if he had been sleeping overnight previously, night wakings are often thought of as a behavioral problem. The truth is that awakening at night or complete arousals are normally occurring events, as discussed in Chapter 2. Problems in the older child may arise when he has difficulty or is unable or unwilling to return to sleep unassisted. The more often these events occur, the longer each separate awakening lasts.

بیدار شدن‌های کوتاه در نوزادان زیر چهار ماه برای اکثر والدین قابل قبول است زیرا معمولاً تصور می‌شود که این موارد ناشی از گرسنگی است. برای کودک بزرگتر، به خصوص اگر قبلاً یک شب خوابیده باشد، بیدار شدن‌های شبانه اغلب به عنوان یک مشکل رفتاری در نظر گرفته می‌شوند. حقیقت این است که بیدار شدن در شب یا بیدار شدن‌های کامل، همانطور که در فصل ۲ بحث شده است، معمولاً رویدادهایی هستند که اتفاق می‌افتند. مشکلات در کودک بزرگتر ممکن است زمانی ایجاد شود که او در خوابیدن بدون کمک مشکل دارد یا نمی‌تواند یا نمی‌خواهد بدون کمک به خواب برگردد. هرچه این رویدادها بیشتر اتفاق بیفتد، هر بیداری جداگانه بیشتر طول می‌کشد.

Q: When will my child sleep through the night?

A: Many infants between six weeks and four months will naturally go to sleep late around 9:00 to 11:00 P.M., and sleep several hours without a need to be fed. Some call this “sleeping through the night.” After four months, infants tend to go to sleep earlier, around 6:00 to 8:00 P.M., and some now need to be fed once or twice before they wake up to start the day. After nine months, these night feedings are not needed. Except for breast-fed babies in a family bed, more than two night feedings will begin to create a night waking habit.

س: فرزند من چه زمانی تمام شب را خواهد خوابید؟

پاسخ: بسیاری از نوزادان بین شش هفته تا چهار ماه به طور طبیعی حدود ساعت 9:00 تا 11:00 شب دیر می‌خوابند و بدون نیاز به شیر خوردن، چندین ساعت می‌خوابند. برخی این را «خوابیدن در طول شب» می‌نامند. پس از چهار ماهگی، نوزادان تمایل دارند زودتر، حدود ساعت 6:00 تا 8:00 شب، به خواب بروند و برخی دیگر قبل از بیدار شدن برای شروع روز، باید یک یا دو بار شیر بخورند. پس از نه ماهگی، این شیر خوردن‌های شبانه لازم نیست. به جز نوزادانی که در تخت خانوادگی با شیر مادر تغذیه می‌شوند، بیش از دو بار شیر خوردن در شب، عادت بیدار شدن در شب را ایجاد می‌کند.

Weeks Five to Six: Fussiness/Crying Peaks

At about six weeks of age, or six weeks after the expected date of delivery for preemies, your baby will start to return your social smiles.

هفته‌های پنجم تا ششم: اوج نق زدن/گریه

حدود شش هفتگی، یا شش هفته پس از تاریخ مورد انتظار زایمان برای نوزادان نارس، نوزاد شما شروع به لبخندهای اجتماعی شما می‌کند.

If you are lucky and have a calm baby who appears to have regular sleep periods, prepare yourself for changes resulting from your child’s increased social maturation. The social smiles herald the onset of increased social awareness, and it may come to pass that your baby will now start to fight sleep in order to enjoy the pleasure of your company. This is natural!

اگر خوش شانس باشید و نوزاد آرامی داشته باشید که به نظر می‌رسد دوره‌های خواب منظمی دارد، خود را برای تغییراتی که ناشی از افزایش بلوغ اجتماعی فرزندتان است آماده کنید. لبخندهای اجتماعی، آغاز افزایش آگاهی اجتماعی را نوید می‌دهند و ممکن است اتفاق بیفتد که نوزاد شما اکنون برای لذت بردن از همراهی شما، شروع به مبارزه با خواب کند. این طبیعی است!

PRACTICAL POINT

Try to meet your baby’s needs. If he’s hungry, feed him. If he’s tired, sleep him.

نکته کاربردی

سعی کنید نیازهای کودک خود را برآورده کنید. اگر گرسنه است، به او غذا بدهید. اگر خسته است، او را بخوابانید.

When your baby appears slightly fidgety, ask yourself two questions. First, when did you last feed her? Second, how long has she been up? Sometimes you need to sleep her and not feed her.

وقتی کودک شما کمی بی‌قرار به نظر می‌رسد، از خود دو سوال بپرسید. اول، آخرین بار کی به او غذا دادید؟ دوم، چه مدت بیدار بوده است؟ گاهی اوقات باید او را بخوابانید و به او غذا ندهید.

Around the time your baby produces her first social smiles, at about six weeks of age, night sleep becomes more organized, and the longest single sleep period begins to occur with predictability and regularity in the evening hours. This sleep period is now about four to six hours long. (If your baby has extreme fussiness/colic, the longest sleep period might be less than this.) Your baby will also start to settle down more and more. She will become more interested in objects such as mobiles and toys, she’ll have more interest in playing games, and her repertoire of emotional expressions will dramatically increase.

تقریباً زمانی که کودک شما اولین لبخندهای اجتماعی خود را نشان می‌دهد، در حدود شش هفتگی، خواب شبانه منظم‌تر می‌شود و طولانی‌ترین دوره خواب با قابلیت پیش‌بینی و منظم در ساعات عصر شروع می‌شود. این دوره خواب اکنون حدود چهار تا شش ساعت طول می‌کشد. (اگر کودک شما نق نق/قولنج شدید دارد، طولانی‌ترین دوره خواب ممکن است کمتر از این باشد.) کودک شما همچنین بیشتر و بیشتر شروع به آرام شدن می‌کند. او به اشیایی مانند موبایل و اسباب‌بازی علاقه‌مند می‌شود، علاقه بیشتری به بازی کردن خواهد داشت و مجموعه ابراز احساسات او به طرز چشمگیری افزایش می‌یابد.

Yet many parents find this time particularly frustrating, since many babies reach a peak of fussiness and wakefulness at about six weeks. Even extremely fussy/colicky babies may be at their worst at six weeks of age.

با این حال، بسیاری از والدین این دوران را به طور خاص ناامیدکننده می‌دانند، زیرا بسیاری از نوزادان در حدود شش هفتگی به اوج بی‌قراری و بیداری می‌رسند. حتی نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک ممکن است در شش هفتگی در بدترین حالت خود باشند.

THE SIX-WEEK PEAK

All babies are most fussy, cry the most, and are most wakeful at six weeks of age.

اوج شش هفته‌ای

همه نوزادان در شش هفتگی بیشترین بی‌قراری، بیشترین گریه و بیشترین بیداری را دارند.

One mother told me, “He’s a little excited about all the living going on.”

Here is a vivid description of the six-week peak.

یکی از مادران به من گفت: «او کمی از همه اتفاقات زندگی هیجان‌زده است.»

در اینجا توصیف واضحی از اوج شش هفته‌ای ارائه شده است.

ANTONIO’S SLEEP STORY

Like many couples today, my husband, Arturo, and I got married in our late twenties/early thirties, and waited several years before deciding the time was right for starting a family. We felt that although our spontaneous, independent lifestyle would change, we were ready for the challenge of having a baby. Our friends with kids all told us that our lives would change, but it was impossible for us to imagine just how different our lives would be after our baby was born!

داستان خواب آنتونیو

مانند بسیاری از زوج‌های امروزی، من و همسرم، آرتورو، در اواخر دهه بیست و اوایل دهه سی سالگی ازدواج کردیم و چند سال صبر کردیم تا تصمیم بگیریم که زمان مناسب برای تشکیل خانواده است. احساس می‌کردیم که اگرچه سبک زندگی خودجوش و مستقل ما تغییر خواهد کرد، اما برای چالش بچه‌دار شدن آماده بودیم. دوستانمان که بچه داشتند، همه به ما می‌گفتند که زندگی ما تغییر خواهد کرد، اما برای ما غیرممکن بود که تصور کنیم زندگی ما پس از تولد نوزادمان چقدر متفاوت خواهد بود!

Antonio was born two weeks early and without difficulty. I remember thinking several hours after his birth that he was going to be a very easy boy, since my pregnancy and delivery were both routine and relatively easy. Three days after we brought him home, however, I realized that my expectations might have been a little off. Looking back at the notes I took (I kept a spreadsheet with a sleeping/eating schedule and wrote many comments on it about Antonio’s habits), Antonio started crying that day at about 8:00 P.M. and didn’t stop until 5:30 A.M. After an extremely stressful night of walking Antonio up and down the hallway, rocking him, and doing everything we could think of to soothe him, he finally fell asleep, exhausted, at about 6:00 A.M. It was a terrible feeling for parents who love their baby so much not to be able to soothe or comfort him! My husband and I felt like failures, and we called the doctor the minute the office opened that morning and pleaded for help. Luckily, we found out that part of his crying that night was due to hunger, as my breast milk hadn’t come in yet. That was an easy problem to fix!

آنتونیو دو هفته زودتر و بدون مشکل به دنیا آمد. یادم می‌آید چند ساعت پس از تولدش فکر می‌کردم که او پسر بسیار آرامی خواهد بود، زیرا بارداری و زایمان من هم روتین و نسبتاً آسان بود. با این حال، سه روز پس از اینکه او را به خانه آوردیم، متوجه شدم که انتظاراتم ممکن است کمی اشتباه بوده باشد. با نگاهی به یادداشت‌هایی که برداشتم (من یک صفحه گسترده با برنامه خواب/غذا خوردن داشتم و نظرات زیادی در مورد عادات آنتونیو در آن نوشتم)، آنتونیو آن روز حدود ساعت 8 شب شروع به گریه کرد و تا ساعت 5:30 صبح دست از گریه برنداشت. بعد از یک شب بسیار پراسترس که آنتونیو را در راهرو بالا و پایین می‌بردیم، تکانش می‌دادیم و هر کاری که از دستمان بر می‌آمد برای آرام کردنش انجام می‌دادیم، بالاخره حدود ساعت ۶ صبح، خسته و کوفته، به خواب رفت. برای والدینی که اینقدر فرزندشان را دوست دارند، خیلی بد بود که نتوانند او را آرام یا دلداری دهند! من و همسرم احساس شکست می‌کردیم و به محض باز شدن مطب در آن صبح با پزشک تماس گرفتیم و درخواست کمک کردیم. خوشبختانه، فهمیدیم که بخشی از گریه‌های او در آن شب به دلیل گرسنگی بوده است، زیرا شیر سینه من هنوز نیامده بود. این مشکل به راحتی قابل حل بود!

We remedied his hunger quickly, but he still seemed to cry a lot. Over the next three weeks we started to notice a pattern of crying that started at about 5:00 P.M. and usually lasted for about six hours. In addition to that, Antonio awakened every two hours to be fed (as most babies do) during the night and didn’t take daytime naps! During these early weeks the only way Antonio would sleep, night or day, was if either my husband or I held him. Needless to say, both my husband and I were as desperately in need of sleep, as Antonio was! At the time, my husband said that he couldn’t understand why our baby cried so much and slept so little when every other baby he knew didn’t seem to have these issues. In fact, of all the new parents we met through my prenatal exercise classes (there were fifteen to twenty couples we knew who had babies at the same time), only one other baby seemed to have the same type of behavior. In addition, couples with older babies and toddlers were no help whatsoever, as they all claimed to “forget” whether or not their babies were fussy. I could not believe anyone could ever forget what we were going through. My husband thought we must be doing something wrong, and I was afraid he might be right, although I didn’t admit it at the time.

ما به سرعت گرسنگی او را برطرف کردیم، اما به نظر می‌رسید که هنوز زیاد گریه می‌کند. در طول سه هفته بعد، متوجه الگوی گریه‌ای شدیم که حدود ساعت ۵ بعد از ظهر شروع می‌شد و معمولاً حدود شش ساعت طول می‌کشید. علاوه بر این، آنتونیو هر دو ساعت یکبار برای شیر خوردن در طول شب بیدار می‌شد (همانطور که اکثر نوزادان این کار را می‌کنند) و چرت روزانه نمی‌زد! در این هفته‌های اولیه، تنها راهی که آنتونیو، شب یا روز، می‌خوابید، این بود که من یا شوهرم او را در آغوش بگیریم. نیازی به گفتن نیست که من و همسرم به اندازه آنتونیو به شدت به خواب نیاز داشتیم! در آن زمان، شوهرم گفت که نمی‌تواند بفهمد چرا نوزادمان اینقدر گریه می‌کند و اینقدر کم می‌خوابد، در حالی که به نظر نمی‌رسید هر نوزاد دیگری که می‌شناخت این مشکلات را داشته باشد. در واقع، از بین تمام والدین جدیدی که از طریق کلاس‌های ورزش دوران بارداری من با آنها آشنا شدیم (پانزده تا بیست زوج بودند که می‌دانستیم همزمان بچه‌دار شده‌اند)، به نظر می‌رسید فقط یک نوزاد دیگر همین نوع رفتار را دارد. علاوه بر این، زوج‌هایی که نوزادان بزرگتر و کودکان نوپا داشتند، هیچ کمکی نمی‌کردند، زیرا همه آنها ادعا می‌کردند که «فراموش می‌کنند» که آیا نوزادانشان بی‌قرار هستند یا نه. باورم نمی‌شد کسی بتواند آنچه را که ما از سر می‌گذراندیم فراموش کند. شوهرم فکر می‌کرد که ما حتماً کار اشتباهی انجام می‌دهیم و من می‌ترسیدم که حق با او باشد، هرچند در آن زمان به آن اعتراف نکردم.

When Antonio was about three weeks old, I brought him to see Dr. Weissbluth. We discussed his sleep patterns (or lack thereof), and he advised me that Antonio’s evening fussiness would get worse until he was six weeks old, and then it would start to improve slowly and hopefully end at about twelve weeks. I was quite dismayed to also learn that since Antonio was born two weeks early, I had to count Antonio’s age from his original due date, not his birth date. So instead of having only three more rough weeks, we would probably have at least five! That’s an eternity when you’re sleep-deprived! I really didn’t know how we were going to make it through that rough period! At one point I remember counting out the weeks until week six, as I did at least every other day, telling my husband, “We only have three and a half more weeks!” To which my husband replied, “And what if he doesn’t get better after that?!” I think the biggest worry we had was that Antonio’s fussiness would never end. This being our first child, we weren’t 100 percent sure he would ever grow out of this! In the midst of this period, it seemed to us that this would be what our new lives would be like forever—endless nights of holding our crying baby followed by bleary days of holding him so he would sleep. We knew in our minds that he had to get better, but the big question was when.

وقتی آنتونیو حدود سه هفته داشت، او را پیش دکتر وایسبلوث بردم. ما در مورد الگوهای خواب او (یا کمبود آن) صحبت کردیم و او به من توصیه کرد که نق زدن‌های عصرگاهی آنتونیو تا شش هفتگی‌اش بدتر می‌شود و سپس به آرامی شروع به بهبود می‌کند و امیدواریم حدود دوازده هفتگی تمام شود. من خیلی نگران شدم وقتی فهمیدم که چون آنتونیو دو هفته زودتر به دنیا آمده، باید سن آنتونیو را از تاریخ زایمان اولیه‌اش بشمارم، نه از تاریخ تولدش. بنابراین به جای اینکه فقط سه هفته سخت دیگر داشته باشیم، احتمالاً حداقل پنج هفته خواهیم داشت! وقتی کمبود خواب دارید، این یک ابدیت است! واقعاً نمی‌دانستم چگونه قرار است از آن دوره سخت عبور کنیم! در یک مقطع، یادم می‌آید که هفته‌ها را تا هفته ششم می‌شماردم، همانطور که حداقل هر دو روز یکبار این کار را می‌کردم و به شوهرم می‌گفتم: “ما فقط سه هفته و نیم دیگر وقت داریم!” که شوهرم در جواب گفت: “و اگر بعد از آن بهتر نشود چه؟!” فکر می‌کنم بزرگترین نگرانی ما این بود که نق زدن‌های آنتونیو هرگز تمام نشود. از آنجایی که این اولین فرزند ما بود، صد در صد مطمئن نبودیم که او از این وضعیت خلاص شود! در بحبوحه این دوره، به نظرمان می‌رسید که زندگی جدید ما برای همیشه به همین شکل خواهد بود – شب‌های بی‌پایان در آغوش گرفتن نوزاد گریانمان و به دنبال آن روزهای کسالت‌باری که او را در آغوش می‌گرفتیم تا بخوابد. ما در ذهن خود می‌دانستیم که او باید بهتر شود، اما سوال بزرگ این بود که چه زمانی.

Then, at about six weeks after Antonio’s original due date, I couldn’t believe it, but I actually started to notice that his evening fussiness was decreasing! It was almost six weeks to the day, and I was utterly amazed that Dr. Weissbluth’s timetable was so accurate. In addition, at the same time, his nighttime sleep started becoming a little longer and he started falling asleep in his crib instead of having to sleep with me! The improvements were small, but at that point I was just ecstatic to have four solid hours of sleep at night! At about ten weeks I called the doctor and received encouraging advice. He suggested that I start putting Antonio to bed earlier at night, as this might help him feel less tired and make him fall asleep more easily. At the time, Antonio was going to bed between 10:00 and 11:00 P.M. SO I moved his bedtime to around 8:00 P.M. for a few nights, and I could not believe how well this worked! I then started putting him in his crib even earlier, as I noticed that he actually became tired at around 6:30 P.M. Antonio is now almost five months old, and he has been sleeping from 6:30 P.M.through the night to about 7:00 A.M. He has been doing this since he was twelve weeks old. He does wake up occasionally at 4:00 or 5:00 A.M. if he’s hungry, but for the most part he sleeps extremely well at night, and is even starting to form regular daytime naps! Arturo and I still can’t believe that our “colicky” baby is such a great sleeper now. If we had only known this back in week three, we would have been a little less stressed out! I hate to say it, but like most of my friends with older children, I’m forgetting the details of his fussy period, too! Antonio is such a joy to be with, I actually might want to have a second baby. Yikes!

سپس، حدود شش هفته پس از تاریخ زایمان اولیه آنتونیو، باورم نمی‌شد، اما واقعاً متوجه شدم که نق زدن‌های عصرگاهی او رو به کاهش است! تقریباً شش هفته تا آن روز مانده بود و من کاملاً شگفت‌زده شدم که برنامه دکتر وایسبلوث اینقدر دقیق بود. علاوه بر این، همزمان، خواب شبانه او کمی طولانی‌تر شد و به جای اینکه مجبور باشد کنار من بخوابد، در گهواره‌اش می‌خوابید! پیشرفت‌ها اندک بود، اما در آن زمان از اینکه شب‌ها چهار ساعت کامل می‌خوابیدم، بسیار خوشحال بودم! حدود ده هفته بعد با پزشک تماس گرفتم و توصیه‌های دلگرم‌کننده‌ای دریافت کردم. او پیشنهاد داد که آنتونیو را شب‌ها زودتر به رختخواب ببرم، زیرا این کار ممکن است به او کمک کند کمتر احساس خستگی کند و راحت‌تر به خواب برود. در آن زمان، آنتونیو بین ساعت ۱۰:۰۰ تا ۱۱:۰۰ شب به رختخواب می‌رفت. بنابراین برای چند شب، زمان خواب او را به حدود ساعت ۸:۰۰ شب تغییر دادم و باورم نمی‌شد که این روش چقدر خوب جواب می‌دهد! بعد از آن، من حتی زودتر او را در گهواره‌اش گذاشتم، چون متوجه شدم که او حدود ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر خسته می‌شود. آنتونیو حالا تقریباً پنج ماهه است و از ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر تا حدود ساعت ۷ صبح می‌خوابد. او این کار را از دوازده هفتگی‌اش انجام می‌دهد. اگر گرسنه باشد، گاهی اوقات ساعت ۴ یا ۵ صبح از خواب بیدار می‌شود، اما بیشتر اوقات شب‌ها خیلی خوب می‌خوابد و حتی شروع به چرت زدن‌های منظم روزانه کرده است! من و آرتورو هنوز باورمان نمی‌شود که نوزاد «قولنجی» ما حالا اینقدر خوب می‌خوابد. اگر این را در هفته سوم می‌دانستیم، کمی کمتر استرس داشتیم! از گفتنش متنفرم، اما مثل بیشتر دوستانم که بچه‌های بزرگتر دارند، جزئیات دوره نقاهتش را هم فراموش می‌کنم! بودن با آنتونیو آنقدر لذت‌بخش است که شاید دلم بخواهد بچه دوم داشته باشم. وای!

Your baby may irritate and exhaust you. She may give up napping altogether and, to make matters worse, when awake may appear to be grumbling all day. You may feel battered at the end of each day; you may be at your wits’ end. This, too, is natural. Being annoyed with your baby does not make you a “bad” parent. Just understand why you’re annoyed. Remember that your baby’s immature nervous system lacks inhibitory control. The brain will develop inhibitory capabilities as it matures, but this takes time; things will settle down after six weeks of age.

Here is an account of one mother’s first eight weeks.

ممکن است نوزاد شما را کلافه و خسته کند. ممکن است کلا چرت زدن را کنار بگذارد و بدتر از آن، وقتی بیدار است، تمام روز غر بزند. ممکن است در پایان هر روز احساس خستگی کنید؛ ممکن است دیگر نتوانید کاری انجام دهید. این هم طبیعی است. آزرده خاطر شدن از نوزادتان شما را به یک والد «بد» تبدیل نمی‌کند. فقط بفهمید که چرا آزرده خاطر هستید. به یاد داشته باشید که سیستم عصبی نابالغ نوزاد شما فاقد کنترل مهاری است. مغز با بالغ شدن، قابلیت‌های مهاری را توسعه می‌دهد، اما این زمان می‌برد؛ اوضاع پس از شش هفته آرام خواهد شد.

در اینجا شرحی از هشت هفته اول یک مادر آورده شده است.

“MY FIRST BATH IN EIGHT WEEKS”

Today my baby girl, Allyson, is eight weeks old. I celebrated by taking my first uninterrupted bath since her birth. Of course, she woke up just as I was toweling off, but I have learned to be grateful for small pleasures.

«اولین حمام من در هشت هفته»

امروز دختر کوچولوی من، آلیسون، هشت هفته‌ای است. من با اولین حمام بی‌وقفه‌ام از زمان تولدش، این را جشن گرفتم. البته، او درست زمانی که من داشتم با حوله خودم را می‌شستم از خواب بیدار شد، اما من یاد گرفته‌ام که از لذت‌های کوچک سپاسگزار باشم.

Allyson doesn’t sleep much, and when she’s awake she’s usually either crying or nursing. It’s been a little better the past week, but she still sleeps very little: six to eight hours at night and two to four hours during the day. And since I can’t bear to hear her cry, that means she spends most of her time on my breast, where, mercifully, she can always be soothed. I feel as if I’ve merged with the brown corduroy chair where I nurse her.

آلیسون زیاد نمی‌خوابد و وقتی بیدار است معمولاً یا گریه می‌کند یا شیر می‌خورد. هفته گذشته کمی بهتر شده است، اما او هنوز خیلی کم می‌خوابد: شش تا هشت ساعت در شب و دو تا چهار ساعت در روز. و از آنجایی که نمی‌توانم صدای گریه‌اش را تحمل کنم، بیشتر وقتش را روی سینه‌ام می‌گذراند، جایی که، خوشبختانه، همیشه می‌توان او را آرام کرد. احساس می‌کنم با صندلی مخمل قهوه‌ای که به او شیر می‌دهم، یکی شده‌ام.

Lately she’s good for a couple often-to twenty-minute play periods (on the floor on her back, me leaning over her, or on the changing table while I change her diaper). I can’t hold her and play with her; she’s always squirming to get at my breast. So, anyway, she’s on my breast ten to twelve hours a day.

اخیراً او برای چند دوره بازی – اغلب تا بیست دقیقه‌ای – خوب است (روی زمین به پشت، در حالی که من روی او خم می‌شوم، یا روی میز تعویض پوشک در حالی که پوشکش را عوض می‌کنم). نمی‌توانم او را در آغوش بگیرم و با او بازی کنم؛ او همیشه برای گرفتن سینه‌ام تقلا می‌کند. بنابراین، به هر حال، او ده تا دوازده ساعت در روز روی سینه من است.

Given Allyson’s behavior (constant crying or fussiness, and a constant desire to nurse or at least hang out at my breast), I naturally concluded that my baby was starving, that I did not have enough milk for her. If I did have enough, surely she would fall asleep and stayasleep. Obviously, I thought, she was waking after a few minutes or half an hour because she was hungry. A weighing at the doctor’s, where I learned that she was in the seventy-fifth percentile for growth (at three weeks) did not reassure me.

با توجه به رفتار آلیسون (گریه یا بی‌قراری مداوم، و تمایل مداوم به شیر خوردن یا حداقل نشستن روی سینه‌ام)، طبیعتاً نتیجه گرفتم که کودکم گرسنه است، که من شیر کافی برای او ندارم. اگر شیر کافی داشتم، مطمئناً به خواب می‌رفت و می‌خوابید. بدیهی است که فکر می‌کردم او بعد از چند دقیقه یا نیم ساعت به دلیل گرسنگی از خواب بیدار می‌شود. وزن کردن او در مطب پزشک، جایی که فهمیدم او در هفتاد و پنجمین صدک رشد (در سه هفتگی) قرار دارد، مرا آرام نکرد.

When I talked with the doctor, he said it did seem my baby was colicky, and I took his book home to read. Finally, I found descriptions by other mothers of babies like mine! I was not alone. I came to understand how sleeping problems, like those of my baby, appear to be hunger, but really aren’t. I also learned that there’s nothing I can do for my baby that I’m not already doing, and so I might as well turn some of my energy around and start taking care of myself. Truly, I believe that in the case of a colicky baby, who in most cases cannot be treated for her condition, it is the mother who needs “treatment” or help, and to this end I suggest:

وقتی با دکتر صحبت کردم، گفت که به نظر می‌رسد نوزادم قولنج دارد و کتابش را برای خواندن به خانه بردم. بالاخره توضیحات مادران دیگری را که نوزادانی مثل من داشتند پیدا کردم! من تنها نبودم. فهمیدم که چطور مشکلات خواب، مثل مشکلات نوزاد من، به نظر گرسنگی می‌آید، اما در واقع اینطور نیست. همچنین فهمیدم که هیچ کاری نیست که بتوانم برای نوزادم انجام دهم و خودم انجام نداده باشم، بنابراین بهتر است مقداری از انرژی‌ام را صرف مراقبت از خودم کنم. واقعاً معتقدم که در مورد نوزادی که قولنج دارد، که در بیشتر موارد نمی‌توان بیماری‌اش را درمان کرد، این مادر است که به «درمان» یا کمک نیاز دارد و برای این منظور پیشنهاد می‌کنم:

1. Get out of the house an hour or two a day, minimum

2. When out of the house, try to get some physical exercise to burn off the tension

3. Don’t feel guilty about doing anything that makes you feel good

4. Socialize as much as possible outside the home

5. Keep a diary or log of your baby’s sleeping/feeding habits

6. When the baby is asleep, get some sleep yourself, unless you’re doing something for your own peace of mind

۱. حداقل روزی یک یا دو ساعت از خانه بیرون بروید.

۲. وقتی بیرون از خانه هستید، سعی کنید کمی ورزش کنید تا تنش را از بین ببرید.

۳. از انجام هر کاری که باعث می‌شود احساس خوبی داشته باشید، احساس گناه نکنید.

۴. تا حد امکان در خارج از خانه معاشرت کنید.

۵. یک دفترچه یادداشت یا یادداشت از عادات خواب/تغذیه کودک خود داشته باشید.

۶. وقتی کودک خواب است، خودتان هم کمی بخوابید، مگر اینکه برای آرامش خاطر خودتان کاری انجام دهید.

And things are getting better. Last night Allyson woke up from a three-hour nap, nursed calmly, and wasn’t fussy for several hours afterward. She didn’t go back to sleep, but she didn’t cry either. Later that evening she slipped back into her old ways, but I got to hold her and play with her for over an hour; then she stayed calm in the swing for a while.

And I got my bath this morning.

و اوضاع دارد بهتر می‌شود. دیشب آلیسون از یک چرت سه ساعته بیدار شد، با آرامش شیر خورد و تا چند ساعت بعد بی‌قراری نکرد. دیگر نخوابید، اما گریه هم نکرد. عصر همان روز دوباره به روال سابقش برگشت، اما من توانستم بیش از یک ساعت او را بغل کنم و با او بازی کنم؛ بعد مدتی در تاب آرام ماند.

و امروز صبح حمام کردم.

If you are lucky to have an easy baby, at five to six weeks you may have already noticed her sleep patterns becoming somewhat regular. You can try to help your baby become more regular by putting her down or lying down with her to sleep when she first appears tired, but, in any case, after no more than two hours of wakefulness. She may or may not drift into sleep easily. You do not need to let her cry at all, but some babies will fuss or cry in a mild fashion before falling asleep. If she cries for five, ten, or twenty minutes, it will do her no harm, and she may drift off to sleep. If not, console her and try again at other times. Try to become sensitive to her need to sleep. The novelty of external noises, voices, lights, and vibrations will disrupt her sleep more and more, so try to have her in her crib or your bed when she needs to sleep. Go slowly and be flexible.

اگر خوش شانس باشید که نوزادتان به راحتی به خواب می‌رود، ممکن است در پنج تا شش هفتگی متوجه شده باشید که الگوهای خواب او تا حدودی منظم شده است. می‌توانید با قرار دادن او یا دراز کشیدن در کنارش برای خوابیدن، وقتی که برای اولین بار خسته به نظر می‌رسد، به او کمک کنید تا منظم‌تر شود، اما در هر صورت، این کار نباید بیش از دو ساعت طول بکشد. او ممکن است به راحتی به خواب برود یا نرود. لازم نیست بگذارید اصلاً گریه کند، اما برخی از نوزادان قبل از خواب، بی‌قراری یا گریه خفیفی می‌کنند. اگر او پنج، ده یا بیست دقیقه گریه کند، هیچ ضرری برای او نخواهد داشت و ممکن است به خواب برود. اگر نه، او را دلداری دهید و در مواقع دیگر دوباره امتحان کنید. سعی کنید نسبت به نیاز او به خواب حساس شوید. تازگی صداها، صداها، نورها و ارتعاشات خارجی، خواب او را بیشتر و بیشتر مختل می‌کند، بنابراین سعی کنید وقتی نیاز به خواب دارد، او را در گهواره یا تخت خود بگذارید. به آرامی پیش بروید و انعطاف‌پذیر باشید.

Remember, sleep training means starting to respect your baby’s need to sleep when he is a newborn by anticipating when he will need to sleep (within one to two hours of wakefulness), learning to recognize drowsy signs, and developing a bedtime routine. Then your baby will not become overtired.

به یاد داشته باشید، آموزش خواب به معنای احترام گذاشتن به نیاز کودک به خواب از بدو تولد است، با پیش‌بینی زمان نیاز او به خواب (ظرف یک تا دو ساعت پس از بیداری)، یادگیری تشخیص علائم خواب‌آلودگی و ایجاد یک برنامه خواب. در این صورت کودک شما بیش از حد خسته نخواهد شد.

Now you might want to try to help your baby sleep better at night. The ease with which you can accomplish this is related to whether your child is currently well rested or overtired. And this depends on whether he had common fussiness/crying or extreme fussiness/colic and whether you were able or unable to successfully soothe him during the first six weeks.

حالا ممکن است بخواهید سعی کنید به کودک خود کمک کنید تا شب‌ها بهتر بخوابد. سهولت انجام این کار به این بستگی دارد که آیا کودک شما در حال حاضر به خوبی استراحت کرده است یا بیش از حد خسته است. و این بستگی به این دارد که آیا او نق نق/گریه معمولی یا نق نق/قولنج شدید داشته است و آیا شما توانسته‌اید یا نتوانسته‌اید در شش هفته اول او را با موفقیت آرام کنید.

Alternatively, you might have no need or desire to try any of these three sleep training strategies. Your baby might be sleeping well at night, and there is no reason to rock the boat. Or, you are enjoying the family bed and do not wish to change or allow your baby to cry. This is fine for now, but after four months of age, you probably will want to consider some changes in sleep routines to accommodate your baby’s need for an earlier bedtime. These changes do not necessarily mean that your baby will cry.

از طرف دیگر، ممکن است نیازی یا تمایلی به امتحان کردن هیچ یک از این سه استراتژی آموزش خواب نداشته باشید. ممکن است کودک شما شب‌ها خوب بخوابد و دلیلی برای تغییر شرایط وجود نداشته باشد. یا اینکه از تخت خواب خانوادگی لذت می‌برید و نمی‌خواهید کودکتان گریه کند یا آن را تغییر دهید. این فعلاً خوب است، اما پس از چهار ماهگی، احتمالاً باید تغییراتی در روال خواب در نظر بگیرید تا نیاز کودکتان به خواب زودتر را برآورده کنید. این تغییرات لزوماً به این معنی نیست که کودک شما گریه خواهد کرد.

Always consider both your child’s ability to self-soothe and your resources for prolonged daytime and nighttime soothing. Do what works best for you and your baby.

همیشه هم توانایی کودکتان در آرام کردن خودش و هم منابع خود برای آرام کردن طولانی مدت در طول روز و شب را در نظر بگیرید. کاری را انجام دهید که برای شما و کودکتان بهتر است.

FOUR SLEEP-TRAINING STRATEGIES: WHEN TO TRY

· At six to eight weeks of age if you have to return to work and/or you are totally exhausted and unable to function. May work well for common fussiness/ crying babies, especially if they appear to have an easy temperament.

· At eight to sixteen weeks of age to help your baby sleep better at night for babies with common fussiness/ crying. Success may be quick and easy.

· After sixteen weeks of age to help your baby sleep better at night for babies who had extreme fussiness/ crying. Success may be slow and difficult.

چهار استراتژی آموزش خواب: چه زمانی باید امتحان کنید

• در سن شش تا هشت هفتگی اگر مجبور به بازگشت به محل کار هستید و/یا کاملاً خسته هستید و قادر به انجام کار نیستید. ممکن است برای نوزادانی که به طور معمول بی‌قرار/گریه می‌کنند، به خوبی کار کند، به خصوص اگر به نظر می‌رسد خلق و خوی آرامی دارند.

• در سن هشت تا شانزده هفتگی برای کمک به خواب بهتر نوزاد در شب برای نوزادانی که بی‌قرار/گریه زیادی دارند. موفقیت ممکن است سریع و آسان باشد.

• پس از شانزده هفتگی برای کمک به خواب بهتر نوزاد در شب برای نوزادانی که بی‌قرار/گریه زیادی داشته‌اند. موفقیت ممکن است کند و دشوار باشد.

1. “Let Cry,” Ignoring, Extinction

Not responding to your child at night is most difficult for parents. It is also not always clear if your baby is or is not hungry. Between six to eight weeks and four months, babies might be hungry and need to be bottle-fed two or three times a night, but after four months, only once or twice, and after nine months, not at all. The idea is to respond if you think your child is hungry but not at other times. This determination may be harder for a mother who is breast-feeding because of uncertainty regarding her breast milk supply. Fathers should give a bottle of expressed breast milk or formula to help clarify whether the baby is hungry or not.

۱. «بگذار گریه کند»، نادیده گرفتن، خاموشی

پاسخ ندادن به فرزندتان در شب برای والدین بسیار دشوار است. همچنین همیشه مشخص نیست که آیا نوزاد شما گرسنه است یا نه. بین شش تا هشت هفتگی و چهار ماهگی، نوزادان ممکن است گرسنه باشند و نیاز داشته باشند که دو یا سه بار در شب با شیشه شیر تغذیه شوند، اما پس از چهار ماهگی، فقط یک یا دو بار و پس از نه ماهگی، اصلاً نیازی به این کار نیست. ایده این است که اگر فکر می‌کنید فرزندتان گرسنه است اما در مواقع دیگر گرسنه نیست، به او پاسخ دهید. این تشخیص ممکن است برای مادری که شیر مادر می‌دهد به دلیل عدم اطمینان در مورد میزان شیر مادر، دشوارتر باشد. پدران باید یک شیشه شیر دوشیده شده یا شیر خشک به او بدهند تا مشخص شود که آیا نوزاد گرسنه است یا خیر.

In addition, there is almost always a temporary increase in crying at night when parents do this. While appearing harsh, it is my impression that the total amount of crying with “Extinction” is less than with “Graduated Extinction” because success occurs faster. Research comparing these two methods showed that parents using “Extinction” reported less stress in parenting. This supports my observation that parents are more willing to employ “Extinction” again following changes of sleep routines such as holiday trips, special events such as birthdays, or illnesses. In contrast, because “Graduated Extinction” often takes longer, parents are less willing to repeat the procedure when changes of sleep routines cause the child to become overtired. Another observation is that for older babies or children where there is less uncertainty regarding hunger at night, “Extinction” is simpler to execute and parents can therefore be more consistent. In contrast, “Graduated Extinction” requires a detailed plan of action to be modified gradually but consistently over several days or longer.

Here is one mother’s account.

علاوه بر این، تقریباً همیشه وقتی والدین این کار را انجام می‌دهند، افزایش موقت گریه در شب وجود دارد. اگرچه به نظر خشن می‌آید، اما برداشت من این است که میزان کل گریه با «خاموشی» کمتر از «خاموشی تدریجی» است زیرا موفقیت سریع‌تر اتفاق می‌افتد. تحقیقات مقایسه‌ای این دو روش نشان داد که والدینی که از «خاموشی» استفاده می‌کنند، استرس کمتری در فرزندپروری گزارش کرده‌اند. این مشاهدات من را تأیید می‌کند که والدین پس از تغییر در روال خواب مانند سفرهای تعطیلات، رویدادهای ویژه مانند تولد یا بیماری، تمایل بیشتری به استفاده مجدد از «خاموشی» دارند. در مقابل، از آنجا که «خاموشی تدریجی» اغلب بیشتر طول می‌کشد، والدین وقتی تغییرات در روال خواب باعث خستگی بیش از حد کودک می‌شود، کمتر مایل به تکرار این روش هستند. مشاهده دیگر این است که برای نوزادان یا کودکان بزرگتر که در مورد گرسنگی در شب عدم اطمینان کمتری وجود دارد، «خاموشی» ساده‌تر است و بنابراین والدین می‌توانند سازگارتر باشند. در مقابل، «خاموشی تدریجی» نیاز به یک برنامه عملی دقیق دارد که باید به تدریج اما به طور مداوم در طول چند روز یا بیشتر اصلاح شود.

در اینجا روایت یک مادر آمده است.

ARES

We brought Ares home from the hospital with only a ballpark notion of what it would it be like to care for a baby. As far as I knew, Ares would sleep when he needed to sleep. As the months progressed, I went to him whenever he cried and changed him and nursed him on demand. At night he woke often and slept in bed with me most of the time. Whenever Ares cried I would sort of panic. I seriously would have done anything to soothe him. All my adrenaline turned on and my heart raced. People would ask me if I had him on a sleeping or nursing schedule, and I didn’t know what to say. He nursed on what seemed like a constant basis, and he hardly slept. I snuck two-minute showers listening to him cry, feeling guilty the whole time. When I asked people about babies and their sleeping habits, they would say vague things like “Babies sleep when they need to sleep, no less and no more” and “Every baby is different, like a snowflake. Some just need less sleep than others.” I found this less than helpful. I kept waiting for Ares to “sleep through the night,” but it never happened. At night he was up seven or eight times. During the day he didn’t sleep much, just little short naps. Sometimes, when I nursed him to sleep and put him down for a nap, he would wake up and cry right when I put him down. I started holding him while he slept.

آرس

ما آرس را از بیمارستان به خانه آوردیم، در حالی که تصوری کلی از مراقبت از یک نوزاد داشتیم. تا جایی که می‌دانستم، آرس هر وقت نیاز به خواب داشت، می‌خوابید. با گذشت ماه‌ها، هر وقت گریه می‌کرد، پیشش می‌رفتم و پوشکش را عوض می‌کردم و به او شیر می‌دادم. شب‌ها اغلب بیدار می‌شد و بیشتر اوقات کنار من در تخت می‌خوابید. هر وقت آرس گریه می‌کرد، وحشت می‌کردم. واقعاً حاضر بودم هر کاری برای آرام کردنش انجام دهم. تمام آدرنالین خونم بالا می‌رفت و قلبم تند تند می‌زد. مردم از من می‌پرسیدند که آیا برنامه خواب یا شیردهی برایش دارم یا نه، و من نمی‌دانستم چه بگویم. او به طور مداوم شیر می‌خورد و به ندرت می‌خوابید. من دو دقیقه دوش می‌گرفتم و به گریه‌هایش گوش می‌دادم، در حالی که تمام مدت احساس گناه می‌کردم. وقتی از مردم در مورد نوزادان و عادات خوابشان می‌پرسیدم، چیزهای مبهمی می‌گفتند، مانند «نوزادان هر وقت نیاز به خواب داشته باشند، می‌خوابند، نه کمتر و نه بیشتر» و «هر نوزادی متفاوت است، مثل یک دانه برف. بعضی‌ها فقط به خواب کمتری نسبت به بقیه نیاز دارند.» این حرف‌ها برایم مفید نبود. منتظر بودم که آرس «تمام شب را بخوابد»، اما هیچ‌وقت این اتفاق نمی‌افتاد. شب‌ها هفت یا هشت بار بیدار می‌شد. در طول روز زیاد نمی‌خوابید، فقط چرت‌های کوتاه و کوتاه می‌زد. گاهی اوقات، وقتی به او شیر می‌دادم تا بخوابد و او را برای چرت زدن می‌گذاشتم، درست همان موقع که او را می‌گذاشتم، بیدار می‌شد و گریه می‌کرد. وقتی خواب بود، شروع به بغل کردنش کردم.

I read that you should always take your baby everywhere and “wear” your baby like the Native Americans did. I carried him around in a Bjorn baby carrier on walks and to do errands. By the time he was ten months old, his nighttime routine was established. I would nurse him to sleep at 8:00 P.M., put him in his crib, and he would wake up at 10:00 P.M. and cry. I would change him and nurse him back to sleep, and carefully, oh so carefully, put him back in his crib, and repeat this process all night every two or so hours. Sometimes he would wake up when I put him back in bed and I would have to start all over again. As the night progressed, and he became more and more exhausted, he was more likely to wake up when I put him down, and it took longer to soothe him back to sleep. By 6:00 A.M. he was up for the day, napping occasionally and only briefly. Sometimes I couldn’t even put him down long enough to eat dinner. I held him while I ate. One night I went to him when he cried and nursing did not soothe him. He could not stop crying no matter what I did. I realized at that moment that he didn’t need me so much as he needed to sleep. We were all exhausted.

جایی خواندم که باید همیشه نوزادتان را همه جا ببرید و مثل بومیان آمریکا او را «بپوشید». من او را در یک کریر نوزاد بیورن برای پیاده‌روی و انجام کارها حمل می‌کردم. وقتی ده ماهه شد، برنامه شبانه‌اش مشخص شد. ساعت ۸ شب به او شیر می‌دادم تا بخوابد، او را در گهواره‌اش می‌گذاشتم و ساعت ۱۰ شب بیدار می‌شد و گریه می‌کرد. پوشکش را عوض می‌کردم و دوباره به او شیر می‌دادم تا بخوابد و با دقت، خیلی دقیق، او را دوباره در گهواره‌اش می‌گذاشتم و این روند را هر دو ساعت یا بیشتر تکرار می‌کردم. گاهی اوقات وقتی او را دوباره در رختخواب می‌گذاشتم، بیدار می‌شد و مجبور می‌شدم همه چیز را از اول شروع کنم. با گذشت شب و خستگی بیشتر و بیشتر، وقتی او را می‌گذاشتم، احتمال بیدار شدنش بیشتر می‌شد و آرام کردنش برای دوباره خوابیدن بیشتر طول می‌کشید. ساعت ۶ صبح، او برای روز بیدار بود و گاهی اوقات و فقط برای مدت کوتاهی چرت می‌زد. گاهی اوقات حتی نمی‌توانستم او را به اندازه کافی برای خوردن شام زمین بگذارم. وقتی غذا می‌خوردم، او را در آغوش می‌گرفتم. یک شب که گریه می‌کرد و شیر دادن آرام‌اش نمی‌کرد، به سراغش رفتم. هر کاری می‌کردم، گریه‌اش بند نمی‌آمد. در آن لحظه فهمیدم که آنقدر که به خواب نیاز دارد، به من نیاز ندارد. همه ما خسته بودیم.

We had heard about “crying it out” before, and I thought it sounded cruel. But my husband wanted to do it, and it was clear that we had to change our methods, because although I was perfectly willing to deprive myself of sleep on his behalf, Ares was clearly suffering from sleep deprivation. Ares had all the symptoms of an overtired child. He was easily startled, and cried uncontrollably at sudden or loud noises. He was unable to go to sleep on his own, and unable to stay asleep once he did. The book explained that in going to Ares every time he cried at night, I was stimulating him and keeping him awake, not soothing him and reassuring him as I had thought. All that stuff I had read about “nighttime parenting” and “attachment parenting” was not only not helping, it was hurting Ares. We decided to try Dr. Weissbluth’s “Extinction” method.

قبلاً در مورد «گریه کردن» شنیده بودیم و فکر می‌کردم بی‌رحمانه به نظر می‌رسد. اما شوهرم می‌خواست این کار را انجام دهد و مشخص بود که باید روش‌هایمان را تغییر دهیم، زیرا اگرچه من کاملاً حاضر بودم به جای او خودم را از خواب محروم کنم، اما آرس به وضوح از کمبود خواب رنج می‌برد. آرس تمام علائم یک کودک بیش از حد خسته را داشت. او به راحتی از جا می‌پرید و با صداهای ناگهانی یا بلند، بی‌اختیار گریه می‌کرد. او نمی‌توانست خودش به خواب برود و وقتی هم که خوابش می‌برد، نمی‌توانست در خواب بماند. کتاب توضیح می‌داد که با رفتن به سراغ آرس هر بار که شب‌ها گریه می‌کرد، من او را تحریک می‌کردم و بیدار نگه می‌داشتم، نه اینکه او را آرام کنم و به او اطمینان خاطر بدهم، همانطور که فکر می‌کردم. تمام مطالبی که در مورد «فرزندپروری شبانه» و «فرزندپروری دلبستگی» خوانده بودم، نه تنها کمکی نمی‌کرد، بلکه به آرس آسیب می‌رساند. ما تصمیم گرفتیم روش «خاموشی» دکتر وایسبلوث را امتحان کنیم.

The first night I put Ares to bed at 8:00 P.M. as usual, but when ten o’clock came and he cried, I didn’t go to him. It was one of the hardest things I have ever done, but I wanted to give it a try for his sake. He cried for forty-five minutes. I thought I would die. My nervous system went haywire. I cried, my whole body got hot, I was shaking and sweating and my heart pounded. He’s going to think I abandoned him, I thought. He will never trust me again. But once he stopped crying he slept all night long. Ares had never slept for more than four hours in a row. I thought for sure he had died. But he woke up the next morning happy and rested and then fell back to sleep a couple of hours later on his play rug, another first. Ares had never in his life fallen asleep without nursing. From then on we were convinced that Dr. Weissbluth knew what he was talking about. We worked to make sure Ares got the sleep he needed. At night we developed a sleep ritual of bathtime, reading to him and nursing him at 6:00 P.M., and putting him down sleepy but awake. He took two naps a day, following a slightly abbreviated sleep ritual, and slept for two hours in the morning and one hour in the early afternoon. For some reason he didn’t cry at nap time, he just went quietly to sleep. At night, however, for several weeks he still cried for forty-five minutes when I put him down. This was extremely difficult, even painful. But once he fell asleep he stayed asleep for twelve hours, which was incredible to me, and he was so much happier during the day that we stuck with it. In the daytime, he was so much calmer; he even seemed sleepier for the first few weeks. He almost never cried anymore, and his attention span was longer. Eventually, Ares went to sleep without crying, and he still sleeps every night all night long, for at least twelve hours a night.

شب اول، طبق معمول، ساعت ۸ شب آرس را خواباندم، اما وقتی ساعت ده شد و گریه کرد، پیشش نرفتم. این یکی از سخت‌ترین کارهایی بود که تا به حال انجام داده‌ام، اما می‌خواستم به خاطر او امتحانش کنم. او چهل و پنج دقیقه گریه کرد. فکر کردم می‌میرم. سیستم عصبی‌ام از کار افتاد. گریه کردم، تمام بدنم داغ شد، می‌لرزیدم و عرق می‌کردم و قلبم به تپش می‌افتاد. با خودم فکر کردم که او فکر خواهد کرد که من او را رها کرده‌ام. او دیگر هرگز به من اعتماد نخواهد کرد. اما به محض اینکه گریه کردنش تمام شد، تمام شب را خوابید. آرس هرگز بیش از چهار ساعت پشت سر هم نخوابیده بود. مطمئن بودم که مرده است. اما صبح روز بعد خوشحال و آرام از خواب بیدار شد و چند ساعت بعد دوباره روی فرش بازی‌اش به خواب رفت، که این اولین بار بود. آرس در زندگی‌اش هرگز بدون شیر خوردن به خواب نرفته بود. از آن به بعد ما متقاعد شدیم که دکتر وایسبلوث می‌داند در مورد چه چیزی صحبت می‌کند. ما تلاش کردیم تا مطمئن شویم که آرس خواب مورد نیازش را دریافت می‌کند. شب‌ها یک برنامه خواب برای حمام کردن برایش ترتیب می‌دادیم، برایش کتاب می‌خواندیم و ساعت ۶ بعد از ظهر به او شیر می‌دادیم و او را خواب‌آلود اما بیدار روی زمین می‌گذاشتیم. او روزی دو بار چرت می‌زد، طبق یک برنامه خواب کمی کوتاه‌تر، و دو ساعت صبح و یک ساعت اوایل بعد از ظهر می‌خوابید. به دلایلی موقع چرت زدن گریه نمی‌کرد، فقط آرام به خواب می‌رفت. با این حال، شب‌ها برای چند هفته وقتی او را زمین می‌گذاشتم، چهل و پنج دقیقه گریه می‌کرد. این کار بسیار سخت و حتی دردناک بود. اما وقتی به خواب می‌رفت، دوازده ساعت می‌خوابید که برای من باورنکردنی بود، و در طول روز آنقدر شادتر بود که به آن پایبند ماندیم. در طول روز، او بسیار آرام‌تر بود؛ حتی در چند هفته اول خواب‌آلودتر به نظر می‌رسید. تقریباً دیگر گریه نمی‌کرد و دامنه توجهش طولانی‌تر شده بود. در نهایت، آرس بدون گریه به خواب رفت و هنوز هم هر شب، حداقل دوازده ساعت در شب، می‌خوابد.

2. Controlled Crying, Partial Ignoring,

Graduated Extinction

This is a variation of “Extinction.” One method is to leave your baby for about five minutes, then return and soothe him back to the sleepy state or put him down after soothing. If loud crying recurs, leave your baby for ten minutes and then repeat the soothing process. If loud crying again starts, leave your baby for fifteen minutes before repeating the soothing process. This sequence repeats with an additional five minutes of ignoring his crying until he falls asleep during one of the crying spells or does not cry after your soothing effort.

۲. گریه کنترل‌شده، نادیده گرفتن نسبی،

خاموشی تدریجی

این نوعی از «خاموشی» است. یک روش این است که کودک خود را حدود پنج دقیقه رها کنید، سپس برگردید و او را به حالت خواب‌آلود برگردانید یا پس از آرام کردن، او را زمین بگذارید. اگر گریه بلند دوباره شروع شد، کودک خود را به مدت ده دقیقه رها کنید و سپس فرآیند آرام کردن را تکرار کنید. اگر دوباره گریه بلند شروع شد، قبل از تکرار فرآیند آرام کردن، کودک خود را به مدت پانزده دقیقه رها کنید. این توالی با پنج دقیقه اضافی نادیده گرفتن گریه او تکرار می‌شود تا زمانی که در یکی از دوره‌های گریه به خواب برود یا پس از تلاش آرام کردن شما گریه نکند.

Another method is to also increase the time of ignoring before checking on your baby, but increase the time by about five minutes every two days. Research has shown this method to work well over a period of four to nine nights. Again, your success depends on your child’s tendency to fuss or cry, how well rested or overtired he is, and how consistent you are.

روش دیگر این است که قبل از بررسی نوزاد، زمان نادیده گرفتن را نیز افزایش دهید، اما این زمان را هر دو روز حدود پنج دقیقه افزایش دهید. تحقیقات نشان داده است که این روش در یک دوره چهار تا نه شب به خوبی کار می‌کند. باز هم، موفقیت شما به تمایل فرزندتان به بی‌قراری یا گریه، میزان استراحت یا خستگی بیش از حد او و میزان مداومت شما بستگی دارد.

This method appears less harsh than “Extinction” and works well for many children. It is my impression that for extremely fussy/colicky babies, by four months of age, parents are worn down from sleep deprivation and the child is way overtired. In this situation trying “Graduated Extinction” often fails because the child’s crying outlasts the parents resolve to be consistent and “Extinction” produces results sooner.

این روش نسبت به روش «خاموش کردن» کمتر خشن به نظر می‌رسد و برای بسیاری از کودکان به خوبی کار می‌کند. به نظر من، برای نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک، تا چهار ماهگی، والدین از کمبود خواب خسته می‌شوند و کودک بسیار خسته است. در این شرایط، تلاش برای «خاموش کردن تدریجی» اغلب با شکست مواجه می‌شود زیرا گریه کودک بیشتر از تصمیم والدین برای مداومت ادامه می‌یابد و «خاموش کردن» زودتر نتیجه می‌دهد.

3. Check and Console

Responding to your child at night is least difficult for parents. You quietly enter whenever your baby cries to see that she is all right and gently soothe her in darkness but you try to not pick her up. Instead, you rub her tummy, stroke her hair, or gently rock the crib. You do the least amount of rocking, singing, and if necessary, nursing to soothe her back to a calm, sleepy state. This method appeals to those who practice attachment parenting because they believe that it provides emotional security, that their cries will not go unanswered so they can learn to trust their mothers, and they will not feel abandoned. However, there is no evidence that babies are harmed when they are allowed to cry. Furthermore, this method could teach some babies to cry more frequently and longer in order to receive more soothing. In addition, it is very hard to only partially soothe a crying baby at night. On the other hand, if your baby is well rested and did not have extreme fussiness/colic, this method might work well.

۳. بررسی و دلداری

پاسخ دادن به فرزندتان در شب برای والدین کمترین سختی را دارد. شما هر زمان که کودکتان گریه می‌کند، بی‌سروصدا وارد می‌شوید تا ببینید حالش خوب است و به آرامی او را در تاریکی آرام می‌کنید، اما سعی می‌کنید او را بلند نکنید. در عوض، شکمش را می‌مالید، موهایش را نوازش می‌کنید یا گهواره را به آرامی تکان می‌دهید. شما کمترین میزان تکان دادن، آواز خواندن و در صورت لزوم، شیر دادن را برای آرام کردن او به حالت آرام و خواب‌آلود انجام می‌دهید. این روش برای کسانی که فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی را تمرین می‌کنند، جذاب است زیرا معتقدند که امنیت عاطفی را فراهم می‌کند، گریه‌هایشان بی‌پاسخ نمی‌ماند، بنابراین می‌توانند یاد بگیرند که به مادرانشان اعتماد کنند و احساس رها شدن نخواهند کرد. با این حال، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد نوزادان وقتی اجازه گریه کردن دارند، آسیب می‌بینند. علاوه بر این، این روش می‌تواند به برخی از نوزادان بیاموزد که بیشتر و طولانی‌تر گریه کنند تا آرامش بیشتری دریافت کنند. علاوه بر این، آرام کردن نوزادی که در شب گریه می‌کند، فقط تا حدی دشوار است. از سوی دیگر، اگر کودک شما به خوبی استراحت کرده و بهانه‌گیری/قولنج شدید نداشته باشد، این روش ممکن است به خوبی کار کند.

REMEMBER

Different children require different approaches.

به یاد داشته باشید

کودکان مختلف به رویکردهای متفاوتی نیاز دارند.

4. Scheduled Awakenings

See page 298 in Chapter 6 for a discussion of this method.

۴. بیدار کردن‌های برنامه‌ریزی‌شده

برای بحث در مورد این روش، به صفحه ۲۹۸ در فصل ۶ مراجعه کنید.

Here is an account from one mother who needed to get her child’s sleep on a firmer schedule before she went back to work. Trying her methods with a more irregular, extremely fussy/colicky child probably wouldn’t have worked at this early age. But an easy, regular, common fussy baby often responds quickly to sleep-training strategies at around six weeks.

در اینجا روایتی از مادری آمده است که قبل از بازگشت به محل کار، نیاز داشت خواب فرزندش را طبق برنامه‌ی منظم‌تری تنظیم کند. احتمالاً امتحان کردن روش‌های او با کودکی نامنظم‌تر، بسیار بهانه‌گیر/کولیک‌دار در این سن پایین جواب نمی‌داد. اما یک نوزاد بهانه‌گیر، منظم و معمولی، اغلب در حدود شش هفتگی به سرعت به استراتژی‌های آموزش خواب پاسخ می‌دهد.

In this story, the mother incorrectly equated sleep training with letting her baby cry.

در این داستان، مادر به اشتباه آموزش خواب را با اجازه دادن به گریه کردن نوزادش برابر می‌دانست.

“MY MATERNITY LEAVE WOULD SOON BE OVER”

When Ron and I interviewed and selected our pediatrician before David was born, we left his office comfortable with the care we felt our child would receive. Although we knew the doctor had a special interest in sleep disorders, we never dreamed we would be faced with a baby whose internal clock thought day was night and night was day.

«مرخصی زایمان من به زودی تمام می‌شود»

وقتی من و ران قبل از تولد دیوید با پزشک اطفال خود مصاحبه و او را انتخاب کردیم، با خیالی آسوده از مطب او خارج شدیم و احساس کردیم فرزندمان از مراقبتی که دریافت خواهد کرد، بهره‌مند خواهد شد. اگرچه می‌دانستیم که پزشک علاقه خاصی به اختلالات خواب دارد، اما هرگز تصور نمی‌کردیم با نوزادی روبرو شویم که ساعت داخلی بدنش فکر می‌کند روز، شب و شب، روز است.

Oh, it didn’t happen right away. In fact, the first few weeks were spent nursing and changing diapers in between David’s naps. Looking back at those first weeks, Dr. Weissbluth must have really chuckled at some of the questions I asked him.

اوه، این اتفاق بلافاصله نیفتاد. در واقع، چند هفته اول بین چرت‌های دیوید، صرف شیر دادن و تعویض پوشک می‌شد. با نگاهی به آن هفته‌های اول، دکتر وایسبلوث حتماً از برخی از سوالاتی که از او پرسیدم، واقعاً خندیده است.

At the same time, I was beginning to relax and feel, yes, everything is going along normally, David became more alert; Ron and I knew it was a great step in his development. We looked forward to his periods of wakefulness as a time to interact with him. But a pattern began to develop: David didn’t want to go to bed at night.

در همان زمان، من شروع به آرام شدن کردم و احساس کردم، بله، همه چیز به طور عادی پیش می‌رود، دیوید هوشیارتر شد؛ من و ران می‌دانستیم که این یک گام بزرگ در رشد اوست. ما مشتاقانه منتظر دوره‌های بیداری او به عنوان زمانی برای تعامل با او بودیم. اما الگویی شروع به شکل‌گیری کرد: دیوید نمی‌خواست شب‌ها به رختخواب برود.

The doctor listened to what we were going through and assured us that, first of all, this was normal for some babies. David was really too young to go through sleep training at six weeks. So Ron and I resigned ourselves to some more of the same.

دکتر به آنچه که ما تجربه می‌کردیم گوش داد و به ما اطمینان داد که اول از همه، این برای بعضی از نوزادان طبیعی است. دیوید واقعاً خیلی کوچک بود که در شش هفتگی آموزش خواب ببیند. بنابراین من و ران خودمان را به انجام برخی از این آموزش‌ها سپردیم.

When David was two months old I began to panic. My maternity leave would soon be over. I could barely stand up most of the time, I was so tired. I also wanted to continue to nurse David whenever I was home. I knew we had to do something before I went back to work. So we called Dr. Weissbluth and made an appointment to see him.

وقتی دیوید دو ماهه شد، وحشت کردم. مرخصی زایمانم به زودی تمام می‌شد. بیشتر اوقات به سختی می‌توانستم بایستم، خیلی خسته بودم. همچنین می‌خواستم هر وقت خانه هستم به شیر دادن به دیوید ادامه دهم. می‌دانستم که قبل از بازگشت به کار باید کاری انجام دهیم. بنابراین با دکتر وایسبلوث تماس گرفتیم و برای دیدن او وقت ملاقات گرفتیم.

First, the doctor checked David’s physical condition. He was in perfect health. Then we talked. Dr. Weissbluth explained that we would have to make some changes in the way we handled David’s sleep periods. David was to have a quiet, darkened room when sleeping. No more night-light, music, et cetera. Naps should last at least forty-five minutes to an hour. If David got up sooner, we were to leave him there until he got the rest he needed. Instead of letting David stay up late, we were to put him to bed between 7:00 and 9:00 P.M. NO rides in cars, strollers, or swings, where sleep occurred for a short time.

ابتدا، پزشک وضعیت جسمی دیوید را بررسی کرد. او در سلامت کامل بود. سپس صحبت کردیم. دکتر وایسبلوث توضیح داد که باید در نحوه مدیریت دوره‌های خواب دیوید تغییراتی ایجاد کنیم. قرار بود دیوید هنگام خواب در اتاقی آرام و تاریک بخوابد. دیگر از نور شب، موسیقی و غیره خبری نبود. چرت زدن باید حداقل چهل و پنج دقیقه تا یک ساعت طول بکشد. اگر دیوید زودتر بیدار می‌شد، باید او را همانجا می‌گذاشتیم تا استراحت لازم را داشته باشد. به جای اینکه بگذاریم دیوید تا دیروقت بیدار بماند، قرار بود او را بین ساعت ۷ تا ۹ شب بخوابانیم. سوار ماشین، کالسکه یا تاب نشوید، چون در این صورت برای مدت کوتاهی می‌خوابید.

We decided to start that next Monday, since Sunday was Mother’s Day. I nursed David at 9:00 P.M., and by 9:30 he was asleep in my arms. I tiptoed him into bed and crept back to the living room and turned on the intercom. It was quiet until 9:45, when I heard David sucking his fingers. I thought, Okay, he’ll get back to sleep soon, but by 10:00 the crying began. David cried until 12:30—two and a half hours. For every cry I heard I shared his frustration, anger, and seeming pain. And I was angry—at David, the doctor, Ron, and myself. Finally, David fell asleep, and he slept until 6:45 the next morning, when I woke him to nurse.

تصمیم گرفتیم از دوشنبه‌ی آینده شروع کنیم، چون یکشنبه روز مادر بود. ساعت ۹ شب به دیوید شیر دادم و ساعت ۹:۳۰ در آغوشم خوابش برد. روی نوک پا او را به رختخواب بردم و یواشکی به اتاق نشیمن برگشتم و آیفون را روشن کردم. تا ساعت ۹:۴۵ ساکت بود که صدای مکیدن انگشتان دیوید را شنیدم. فکر کردم، باشه، به زودی دوباره می‌خوابد، اما تا ساعت ۱۰:۰۰ گریه شروع شد. دیوید تا ساعت ۱۲:۳۰ – دو ساعت و نیم – گریه کرد. با هر گریه‌ای که می‌شنیدم، ناامیدی، خشم و درد ظاهری‌اش را با او در میان می‌گذاشتم. و من از دیوید، دکتر، ران و خودم عصبانی بودم. بالاخره دیوید خوابش برد و تا ساعت ۶:۴۵ صبح روز بعد، وقتی او را برای شیر دادن بیدار کردم، خوابید.

The morning wake-up was planned and agreed to with Dr. Weissbluth. The idea was to get David to wake before I left for work so that I could nurse him. David seemed fine. I was exhausted.

بیدار شدن صبحگاهی برنامه‌ریزی و با دکتر وایسبلوث توافق شد. ایده این بود که دیوید را قبل از رفتن به سر کار بیدار کنم تا بتوانم به او شیر بدهم. دیوید حالش خوب به نظر می‌رسید. من خسته بودم.

Tuesday I let David wake himself up. That day he took naps ranging between two and three and a half hours, but his schedule was rather loose. At 8:30 that night, when he woke up, I fed, bathed, and played with him until he had one last nursing and I put him to bed, although he was not asleep, at 10:50. This time he cried from 10:50 until 11:15. Only twenty-five minutes? Could it be this easy? I was very encouraged. Weeks of David’s inability to get to sleep at night seemed to be at an end. Even Dr. Weissbluth seemed surprised at David’s progress. Once again he slept through the night.

سه‌شنبه گذاشتم دیوید خودش بیدار شود. آن روز بین دو تا سه ساعت و نیم چرت زد، اما برنامه‌اش خیلی نامنظم بود. ساعت ۸:۳۰ آن شب، وقتی بیدار شد، به او غذا دادم، حمامش کردم و با او بازی کردم تا اینکه آخرین شیر را خورد و ساعت ۱۰:۵۰ او را خواباندم، هرچند خواب نبود. این بار از ساعت ۱۰:۵۰ تا ۱۱:۱۵ گریه کرد. فقط بیست و پنج دقیقه؟ مگر می‌شود اینقدر آسان باشد؟ خیلی دلگرم شدم. به نظر می‌رسید هفته‌ها ناتوانی دیوید در خوابیدن در شب به پایان رسیده است. حتی دکتر وایسبلوث هم از پیشرفت دیوید متعجب به نظر می‌رسید. دوباره تمام شب را خوابید.

Although we were still unsuccessful at getting David to bed early, the periods of crying himself to sleep were getting shorter. On day three he cried for twenty-one minutes and then didn’t let out another peep until the next morning.

اگرچه ما هنوز در زود خوابیدن دیوید ناموفق بودیم، اما دوره‌های گریه کردن خودش برای خوابیدن کوتاه‌تر می‌شد. در روز سوم، او بیست و یک دقیقه گریه کرد و سپس تا صبح روز بعد دیگر صدایی از خودش درنیاورد.

Just when Ron and I began to let out our breaths, David put us back in our places. On day four David cried for nearly an hour and a half. My spirits dropped. Was this just a temporary setback or had the last three days been a fluke? When I called the doctor the next morning, he told me to continue the training. David would have some off days, he explained.

درست زمانی که من و ران شروع به نفس کشیدن کردیم، دیوید ما را سر جایمان برگرداند. در روز چهارم، دیوید تقریباً یک ساعت و نیم گریه کرد. روحیه‌ام خراب شد. آیا این فقط یک عقب‌ماندگی موقت بود یا سه روز گذشته یک اتفاق بود؟ وقتی صبح روز بعد با پزشک تماس گرفتم، به من گفت که به آموزش ادامه دهم. او توضیح داد که دیوید چند روز مرخصی خواهد داشت.

We found that if we responded to him quickly, assuming he wanted to nurse, he became irritable and difficult to feed. Those were the nights the crying seemed to go on forever.

ما متوجه شدیم که اگر سریع به او پاسخ دهیم، با فرض اینکه می‌خواهد شیر بخورد، تحریک‌پذیر می‌شود و شیر دادن به او دشوار می‌شود. این شب‌ها، شب‌هایی بود که به نظر می‌رسید گریه برای همیشه ادامه دارد.

We continued to check in with Dr. Weissbluth, but less frequently. At the end of our third week of sleep training, David, Ron, and I really had our acts together. Ron and I could tell when David was ready to call it a day, and we didn’t push him to stay up any later than he wanted.

ما همچنان با دکتر وایسبلوث در تماس بودیم، اما کمتر. در پایان هفته سوم آموزش خواب، من، دیوید و ران واقعاً با هم هماهنگ بودیم. من و ران می‌توانستیم تشخیص دهیم که دیوید چه زمانی آماده‌ی خداحافظی است، و ما او را مجبور نمی‌کردیم که بیشتر از آنچه می‌خواست بیدار بماند.

When Ron and I started sleep training, we kept a log of David’s wakings and sleeps. We still do—not because he’s still in training, but with my return to work and Ron’s busy schedule, we are better able to understand David’s moods and hunger patterns when the sitter lets us know what’s gone on during the day.

وقتی من و ران آموزش خواب را شروع کردیم، بیداری‌ها و خواب‌های دیوید را ثبت می‌کردیم. هنوز هم این کار را انجام می‌دهیم – نه به این دلیل که او هنوز در حال آموزش است، اما با بازگشت من به سر کار و برنامه شلوغ ران، وقتی پرستار به ما اطلاع می‌دهد که در طول روز چه اتفاقی افتاده است، بهتر می‌توانیم خلق و خو و الگوهای گرسنگی دیوید را درک کنیم.

Weeks Seven to Eight: Earlier Bedtimes and Longer Night Sleep Periods Develop

The major biological changes starting now are a tendency to go to sleep earlier at night and for longer periods of uninterrupted night sleep. Do not try to force an earlier bedtime on your child; rather, watch for drowsy signs developing earlier in the evening.

هفته‌های هفتم تا هشتم: زمان خواب زودتر و دوره‌های خواب شبانه طولانی‌تر ایجاد می‌شود

تغییرات بیولوژیکی عمده‌ای که از الان شروع می‌شوند، تمایل به خوابیدن زودتر در شب و دوره‌های طولانی‌تر خواب شبانه بدون وقفه است. سعی نکنید زمان خواب زودتر را به فرزندتان تحمیل کنید؛ بلکه مراقب علائم خواب‌آلودگی باشید که در اوایل عصر ایجاد می‌شوند.

As we have seen, every baby behaves differently during these first few weeks. Your own baby most likely will fall somewhere in between the common fussy or “easy” baby and the extremely fussy/colicky infant. And even if your baby has been “easy,” this may well be a period in which she “forgets” what she has learned.

همانطور که دیده‌ایم، هر نوزادی در این چند هفته اول رفتار متفاوتی دارد. نوزاد شما به احتمال زیاد جایی بین نوزاد معمولی بهانه‌گیر یا “آسان” و نوزاد بسیار بهانه‌گیر/کولیک‌دار قرار می‌گیرد. و حتی اگر نوزاد شما “آسان” بوده باشد، این ممکن است دوره‌ای باشد که در آن او آنچه را که آموخته است “فراموش” کند.

Common Fussy or “Easy” Baby

“Easy” babies are placid and easy to manage, quiet angels most nights. Sure, they may have a fussy period in the evening, but it’s not too long, intense, or hard to deal with. They appear to sleep well anywhere and anytime during the day and quite regularly at night. In fact, the early development of regular, long night sleep periods—starting well before the age of six weeks—is a characteristic feature of “easy” babies. These kids are very portable, and parents bask in their sunny dispositions.

نوزاد بی‌قرار یا «آسان» رایج

نوزادان «آسان» آرام و به راحتی قابل کنترل هستند، بیشتر شب‌ها فرشته‌های آرامی هستند. مطمئناً، ممکن است عصرها دوره بی‌قراری داشته باشند، اما خیلی طولانی، شدید یا سخت نیست که با آنها کنار بیاییم. به نظر می‌رسد که آنها در هر کجا و هر زمان در طول روز و به طور منظم در شب می‌خوابند. در واقع، رشد اولیه دوره‌های خواب منظم و طولانی شبانه – که خیلی قبل از شش هفتگی شروع می‌شود – از ویژگی‌های بارز نوزادان «آسان» است. این بچه‌ها بسیار قابل حمل هستند و والدین از خلق و خوی شاد آنها لذت می‌برند.

But shortly … dark clouds may gather. The baby starts to have some new grumbling or crabbiness that does not occur only in the evening. In fact, the quiet evenings might now be punctured by new, “painful” cries suggesting an illness. Or, it might now take longer to put the baby to sleep. What has happened to your sound sleeper?

اما به زودی … ابرهای تیره ممکن است جمع شوند. نوزاد شروع به غرغر یا بدخلقی جدیدی می‌کند که فقط در عصر اتفاق نمی‌افتد. در واقع، عصرهای آرام اکنون ممکن است با گریه‌های جدید و «دردناک» که نشان دهنده بیماری است، مختل شود. یا ممکن است اکنون خوابیدن نوزاد بیشتر طول بکشد. چه اتفاقی برای نوزاد خواب‌آلود شما افتاده است؟

HINT

Be careful, but… No set schedules. No rigid rules.

Irregularities of sleep schedules, nap deprivation, and too late a bedtime are the chief culprits. Now is the time to become ever more sensitive to your child’s need to sleep.

نکته

مراقب باشید، اما… هیچ برنامه‌ی از پیش تعیین‌شده‌ای وجود ندارد. هیچ قانون سفت و سختی وجود ندارد.

بی‌نظمی در برنامه‌های خواب، کمبود خواب و دیر خوابیدن از عوامل اصلی هستند. اکنون زمان آن رسیده است که نسبت به نیاز فرزندتان به خواب حساس‌تر شوید.

After about six weeks of age, the best strategy still is to try to synchronize your caretaking activities with your baby’s own rhythms. You should try to reestablish healthy sleep habits by removing the disruptive effects of external noises, lights, or vibrations. Although it may be inconvenient for you, try to have your baby back in her crib after no more than two hours of wakefulness. Consider this two-hour interval to be a rough guide to help organize the day into naps and wakeful activities.

بعد از حدود شش هفتگی، بهترین راهکار همچنان این است که سعی کنید فعالیت‌های مراقبتی خود را با ریتم‌های خود نوزاد هماهنگ کنید. باید سعی کنید با حذف اثرات مخرب صداهای خارجی، نور یا ارتعاشات، عادات خواب سالم را دوباره برقرار کنید. اگرچه ممکن است برای شما ناخوشایند باشد، اما سعی کنید نوزاد خود را پس از حداکثر دو ساعت بیداری به گهواره‌اش برگردانید. این فاصله‌ی دو ساعته را به عنوان یک راهنمای تقریبی برای کمک به سازماندهی روز به چرت زدن و فعالیت‌های بیداری در نظر بگیرید.

Q: How long can I keep my baby up ?

A: No more than two hours.

س: چه مدت می‌توانم نوزادم را بیدار نگه دارم؟

پاسخ: بیش از دو ساعت نیست.

Two hours of wakefulness is about the maximum that most babies can endure without becoming overtired. Sometimes a baby may need to go to sleep after being up for only one hour. Often this brief wakeful period of only one hour occurs early in the morning. Try to soothe him to sleep before he becomes overtired—before he becomes slightly crabby, seems irritable, pulls his hair, or bats at his ears. Expect this type of behavior to develop within two hours of waking up if he is not put to sleep when he first shows signs of being tired. Look for drowsy signs (see page 63). Please do not mistake this two-hour guide to mean that he should be up for two hours and then down for two hours. Rather, two hours is the time interval during which you should expect to put him to sleep.

دو ساعت بیداری تقریباً حداکثر زمانی است که اکثر نوزادان می‌توانند بدون خستگی بیش از حد تحمل کنند. گاهی اوقات ممکن است نوزاد پس از تنها یک ساعت بیدار بودن، نیاز به خوابیدن داشته باشد. اغلب این دوره بیداری کوتاه تنها یک ساعته در اوایل صبح اتفاق می‌افتد. سعی کنید قبل از اینکه بیش از حد خسته شود – قبل از اینکه کمی بدخلق شود، تحریک‌پذیر به نظر برسد، موهایش را بکشد یا به گوش‌هایش بکوبد – او را آرام کنید تا بخوابد. اگر هنگام بروز اولین علائم خستگی، او را نخوابانید، انتظار داشته باشید که این نوع رفتار ظرف دو ساعت پس از بیدار شدن ایجاد شود. به دنبال علائم خواب‌آلودگی باشید (به صفحه ۶۳ مراجعه کنید). لطفاً این راهنمای دو ساعته را با این اشتباه نگیرید که او باید دو ساعت بیدار باشد و سپس دو ساعت بخوابد. بلکه، دو ساعت فاصله زمانی است که باید انتظار داشته باشید او را بخوابانید.

When you have been out for a walk or running an errand with your baby, watch the clock and try to have her asleep within two hours after she wakes up. If upon returning home during this time interval you notice that she is becoming overtired, say to yourself, “I blew it this time; next time I’ll return home sooner.” By paying attention to clock time, you will discover how much wakefulness your baby can comfortably tolerate.

وقتی برای پیاده‌روی یا انجام کاری با کودکتان بیرون رفته‌اید، به ساعت نگاه کنید و سعی کنید ظرف دو ساعت پس از بیدار شدنش، او را بخوابانید. اگر هنگام بازگشت به خانه در این فاصله زمانی متوجه شدید که او بیش از حد خسته شده است، به خودتان بگویید: «این بار خراب کردم؛ دفعه بعد زودتر به خانه برمی‌گردم.» با توجه به زمان ساعت، متوجه خواهید شد که کودک شما چقدر می‌تواند به راحتی بیداری را تحمل کند.

Expect your overtired child to protest when she is put down to sleep. This is natural, because she prefers the pleasure of your soothing comfort to being in a dark, quiet, boring room.

انتظار داشته باشید که کودک بیش از حد خسته شما وقتی او را برای خواب می‌خوابانید، اعتراض کند. این طبیعی است، زیرا او لذت آرامش‌بخش شما را به بودن در یک اتاق تاریک، ساکت و کسل‌کننده ترجیح می‌دهد.

Keep in mind the distinction between a protest cry and a sad cry. You are leaving your baby alone to let her learn to soothe herself to sleep; you are not abandoning her.

تفاوت بین گریه اعتراضی و گریه غم‌انگیز را در نظر داشته باشید. شما کودک خود را تنها می‌گذارید تا یاد بگیرد که خودش را برای خوابیدن آرام کند؛ شما او را رها نمی‌کنید.

Q: How long should I let him cry?

A: Not at all if you want to lie down with him in your bed and soothe him to sleep, or start with five, ten, or twenty minutes. Try to decide whether your child is tired, basing your judgment on (1) his behavior; (2) the time of day, and (3) the interval of wakefulness—how long he has been up.

س: چقدر باید بگذارم گریه کند؟

پاسخ: اگر می‌خواهید کنارش در تختتان دراز بکشید و او را آرام کنید تا بخوابد، یا با پنج، ده یا بیست دقیقه شروع کنید، اصلاً این کار را نکنید. سعی کنید با توجه به (1) رفتار فرزندتان؛ (2) زمان روز و (3) فاصله زمانی بیداری – اینکه چه مدت بیدار بوده است – تصمیم بگیرید که آیا خسته است یا خیر.

When you have decided he is tired or overtired, put him down to sleep—even if he doesn’t want to sleep. Sometimes he’ll fall asleep and sometimes he won’t. When he doesn’t, pick him up and soothe and comfort him. You may try again after several minutes to allow him to go to sleep on his own, or you may decide not to try again for several days. But remember, if your baby cries hard for three minutes, quietly for three minutes, and then sleeps for an hour, he would have lost that good hour-long nap if you had not left him alone for six minutes.

وقتی تصمیم گرفتید که او خسته یا بیش از حد خسته است، او را زمین بگذارید تا بخوابد – حتی اگر نمی‌خواهد بخوابد. گاهی اوقات خوابش می‌برد و گاهی اوقات نمی‌خوابد. وقتی نمی‌خوابد، او را بردارید و آرام و دلداری‌اش دهید. می‌توانید بعد از چند دقیقه دوباره امتحان کنید تا اجازه دهید خودش بخوابد، یا می‌توانید تصمیم بگیرید که برای چند روز دیگر تلاش نکنید. اما به یاد داشته باشید، اگر کودک شما سه دقیقه سخت، سه دقیقه آرام گریه کند و سپس یک ساعت بخوابد، اگر او را شش دقیقه تنها نمی‌گذاشتید، آن چرت خوب یک ساعته را از دست می‌داد.

Remember that this baby was once a good sleeper, and is now fighting sleep for the pleasure of your company. At those times when he needs to sleep but wants to play, your playing with him is robbing him of sleep.

به یاد داشته باشید که این کودک زمانی خواب خوبی داشت و اکنون برای لذت بردن از همراهی شما با خواب می‌جنگد. در مواقعی که او نیاز به خواب دارد اما می‌خواهد بازی کند، بازی شما با او خوابش را می‌رباید.

Keep a log or diary as you go through these trials to see if any trend or improvement occurs. Here’s an account from Allyson’s mother, who helped her baby make a dramatic—and permanent—improvement in her sleep habits at this time.

هنگام انجام این آزمایش‌ها، یک دفترچه یادداشت یا یادداشت روزانه داشته باشید تا ببینید آیا روند یا بهبودی رخ می‌دهد یا خیر. در اینجا روایتی از مادر آلیسون آمده است که به فرزندش کمک کرد تا در این زمان بهبود چشمگیر – و دائمی – در عادات خواب خود ایجاد کند.

ALLYSON’S SLEEP DIARY

Day 56: Allyson woke up from an afternoon nap, and I thought she was ill—she was so calm! No jerky movements or agitated behavior, which I guess I’d assumed was just “normal” for her. About this time, though, she still cried a lot when not nursing, and she still had trouble falling asleep.

دفتر خاطرات خواب آلیسون

روز ۵۶: آلیسون از چرت عصرگاهی بیدار شد و من فکر کردم که او بیمار است – او خیلی آرام بود! هیچ حرکت تند و تیز یا رفتار آشفته‌ای نداشت، که فکر می‌کنم برای او “عادی” بود. با این حال، تقریباً در این زمان، او هنوز هم وقتی شیر نمی‌خورد زیاد گریه می‌کرد و هنوز در به خواب رفتن مشکل داشت.

Day 59: Let her fuss one hour—and she went to sleep for three and a quarter hours (5:45 to 9:00 P.M.).

روز ۵۹: بگذارید یک ساعت نق نق کند – و او سه ساعت و ربع خوابید (۵:۴۵ تا ۹:۰۰ شب).

Day 60: Allyson fussed all morning and wouldn’t sleep, but I kept her in her crib from 10:15 A.M. to noon, staying with her most of the time. Got her up to nurse at noon. That night she woke up at 2:30 A.M.—for the first time in several weeks. I nursed her until 3:00 and then put her down. She fussed off and on until 4:00, when she went to sleep.

روز ۶۰: آلیسون تمام صبح نق نق کرد و نخوابید، اما من او را از ساعت ۱۰:۱۵ صبح تا ظهر در گهواره‌اش نگه داشتم و بیشتر اوقات کنارش ماندم. ظهر او را برای شیر خوردن بیدار کردم. آن شب ساعت ۲:۳۰ بامداد بیدار شد – برای اولین بار در چند هفته. تا ساعت ۳ به او شیر دادم و سپس او را زمین گذاشتم. تا ساعت ۴ نق نق کرد و بعد از آن خوابید.

Day 63: Breakthrough! She went to sleep for forty-five minutes in the morning and took a really long nap in the afternoon (12:45 to 5:00). But she woke in the middle of the night again (3:20 A.M.). She went back to sleep at 4:30 and slept until 8:30. She was happy in her crib—no screaming as I changed her diaper, which was new behavior!

روز ۶۳: پیشرفت! او صبح چهل و پنج دقیقه خوابید و بعد از ظهر چرت بسیار طولانی زد (۱۲:۴۵ تا ۵:۰۰). اما دوباره نیمه شب بیدار شد (۳:۲۰ بامداد). او ساعت ۴:۳۰ دوباره به خواب رفت و تا ۸:۳۰ خوابید. او در گهواره‌اش خوشحال بود – وقتی پوشکش را عوض می‌کردم جیغ نمی‌زد، که این رفتار جدیدی بود!

Careful records show that up to Day 59, the total sleep duration per twenty-four hours was about six to twelve hours. After Day 63, the total sleep duration was longer—twelve to seventeen hours. The four-day training really helped the child sleep longer.

سوابق دقیق نشان می‌دهد که تا روز ۵۹، کل مدت خواب در هر بیست و چهار ساعت حدود شش تا دوازده ساعت بود. بعد از روز ۶۳، کل مدت خواب طولانی‌تر شد – دوازده تا هفده ساعت. آموزش چهار روزه واقعاً به کودک کمک کرد تا بیشتر بخوابد.

Day 64: Two wonderful things happened. First, Allyson took a morning nap (10:45 A.M. to 1:30 P.M.), and when I put her down for the night, with her eyes wide open, she did not fuss at all. I quickly left the room and heard nocrying. She slept from 8:35 P.M. to 5:05 A.M.

روز ۶۴: دو اتفاق فوق‌العاده افتاد. اول اینکه، آلیسون یک چرت صبحگاهی (۱۰:۴۵ صبح تا ۱:۳۰ بعد از ظهر) زد و وقتی او را برای شب گذاشتم، با چشمان کاملاً باز، اصلاً نق‌نق نکرد. سریع از اتاق بیرون رفتم و صدای گریه شنیدم. او از ساعت ۸:۳۵ شب تا ۵:۰۵ صبح خوابید.

Days 87-96: Allyson is just about perfect. If she starts to fuss, I know she is hungry, wet, or tired. If she’s tired, I simply put her in her crib and within two minutes she is asleep. It’s a miracle!

روزهای ۸۷-۹۶: آلیسون تقریباً بی‌نقص است. اگر شروع به نق‌نق کند، می‌فهمم که گرسنه، خیس یا خسته است. اگر خسته باشد، او را در گهواره‌اش می‌گذارم و ظرف دو دقیقه خوابش می‌برد. این یک معجزه است!

Sleep Log

The sleep log is a tool to help you see how your baby is sleeping—or not sleeping. A diary like Allyson’s, which lists the events of the day, is difficult to scan visually; you want to see the forest, not the trees. Here’s how to make a sleep log. Each twenty-four-hour day is shown as a separate bar on a graph with the horizontal axis as the day of the week and the vertical axis the time of day. So what you see is a series of bar graphs. Each bar is color-coded for sleep times and wake times. Other times such as crying times, feedings, periods in crib awake, periods in crib asleep, or periods asleep in parent’s arms may be included. What happens is that you begin to pay closer attention to the timing of these events. You have some baseline data with which to compare an intervention such as an earlier bedtime. Spotting trends such as less crying or longer naps is often easy. When some success is observed, you are motivated to persist despite some crying or inconvenience for you.

گزارش خواب

گزارش خواب ابزاری است که به شما کمک می‌کند ببینید کودکتان چگونه می‌خوابد – یا نمی‌خوابد. مرور بصری یک دفتر خاطرات مانند دفتر خاطرات آلیسون که وقایع روز را فهرست می‌کند، دشوار است؛ شما می‌خواهید جنگل را ببینید، نه درختان را. در اینجا نحوه تهیه گزارش خواب آورده شده است. هر روز بیست و چهار ساعته به صورت یک نوار جداگانه روی نمودار نشان داده می‌شود که محور افقی آن روز هفته و محور عمودی آن زمان روز است. بنابراین آنچه می‌بینید مجموعه‌ای از نمودارهای میله‌ای است. هر نوار برای زمان خواب و زمان بیداری با رنگ کدگذاری شده است. زمان‌های دیگری مانند زمان گریه، تغذیه، دوره‌های بیداری در گهواره، دوره‌های خواب در گهواره یا دوره‌های خواب در آغوش والدین ممکن است گنجانده شود. اتفاقی که می‌افتد این است که شما شروع به توجه دقیق‌تر به زمان‌بندی این وقایع می‌کنید. شما برخی داده‌های پایه را دارید که با آنها می‌توانید مداخله‌ای مانند زمان خواب زودتر را مقایسه کنید. تشخیص روندهایی مانند گریه کمتر یا چرت زدن طولانی‌تر اغلب آسان است. هنگامی که موفقیتی مشاهده می‌شود، انگیزه پیدا می‌کنید که با وجود برخی گریه‌ها یا ناراحتی‌ها برای خود، ادامه دهید.

For twins and triplets, instead of a single bar for each day on separate graphs for each child, put two or three bars, one for each child, next to each other for a given day on the same graph so you can see for any period of days whether one sibling’s schedule can be slightly modified to help synchronize the entire group.

برای دوقلوها و سه‌قلوها، به جای یک نمودار برای هر روز در نمودارهای جداگانه برای هر کودک، دو یا سه نمودار، یکی برای هر کودک، را برای یک روز مشخص در کنار هم روی یک نمودار قرار دهید تا بتوانید در هر دوره از روز ببینید که آیا می‌توان برنامه یکی از خواهر و برادرها را کمی تغییر داد تا به هماهنگ‌سازی کل گروه کمک کند.

Extremely Fussy/Colicky Infants

In contrast to babies who are common fussy or “easy,” there are extremely fussy or colicky infants. Colicky babies are difficult to manage for three to five months because they are intense, wakeful, stimulus sensitive, irregular when they do sleep, and sleep for brief periods. They have long periods of fussing and crying. And, unlike Allyson, often a portion of their crying is inconsolable. Because of their irregularity and alert/aroused state, it doesn’t make sense to try to schedule their sleep at this time. They are hard to read. Most parents have difficulty telling whether they are hungry, fussy, or plain overtired. So leaving them alone is confusing to everyone. The following hints and the information in Chapter 4 will help you get through the rugged first few months.

نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی

برخلاف نوزادانی که معمولاً بهانه‌گیر یا “آسان” هستند، نوزادان بسیار بهانه‌گیر یا قولنجی وجود دارند. مدیریت نوزادان قولنجی به مدت سه تا پنج ماه دشوار است زیرا آنها شدید، بیدار، حساس به محرک، نامنظم در هنگام خواب و برای دوره‌های کوتاه می‌خوابند. آنها دوره‌های طولانی بهانه‌گیری و گریه دارند. و برخلاف آلیسون، اغلب بخشی از گریه‌های آنها تسلی‌ناپذیر است. به دلیل بی‌نظمی و حالت هوشیار/برانگیخته آنها، تلاش برای برنامه‌ریزی خواب آنها در این زمان منطقی نیست. خواندن آنها دشوار است. اکثر والدین در تشخیص اینکه آیا آنها گرسنه، بهانه‌گیر یا صرفاً بیش از حد خسته هستند، مشکل دارند. بنابراین تنها گذاشتن آنها برای همه گیج‌کننده است. نکات زیر و اطلاعات موجود در فصل 4 به شما کمک می‌کند تا از چند ماه اول دشوار عبور کنید.

Helpful Hints for Parents of Colicky Kids

Pamper yourself; remember, this is smart for the baby, not selfish for you. If you feel better, you will be better able to nurture your baby.

نکات مفید برای والدین کودکان کولیکی

به خودتان اهمیت بدهید؛ به یاد داشته باشید، این کار برای کودک هوشمندانه است، نه خودخواهانه برای شما. اگر احساس بهتری داشته باشید، بهتر می‌توانید از کودک خود مراقبت کنید.

Forget errands, chores, housework

کارهای روزمره، کارهای خانه و کارهای منزل را فراموش کنید

Unplug the phone

تلفن را از برق بکشید

Ignore your baby’s sleeping sounds

صداهای خواب کودک خود را نادیده بگیرید

Nap when baby sleeps

وقتی کودک خواب است، چرت بزنید

Hire help for housework or breaks when baby is most bothersome

برای کارهای خانه یا استراحت در مواقعی که نوزاد بیشترین مزاحمت را دارد، از کسی کمک بگیرید

Plan pleasurable, brief outings without baby (swimming, shopping, movies)

برای گردش‌های کوتاه و لذت‌بخش بدون نوزاد برنامه‌ریزی کنید (شنا، خرید، سینما)

Hints to Help Soothe Colicky and Noncolicky Babies DEFINITELY HELP SOOTHE

نکاتی برای کمک به تسکین نوزادان کولیکی و غیر کولیکی قطعاً به تسکین کمک می‌کند

Rhythmic rocking

تکان دادن ریتمیک

Sucking (A pacifier on a very short ribbon attached to a pillow cover or pajama top; ribbon must be short so that it cannot go around the child’s neck)

مکیدن (پستانک با روبان بسیار کوتاهی که به روکش بالش یا بالای لباس خواب وصل شده است؛ روبان باید کوتاه باشد تا دور گردن کودک نیفتد)

Swaddling QUESTIONABLY HELP SOOTHE

قنداق کردن به طور مشکوکی به آرامش کمک می‌کند

Lambskin rug

پشت از پوست بره

Warm-water bottle placed on abdomen

بطری آب گرم روی شکم قرار داده می‌شود

Heartbeat sounds in teddy bear

صدای ضربان قلب در خرس عروسکی

Low-volume recording of vacuum cleaner or running

ضبط صدای کم جاروبرقی یا کار کردن آن

water Removal of stimulating toys from crib or bright night light

آب، برداشتن اسباب‌بازی‌های محرک از گهواره یا چراغ خواب روشن

Placing a soft blanket in baby’s hand

قرار دادن یک پتوی نرم در دست کودک

Putting the child’s head against a soft crib bumper or laying a clean cloth diaper over the head like a scarf

قرار دادن سر کودک در مقابل یک ضربه‌گیر نرم گهواره یا قرار دادن یک پوشک پارچه‌ای تمیز مانند روسری روی سر کودک

PRACTICAL POINT

Don’t save your smiles until colic ends.

نکته کاربردی

لبخندهایتان را تا پایان کولیک نگه ندارید.

Crying should not be thought of as a test for you. Don’t feel that you are creating a crying habit because of your prolonged, complex efforts. Your first test to help your baby sleep will come later, at three to four months of age, when the colic subsides.

گریه کردن را نباید به عنوان یک آزمون برای خود در نظر بگیرید. احساس نکنید که به دلیل تلاش‌های طولانی و پیچیده‌تان، عادت گریه کردن را در کودکتان ایجاد می‌کنید. اولین آزمون شما برای کمک به خواب کودکتان بعداً، در سه تا چهار ماهگی، زمانی که کولیک فروکش می‌کند، انجام خواهد شد.

You can’t treat colic with smiles, but there will be less crying in a home where there is a lot of social smiling. Practice smiling; smile broadly; open your eyes wide, regard your child as you nod, and say “Good boy” or “Good girl.” Do all these especially when your baby calms down or smiles at you.

شما نمی‌توانید کولیک را با لبخند درمان کنید، اما در خانه‌ای که لبخند اجتماعی زیادی وجود دارد، گریه کمتری وجود خواهد داشت. لبخند زدن را تمرین کنید؛ لبخند بزنید؛ چشمانتان را کاملاً باز کنید، هنگام سر تکان دادن به فرزندتان نگاه کنید و بگویید “پسر خوب” یا “دختر خوب”. همه این کارها را به خصوص زمانی انجام دهید که کودکتان آرام می‌شود یا به شما لبخند می‌زند.

Months Three to Four: Extreme Fussiness/

Colic Ends. Morning Nap Develops at

9:00 to 10:00 A.M.

Let’s consider the ways in which your child has changed. More smiles, coos, giggles, laughs, and squeals light up your life. Your child is now a more social creature. She is sleeping better at night, but naps may still be brief and irregular.

ماه‌های سوم تا چهارم: نق زدن شدید/

قولنج پایان می‌یابد. چرت صبحگاهی ساعت

۹:۰۰ تا ۱۰:۰۰ صبح شروع می‌شود.

بیایید تغییرات فرزندتان را بررسی کنیم. لبخندها، غان و غون‌ها، ریزخنده‌ها، خنده‌ها و جیغ‌های بیشتر، زندگی شما را روشن می‌کند. فرزندتان اکنون موجودی اجتماعی‌تر است. او شب‌ها بهتر می‌خوابد، اما چرت‌هایش ممکن است هنوز کوتاه و نامنظم باشد.

Become sensitive to her need to sleep and try to distinguish this need from her desire to play with you. She would naturally prefer the pleasure of your company to being left alone in a dark, quiet bedroom. Therefore, she will fight off sleep to keep you around.

به نیاز او به خواب حساس شوید و سعی کنید این نیاز را از تمایلش به بازی با شما متمایز کنید. او به طور طبیعی لذت همراهی شما را به تنها ماندن در یک اتاق خواب تاریک و ساکت ترجیح می‌دهد. بنابراین، برای اینکه شما را در کنار خود نگه دارد، با خواب مبارزه می‌کند.

In addition to your presence, which provides pleasurable stimulation, your baby’s curiosity about all the new and exciting parts of her expanding world will disrupt her sleep. How interesting it must be for an infant to observe the clouds in the sky, listen to the trees moving in the wind, hear the noise of barking dogs, or focus on the rhythms of adult chatter.

علاوه بر حضور شما که محرک لذت‌بخشی است، کنجکاوی کودک شما در مورد تمام بخش‌های جدید و هیجان‌انگیز دنیای در حال گسترشش، خواب او را مختل می‌کند. چقدر جالب است که یک نوزاد ابرها را در آسمان مشاهده کند، به درختانی که در باد حرکت می‌کنند گوش دهد، صدای پارس سگ‌ها را بشنود یا روی ریتم‌های پچ پچ بزرگسالان تمرکز کند.

Become sensitive to the difference in quality between brief, interrupted sleep and prolonged, consolidated naps. Your child is becoming less portable. As her biological rhythms evolve for day sleep, your general goal is to synchronize your caretaking activities with her biological needs. This is no different from being sensitive to her need to be fed or changed.

به تفاوت کیفیت بین خواب کوتاه و منقطع و چرت‌های طولانی و منسجم حساس شوید. کودک شما کم‌کم دارد کم‌کم قابل حمل می‌شود. با تکامل ریتم‌های بیولوژیکی او برای خواب روزانه، هدف کلی شما این است که فعالیت‌های مراقبتی خود را با نیازهای بیولوژیکی او هماهنگ کنید. این هیچ تفاوتی با حساس بودن به نیاز او به تغذیه یا تعویض پوشک ندارد.

When your baby needs to sleep, try to have her in an environment where she will sleep well. As she continues to grow, you will probably notice that she sleeps poorly outside of her crib.

وقتی کودک شما نیاز به خواب دارد، سعی کنید او را در محیطی قرار دهید که در آن خوب بخوابد. با ادامه رشد او، احتمالاً متوجه خواهید شد که او بیرون از گهواره‌اش خوب نمی‌خوابد.

I have examined many children who cry with such intensity and persistence that their mothers are sure they’re sick. During their crying, they may swallow air and become very gassy. If this happens, it is tempting to assume that their formula doesn’t agree with them or that they have an intestinal disease—but only at night? These children are healthy but overtired. Not only do they cry hard and long when awake, they also cry loud and often during sleep/wake transitions.

من کودکان زیادی را معاینه کرده‌ام که با چنان شدت و مداومی گریه می‌کنند که مادرانشان مطمئن می‌شوند که آنها بیمار هستند. در حین گریه، ممکن است هوا ببلعند و نفخ شدید ایجاد شود. اگر این اتفاق بیفتد، وسوسه‌انگیز است که فرض کنیم شیر خشک آنها با آنها سازگار نیست یا اینکه بیماری روده‌ای دارند – اما فقط در شب؟ این کودکان سالم هستند اما بیش از حد خسته‌اند. آنها نه تنها در هنگام بیداری شدید و طولانی گریه می‌کنند، بلکه در طول انتقال خواب/بیداری نیز با صدای بلند و اغلب گریه می‌کنند.

PRACTICAL POINT

The crying baby may be hungry or just fussy. Or the crying baby may be overtired.

نکته کاربردی

نوزاد گریان ممکن است گرسنه یا فقط بهانه‌گیر باشد. یا ممکن است بیش از حد خسته باشد.

Most of these children are overtired from not napping well or from going to sleep too late. They are not napping well because they’re getting too much outside stimulation, too much handling, or too much irregular handling.

بیشتر این کودکان به دلیل خوب نخوابیدن یا دیر خوابیدن بیش از حد خسته هستند. آنها به دلیل تحریک بیش از حد بیرون، نوازش بیش از حد یا نوازش نامنظم بیش از حد، خوب چرت نمی‌زنند.

A sleep problem that is easy to deal with is the baby of about three months of age who had been sleeping well but now wakes up crying at night and during the day. The parents also may note heightened activity with wild screaming spells. These are regular, adaptable, mild infants who matured early but, at three months, began to decide they would rather play with their parents than be placed in a dark, quiet, and boring room. Parents who have not had enough experience believe this new night waking represents hunger due to a “growth spurt” or insufficient breast milk.

یکی از مشکلات خواب که به راحتی قابل حل است، نوزادی حدوداً سه ماهه است که قبلاً خوب می‌خوابید، اما اکنون شب‌ها و روزها با گریه از خواب بیدار می‌شود. والدین همچنین ممکن است متوجه فعالیت بیشتر با جیغ‌های وحشیانه شوند. این نوزادان، نوزادانی منظم، سازگار و ملایم هستند که زود بالغ شده‌اند، اما در سه ماهگی تصمیم گرفته‌اند که ترجیح می‌دهند با والدین خود بازی کنند تا اینکه در یک اتاق تاریک، ساکت و کسل‌کننده قرار گیرند. والدینی که تجربه کافی نداشته‌اند، معتقدند که این بیداری‌های شبانه جدید، گرسنگی ناشی از “جهش رشد” یا شیر مادر ناکافی است.

When these parents begin to focus on establishing a regular daytime nap schedule, when they put these babies in their cribs when they need to sleep, and when they avoid overstimulation, the frequent night waking stops. If the children had developed irritability or fussiness, this disappears, too.

وقتی این والدین شروع به تمرکز بر ایجاد یک برنامه منظم چرت زدن در طول روز می‌کنند، وقتی این نوزادان را در گهواره‌هایشان قرار می‌دهند وقتی که نیاز به خواب دارند، و وقتی از تحریک بیش از حد جلوگیری می‌کنند، بیداری‌های مکرر شبانه متوقف می‌شود. اگر کودکان تحریک‌پذیری یا بهانه‌گیری پیدا کرده باشند، این نیز از بین می‌رود.

REMEMBER

The more rested a child is, the more she accepts sleep and expects to sleep.

به یاد داشته باشید

هرچه کودک بیشتر استراحت کند، بیشتر خواب را می‌پذیرد و انتظار خوابیدن دارد.

What is a good sleep strategy for your child at this age? As with the easy six to eight-week-old, plan to put your three-or four-month-old child somewhere semiquiet or quiet to nap after she’s been awake for no more than about two hours.

یک استراتژی خوب برای خواب کودک شما در این سن چیست؟ مانند کودک شش تا هشت هفته‌ای، برنامه‌ریزی کنید که کودک سه یا چهار ماهه خود را پس از اینکه بیش از حدود دو ساعت بیدار نبوده، در جایی نیمه‌ساکت یا آرام قرار دهید تا چرت بزند.

Q: When I put my child to sleep after no more than two hours of wakefulness, how long should he sleep?

A: At this point, the naps may be either short or long without any particular pattern. This variability occurs because the part of the brain that establishes regular naps has not yet fully developed. Watch for signs of tiredness to help you decide whether a particular nap was long enough.

س: وقتی فرزندم را بعد از حداکثر دو ساعت بیداری می‌خوابانم، چقدر باید بخوابد؟

پاسخ: در این مرحله، چرت‌ها ممکن است کوتاه یا بلند و بدون هیچ الگوی خاصی باشند. این تغییرپذیری به این دلیل رخ می‌دهد که بخشی از مغز که چرت‌های منظم را ایجاد می‌کند، هنوز به طور کامل توسعه نیافته است. برای کمک به شما در تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا یک چرت خاص به اندازه کافی طولانی بوده است یا خیر، به علائم خستگی توجه کنید.

The two-hour limit on wakefulness is an approximation. Often there is a magic moment of tiredness when the baby will go to sleep easily. She is tired then, but not overtired. After you go past two hours, expect fatigue to set in. When the baby is up too long, she will tend to become overstimulated, overaroused, irritable, or peevish. Please don’t blame changes in weather—it’s never too hot or too cold to sleep well.

محدودیت دو ساعته برای بیداری، تقریبی است. اغلب یک لحظه جادویی خستگی وجود دارد که کودک به راحتی به خواب می‌رود. او در آن زمان خسته است، اما نه بیش از حد خسته. پس از گذشت دو ساعت، انتظار داشته باشید که خستگی شروع شود. وقتی کودک بیش از حد بیدار باشد، تمایل به تحریک بیش از حد، برانگیختگی بیش از حد، تحریک‌پذیر یا بدخلق می‌شود. لطفاً تغییرات آب و هوا را سرزنش نکنید – هیچ وقت هوا خیلی گرم یا خیلی سرد نیست که خوب بخوابد.

Many parents misunderstand what overstimulation means. A child becomes overstimulated when the duration of wakeful intervals is too long. Overstimulation does not mean that you are too intense in your playfulness.

بسیاری از والدین معنای تحریک بیش از حد را اشتباه می‌فهمند. کودک زمانی بیش از حد تحریک می‌شود که مدت زمان فواصل بیداری خیلی طولانی باشد. تحریک بیش از حد به این معنی نیست که شما در بازیگوشی خود خیلی شدید هستید.

PRACTICAL POINT

Do not think of overstimulation as excessive intensity with which you play with your child, but rather too long a duration of baby’s normal period of wakefulness. It’s not too much of a good thing, it’s just being up too long.

نکته کاربردی

تحریک بیش از حد را به عنوان شدت بیش از حد بازی با فرزندتان در نظر نگیرید، بلکه به عنوان مدت زمان طولانی بیداری طبیعی کودک در نظر بگیرید. این چیز خوبی نیست، فقط به معنای بیدار ماندن بیش از حد است.

Become Your Child’s Timekeeper:

The Morning Nap Develops at 9:00 to 10:00 A.M.

Watch the clock during the day and expect the baby to need to sleep within two hours of wakefulness. Use whatever soothing method or wind-down routine works best to comfort and calm your baby. This may include a scheduled feeding, non-nutritive (“recreational”) nursing, a session in a swing or a rocking chair, or a pacifier.

وقت‌شناس فرزندتان شوید:

چرت صبحگاهی از ساعت ۹ تا ۱۰ صبح شروع می‌شود.

در طول روز به ساعت نگاه کنید و انتظار داشته باشید که کودک ظرف دو ساعت پس از بیدار شدن نیاز به خواب داشته باشد. از هر روش آرامش‌بخش یا روتین آرام‌سازی که برای آرامش و تسکین کودک شما بهترین نتیجه را می‌دهد، استفاده کنید. این می‌تواند شامل تغذیه برنامه‌ریزی‌شده، شیردهی غیرمغذی (“تفریحی”)، نشستن روی تاب یا صندلی گهواره‌ای یا پستانک باشد.

After a while you may notice a partial routine or a rough pattern of when your child’s day sleep is best. Based on your child’s behavior, the time of day, and how long she has been awake, you may reasonably conclude that she needs to sleep at any given time. However, she may want to play with you instead. Please try to distinguish between your child’s needs and her wants. Have the confidence to be sensitive to her need to sleep and lie down with her or leave her alone a little to let her sleep. How long should you leave her alone? Maybe five, ten, or twenty minutes; there’s no need for a rigid schedule. Simply test her once in a while to see whether she goes to sleep after five to twenty minutes of protest crying. If this approach fails, pick her up, soothe her, comfort her, and then either try once more to get her to go to sleep, or play with her for a while and try again later.

بعد از مدتی ممکن است متوجه یک روال جزئی یا یک الگوی تقریبی از بهترین زمان خواب روزانه فرزندتان شوید. بر اساس رفتار فرزندتان، زمان روز و مدت زمانی که بیدار بوده است، می‌توانید به طور منطقی نتیجه بگیرید که او در هر زمان معینی نیاز به خواب دارد. با این حال، ممکن است او بخواهد به جای آن با شما بازی کند. لطفاً سعی کنید بین نیازها و خواسته‌های فرزندتان تمایز قائل شوید. اعتماد به نفس داشته باشید تا به نیاز او به خواب حساس باشید و با او دراز بکشید یا کمی او را تنها بگذارید تا بخوابد. چه مدت باید او را تنها بگذارید؟ شاید پنج، ده یا بیست دقیقه؛ نیازی به یک برنامه سفت و سخت نیست. کافیست هر از گاهی او را آزمایش کنید تا ببینید آیا بعد از پنج تا بیست دقیقه گریه اعتراضی به خواب می‌رود یا خیر. اگر این رویکرد موثر نبود، او را بغل کنید، آرام کنید، دلداری دهید و سپس یا یک بار دیگر سعی کنید او را بخوابانید، یا مدتی با او بازی کنید و بعداً دوباره امتحان کنید.

This lack of rigid scheduling is appropriate for children a few months old who are biologically immature. However, as the child gets older, extreme inconsistency will produce unhealthy sleep habits. Be flexible, but also become sensitive to your child’s need to sleep.

این عدم برنامه‌ریزی سفت و سخت برای کودکان چند ماهه که از نظر بیولوژیکی نابالغ هستند مناسب است. با این حال، با بزرگتر شدن کودک، بی‌ثباتی شدید باعث ایجاد عادات خواب ناسالم می‌شود. انعطاف‌پذیر باشید، اما نسبت به نیاز فرزندتان به خواب نیز حساس باشید.

When put down to sleep drowsy but awake, you are giving her the opportunity to develop self-soothing skills, to learn how to fall asleep unassisted. Some children learn this faster than others, so don’t worry if your child seems always to cry up to your designated time. Perhaps she was too young; try the technique again another time.

وقتی او را خواب‌آلود اما بیدار به رختخواب می‌گذارید، به او فرصت می‌دهید تا مهارت‌های خودآرام‌سازی را توسعه دهد و یاد بگیرد که چگونه بدون کمک به خواب برود. برخی از کودکان این کار را سریع‌تر از دیگران یاد می‌گیرند، بنابراین اگر به نظر می‌رسد فرزندتان همیشه تا زمان تعیین‌شده گریه می‌کند، نگران نباشید. شاید او خیلی کوچک بوده است؛ این تکنیک را دفعه دیگر دوباره امتحان کنید.

Always going to your child when he needs to sleep robs him of sleep. Never letting your child cry might reflect confusion in your mind between the healthy notion of allowing him to be alone sometimes and your own fear that he will feel abandoned.

Here’s an account from the mother of a three-month-old infant.

اینکه همیشه وقتی فرزندتان نیاز به خواب دارد، پیش او بروید، خواب را از او می‌گیرد. اینکه هرگز اجازه ندهید فرزندتان گریه کند، ممکن است نشان‌دهنده‌ی سردرگمی در ذهن شما بین مفهوم سالمِ اجازه دادن به او برای تنها بودن گاهی اوقات و ترس خودتان از اینکه احساس کند رها شده است، باشد.

در اینجا روایتی از مادر یک نوزاد سه ماهه آمده است.

IT GOES AGAINST HUMAN NATURE

To leave a baby crying and not pick him up goes against human nature. However, after three days of teaching Katie to sleep and having to listen to her crying and being helpless, her hysteria was almost completely solved!

این خلاف طبیعت انسان است

رها کردن نوزاد در حال گریه و بغل نکردنش خلاف طبیعت انسان است. با این حال، پس از سه روز آموزش خوابیدن به کیتی و گوش دادن به گریه و درماندگی او، هیستری او تقریباً به طور کامل حل شد!

It started at just twelve weeks. Katie was so fatigued she would cry for hours, screaming completely out of control, scratching her head, pulling her ears. Holding her didn’t help, so it wasn’t hard not to pick her up—she screamed anyway.

این مشکل فقط از دوازده هفتگی شروع شد. کیتی آنقدر خسته بود که ساعت‌ها گریه می‌کرد، کاملاً غیرقابل کنترل جیغ می‌زد، سرش را می‌خاراند و گوش‌هایش را می‌کشید. بغل کردنش هم کمکی نمی‌کرد، بنابراین بغل نکردنش سخت نبود – او به هر حال جیغ می‌زد.

Instituting a new day schedule was easy. As soon as she started getting cranky, I rushed her to her crib to sleep. She would watch her mobile, and then sleep for hours at a time. The first week, she was so tired that she only stayed up thirty to fifty minutes at a time and slept three to four hours in between. The key for me was to get her down before she got really upset.

ایجاد یک برنامه روزانه جدید آسان بود. به محض اینکه شروع به بدخلقی کرد، او را با عجله به گهواره‌اش بردم تا بخوابد. او به موبایلش نگاه می‌کرد و سپس ساعت‌ها می‌خوابید. هفته اول، آنقدر خسته بود که فقط سی تا پنجاه دقیقه در هر بار بیدار می‌ماند و بین هر بار سه تا چهار ساعت می‌خوابید. نکته کلیدی برای من این بود که قبل از اینکه واقعاً ناراحت شود، او را بخوابانم.

The afternoon was when she was awake the longest, and then it was hard getting her to sleep at night. The first few nights under our new regime were the worst. Positive reinforcement from my doctor was important then. I had to hear several times that this “cure” was the best thing to do.

بعد از ظهرها بیشترین زمان بیداری او بود و سپس شب‌ها خوابیدن برایش سخت بود. چند شب اول تحت رژیم جدیدمان بدترین شب‌ها بودند. در آن زمان تقویت مثبت از طرف پزشکم مهم بود. مجبور شدم چندین بار بشنوم که این «درمان» بهترین کار است.

The first night under our new strategy, my husband lay on the floor in her room (I guess to make sure she didn’t choke) while I sat crying in our living room. Finally after forty-five minutes Katie was quien Hurray! Each night she cried less and less, and I handled it better and better. After a week, her hysteria was gone! Sure, she cried a little sometimes, but now she was on a schedule. She napped two or three times a day, two to four hours at a time, and slept twelve to fifteen hours a night. Sleeping promotes more sleep, and makes it easier to fall asleep. It’s a catch-22.

شب اول طبق استراتژی جدیدمان، شوهرم در اتاقش روی زمین دراز کشید (فکر کنم برای اینکه مطمئن شوم خفه نمی‌شود) در حالی که من در اتاق نشیمن گریه می‌کردم. بالاخره بعد از چهل و پنج دقیقه، کیتی ساکت شد، هورا! هر شب کمتر و کمتر گریه می‌کرد و من بهتر و بهتر با آن کنار می‌آمدم. بعد از یک هفته، هیستری او از بین رفت! البته، گاهی اوقات کمی گریه می‌کرد، اما حالا برنامه داشت. او دو یا سه بار در روز، هر بار دو تا چهار ساعت، چرت می‌زد و شب‌ها دوازده تا پانزده ساعت می‌خوابید. خوابیدن باعث خواب بیشتر می‌شود و خوابیدن را آسان‌تر می‌کند. این یک معما است.

Writing down the sleep patterns helped, too. For one week I kept track of every time I put her down and every time I picked her up from her nap. At the end of the week I noticed a distinct pattern. She fell into it herself!

نوشتن الگوهای خواب هم کمک کرد. به مدت یک هفته، هر بار که او را زمین می‌گذاشتم و هر بار که او را از چرتش بلند می‌کردم، یادداشت می‌کردم. در پایان هفته متوجه یک الگوی مشخص شدم. او خودش هم درگیر این ماجرا شد!

MAJOR POINTS

Letting your baby “cry it out” is not the only way your baby will learn to sleep.

Babies and children learn to sleep when parents focus on timing, motionless sleep, and consistency in soothing style.

نکات مهم

اجازه دادن به کودک برای “گریه کردن” تنها راهی نیست که کودک شما یاد می‌گیرد بخوابد.

نوزادان و کودکان زمانی یاد می‌گیرند که والدین بر زمان‌بندی، خواب بی‌حرکت و ثبات در سبک آرامش‌بخش تمرکز کنند.

As Katie’s mother noticed, sleep begets sleep. This is a true statement. Even though it is not logical, it is biological!

همانطور که مادر کیتی متوجه شد، خواب، خواب می‌آورد. این یک جمله‌ی درست است. اگرچه منطقی نیست، اما بیولوژیکی است!

Q: My three-month-old used to take very long morning naps, but now at four months, they are shorter. What happened”?

A: Between three and four months, your child went to sleep later at night, he now goes to sleep earlier, wakes up better rested in the morning, and no longer needs a very long morning nap.

س: نوزاد سه ماهه من قبلاً چرت‌های صبحگاهی خیلی طولانی می‌زد، اما حالا که چهار ماهه شده، چرت‌هایش کوتاه‌تر شده است. چه اتفاقی افتاده است؟

پاسخ: بین سه تا چهار ماهگی، فرزند شما شب‌ها دیرتر می‌خوابید، حالا زودتر می‌خوابد، صبح‌ها با استراحت بهتری از خواب بیدار می‌شود و دیگر نیازی به چرت صبحگاهی خیلی طولانی ندارد.

Preventing and Solving Sleep Problems

Sleep periods develop as the brain matures. This means that there are times during the day and night when your baby’s brain will become drowsy and less alert. These time “windows,” when the sleep process begins to overcome your baby, are the best times for him to be soothed to sleep, because it is easier to fall asleep at these times and because the restorative power of sleep is greatest when your baby’s brain is in a drowsy state. Your child is able to sleep at other times, but going to sleep is more difficult and its restorative power is then much less. Unfortunately, your baby’s brain may not be drowsy when you want him to sleep. You cannot control when he will become drowsy any more than you can control when he will become thirsty. As your infant’s brain matures, these biologically determined periods of drowsiness will become more predictable and longer.

پیشگیری و حل مشکلات خواب

دوره‌های خواب با بلوغ مغز ایجاد می‌شوند. این بدان معناست که زمان‌هایی در طول روز و شب وجود دارد که مغز کودک شما خواب‌آلود و کم‌هوشیار می‌شود. این «پنجره‌های زمانی»، زمانی که روند خواب شروع به غلبه بر کودک شما می‌کند، بهترین زمان‌ها برای آرام کردن او برای خوابیدن هستند، زیرا در این زمان‌ها خوابیدن آسان‌تر است و به این دلیل که قدرت ترمیمی خواب در زمانی که مغز کودک شما در حالت خواب‌آلودگی است، بیشترین مقدار را دارد. کودک شما می‌تواند در زمان‌های دیگر بخوابد، اما خوابیدن دشوارتر است و قدرت ترمیمی آن در آن زمان بسیار کمتر است. متأسفانه، ممکن است مغز کودک شما زمانی که شما می‌خواهید او بخوابد، خواب‌آلود نباشد. شما نمی‌توانید زمان خواب‌آلودگی او را کنترل کنید، همانطور که نمی‌توانید زمان تشنگی او را کنترل کنید. با بالغ شدن مغز نوزادتان، این دوره‌های خواب‌آلودگی که از نظر بیولوژیکی تعیین شده‌اند، قابل پیش‌بینی‌تر و طولانی‌تر می‌شوند.

After your baby is born, there is a quiet and calm honeymoon during which he is very sleepy. This ends when he is a few days old, or a few days after his due date if he was born early. You may not have a honeymoon if your baby was born late! After a few days of life, the sleepy brain wakes up, and during the first six weeks of life infants display increasing amounts of fussiness, crying, or agitated wakefulness, during which they swallow air and become gassy. The duration of these periods peak and become more common in the evening hours at six weeks or six weeks after the due date. During these first six weeks, the longest single sleep period is not very long and can occur at any time; this is day/night confusion. At about six weeks of age, something dramatic occurs naturally. Your baby begins to produce social smiles, and the evening fussiness begins to decrease. One mother asked me if she could “fast-forward to six weeks” and skip the hard part. Sorry.

بعد از تولد نوزاد، یک ماه عسل آرام و ساکت وجود دارد که در طی آن او بسیار خواب‌آلود است. این خواب وقتی چند روز از تولدش می‌گذرد یا اگر زود به دنیا آمده باشد، چند روز پس از تاریخ زایمانش به پایان می‌رسد. اگر نوزادتان دیر به دنیا آمده باشد، ممکن است ماه عسل نداشته باشید! بعد از چند روز زندگی، مغز خواب‌آلود از خواب بیدار می‌شود و در طول شش هفته اول زندگی، نوزادان میزان فزاینده‌ای از بی‌قراری، گریه یا بیداری آشفته را نشان می‌دهند که در طی آن هوا را می‌بلعند و نفخ می‌کنند. مدت زمان این دوره‌ها در ساعات عصر، شش هفته یا شش هفته پس از تاریخ زایمان، به اوج خود می‌رسد و شایع‌تر می‌شود. در طول این شش هفته اول، طولانی‌ترین دوره خواب خیلی طولانی نیست و می‌تواند در هر زمانی رخ دهد. این سردرگمی روز/شب است. در حدود شش هفتگی، اتفاق چشمگیری به طور طبیعی رخ می‌دهد. نوزاد شما شروع به لبخندهای اجتماعی می‌کند و بی‌قراری عصرگاهی شروع به کاهش می‌کند. مادری از من پرسید که آیا می‌تواند «به شش هفته جلوتر» برود و از قسمت سخت بگذرد. ببخشید.

REMEMBER

Long night sleep periods will develop first, so you will notice longer sleeping periods at night before you will notice longer naps.

به یاد داشته باشید

ابتدا دوره‌های خواب طولانی شبانه ایجاد می‌شوند، بنابراین قبل از اینکه متوجه چرت‌های طولانی‌تر شوید، متوجه دوره‌های خواب طولانی‌تر در شب خواهید شد.

The onset of social smiles followed by a decrease in fussiness reflects maturational changes within your baby’s brain. In addition, the brain becomes more able to inhibit the stimulating effects of the sights, smells, sounds, and other sensations around her. Your baby is more able to console herself—she is becoming more self-soothing. As a result of these biological changes, at six weeks of age your baby develops night sleep organization. This means that her longest single sleep period now occurs at night. This is the end of day/night confusion. This longest night-sleep period may be only four to six hours long, but it regularly occurs at night. You cannot control the exact time when this long sleep period will occur, but at least you now know that you will get a little more rest at night.

شروع لبخندهای اجتماعی و به دنبال آن کاهش نق زدن، نشان دهنده تغییرات بلوغ در مغز کودک شماست. علاوه بر این، مغز قادر به مهار اثرات تحریک‌کننده مناظر، بوها، صداها و سایر احساسات اطراف خود می‌شود. کودک شما بیشتر قادر به تسلی دادن خود است – او بیشتر خود را آرام می‌کند. در نتیجه این تغییرات بیولوژیکی، در شش هفتگی، کودک شما سازماندهی خواب شبانه را توسعه می‌دهد. این بدان معناست که طولانی‌ترین دوره خواب او اکنون در شب اتفاق می‌افتد. این پایان سردرگمی روز/شب است. این طولانی‌ترین دوره خواب شبانه ممکن است فقط چهار تا شش ساعت طول بکشد، اما مرتباً در شب اتفاق می‌افتد. شما نمی‌توانید زمان دقیق وقوع این دوره خواب طولانی را کنترل کنید، اما حداقل اکنون می‌دانید که شب‌ها کمی بیشتر استراحت خواهید کرد.

Night sleep usually develops without problems at six weeks of age because:

1. Darkness serves as a time cue

2. We slow down our activities and become quieter at night

3. We behave as if we expect the baby to sleep

خواب شبانه معمولاً در شش هفتگی بدون مشکل ایجاد می‌شود، زیرا:

1. تاریکی به عنوان یک نشانه زمانی عمل می‌کند.

2. ما فعالیت‌های خود را کاهش می‌دهیم و در شب ساکت‌تر می‌شویم.

3. ما طوری رفتار می‌کنیم که انگار انتظار داریم نوزاد بخوابد.

These three factors may be absent during the day, and so the major way to prevent sleep problems from developing is to focus your efforts on helping your baby nap during the day.

این سه عامل ممکن است در طول روز وجود نداشته باشند، بنابراین راه اصلی برای جلوگیری از ایجاد مشکلات خواب، تمرکز تلاش‌های شما بر کمک به چرت زدن کودک در طول روز است.

There are three factors that will help your baby sleep well during the day: timing, motionless sleep, and consistency in soothing style. If you have experience because you have more than one child, start early; if you have a colicky baby, start later.

سه عامل وجود دارد که به کودک شما کمک می‌کند در طول روز خوب بخوابد: زمان‌بندی، خواب بی‌حرکت و ثبات در سبک آرام‌سازی. اگر به دلیل داشتن بیش از یک فرزند، تجربه دارید، زودتر شروع کنید؛ اگر نوزادی کولیکی دارید، دیرتر شروع کنید.

Timing

Keep the intervals of wakefulness short. Look at the clock when your baby wakes up in the morning or after a nap. After about one hour, begin a soothing process before your child appears grumpy, crabby, or drowsy. Usually the total duration of wakefulness plus the time of soothing should be less than two hours. This does not mean that you keep your baby awake for about two hours before trying to soothe him to sleep. The point is that young infants cannot comfortably tolerate long periods of wakefulness. In fact, some babies go to sleep after being awake for only one hour.

زمان‌بندی

فواصل بیداری را کوتاه نگه دارید. وقتی کودک شما صبح یا بعد از چرت زدن از خواب بیدار می‌شود، به ساعت نگاه کنید. بعد از حدود یک ساعت، قبل از اینکه فرزندتان بدخلق، کج‌خلق یا خواب‌آلود به نظر برسد، یک فرآیند آرام‌سازی را شروع کنید. معمولاً کل مدت بیداری به علاوه زمان آرام‌سازی باید کمتر از دو ساعت باشد. این بدان معنا نیست که قبل از تلاش برای آرام کردن کودک برای خواب، او را حدود دو ساعت بیدار نگه دارید. نکته این است که نوزادان خردسال نمی‌توانند دوره‌های طولانی بیداری را به راحتی تحمل کنند. در واقع، برخی از نوزادان پس از تنها یک ساعت بیدار بودن، به خواب می‌روند.

MAJOR POINT

Perfect timing produces no crying.

نکته اصلی

زمان‌بندی دقیق باعث گریه نمی‌شود.

Think of surfboarding. You want to catch the wave of drowsiness as it is rising to enable your baby to have a long smooth ride to deep slumber. If your timing is off and your wave crashes into an overtired state, then the ride is bumpy and brief. If your timing is off, you have accidentally allowed your child to become overtired, then there will be some crying, which you may ignore. Crying is the consequence of becoming overtired. Think of how your baby behaves when she becomes overly hungry. She twists, turns, and may dive-bomb at the breast for a few minutes before she settles down to suck well. Similarly, the overtired baby takes a few minutes to settle down to sleep. Crying is the consequence of becoming overtired. At this particular time your efforts to soothe—hugging, rocking, talking—may be stimulating and interfere with the natural surfacing of the sleep process. After all, your baby does not fall asleep immediately in the same way a light switch is turned off. Rather, the sleep process takes time. Remember, it is easier for her to fall asleep before she becomes grumpy, because when she becomes overtired—from nap deprivation or any other reason—her body produces stimulating hormones to fight the fatigue. This chemical stimulation interferes with sleeping well. This is why sleeping well during the day will improve night sleeping and why, conversely, nap deprivation causes night waking.

به موج‌سواری فکر کنید. شما می‌خواهید موج خواب‌آلودگی را در حین بالا آمدن بگیرید تا کودکتان بتواند یک مسیر طولانی و آرام را تا رسیدن به خواب عمیق طی کند. اگر زمان‌بندی شما اشتباه باشد و موج شما به حالت خستگی مفرط برسد، مسیر ناهموار و کوتاه خواهد بود. اگر زمان‌بندی شما اشتباه باشد، به طور تصادفی به فرزندتان اجازه داده‌اید که بیش از حد خسته شود، در این صورت گریه‌هایی وجود خواهد داشت که ممکن است آنها را نادیده بگیرید. گریه نتیجه خستگی مفرط است. به این فکر کنید که کودک شما وقتی بیش از حد گرسنه می‌شود چگونه رفتار می‌کند. او پیچ و تاب می‌خورد، می‌چرخد و ممکن است چند دقیقه قبل از اینکه آرام شود و خوب بمکد، به سمت سینه شیرجه بزند. به همین ترتیب، کودک بیش از حد خسته چند دقیقه طول می‌کشد تا آرام شود و بخوابد. گریه نتیجه خستگی مفرط است. در این زمان خاص، تلاش‌های شما برای آرام کردن – بغل کردن، تکان دادن، صحبت کردن – ممکن است تحریک‌کننده باشد و در روند طبیعی خواب اختلال ایجاد کند. گذشته از همه این‌ها، کودک شما بلافاصله مانند خاموش کردن چراغ به خواب نمی‌رود. بلکه فرآیند خواب زمان می‌برد. به یاد داشته باشید، قبل از اینکه بدخلق شود، راحت‌تر به خواب می‌رود، زیرا وقتی بیش از حد خسته می‌شود – به دلیل کمبود خواب یا هر دلیل دیگری – بدن او هورمون‌های محرکی برای مبارزه با خستگی تولید می‌کند. این تحریک شیمیایی در خوب خوابیدن اختلال ایجاد می‌کند. به همین دلیل است که خوب خوابیدن در طول روز، خواب شبانه را بهبود می‌بخشد و برعکس، کمبود خواب باعث بیدار شدن در شب می‌شود.

One mother told me that her child had been extremely fussy/colicky, but that at twelve weeks of age, he began to slip into a better sleeping routine at night and began taking longer naps during the day between twelve and sixteen weeks of age. She was breast-feeding and used the family bed; her child went to sleep at about 10:00 P.M. around twelve weeks of age. Her two-year-old son was not sleeping well at night either and he distracted her, and this allowed the baby to become overtired, and now the naps were a mess. The baby was “napping” between 5:00 and 6:00 P.M. By sixteen weeks of age, the baby was asleep for the night between 7:00 and 8:00 P.M. She recognized that the baby should be falling asleep for the night around 6:00 P.M., not napping then. Here was the solution that eventually corrected the overtired state.

یک مادر به من گفت که فرزندش به شدت بهانه‌گیر/کولیک بوده است، اما در دوازده هفتگی، او شروع به تنظیم برنامه خواب شبانه بهتر کرد و بین دوازده تا شانزده هفتگی، چرت‌های طولانی‌تری در طول روز زد. او شیر مادر می‌داد و از تخت خانوادگی استفاده می‌کرد؛ فرزندش حدود دوازده هفتگی حدود ساعت 10 شب به خواب می‌رفت. پسر دو ساله‌اش هم شب‌ها خوب نمی‌خوابید و حواسش را پرت می‌کرد و این باعث می‌شد که نوزاد بیش از حد خسته شود و حالا چرت‌هایش حسابی بهم ریخته بود. نوزاد بین ساعت 5 تا 6 عصر «چرت» می‌زد. تا شانزده هفتگی، نوزاد بین ساعت 7 تا 8 عصر می‌خوابید. او تشخیص داد که نوزاد باید حدود ساعت 6 عصر به خواب برود، نه اینکه در آن زمان چرت بزند. این راه حلی بود که در نهایت خستگی بیش از حد را اصلاح کرد.

Temporarily, her baby was put to sleep at a very early time, between 5:30 and 6:00 P.M. The plan was to help the child get more rested at night. The mother was to soothe her baby at night and then either lie down with him or put him in his crib. She wanted to use the crib because the hour was so early and she had a two-year-old to deal with. Because of his age, because he had been extremely fussy/colicky, and because he had become accustomed to sleeping with his mother in her bed at the breast, we knew he would protest our plan. We decided that we would ignore his protest crying at the onset of sleep and we would use the father to soothe him at night when he might cry but was not hungry. During the day, the mother would do whatever worked to maximize sleep and minimize crying to keep him as well rested as possible. The two-year-old made this part of the plan a little difficult. Within eight days, there was substantially less crying at night, and longer and fewer naps were occurring during the day. Now that he was better rested, he was able to stay up a little later at night. However, he still needed to go to sleep between 6:00 and 6:30 P.M.

موقتاً، نوزاد او را خیلی زود، بین ساعت ۵:۳۰ تا ۶:۰۰ بعد از ظهر، می‌خواباندند. قرار بود به کودک کمک شود شب‌ها بیشتر استراحت کند. قرار بود مادر، نوزادش را شب‌ها آرام کند و سپس یا کنارش دراز بکشد یا او را در گهواره‌اش بگذارد. او می‌خواست از گهواره استفاده کند چون خیلی زود بود و باید با یک کودک دو ساله سر و کله می‌زد. به دلیل سنش، به دلیل اینکه بسیار بهانه‌گیر/قولنج‌آلود بود و به خوابیدن با مادرش در تخت و سینه عادت کرده بود، می‌دانستیم که به برنامه ما اعتراض خواهد کرد. تصمیم گرفتیم گریه‌های اعتراضی او را در شروع خواب نادیده بگیریم و از پدر برای آرام کردن او در شب، زمانی که ممکن است گریه کند اما گرسنه نیست، استفاده کنیم. در طول روز، مادر هر کاری که لازم بود انجام می‌داد تا خواب را به حداکثر و گریه را به حداقل برساند تا او تا حد امکان استراحت کند. کودک دو ساله این بخش از برنامه را کمی دشوار کرد. در عرض هشت روز، گریه‌های شبانه به طور قابل توجهی کمتر شد و چرت‌های روزانه طولانی‌تر و کمتری داشت. حالا که بهتر استراحت کرده بود، می‌توانست شب‌ها کمی بیشتر بیدار بماند. با این حال، هنوز هم باید بین ساعت ۶:۰۰ تا ۶:۳۰ بعد از ظهر می‌خوابید.

EARLY BEDTIMES

A common complaint is “We don’t get to eat dinner as a family.” Or, “How can we play outside as a family after dinner?” My answer is that what is most important is a well-rested family.

زود خوابیدن

یک شکایت رایج این است که «ما نمی‌توانیم به عنوان یک خانواده شام بخوریم.» یا «چطور می‌توانیم بعد از شام به عنوان یک خانواده بیرون بازی کنیم؟» پاسخ من این است که مهمترین چیز، یک خانواده با استراحت کافی است.

Motionless Sleep

How well do you nap in a car or on a plane compared to in your bed? I think babies have better-quality, more-restorative sleep when they are sleeping in a stationary crib, bed, or bassinet. Vibrations or motion during sleep appear to force the brain to a lighter sleep state and reduce the restorative power of the nap. I explained to the mother of one child that her baby would not sleep well while she was shopping, walking in the park, or doing something active with her friends. The mother discovered that this was true, that her baby napped best at home, but she also found it very difficult to spend more time at home during the day, as she and most of her friends were outdoorsy people. On the positive side, her child no longer cried before going down for a nap.

خواب بی‌حرکت

چُرت زدن در ماشین یا هواپیما در مقایسه با رختخواب چقدر خوب است؟ من فکر می‌کنم نوزادان وقتی در گهواره، تخت یا گهواره ثابت می‌خوابند، خواب باکیفیت‌تر و آرامش‌بخش‌تری دارند. به نظر می‌رسد لرزش یا حرکت در طول خواب، مغز را به حالت خواب سبک‌تری می‌برد و قدرت آرامش‌بخش چرت زدن را کاهش می‌دهد. من به مادر یکی از کودکان توضیح دادم که نوزادش وقتی او خرید می‌کند، در پارک قدم می‌زند یا با دوستانش فعالیتی انجام می‌دهد، خوب نمی‌خوابد. مادر متوجه شد که این موضوع درست است، نوزادش در خانه بهتر چرت می‌زند، اما گذراندن زمان بیشتر در خانه در طول روز برای او بسیار دشوار است، زیرا او و بیشتر دوستانش اهل بیرون رفتن بودند. از جنبه مثبت، فرزندش دیگر قبل از چرت زدن گریه نمی‌کرد.

You may wish to use a moving swing or a calm ride in the stroller or car for a few minutes as part of the soothing process, but after your baby falls asleep, drive home, turn off the swing, or stop walking with the stroller. Although your baby may appear to be in an awkward position, don’t disturb him if you notice that he always wakes as you try to move him to a crib. It doesn’t hurt children to sleep in their swings or car seats. Your baby might also sleep well outdoors in a stationary stroller, especially if it’s a quiet neighborhood. In general, however, as the brain matures, the child’s increasing curiosity and social awareness make it more difficult to have good naps outside, so be careful.

شما می‌توانید به عنوان بخشی از فرآیند آرامش‌بخش، از تاب متحرک یا سواری آرام در کالسکه یا ماشین برای چند دقیقه استفاده کنید، اما پس از اینکه کودکتان به خواب رفت، به خانه بروید، تاب را خاموش کنید یا راه رفتن با کالسکه را متوقف کنید. اگرچه ممکن است به نظر برسد که کودک شما در وضعیت نامناسبی قرار دارد، اما اگر متوجه شدید که همیشه هنگام تلاش برای انتقال او به گهواره از خواب بیدار می‌شود، مزاحم او نشوید. خوابیدن کودکان در تاب یا صندلی ماشین ضرری ندارد. کودک شما همچنین ممکن است در فضای باز در یک کالسکه ثابت به خوبی بخوابد، به خصوص اگر محله آرامی باشد. با این حال، به طور کلی، با بالغ شدن مغز، کنجکاوی و آگاهی اجتماعی فزاینده کودک، چرت زدن خوب در فضای باز را دشوارتر می‌کند، بنابراین مراقب باشید.

Consistency in Soothing/Sleeping-Style Naps

Parents often assume that there is a right and wrong way to soothe a baby to sleep. This is not the case. Falling asleep is simply learned behavior, a habit. Your child will learn best if you are consistent in how you soothe him to sleep for naps. Below are two popular ways to soothe a baby to sleep. Either will work as long as you are consistent.

ثبات در چرت زدن‌های آرامش‌بخش/به سبک خواب

والدین اغلب فرض می‌کنند که یک روش درست و غلط برای آرام کردن نوزاد برای خوابیدن وجود دارد. اما اینطور نیست. به خواب رفتن صرفاً یک رفتار آموخته شده، یک عادت است. اگر در نحوه آرام کردن او برای خوابیدن در چرت زدن‌ها ثبات داشته باشید، فرزند شما بهتر یاد خواهد گرفت. در زیر دو روش محبوب برای آرام کردن نوزاد برای خوابیدن آورده شده است. هر دو روش تا زمانی که ثبات داشته باشید، مؤثر خواهند بود.

IMPORTANT POINT

One method is not better than another; both Method A and Method B can help your child sleep well. There is no reason to be judgmental about soothing styles or brand other parents as “bad” simply because they do not agree with you. Different methods will seem more natural or more acceptable to different parents, and different methods work better for different children.

نکته مهم

هیچ روشی بهتر از روش دیگر نیست؛ هم روش الف و هم روش ب می‌توانند به کودک شما کمک کنند تا خوب بخوابد. هیچ دلیلی وجود ندارد که در مورد سبک‌های آرامش‌بخش قضاوت کنید یا والدین دیگر را صرفاً به این دلیل که با شما موافق نیستند، «بد» بنامید. روش‌های مختلف برای والدین مختلف طبیعی‌تر یا قابل قبول‌تر به نظر می‌رسند و روش‌های مختلف برای کودکان مختلف بهتر عمل می‌کنند.

Method A: At nap time your baby sometimes soothes himself to sleep unassisted. After soothing your baby for several minutes, you always put him down to sleep whether or not he is asleep. The soothing is a winding down, a transition from active to quiet, from alert to drowsy. Soothing may include breast-or bottle-feeding. Contrary to popular belief, your child will not develop night-sleeping problems if you include breast-feeding as part of the soothing process. Also, contrary to popular belief, it is not necessary that you always put him down fully awake. The key is that you consistently spend a relatively brief period of time soothing your baby to sleep for naps. Because he is not necessarily always asleep when you put him down, he eventually learns how to soothe himself to sleep without being held. Method A may be viewed positively (creating independence, learning self-soothing skills, acquiring the capacity to be alone) or negatively (creating insecurity, neglecting or abandoning your baby, selfishness in the mother).

روش الف: گاهی اوقات در زمان چرت زدن، کودک شما خودش را آرام می‌کند تا بدون کمک بخوابد. پس از آرام کردن کودک برای چند دقیقه، همیشه او را چه خواب باشد چه نباشد، برای خواب آماده می‌کنید. آرام کردن، نوعی آرام شدن است، گذار از حالت فعال به آرام، از حالت هوشیار به خواب‌آلود. آرام کردن ممکن است شامل شیر مادر یا شیر خشک باشد. برخلاف تصور رایج، اگر شیر مادر را به عنوان بخشی از فرآیند آرام کردن در نظر بگیرید، کودک شما دچار مشکلات خواب شبانه نخواهد شد. همچنین، برخلاف تصور رایج، لازم نیست همیشه او را کاملاً بیدار روی زمین بگذارید. نکته کلیدی این است که شما به طور مداوم مدت زمان نسبتاً کوتاهی را صرف آرام کردن کودک خود برای خوابیدن در چرت‌ها می‌کنید. از آنجایی که او لزوماً همیشه وقتی او را روی زمین می‌گذارید، خواب نیست، در نهایت یاد می‌گیرد که چگونه بدون بغل کردن، خودش را آرام کند تا بخوابد. روش الف را می‌توان مثبت (ایجاد استقلال، یادگیری مهارت‌های خودآرام‌سازی، کسب ظرفیت تنها بودن) یا منفی (ایجاد ناامنی، نادیده گرفتن یا رها کردن کودک، خودخواهی در مادر) در نظر گرفت.

Method B: Your baby always begins naps with your help. You always hold and soothe your baby until she is in a deep sleep state, no matter how long it takes. You may then lie down or sit down with your baby, nap with her, or perhaps put her down only after she is in a very deep sleep state. Your child learns to associate the process of falling asleep with the feel of your breast, your breathing and heart rhythm, and your body’s scent. Method B may be viewed positively (providing more security, is more natural) or negatively (creating dependence, spoiling). Contrary to popular belief, this association, in and of itself, does not automatically lead to a night-waking problem. A night-waking problem sometimes occurs when the mother indiscriminately responds to normal arousals, misinterprets them to reflect hunger, and inadvertently fragments the child’s sleep. Perhaps this situation occurs more often in those mothers who choose Method B for naps.

روش ب: کودک شما همیشه با کمک شما چرت زدن را شروع می‌کند. شما همیشه کودک خود را در آغوش می‌گیرید و آرام می‌کنید تا زمانی که در حالت خواب عمیق قرار گیرد، مهم نیست چقدر طول بکشد. سپس می‌توانید با کودک خود دراز بکشید یا بنشینید، با او چرت بزنید، یا شاید او را تنها پس از اینکه در حالت خواب بسیار عمیق قرار گرفت، زمین بگذارید. کودک شما یاد می‌گیرد که فرآیند به خواب رفتن را با احساس سینه، تنفس و ریتم قلب و بوی بدن شما مرتبط کند. روش ب را می‌توان مثبت (ایجاد امنیت بیشتر، طبیعی‌تر) یا منفی (ایجاد وابستگی، لوس کردن) در نظر گرفت. برخلاف تصور رایج، این ارتباط، به خودی خود، به طور خودکار منجر به مشکل بیدار شدن در شب نمی‌شود. مشکل بیدار شدن در شب گاهی اوقات زمانی رخ می‌دهد که مادر به طور تصادفی به بیدار شدن‌های طبیعی پاسخ می‌دهد، آنها را به اشتباه به عنوان بازتاب گرسنگی تفسیر می‌کند و سهواً خواب کودک را تکه تکه می‌کند. شاید این وضعیت بیشتر در مادرانی رخ دهد که روش ب را برای چرت زدن انتخاب می‌کنند.

Be decisive; choose a soothing style and be consistent. Consistency helps your baby sleep better, because the process of falling asleep is a learned behavior. Review the “Resources for Soothing” on page 177. Grandparents and baby-sitters should handle your baby as you do. Sometimes grandparents are a major problem, interfering with the baby’s sleep schedule. They want to come over to play with their grandchild when it is convenient for them. This is a difficult problem without a simple answer because, in addition to wanting your child to be well rested, you want to maintain family harmony. If the grandparents are the primary caregivers during the day, it may be difficult. Try to teach them how important sleep is for their grandchild.

قاطع باشید؛ یک سبک آرامش‌بخش انتخاب کنید و ثابت قدم باشید. ثبات به کودک شما کمک می‌کند تا بهتر بخوابد، زیرا فرآیند به خواب رفتن یک رفتار آموخته شده است. «منابع آرامش‌بخش» را در صفحه ۱۷۷ مرور کنید. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و پرستاران کودک باید مانند شما با کودک شما رفتار کنند. گاهی اوقات پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها مشکل بزرگی هستند و در برنامه خواب کودک دخالت می‌کنند. آنها می‌خواهند هر زمان که برایشان مناسب است، برای بازی با نوه خود به خانه بیایند. این یک مشکل دشوار بدون پاسخ ساده است زیرا علاوه بر اینکه می‌خواهید فرزندتان به خوبی استراحت کند، می‌خواهید هماهنگی خانواده را حفظ کنید. اگر پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها مراقبان اصلی در طول روز هستند، ممکن است دشوار باشد. سعی کنید به آنها بیاموزید که خواب برای نوه‌شان چقدر مهم است.

Q: When should I start to try to establish regular naps’? When should I start to become consistent in how I soothe my baby before naps?

A: Day-sleep organization develops at twelve to sixteen weeks of age. A regularly occurring midmorning nap appears first, followed several weeks later by a regularly occurring early afternoon nap. The age when you start nap training depends on your experience and your baby’s temperament.

س: چه زمانی باید شروع به تلاش برای ایجاد چرت‌های منظم کنم؟ چه زمانی باید در نحوه آرام کردن نوزادم قبل از چرت زدن، ثابت قدم شوم؟

پاسخ: سازماندهی خواب روزانه در دوازده تا شانزده هفتگی شکل می‌گیرد. ابتدا یک چرت منظم در اواسط صبح ظاهر می‌شود و چند هفته بعد، چرت منظم اوایل بعد از ظهر اتفاق می‌افتد. سن شروع آموزش چرت زدن به تجربه شما و خلق و خوی کودکتان بستگی دارد.

Regardless of when you begin to start nap training, the sooner you develop a consistent approach, the easier it will be for the family. Please begin to be consistent around six weeks of age, when your child is clearly becoming more social and everyone is getting more rest at night. For babies born before their due date, these changes occur about six weeks after the due date, and that is when you start.

صرف نظر از اینکه چه زمانی آموزش چرت زدن را شروع می‌کنید، هر چه زودتر یک رویکرد ثابت را در پیش بگیرید، برای خانواده آسان‌تر خواهد بود. لطفاً از حدود شش هفتگی، زمانی که فرزندتان به وضوح اجتماعی‌تر می‌شود و همه در شب بیشتر استراحت می‌کنند، شروع به ثابت قدم بودن کنید. برای نوزادانی که قبل از تاریخ زایمان به دنیا می‌آیند، این تغییرات حدود شش هفته پس از تاریخ زایمان رخ می‌دهد و این زمانی است که شما شروع می‌کنید.

I encourage fathers to become as involved as possible—for example, on weekends—so that sometimes the mother breastfeeds the baby and then passes the baby to the father to be soothed to sleep. As I said, either soothing method works well, but my observation is that for well-rested babies whose parents have consistently used Method B and sometime later decide to switch to Method A, the transition is made with very little or no crying. However, the children of parents who use Method B inconsistently may never develop regular naps; they then become overtired, and when the parents switch to Method A, the overtired child cries a lot. For some parents, then, it is simply easier to be consistent using Method A.

من پدران را تشویق می‌کنم که تا حد امکان – مثلاً در آخر هفته‌ها – مشارکت کنند، به طوری که گاهی اوقات مادر به نوزاد شیر می‌دهد و سپس نوزاد را به پدر می‌دهد تا آرام شود و بخوابد. همانطور که گفتم، هر دو روش آرام‌بخش به خوبی کار می‌کنند، اما مشاهده من این است که برای نوزادانی که به خوبی استراحت کرده‌اند و والدینشان به طور مداوم از روش B استفاده کرده‌اند و مدتی بعد تصمیم می‌گیرند به روش A تغییر دهند، این تغییر با گریه بسیار کم یا بدون گریه انجام می‌شود. با این حال، فرزندان والدینی که از روش B به طور نامنظم استفاده می‌کنند، ممکن است هرگز چرت‌های منظمی نداشته باشند. سپس آنها بیش از حد خسته می‌شوند و وقتی والدین به روش A تغییر می‌دهند، کودک بیش از حد خسته زیاد گریه می‌کند. بنابراین، برای برخی از والدین، ثابت قدم بودن در استفاده از روش A آسان‌تر است.

If you have more than one child, it is very difficult to consistently use Method B, even with full-time help, as an older child’s demands may make it impossible to devote so much time to getting the younger child into a deep sleep before putting him down. Therefore, it is more practical to use Method A. Because of your experience, you can begin helping your younger child sleep well as soon as you get home from the hospital. With two children, starting sleep training early for your newborn is especially important. Also, fathers need to help out more. As one basketball fan said, “Now I have to shift from one-on-one to zone defense!”

Here is an account from a mother who started early with her second child using Method B.

اگر بیش از یک فرزند دارید، استفاده مداوم از روش ب، حتی با کمک تمام وقت، بسیار دشوار است، زیرا خواسته‌های فرزند بزرگتر ممکن است اختصاص زمان زیادی را برای خواب عمیق فرزند کوچکتر قبل از خواباندن او غیرممکن کند. بنابراین، استفاده از روش الف عملی‌تر است. به دلیل تجربه شما، می‌توانید به محض رسیدن به خانه از بیمارستان، به فرزند کوچکتر خود کمک کنید تا خوب بخوابد. با دو فرزند، شروع زودهنگام آموزش خواب برای نوزادتان به ویژه مهم است. همچنین، پدران باید بیشتر کمک کنند. همانطور که یکی از طرفداران بسکتبال گفت: “حالا باید از دفاع تک به تک به دفاع منطقه‌ای تغییر دهم!”

در اینجا روایتی از مادری آمده است که با فرزند دوم خود از روش ب استفاده کرده است.

GOOD SLEEP HABITS

START WITH TWO. …

As patients of Dr. Weissbluth, we were ready to commit ourselves to promoting good sleep habits in our children. When our son, Hayden, was born, it was easier said than done, being a new mother and not knowing what the different cries meant, we would pick Hayden up at the slightest whimper. We were quick believers when at four months we were a bit more seasoned and we decided not to rush in at the first cry. The cry lasted fifteen minutes and then it was smooth sailing; he gradually went to bed earlier and earlier until we reached a 6:00 P.M. bedtime with a 6:30 A.M. wake-up, and then naps at 9:00 A.M. and 1:00 P.M. This pattern still holds true minus the first nap and bedtime is at 6:30 P.M. at almost three years old. He is social, happy, sweet, and most of all well rested.

عادات خوب خواب

با دو مورد شروع کنید…

به عنوان بیماران دکتر وایسبلوث، ما آماده بودیم که خود را متعهد به ترویج عادات خوب خواب در فرزندانمان کنیم. وقتی پسرمان، هایدن، به دنیا آمد، گفتنش آسان‌تر از انجام دادنش بود، چون تازه مادر شده بودیم و نمی‌دانستیم گریه‌های مختلف چه معنایی دارند، با کوچکترین ناله‌ای هایدن را بلند می‌کردیم. وقتی در چهار ماهگی کمی باتجربه‌تر شدیم و تصمیم گرفتیم با اولین گریه عجله نکنیم، سریع باور می‌کردیم. گریه پانزده دقیقه طول کشید و سپس همه چیز آرام شد؛ او به تدریج زودتر و زودتر به رختخواب رفت تا اینکه به ساعت خواب ۶:۰۰ بعد از ظهر رسیدیم و ساعت ۶:۳۰ صبح بیدار می‌شدیم و سپس ساعت ۹:۰۰ صبح و ۱:۰۰ بعد از ظهر چرت می‌زد. این الگو هنوز هم صادق است، به جز اولین چرت و زمان خواب در حدود سه سالگی ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر است. او اجتماعی، شاد، شیرین و از همه مهم‌تر، استراحت خوبی دارد.

With the birth of our second child, a girl, Lily, we were busy with Hayden, now a toddler, and were quite the experts on all the “signs” babies give out. We had a rule: If she was not crying (even at a few days old), she was to be put in her bassinet. We still played with her and enjoyed her, but we were not walking around the house with her twenty-four hours a day. We also provided Lily with the same nighttime routine we give Hayden, dim the lights, give a massage, bath, bottle, book, and bed. This prompted Lily to develop a quicker sleep schedule, and we found by two and a half months she was sleeping through the late-night feedings. By three months she was going to bed at 5:00 to 5:30 P.M. and sleeping until 6:30 A.M. Also at three months we began putting her down for her morning nap two hours after she woke up, and that began her nap schedule. Now Lily, almost one, wakes up at 6:30 A.M., takes her first nap at 8:15 A.M., takes her second nap at 12:30 P.M., and is in the bathtub by 5:00 P.M. and asleep by 5:30 P.M.

با تولد فرزند دوممان، دختری به نام لیلی، ما با هایدن که حالا یک کودک نوپا بود، سرمان شلوغ بود و در تمام «نشانه‌هایی» که نوزادان از خود نشان می‌دهند، کاملاً متخصص بودیم. ما یک قانون داشتیم: اگر گریه نمی‌کرد (حتی در چند روزگی)، باید در گهواره‌اش گذاشته می‌شد. ما هنوز با او بازی می‌کردیم و از بودنش لذت می‌بردیم، اما بیست و چهار ساعت شبانه‌روز با او در خانه قدم نمی‌زدیم. ما همچنین همان برنامه شبانه‌ای را که برای هایدن داشتیم، برای لیلی هم فراهم کردیم: کم کردن نور، ماساژ، حمام کردن، شیشه شیر، کتاب و خواباندن. این باعث شد لیلی برنامه خواب سریع‌تری داشته باشد و متوجه شدیم که در دو ماه و نیمگی، او در طول شیر خوردن‌های آخر شب هم می‌خوابد. در سه ماهگی، ساعت ۵:۰۰ تا ۵:۳۰ بعد از ظهر به رختخواب می‌رفت و تا ۶:۳۰ صبح می‌خوابید. همچنین در سه ماهگی، دو ساعت بعد از بیدار شدنش، او را برای چرت صبحگاهی‌اش روی تخت گذاشتیم و این شروع برنامه چرت زدن او بود. حالا لیلی که تقریباً یک ساله است، ساعت ۶:۳۰ صبح از خواب بیدار می‌شود، ساعت ۸:۱۵ صبح اولین چرتش را می‌زند، ساعت ۱۲:۳۰ ظهر دومین چرتش را می‌زند، و ساعت ۵ بعد از ظهر در وان حمام است و ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر می‌خوابد.

We are vigilant about not letting either child nap in the car, strollers, or for that matter miss naps or have delayed naps. Once our children are in their cribs for the night, we don’t hear from them until the morning … no night waking or games! We greet them each morning with a smile on their faces.

ما مراقب هستیم که اجازه ندهیم هیچ کودکی در ماشین، کالسکه یا هر جای دیگری چرت بزند یا چرت‌هایش را از دست بدهد یا دیر بخوابد. وقتی فرزندانمان شب را در گهواره‌هایشان می‌خوابند، تا صبح از آنها خبری نداریم… نه شب‌ها بیدار می‌شوند و نه بازی می‌کنند! هر روز صبح با لبخندی بر لب به استقبالشان می‌رویم.

We are committed to having well-rested children and will defend our decisions with any naysayer suggesting we don’t get to be with our children at night or we are too strict with the daytime schedule. We find too often it is the parent who is putting the child on their schedule instead of vice versa.

ما متعهد به داشتن فرزندانی با استراحت کافی هستیم و از تصمیمات خود در برابر هر مخالفی که می‌گوید ما نمی‌توانیم شب‌ها با فرزندانمان باشیم یا در مورد برنامه روزانه خیلی سخت‌گیر هستیم، دفاع خواهیم کرد. اغلب می‌بینیم که والدین هستند که کودک را در برنامه خود قرار می‌دهند، نه برعکس.

Babies yearn for routines and respond unbelievably to them. Again, we feel that we have two of the happiest, sweetest children, and knowing that teaching them good sleep habits and, more importantly, the ability to fall asleep unassisted is the best gift you can ever give!

نوزادان مشتاق روال‌های روزانه هستند و به طرز باورنکردنی به آنها پاسخ می‌دهند. باز هم، احساس می‌کنیم که دو تا از شادترین و شیرین‌ترین فرزندان را داریم و می‌دانیم که آموزش عادات خوب خواب به آنها و مهمتر از آن، توانایی خوابیدن بدون کمک، بهترین هدیه‌ای است که می‌توانید به آنها بدهید!

Your goal is to synchronize your caretaking with your baby’s needs: feed her when she’s hungry, change her when she’s wet, play with her when she’s awake, and help her sleep when she’s tired. Because of the irregularity with which these events occur, it is hard for first-time parents to “read” their baby’s needs, but experienced parents should trust their instincts and put the baby to sleep when she is tired.

هدف شما این است که مراقبت خود را با نیازهای کودکتان هماهنگ کنید: وقتی گرسنه است به او غذا بدهید، وقتی خیس است پوشکش را عوض کنید، وقتی بیدار است با او بازی کنید و وقتی خسته است به او کمک کنید بخوابد. به دلیل بی‌نظمی‌هایی که این اتفاقات با آن رخ می‌دهند، برای والدین تازه‌کار دشوار است که نیازهای کودک خود را “بخوانند” اما والدین باتجربه باید به غرایز خود اعتماد کنند و وقتی کودک خسته است او را بخوابانند.

If you have an extremely fussy/colicky baby, one who is more irritable, wakeful, harder to soothe, and harder to read, you may find that only with Method B will these babies sleep or rest without crying. Later I’ll give more specific advice on making a transition from Method B to Method A in the colicky baby.

اگر نوزادی دارید که به شدت بهانه‌گیر/قولنجی است، نوزادی که تحریک‌پذیرتر، بیدارتر، آرام کردنش دشوارتر و خواندن حرف‌هایش دشوارتر است، ممکن است متوجه شوید که تنها با روش ب این نوزادان بدون گریه می‌خوابند یا استراحت می‌کنند. بعداً توصیه‌های خاص‌تری در مورد گذار از روش ب به روش الف در نوزاد قولنجی ارائه خواهم داد.

COMMON NAP MISTAKES

Keeping the intervals of wakefulness too long

Using swings, cars, or strollers during sleeping

Inconsistency in methods used to soothe your baby to sleep

اشتباهات رایج در چرت زدن

طولانی نگه داشتن فواصل بیداری

استفاده از تاب، ماشین یا کالسکه در هنگام خواب

تناقض در روش‌های مورد استفاده برای آرام کردن کودک برای خواباندن

Q: Do I have to become a slave to my baby’s nap schedule?

A: Not at all. Simply respect his need to have good-quality naps. Try to distinguish between routine days and exceptional days. On routine days, try to partially organize your activities around the naps. On exceptional days, naps may be lost because of special events.

س: آیا باید برده برنامه چرت زدن کودکم باشم؟

پاسخ: به هیچ وجه. به سادگی به نیاز او به چرت زدن با کیفیت خوب احترام بگذارید. سعی کنید بین روزهای معمول و روزهای استثنایی تمایز قائل شوید. در روزهای معمول، سعی کنید فعالیت‌های خود را تا حدی حول چرت زدن‌ها سازماندهی کنید. در روزهای استثنایی، ممکن است به دلیل رویدادهای خاص، چرت زدن‌ها از بین بروند.

If you suffer the inconvenience of hanging around your house on routine days when you think your baby will need tonap, then between twelve and sixteen months (or somewhat later in colicky babies) you will notice that your child takes fewer and longer naps, longer periods of wakefulness will develop during the day, there will be no late afternoon fussiness, and your baby will have longer periods of night sleep.

اگر در روزهای معمول که فکر می‌کنید کودکتان به چرت زدن نیاز دارد، از پرسه زدن در خانه اذیت می‌شوید، بین دوازده تا شانزده ماهگی (یا کمی دیرتر در نوزادان کولیکی) متوجه خواهید شد که کودک شما چرت‌های کمتر و طولانی‌تری می‌زند، دوره‌های بیداری طولانی‌تری در طول روز ایجاد می‌شود، دیگر نق نق‌های اواخر بعد از ظهر وجود نخواهد داشت و کودک شما دوره‌های خواب شبانه طولانی‌تری خواهد داشت.

REMEMBER

Sleep quality depends on:

· Timing of sleep periods

· Consolidation of sleep periods

· Duration of sleep periods

به یاد داشته باشید

کیفیت خواب به موارد زیر بستگی دارد:

• زمان‌بندی دوره‌های خواب

• تثبیت دوره‌های خواب

• مدت زمان دوره‌های خواب

Action Plan for Exhausted Parents

All babies become fussy a few days after they are born, or a few days after the expected date of delivery if they are born early. Parents do not cause the fussy behavior. The exact cause is not known. About 20 percent of babies will develop extreme fussiness/colic and, again, parents are not the cause. When babies fuss or cry, they do not sleep. When they do not sleep, mothers do not sleep. Mind-numbing fatigue from lack of sleep is your main enemy!

برنامه عملی برای والدین خسته

همه نوزادان چند روز پس از تولد، یا چند روز پس از تاریخ مورد انتظار زایمان، اگر زودتر به دنیا بیایند، بهانه‌گیر می‌شوند. والدین باعث این رفتار بهانه‌گیرانه نمی‌شوند. علت دقیق آن مشخص نیست. حدود 20 درصد از نوزادان دچار بهانه‌گیری/قولنج شدید می‌شوند و باز هم، والدین علت آن نیستند. وقتی نوزادان بهانه‌گیری یا گریه می‌کنند، نمی‌خوابند. وقتی نمی‌خوابند، مادران هم نمی‌خوابند. خستگی مفرط ناشی از کمبود خواب دشمن اصلی شماست!

HOW TO SOOTHE AND HELP YOUR BABY LEARN

TO SLEEP: BIRTH TO FOUR MONTHS OF AGE

چگونه کودک خود را آرام کنید و به او کمک کنید تا یاد بگیرد

خوابیدن: از بدو تولد تا چهار ماهگی

Encourage sucking; do not worry if your baby falls asleep while sucking

Rhythmic rocking motions

Swaddling

Massage

مکیدن را تشویق کنید؛ اگر کودک شما هنگام مکیدن به خواب رفت، نگران نباشید

حرکات ریتمیک تکان دادن

قنداق کردن

ماساژ

Respect your baby’s need to sleep: the one-to two-hour window. Think and plan how you will soothe your baby but when you soothe is more important.

به نیاز کودکتان به خواب احترام بگذارید: این بازه زمانی یک تا دو ساعته. به این فکر کنید و برنامه‌ریزی کنید که چگونه کودکتان را آرام کنید، اما زمان آرام کردن او مهم‌تر است.

· Babies quickly become overtired after only one or two hours of wakefulness. During the day, note the time when your baby wakes up and try to help him nap by soothing within the next one or two hours before he becomes overtired. Try to keep the intervals of wakefulness brief.

• نوزادان تنها پس از یک یا دو ساعت بیداری، به سرعت بیش از حد خسته می‌شوند. در طول روز، زمان بیدار شدن نوزاد خود را یادداشت کنید و سعی کنید با آرام کردن او در عرض یک یا دو ساعت بعدی، قبل از اینکه بیش از حد خسته شود، به چرت زدن او کمک کنید. سعی کنید فواصل بیداری را کوتاه نگه دارید.

· Babies less than six weeks old fall asleep at night very late and do not sleep very long day or night. Try to soothe your baby to sleep during the day before he becomes overtired. Always respond to your baby. Avoid the overtired state.

• نوزادان کمتر از شش هفته شب‌ها خیلی دیر می‌خوابند و در طول روز یا شب خیلی طولانی نمی‌خوابند. سعی کنید قبل از اینکه نوزاد بیش از حد خسته شود، او را در طول روز آرام کنید تا بخوابد. همیشه به نوزاد خود پاسخ دهید. از حالت خستگی بیش از حد جلوگیری کنید.

· Eighty percent of babies more than six weeks old become more settled at night, sleep a little longer at night, and begin to become drowsy for night sleep at an earlier hour. Try to soothe your baby to sleep at an earlier hour if he shows signs of drowsiness earlier. Do not let him cry.

• هشتاد درصد از نوزادانی که بیش از شش هفته سن دارند، شب‌ها آرام‌تر می‌شوند، شب‌ها کمی بیشتر می‌خوابند و برای خواب شبانه زودتر خواب‌آلود می‌شوند. اگر نوزاد شما زودتر علائم خواب‌آلودگی را نشان می‌دهد، سعی کنید او را آرام کنید تا زودتر بخوابد. نگذارید گریه کند.

· Twenty percent of babies more than six weeks old do not appear to become more settled at night, do not appear to sleep longer at night, and do not become drowsy at an earlier hour. Nevertheless, try to soothe your baby to sleep at an earlier hour even if he does not show signs of drowsiness earlier. Spend extra time soothing: prolonged swinging, long luxurious baths, and never-ending car rides. Fathers should put forth extra effort to help out. Do not let him cry.

• بیست درصد از نوزادانی که بیش از شش هفته سن دارند، به نظر نمی‌رسد که شب‌ها آرام‌تر شوند، به نظر نمی‌رسد که شب‌ها بیشتر بخوابند و زودتر خواب‌آلود نمی‌شوند. با این وجود، سعی کنید کودک خود را آرام کنید تا زودتر بخوابد، حتی اگر علائم خواب‌آلودگی را زودتر نشان ندهد. زمان بیشتری را صرف آرامش کنید: تاب دادن طولانی، حمام‌های لوکس طولانی و ماشین‌سواری‌های بی‌پایان. پدران باید تلاش بیشتری برای کمک به او انجام دهند. نگذارید گریه کند.

· Use consistent soothing styles for naps.

• از سبک‌های آرامش‌بخش مداوم برای چرت زدن استفاده کنید.

· After a few weeks, sleep in a quiet and dark place.

• بعد از چند هفته، در یک مکان آرام و تاریک بخوابید.

· At six weeks of age, watch for an earlier bedtime in common fussy babies. Extremely fussy/colicky babies may show an earlier bedtime when older.

• در شش هفتگی، مراقب زمان خواب زودتر در نوزادان بدغذای معمولی باشید. نوزادان بسیار بدغذا/کولیک ممکن است در سنین بالاتر زمان خواب زودتری نشان دهند.

· At four months of age, your baby will have longer periods of wakefulness, but you should still synchronize the beginning of your soothing efforts with the beginning of your baby’s drowsiness. For common fussy babies, this may appear to be highly predictable or “by the clock.” Extremely fussy babies may appear to have predictable and regular sleep times when much older.

• در چهار ماهگی، نوزاد شما دوره‌های بیداری طولانی‌تری خواهد داشت، اما شما همچنان باید شروع تلاش‌های آرام‌بخش خود را با شروع خواب‌آلودگی نوزادتان هماهنگ کنید. برای نوزادان بی‌قرار معمولی، این ممکن است بسیار قابل پیش‌بینی یا “طبق ساعت” به نظر برسد. نوزادان بسیار بی‌قرار ممکن است در سنین بالاتر، زمان خواب قابل پیش‌بینی و منظمی داشته باشند.

· After four months of age, “let cry,” controlled crying, or check and console might be needed for a formerly extremely fussy/colicky baby. Rarely, this might be done for a younger baby.

• پس از چهار ماهگی، ممکن است برای نوزادی که قبلاً بسیار بی‌قرار/کولیک بوده است، “بگذار گریه کند”، گریه کنترل‌شده یا “چک و دلداری” لازم باشد. به ندرت، این کار ممکن است برای نوزاد کوچکتر انجام شود.

Review

· Drowsy signs, page 63

· Soothing strategies, page 63

· Resources for soothing, page 73

· Bedtime routines, page 75

· “Let cry” versus “no cry,” page 103

مرور

• علائم خواب‌آلودگی، صفحه ۶۳

• راهکارهای آرامش‌بخش، صفحه ۶۳

• منابع آرامش‌بخش، صفحه ۷۳

• روال‌های قبل از خواب، صفحه ۷۵

• «بگذار گریه کند» در مقابل «گریه نکند»، صفحه ۱۰۳

1. “Let Cry” with no time limit (Extinction)

2. “Let Cry” with time limit (Graduated Extinction)

۱. «بگذار گریه کند» بدون محدودیت زمانی (انقراض)

۲. «بگذار گریه کند» با محدودیت زمانی (انقراض تدریجی)

Delayed response for soothing

Gradually increase the delay

Increase the delay on the same night versus subsequent nights

Soothe until drowsy versus soothe until deep sleep

پاسخ با تأخیر برای تسکین

به تدریج تأخیر را افزایش دهید

تأخیر را در همان شب در مقایسه با شب‌های بعدی افزایش دهید

آرامش تا خواب‌آلودگی در مقابل آرامش تا خواب عمیق

3. “Maybe Cry” (Check and console, sleep away from parent)

Prompt response for soothing; never delay

Repeat as often as needed

Soothe until drowsy versus soothe until deep sleep

۳. «شاید گریه کند» (بررسی و دلداری، دور از والدین بخواب)

پاسخ سریع برای آرام کردن؛ هرگز تأخیر نکنید

هر چند وقت یکبار تکرار کنید

آرامش تا خواب‌آلودگی در مقابل آرامش تا خواب عمیق

4. “No Cry” (Sleep with parent, family bed)

Prompt response for soothing

Repeat as often as needed

Soothe until deep sleep

۴. «گریه نکن» (کنار والدین، تخت خانوادگی بخواب)

پاسخ سریع برای آرامش

هر چند بار که لازم است تکرار کنید

تا خواب عمیق آرام کنید

WEEKS TWO TO FOUR

· Prepare for peak fussiness/crying to occur at six weeks of age. Try to get help then. If your baby is showing extreme fussiness/colic, read Chapter 4.

· Keep the intervals of wakefulness brief: one to two hours.

هفته‌های دوم تا چهارم

• برای اوج نق زدن/گریه در شش هفتگی آماده شوید. در آن زمان سعی کنید کمک بگیرید. اگر نوزاد شما نق زدن/قولنج شدید نشان می‌دهد، فصل ۴ را بخوانید.

• فواصل بیداری را کوتاه نگه دارید: یک تا دو ساعت.

WEEKS FIVE TO SIX

· The worst is almost over for 80 percent of babies.

· Keep the intervals of wakefulness brief: one to two hours.

هفته‌های پنجم تا ششم

• بدترین حالت برای ۸۰ درصد نوزادان تقریباً تمام شده است.

• فواصل بیداری را کوتاه نگه دارید: یک تا دو ساعت.

WEEKS SEVEN TO EIGHT

· Look for drowsy signs earlier and move the bedtime earlier.

هفته‌های هفتم تا هشتم

• علائم خواب‌آلودگی را زودتر بررسی کنید و زمان خواب را زودتر تنظیم کنید.

MONTHS THREE TO FOUR

· Watch for drowsy signs around 9:00 A.M.

· The morning nap develops around 9:00 to 10:00 A.M.

ماه‌های سوم تا چهارم

• حدود ساعت ۹ صبح مراقب علائم خواب‌آلودگی باشید.

• چرت صبحگاهی حدود ساعت ۹ تا ۱۰ صبح شروع می‌شود.

Motionless sleep is best.

Consistency in soothing style for naps.

خواب بی‌حرکت بهترین حالت است.

سبک آرام‌بخش برای چرت زدن باید ثابت باشد.

1. Always lie down with your child or put him down only after several minutes of soothing.

2. Always soothe your child until he is in a deep sleep, no matter how long the soothing takes, before lying down with him or putting him down to slee

۱. همیشه بعد از چند دقیقه آرام کردن، کنار فرزندتان دراز بکشید یا او را زمین بگذارید.

۲. همیشه قبل از اینکه کنارش دراز بکشید یا او را بخوابانید، تا زمانی که به خواب عمیقی فرو رود، او را آرام کنید، مهم نیست آرام کردن چقدر طول بکشد.