عادت‌های خواب سالم، کودک شاد؛ خواب، نق نق شدید/قولنج، و خلق و خو

How to Use This Chapter

I believe about 5 to 10 percent of babies are at risk for developing 90 to 95 percent of the severe sleeping problems that drive parents crazy. If your baby already has sleeping problems and you think you may have come down this path, this chapter will tell you the necessary corrections you need to make to solve the sleeping problem. However, you may be too exhausted to make it through the whole chapter, so you might benefit more by reading the summary and action plan at the end of the chapter. If you have not yet had your child, this chapter will help you later identify whether your baby is just starting on this path. Reading the entire chapter will enable you to prevent future sleeping problems.

نحوه استفاده از این فصل

من معتقدم حدود ۵ تا ۱۰ درصد از نوزادان در معرض خطر ابتلا به ۹۰ تا ۹۵ درصد از مشکلات شدید خواب هستند که والدین را دیوانه می‌کند. اگر کودک شما از قبل مشکلات خواب دارد و فکر می‌کنید که ممکن است در این مسیر قرار گرفته باشید، این فصل اصلاحات لازم را که برای حل مشکل خواب باید انجام دهید به شما می‌گوید. با این حال، ممکن است برای خواندن کل فصل خیلی خسته باشید، بنابراین می‌توانید با خواندن خلاصه و برنامه عملی در انتهای فصل، بیشتر سود ببرید. اگر هنوز فرزندی به دنیا نیاورده‌اید، این فصل به شما کمک می‌کند تا بعداً تشخیص دهید که آیا کودک شما تازه در این مسیر قرار گرفته است یا خیر. خواندن کل فصل به شما این امکان را می‌دهد که از مشکلات خواب در آینده جلوگیری کنید.

This chapter is divided into four main sections. First, a detailed description of what is known about extreme fussiness/ colic and its relation to difficulties in sleeping during the first three to four months; second, what is temperament; third, how the fussiness/crying during months three to four is connected to temperament at four months of age; and fourth, postcolic. I also present data that connects these two ages and tells you how likely it is that your baby will develop on one path or another. You can skip the data if your child already has or had colic and go directly to the management sections or the summary and action plan if you just want to figure out what to do.

این فصل به چهار بخش اصلی تقسیم شده است. اول، شرح مفصلی از آنچه در مورد نق زدن/قولنج شدید و ارتباط آن با مشکلات خواب در طول سه تا چهار ماه اول می‌دانیم؛ دوم، خلق و خو چیست؛ سوم، چگونه نق زدن/گریه در طول ماه‌های سوم تا چهارم به خلق و خو در چهار ماهگی مرتبط است؛ و چهارم، پس از قولنج. من همچنین داده‌هایی را ارائه می‌دهم که این دو سن را به هم مرتبط می‌کند و به شما می‌گوید که چقدر احتمال دارد کودک شما در یک مسیر یا مسیر دیگر رشد کند. اگر فرزندتان از قبل کولیک داشته یا دارد، می‌توانید از داده‌ها صرف نظر کنید و مستقیماً به بخش‌های مدیریت یا خلاصه و برنامه عملیاتی بروید، اگر فقط می‌خواهید بفهمید چه کاری باید انجام دهید.

The section on postcolic is crucial to help prevent or solve any sleep problems in 20 percent of children.

بخش مربوط به پس از کولیک برای کمک به پیشگیری یا حل هرگونه مشکل خواب در 20 درصد از کودکان بسیار مهم است.

Introduction

If your child suffered from colic during infancy—and 20 percent of all babies suffer from this mysterious condition—then you’ll be most interested in learning how your child’s colicky first months could have set the stage for unhealthy sleep habits and turned him into a “crybaby.” This chapter will be of interest to you even if your baby never had colic, though, because all babies experience unexplained fussiness and crying in their first weeks of life, no matter what your ethnic group, no matter what birthing method brought your child into the world, no matter if your lifestyle is that of jet-setter or stay-at-home.

مقدمه

اگر فرزند شما در دوران نوزادی از قولنج رنج می‌برد – و 20 درصد از کل نوزادان از این بیماری مرموز رنج می‌برند – پس شما بیشتر علاقه‌مند خواهید بود که بدانید چگونه ماه‌های اول قولنج فرزندتان می‌تواند زمینه را برای عادات خواب ناسالم فراهم کند و او را به یک “بچه گریه‌کن” تبدیل کند. با این حال، این فصل برای شما جالب خواهد بود، حتی اگر کودک شما هرگز قولنج نداشته باشد، زیرا همه نوزادان در هفته‌های اول زندگی خود، صرف نظر از گروه قومی شما، صرف نظر از روش زایمانی که فرزندتان را به دنیا آورده است، صرف نظر از سبک زندگی شما که با جت ست سفر کرده‌اید یا خانه‌نشین هستید، بی‌قراری و گریه بی‌دلیل را تجربه می‌کنند.

All parents, too, tend to use the same techniques and strategies to successfully weather those first few months of life with baby, whether it’s fair sailing for the most part or they feel storm-tossed by colicky waves of crying. Sleep problems arise when some parents don’t change their techniques for coping with crying and fussiness at bedtimes and nap times after about three to four months of age, after their babies have become more settled. That’s when unhealthy sleep habits and their resulting problems begin.

همه والدین نیز تمایل دارند از تکنیک‌ها و استراتژی‌های یکسانی برای عبور موفقیت‌آمیز از چند ماه اول زندگی با کودک استفاده کنند، چه در بیشتر مواقع، سفر دریایی عادلانه باشد و چه در معرض امواج گریه قولنجی قرار گیرند. مشکلات خواب زمانی بروز می‌کنند که برخی والدین پس از حدود سه تا چهار ماهگی، یعنی زمانی که نوزادانشان آرام‌تر شده‌اند، روش‌های خود را برای مقابله با گریه و بی‌قراری در زمان خواب و چرت زدن تغییر نمی‌دهند. این زمانی است که عادات ناسالم خواب و مشکلات ناشی از آن آغاز می‌شود.

Sleep and Extreme Fussiness/Colic

For 20 percent of babies, I actually prefer the term “extreme fussiness/colic” instead of colic because fussiness is a bigger problem than crying. All babies have some fussing and crying, and for 80 percent of babies, I call this behavior common fussiness/crying. My idea is that extreme fussiness/colic is a sleep disorder. I also suggest that postcolic sleep problems occur after three to four months of age because some parents experience difficulty in establishing age-appropriate sleep routines. Let us look at the facts.

خواب و نق زدن/قولنج شدید

برای ۲۰ درصد از نوزادان، من در واقع اصطلاح «نق زدن/قولنج شدید» را به جای قولنج ترجیح می‌دهم، زیرا نق زدن مشکل بزرگتری نسبت به گریه کردن است. همه نوزادان کمی نق زدن و گریه کردن دارند و برای ۸۰ درصد از نوزادان، من این رفتار را نق زدن/گریه رایج می‌نامم. ایده من این است که نق زدن/قولنج شدید یک اختلال خواب است. من همچنین پیشنهاد می‌کنم که مشکلات خواب پس از قولنج بعد از سه تا چهار ماهگی رخ می‌دهد، زیرا برخی از والدین در ایجاد روال خواب متناسب با سن خود مشکل دارند. بیایید به واقعیت‌ها نگاه کنیم.

What Is Extreme Fussiness/Colic?

Dr. Wessel defined a colicky infant as “one who, otherwise healthy and well fed, had paroxysms of irritability, fussing or crying lasting for a total of more than three hours a day and occurring on more than three days in any one week … and that the paroxysms continued to recur for more than three weeks.” He added the criterion “more than three weeks” because nannies left families after about three weeks of crying. He thought nannies knew that if babies cried for more than three weeks, then the crying would continue. Because the mothers were now alone at night caring for their babies, they came to his office after three weeks complaining that their children were always crying. About 26 percent of infants in his study had colic. Dr. Illingworth defined colic as “violent rhythmical, screaming attacks which did not stop when the infants were picked up, and for which no cause, such as underfeeding, could be found.” Together, they studied about 150 infants.

نق زدن شدید/قولنج چیست؟

دکتر وسل، نوزاد کولیکی را اینگونه تعریف کرد: «نوزادی که، در غیر این صورت سالم و تغذیه خوب، دچار حملات تحریک‌پذیری، نق زدن یا گریه می‌شود که در مجموع بیش از سه ساعت در روز طول می‌کشد و بیش از سه روز در هر هفته اتفاق می‌افتد… و این حملات بیش از سه هفته ادامه می‌یابد.» او معیار «بیش از سه هفته» را اضافه کرد زیرا پرستاران کودک پس از حدود سه هفته گریه، خانواده‌ها را ترک می‌کردند. او فکر می‌کرد که پرستاران کودک می‌دانند اگر نوزادان بیش از سه هفته گریه کنند، گریه ادامه خواهد یافت. از آنجایی که مادران اکنون شب‌ها تنها بودند و از نوزادان خود مراقبت می‌کردند، پس از سه هفته به مطب او مراجعه کردند و از اینکه فرزندانشان همیشه گریه می‌کنند شکایت داشتند. حدود ۲۶ درصد از نوزادان مورد مطالعه او قولنج داشتند. دکتر ایلینگورث قولنج را اینگونه تعریف کرد: «حملات شدید، ریتمیک و جیغ مانند که با بلند کردن نوزادان متوقف نمی‌شد و هیچ دلیلی مانند کم شیر خوردن برای آن یافت نمی‌شد.» آنها با هم حدود ۱۵۰ نوزاد را مورد مطالعه قرار دادند.

The age of onset of these behaviors is characteristic. Both Dr. Wessel and Dr. Illingworth found that the attacks were absent during the first few days but were present in 80 percent of affected infants by two weeks and in about 100 percent by three weeks. Premature babies also start their attacks shortly after the expected due date, independent of their gestational age at birth. The time of day when these behaviors occur is another characteristic. During the first month, crying appears at any time of the day or night, but later it occurs predominantly in the evening hours. In 80 percent of infants, the attacks start between 5:00 and 8:00 P.M. and end by midnight. For 12 percent of infants, the attacks start between 7:00 and 10:00 P.M. and end by 2:00 A.M. In only 8 percent, the attacks are distributed anytime throughout the day and night. The age of termination of these spells is also characteristic. The attacks disappear by two months of age in 50 percent of infants, by three months of age in 30 percent, and four months of age in 10 percent of infants. The infant’s behavioral stateis associated with colicky behavior. Among 84 percent of colicky infants, the crying spells begin when they are awake, 8 percent have spells start when asleep, and 8 percent under variable conditions. For 83 percent of infants, when the crying spells end, they fall asleep. It is now known that fussing as opposed to crying is the major feature of colicky behavior, and parental distress over colic may be the major factor in producing postcolic sleep problems.

سن شروع این رفتارها مشخص است. دکتر وسل و دکتر ایلینگورث هر دو دریافتند که این حملات در چند روز اول وجود ندارند، اما در ۸۰ درصد نوزادان مبتلا تا دو هفته و در حدود ۱۰۰ درصد تا سه هفته وجود دارند. نوزادان نارس نیز حملات خود را کمی پس از تاریخ زایمان مورد انتظار، مستقل از سن حاملگی هنگام تولد، شروع می‌کنند. زمان وقوع این رفتارها در طول روز یکی دیگر از ویژگی‌های آنهاست. در طول ماه اول، گریه در هر ساعتی از روز یا شب ظاهر می‌شود، اما بعداً عمدتاً در ساعات عصر رخ می‌دهد. در ۸۰ درصد نوزادان، حملات بین ساعت ۵:۰۰ تا ۸:۰۰ بعد از ظهر شروع می‌شود و تا نیمه شب پایان می‌یابد. برای ۱۲ درصد از نوزادان، حملات بین ساعت ۷:۰۰ تا ۱۰:۰۰ شب شروع می‌شود و تا ساعت ۲:۰۰ بامداد پایان می‌یابد. تنها در ۸ درصد، حملات در هر زمانی از روز و شب توزیع می‌شوند. سن پایان این حملات نیز مشخص است. این حملات در ۵۰ درصد از نوزادان تا دو ماهگی، در ۳۰ درصد تا سه ماهگی و در ۱۰ درصد از نوزادان تا چهار ماهگی از بین می‌روند. وضعیت رفتاری نوزاد با رفتار کولیک مرتبط است. در بین ۸۴ درصد از نوزادان کولیک‌دار، دوره‌های گریه در بیداری، ۸ درصد در خواب و ۸ درصد در شرایط متغیر شروع می‌شوند. در ۸۳ درصد از نوزادان، وقتی دوره‌های گریه پایان می‌یابند، به خواب می‌روند. اکنون مشخص شده است که نق زدن به جای گریه، ویژگی اصلی رفتار کولیک است و ناراحتی والدین به خاطر کولیک ممکن است عامل اصلی ایجاد مشکلات خواب پس از کولیک باشد.

What Causes Extreme Fussiness/Colic?

A recent study showed that colicky infants had higher levels of serotonin, a chemical found in the brain and in the gut. This supported Linda Weissbluth’s theory that some features of colic might be caused by an imbalance between serotonin and melatonin, another chemical found in the brain and in the gut. Concentrations of serotonin are high and present in infants during the first month of life and decline after three months. Immediately after delivery, concentrations of serotonin are higher at night and lower during the day. Melatonin, flowing across the placenta from the mother, causes high concentrations immediately after birth, but they rapidly fall to extremely low levels within several days. Melatonin increases slightly between one and three months, and only after three months is there an abrupt increase in melatonin levels with higher levels at night and lower levels during the day.

چه چیزی باعث نق زدن شدید/قولنج می‌شود؟

یک مطالعه اخیر نشان داد که نوزادان مبتلا به قولنج، سطح بالاتری از سروتونین، یک ماده شیمیایی موجود در مغز و روده، دارند. این یافته، نظریه لیندا وایسبلوث را تأیید می‌کند که برخی از ویژگی‌های قولنج ممکن است ناشی از عدم تعادل بین سروتونین و ملاتونین، ماده شیمیایی دیگری که در مغز و روده یافت می‌شود، باشد. غلظت سروتونین در نوزادان در ماه اول زندگی بالا است و پس از سه ماهگی کاهش می‌یابد. بلافاصله پس از زایمان، غلظت سروتونین در شب بیشتر و در طول روز کمتر است. ملاتونین که از طریق جفت از مادر به نوزاد می‌رسد، بلافاصله پس از تولد غلظت بالایی ایجاد می‌کند، اما به سرعت در عرض چند روز به سطوح بسیار پایین کاهش می‌یابد. ملاتونین بین یک تا سه ماهگی کمی افزایش می‌یابد و تنها پس از سه ماهگی افزایش ناگهانی در سطح ملاتونین با سطوح بالاتر در شب و سطوح پایین‌تر در طول روز وجود دارد.

Serotonin and melatonin have opposite effects on the muscle around the gut—serotonin causes contraction, melatonin causes relaxation. Linda Weissbluth’s theory is that in some infants, high serotonin levels cause painful gastrointestinal cramps in the evening when serotonin concentrations are at the highest. The high nighttime melatonin levels opposes the intestinal smooth muscle contraction caused by serotonin. On the other hand, melatonin and serotonin might be directly affecting the developing brain. For example, high levels of melatonin at night might cause night sleep to become longer.

سروتونین و ملاتونین اثرات متضادی بر عضلات اطراف روده دارند – سروتونین باعث انقباض و ملاتونین باعث آرامش می‌شود. نظریه لیندا وایسبلوث این است که در برخی از نوزادان، سطح بالای سروتونین باعث گرفتگی‌های دردناک دستگاه گوارش در عصر می‌شود، زمانی که غلظت سروتونین در بالاترین حد خود است. سطح بالای ملاتونین در شب، با انقباض عضلات صاف روده ناشی از سروتونین مخالف است. از سوی دیگر، ملاتونین و سروتونین ممکن است مستقیماً بر مغز در حال رشد تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، سطح بالای ملاتونین در شب ممکن است باعث طولانی‌تر شدن خواب شبانه شود.

Other hormones might be involved. In one study, extremely fussy/colicky infants had a blunted rhythm in cortisol production while the control infants exhibited a clear and marked daily rhythm in cortisol that was not observed in the colicky infants. In addition, researchers in this study coded behavioral measures from videotapes and arrived at the same conclusion as have many other studies: The crying of these infants was not due to differences in handling by the mother; the colic was not simply a maternal perception.

هورمون‌های دیگری نیز ممکن است دخیل باشند. در یک مطالعه، نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی ریتم کندی در تولید کورتیزول داشتند، در حالی که نوزادان گروه کنترل ریتم روزانه واضح و مشخصی در کورتیزول نشان دادند که در نوزادان قولنجی مشاهده نشد. علاوه بر این، محققان در این مطالعه، معیارهای رفتاری را از نوارهای ویدیویی کدگذاری کردند و به همان نتیجه‌ای رسیدند که بسیاری از مطالعات دیگر به آن رسیده‌اند: گریه این نوزادان به دلیل تفاوت در نحوه برخورد مادر نبود؛ قولنج صرفاً یک درک مادرانه نبود.

Other studies have clearly shown that food hypersensitivity, gastroesophageal reflux, maternal anxiety, and so forth are not linked to infantile colic.

مطالعات دیگر به وضوح نشان داده‌اند که حساسیت غذایی، رفلاکس معده به مری، اضطراب مادر و غیره ارتباطی با کولیک نوزادی ندارند.

Crying

Some degree of irritability, fussing, or crying is universal—that is, crying for “unknown reasons” occurs in all babies. Dr. Brazelton reported that half of all babies cry for one and three quarter hours during the second week with a gradual increase to two and three quarter hours at six weeks, followed by a decrease in crying thereafter to one hour or less by twelve weeks of age. He called the fussiest infants “colicky.” They cried two to four hours per day every day, and their crying also increased between six and eight weeks of age.

گریه

درجه‌ای از تحریک‌پذیری، بی‌قراری یا گریه کردن، امری جهانی است – یعنی گریه به «دلایل ناشناخته» در همه نوزادان رخ می‌دهد. دکتر برازلتون گزارش داد که نیمی از نوزادان در طول هفته دوم به مدت یک و سه ربع ساعت گریه می‌کنند و در شش هفتگی به تدریج به دو و سه ربع ساعت افزایش می‌یابند و پس از آن گریه تا دوازده هفتگی به یک ساعت یا کمتر کاهش می‌یابد. او بدخلق‌ترین نوزادان را «کولیک» نامید. آنها هر روز دو تا چهار ساعت گریه می‌کردند و گریه آنها نیز بین شش تا هشت هفتگی افزایش می‌یافت.

The distress caused to parents because of their inability to deal with this crying cannot be overstated. Recent government data has shown infant homicides to increase after the second week and peak at the eighth week, and the researchers concluded that the “peak in risk in week eight might reflect the peak in the daily duration of crying among normal infants between weeks six and eight.”

رنجی که والدین به دلیل ناتوانی در مقابله با این گریه متحمل می‌شوند، قابل اغماض نیست. داده‌های اخیر دولت نشان داده است که قتل نوزادان پس از هفته دوم افزایش می‌یابد و در هفته هشتم به اوج خود می‌رسد و محققان نتیجه گرفتند که «اوج خطر در هفته هشتم ممکن است منعکس کننده اوج مدت گریه روزانه در بین نوزادان طبیعی بین هفته‌های شش و هشت باشد.»

There are no clear cut-off points in measurements of irritability, fussing, or crying, whether by direct observation in hospital nurseries, voice-activated tape recordings in homes, or parent diaries. Thus, extreme fussiness/colic appears to represent an extreme amount of normally occurring, unexplained fussing or crying that is present in all healthy babies.

هیچ نقطه برش مشخصی در اندازه‌گیری‌های تحریک‌پذیری، بی‌قراری یا گریه وجود ندارد، چه با مشاهده مستقیم در مهدکودک‌های بیمارستان، چه با ضبط‌های صوتی در خانه‌ها یا دفتر خاطرات والدین. بنابراین، بی‌قراری/کولیک شدید به نظر می‌رسد نشان‌دهنده میزان زیادی از بی‌قراری یا گریه طبیعی و غیرقابل توضیح است که در همه نوزادان سالم وجود دارد.

Because the spells of irritability, fussing, or crying are universal, differing only in degree among infants; because the occurrence of spells peaks at forty-six weeks after conception and independent of parenting practices; and because the behaviors exhibit behavioral state specificity and a day-night rhythm, it is reasonable to believe that these behaviors reflect normal biological processes. One example is the normal biological process involving the development of wake/sleep control mechanisms. In all babies, the consolidation of night sleep develops during the second month (after the peak of crying occurs) and that periodic alternation of wake and sleep states is well developed by three to four months of age (when colic ends).

از آنجا که دوره‌های تحریک‌پذیری، بی‌قراری یا گریه جهانی هستند و فقط از نظر درجه در بین نوزادان متفاوت است؛ از آنجا که وقوع این دوره‌ها در چهل و شش هفته پس از لقاح به اوج خود می‌رسد و مستقل از شیوه‌های فرزندپروری است؛ و از آنجا که این رفتارها ویژگی حالت رفتاری و ریتم شبانه‌روزی را نشان می‌دهند، منطقی است که باور کنیم این رفتارها منعکس‌کننده فرآیندهای بیولوژیکی طبیعی هستند. یک مثال، فرآیند بیولوژیکی طبیعی شامل توسعه مکانیسم‌های کنترل بیداری/خواب است. در همه نوزادان، تثبیت خواب شبانه در ماه دوم (پس از وقوع اوج گریه) ایجاد می‌شود و تناوب دوره‌ای حالت‌های بیداری و خواب تا سه تا چهار ماهگی (زمانی که کولیک پایان می‌یابد) به خوبی توسعه می‌یابد.

Fussing

Persistent low-intensity fussing, rather than intense crying, characterizes infants diagnosed as having colic. In fact, to emphasize fussiness instead of crying, the title of Dr. Wessel’s paper was “Paroxysmal fussing in infants sometimes called ‘colic’” Fussing is not a well-defined behavior, and although not defined in Wessel’s paper, it is usually described as an unsettled, agitated, wakeful state that would lead to crying if ignored by parents.Because sucking is soothing to infants, some parents misattribute the “fussing” state to hunger and vigorously attempt to feed their baby. These parents may misinterpret their infants as having a “growth spurt” at six weeks because they were “hungry” all the time, especially in the evening. They view their child as hungry, not fussy. Even if they spend more than three additional hours a day, more than three days a week, for more than three weeks “feeding” them at night to prevent crying, these parents do not think their baby is colicky because there is so little crying. Over a thirty-four-month period, at newborn visits, I routinely questioned every new parent who joins my general pediatric practice whether their child fulfilled Dr. Wessel’s exact diagnostic criteria for colic. All families had been followed since the child’s birth and received counseling regarding the normal development of crying or fussing. There were 118 extremely fussy/colicky infants out of 747 (16 percent). However, the vast majority of infants had little or no crying. Instead, they fulfilled Dr. Wessel’s criteria because they had long and frequent bouts of fussing, which did not lead to crying because of‘intensive parental intervention.

نق زدن

بی‌قراری مداوم با شدت کم، به جای گریه شدید، مشخصه نوزادانی است که به عنوان مبتلا به کولیک تشخیص داده می‌شوند. در واقع، برای تأکید بر نق زدن به جای گریه، عنوان مقاله دکتر وسل «بی‌قراری حمله‌ای در نوزادان که گاهی اوقات «کولیک» نامیده می‌شود» بود. نق زدن یک رفتار به خوبی تعریف نشده است و اگرچه در مقاله وسل تعریف نشده است، اما معمولاً به عنوان یک حالت بی‌قراری، آشفتگی و بیداری توصیف می‌شود که در صورت نادیده گرفتن توسط والدین منجر به گریه می‌شود. از آنجا که مکیدن برای نوزادان آرامش‌بخش است، برخی از والدین حالت «بی‌قراری» را به اشتباه به گرسنگی نسبت می‌دهند و با شور و شوق سعی در تغذیه نوزاد خود می‌کنند. این والدین ممکن است نوزادان خود را در شش هفتگی به اشتباه به عنوان «جهش رشد» تفسیر کنند، زیرا آنها همیشه، به خصوص در عصر، «گرسنه» بودند. آنها فرزند خود را گرسنه می‌دانند، نه نق زدن. حتی اگر آنها بیش از سه ساعت اضافی در روز، بیش از سه روز در هفته، و بیش از سه هفته را صرف «شیر دادن» شبانه به نوزادشان کنند تا از گریه او جلوگیری شود، این والدین فکر نمی‌کنند که نوزادشان قولنجی دارد، زیرا گریه بسیار کمی دارد. در طول یک دوره سی و چهار ماهه، در ویزیت‌های نوزادان، من مرتباً از هر والد جدیدی که به مطب عمومی اطفال من می‌پیوندد، می‌پرسم که آیا فرزندشان معیارهای تشخیصی دقیق دکتر وسل برای قولنج را دارد یا خیر. همه خانواده‌ها از بدو تولد کودک تحت نظر بودند و در مورد رشد طبیعی گریه یا بی‌قراری مشاوره دریافت می‌کردند. از 747 نوزاد، 118 نوزاد بسیار بی‌قرار/قولنجی (16 درصد) وجود داشت. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق نوزادان گریه کمی داشتند یا اصلاً گریه نمی‌کردند. در عوض، آنها معیارهای دکتر وسل را داشتند زیرا دوره‌های طولانی و مکرر بی‌قراری داشتند که به دلیل «مداخله شدید والدین» منجر به گریه نمی‌شد.

Studies show that, between two to six weeks, there is an increase predominately in fussing, not crying. Furthermore, fussing and sleeping, but notably not crying, were found to be stable individual characteristics from six weeks to nine months of age. The amount of crying during the first three months did not predict crying behavior at nine months. Crying alone is not a prediction of sleep problems. Two separate and well-designed studies agree with Dr. St. James-Roberts that “high amounts of early crying do not make it highly probable that an infant will… have sleeping problems at nine months of age.”

مطالعات نشان می‌دهد که بین دو تا شش هفته، افزایش عمدتاً در بی‌قراری، نه گریه، وجود دارد. علاوه بر این، بی‌قراری و خوابیدن، اما به ویژه گریه نکردن، از شش هفتگی تا نه ماهگی به عنوان ویژگی‌های فردی پایدار شناخته شده‌اند. میزان گریه در سه ماه اول، رفتار گریه در نه ماهگی را پیش‌بینی نمی‌کرد. گریه به تنهایی پیش‌بینی‌کننده مشکلات خواب نیست. دو مطالعه جداگانه و با طراحی خوب با دکتر سنت جیمز-رابرتز موافقند که «میزان زیاد گریه در اوایل زندگی، احتمال اینکه نوزاد… در نه ماهگی مشکلات خواب داشته باشد را زیاد نمی‌کند.»

Colic-Sleep

Dr. Kirjavainen asked parents to keep a daily diary and performed sleep recordings in the lab at night between 9:00 P.M. and 7:00 A.M. At about four and a half weeks, the total sleep time from the diary was significantly shorter in the colic group (12.7 versus 14.5 hours per day). The most dramatic decrease in sleep in the colicky babies occurred at night between 6:00 P.M. and 6:00 A.M. The diary data showed that by six months of age the extremely fussy/colicky infants slept slightly less than the noncolicky infants, but the group differences were small. The first sleep lab recording was performed when the infants were about nine weeks old. There were no differences in sleep characteristics between the groups in the night recordings. The second sleep lab recording was performed at about thirty weeks of age, and again, there were no differences in sleep characteristics between the infants formerly with and without extreme fussiness/colic.

خواب کولیکی

دکتر کیرجاوینن از والدین خواست که یک دفتر خاطرات روزانه داشته باشند و شب‌ها بین ساعت ۹ شب تا ۷ صبح، خواب آنها را در آزمایشگاه ثبت کرد. در حدود چهار و نیم هفته، کل زمان خواب ثبت شده در دفتر خاطرات در گروه مبتلا به کولیک به طور قابل توجهی کوتاه‌تر بود (۱۲.۷ ساعت در مقابل ۱۴.۵ ساعت در روز). چشمگیرترین کاهش خواب در نوزادان مبتلا به کولیک در شب بین ساعت ۶ عصر تا ۶ صبح رخ داد. داده‌های دفتر خاطرات نشان داد که تا شش ماهگی، نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک‌دار کمی کمتر از نوزادان غیرکولیک‌دار می‌خوابند، اما تفاوت‌های گروهی اندک بود. اولین ثبت خواب در آزمایشگاه زمانی انجام شد که نوزادان حدود نه هفته داشتند. در ثبت‌های شبانه، هیچ تفاوتی در ویژگی‌های خواب بین گروه‌ها وجود نداشت. دومین ثبت خواب در آزمایشگاه در حدود سی هفتگی انجام شد و باز هم، هیچ تفاوتی در ویژگی‌های خواب بین نوزادانی که قبلاً نق نق/قولنج شدید داشتند و نوزادانی که نداشتند، وجود نداشت.

Therefore, among infants with extreme fussiness/colic, parent diary data showed shorter total sleep times compared with the age-matched control group at four and a half weeks, but that by nine weeks there were no group differences in sleep lab data obtained during the night. Also, this report suggests that over time, between ages five and nine weeks, the sleep duration increased among extremely fussy/colicky infants. Based only on the sleep lab data, the authors concluded that infantile colic was not associated with a sleep disorder. However, Dr. Kirjavainen told me that the lab data was questionable because all children slept poorly in the lab setting.

بنابراین، داده‌های دفتر خاطرات والدین در میان نوزادانی که در چهار و نیم هفتگی دچار نق نق/قولنج شدید بودند، زمان خواب کلی کوتاه‌تری را در مقایسه با گروه کنترل همسن نشان داد، اما تا نه هفتگی هیچ تفاوتی در داده‌های آزمایشگاه خواب به دست آمده در طول شب بین گروه‌ها وجود نداشت. همچنین، این گزارش نشان می‌دهد که با گذشت زمان، بین سنین پنج تا نه هفتگی، مدت خواب در بین نوزادان بسیار نق نق/قولنجی افزایش یافته است. نویسندگان تنها بر اساس داده‌های آزمایشگاه خواب به این نتیجه رسیدند که قولنج نوزادی با اختلال خواب مرتبط نیست. با این حال، دکتر کیرجاوینن به من گفت که داده‌های آزمایشگاهی جای سوال دارد زیرا همه کودکان در محیط آزمایشگاه خواب ضعیفی داشتند.

Dr. St. James-Roberts used the term “persistent criers” to describe extremely fussy/colicky infants. At six weeks of age, the extremely fussy/colicky infants slept significantly less than non-colicky infants (12.5 versus 13.8 hours per day). There were no group differences regarding time spent awake or time spent feeding. Extremely fussy/colicky infants slept less throughout the twenty-four-hour diary record. The clearest group differences for sleep were during the day. In fact, there were no group differences regarding sleep at night. In addition, at night, there were no group differences for cry/fuss behavior. The clearest group differences for cry/fuss behavior were in the daytime. The groups were similar in the timing and duration of the infant’s longest sleep period. This analysis of sleep cycle maturation led to the conclusion that the “chief difference between them lies in amounts of daytime fuss/crying and sleeping, rather than in the diurnal organization of sleep and waking behavior.” In addition, at six weeks of age, the less a baby slept, the more amounts of fuss/crying were observed. Because the authors observed no deficit in calm wakefulness, only sleeping, they felt that there was a specific trade-off between fuss/crying and sleep. In other words, more fuss/crying behavior reduced sleep time only, not calm wakeful time. The researchers concluded that persistent crying is associated with a sleeping deficit.

دکتر سنت جیمز-رابرتز از اصطلاح «گریه مداوم» برای توصیف نوزادان بسیار نق نق/قولنجی استفاده کرد. در شش هفتگی، نوزادان بسیار نق نق/قولنجی به طور قابل توجهی کمتر از نوزادان غیرقولنجی می‌خوابیدند (12.5 در مقابل 13.8 ساعت در روز). هیچ تفاوتی بین گروه‌ها در مورد زمان بیداری یا زمان صرف تغذیه وجود نداشت. نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک در طول ثبت خاطرات بیست و چهار ساعته کمتر می‌خوابیدند. واضح‌ترین تفاوت‌های گروهی برای خواب در طول روز بود. در واقع، هیچ تفاوتی بین گروه‌ها در مورد خواب در شب وجود نداشت. علاوه بر این، در شب، هیچ تفاوتی بین گروه‌ها برای رفتار گریه/بی‌قراری وجود نداشت. واضح‌ترین تفاوت‌های گروهی برای رفتار گریه/بی‌قراری در طول روز بود. گروه‌ها از نظر زمان و مدت طولانی‌ترین دوره خواب نوزاد مشابه بودند. این تجزیه و تحلیل بلوغ چرخه خواب منجر به این نتیجه شد که “تفاوت اصلی بین آنها در میزان بهانه‌گیری/گریه و خواب در طول روز است، نه در سازماندهی روزانه رفتار خواب و بیداری.” علاوه بر این، در شش هفتگی، هر چه نوزاد کمتر می‌خوابید، میزان بهانه‌گیری/گریه بیشتری مشاهده می‌شد. از آنجا که نویسندگان هیچ نقصی در بیداری آرام، فقط خواب، مشاهده نکردند، احساس کردند که بین بهانه‌گیری/گریه و خواب، یک بده‌بستان خاص وجود دارد. به عبارت دیگر، رفتار بهانه‌گیری/گریه بیشتر، فقط زمان خواب را کاهش داد، نه زمان بیداری آرام را. محققان نتیجه گرفتند که گریه مداوم با کمبود خواب مرتبط است.

Another study of extremely fussy/colicky infants using sensors embedded within a mattress to continuously monitor body movements and respiratory patterns showed that at seven and thirteen weeks of age, they slept less than common fussy infants. The extremely fussy/colicky infants had more difficulty falling asleep, were more easily disturbed, and had less quiet, deep sleep.

مطالعه دیگری روی نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک با استفاده از حسگرهای تعبیه‌شده در تشک برای نظارت مداوم بر حرکات بدن و الگوهای تنفسی نشان داد که در هفت و سیزده هفتگی، آنها کمتر از نوزادان بهانه‌گیر معمولی می‌خوابند. نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک در به خواب رفتن مشکل بیشتری داشتند، راحت‌تر آشفته می‌شدند و خواب آرام و عمیق کمتری داشتند.

At about eight weeks of age, it was noted that colicky infants slept significantly less (11.8 versus 14.0 hours per day). The colicky infants slept less during the day, evening, and night; however, the big difference in sleeping was during the nighttime. Again, crying more was associated with sleeping less. The authors concluded that extreme fussiness/colic might be associated with a disruption or delay in the establishment of the circadian rhythm of sleep/wake activity. At four months of age, my study showed that the average total sleep duration based on parental reports of forty-eight infants who had had extreme fussiness/colic, based on Dr. Wessel’s exact definition, was 13.9 plus or minus 2.2 hours, much less than those with common fussiness/crying.

در حدود هشت هفتگی، مشاهده شد که نوزادان قولنجی به طور قابل توجهی کمتر می‌خوابند (۱۱.۸ در مقابل ۱۴.۰ ساعت در روز). نوزادان قولنجی در طول روز، عصر و شب کمتر می‌خوابیدند. با این حال، تفاوت بزرگ در خواب در طول شب بود. باز هم، گریه بیشتر با خواب کمتر مرتبط بود. نویسندگان نتیجه گرفتند که بهانه‌گیری/کولیک شدید ممکن است با اختلال یا تأخیر در ایجاد ریتم شبانه‌روزی فعالیت خواب/بیداری مرتبط باشد. در سن چهار ماهگی، مطالعه من نشان داد که میانگین مدت کل خواب بر اساس گزارش‌های والدین چهل و هشت نوزادی که بر اساس تعریف دقیق دکتر وسل، دچار نق زدن/قولنج شدید شده بودند، ۱۳.۹ به اضافه یا منهای ۲.۲ ساعت بود، که بسیار کمتر از نوزادانی است که نق زدن/گریه معمولی دارند.

In my general pediatric practice, where all parents receive anticipatory advice regarding sleep hygiene at every visit, parents of extremely fussy/colicky infants describe a late development of early bedtimes, self-soothing to fall asleep at night, longer night sleep periods, fewer night wakings, and regular, longer naps compared to common fussy/crying infants. This suggests that while extreme fussiness/colic may be associated with a delay in maturation of sleep/wake control mechanisms, the data shows that by six, eight, and twelve months there are no differences in duration of night sleep between extreme fussiness/colic and common fussy/crying groups.

در مطب عمومی اطفال من، که در آن همه والدین در هر ویزیت، توصیه‌های لازم در مورد بهداشت خواب را دریافت می‌کنند، والدین نوزادان بسیار نق زدن/قولنج‌دار، رشد دیرهنگام در زمان خواب زود، خودآرام‌سازی برای به خواب رفتن در شب، دوره‌های خواب شبانه طولانی‌تر، بیدار شدن‌های شبانه کمتر و چرت‌های منظم و طولانی‌تر را در مقایسه با نوزادان نق زدن/گریه معمولی توصیف می‌کنند. این نشان می‌دهد که اگرچه نق زدن/قولنج شدید ممکن است با تأخیر در بلوغ مکانیسم‌های کنترل خواب/بیداری مرتبط باشد، داده‌ها نشان می‌دهند که تا شش، هشت و دوازده ماهگی هیچ تفاوتی در مدت خواب شبانه بین گروه‌های نق زدن/قولنج شدید و نق زدن/گریه کردن معمولی وجود ندارد.

However, night waking has been reported to be more common following extreme fussiness/colic at four, eight, and twelve months. This might be interpreted as a persistent impairment of the learned ability to return to sleep unassisted during a naturally occurring nighttime arousal from sleep.

با این حال، گزارش شده است که بیدار شدن از خواب در شب پس از نق زدن/قولنج شدید در چهار، هشت و دوازده ماهگی شایع‌تر است. این ممکن است به عنوان یک اختلال مداوم در توانایی آموخته شده برای بازگشت به خواب بدون کمک در طول یک بیداری شبانه طبیعی از خواب تعبیر شود.

Colic-Wakefulness

Parents of extremely fussy/colicky infants often report that daytime sleep periods are extremely irregular and brief. Also, some parents of extremely fussy/colicky infants describe a dramatic increase in daytime wakefulness and sometimes a temporary but complete cessation of napping when their infants approach their peak fussiness at age six weeks. It has been suggested that, before three to four months of age, the period of inconsolability in the evening hours, when the infant cannot sleep and cries, may reflect periods of high arousal similar to the circadian “forbidden zone.” In adults, the forbidden zone is a time period during which sleep onset and prolonged, consolidated, and restorative sleep states do not easily occur. In this context, it might be more appropriate to describe colic not as a disorder of impaired sleep but as a disorder of excessive wakefulness in the evening. This view is supported by recent sleep lab investigations showing that, in infants, a circadian forbidden zone does exist between 5:00 and 8:00 P.M.

بیداری ناشی از قولنج

والدین نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی اغلب گزارش می‌دهند که دوره‌های خواب روزانه بسیار نامنظم و کوتاه است. همچنین، برخی از والدین نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی، افزایش چشمگیر بیداری در طول روز و گاهی اوقات توقف موقت اما کامل چرت زدن را هنگامی که نوزادانشان در شش هفتگی به اوج بهانه‌گیری خود می‌رسند، توصیف می‌کنند. گفته شده است که قبل از سه تا چهار ماهگی، دوره بی‌قراری در ساعات عصر، زمانی که نوزاد نمی‌تواند بخوابد و گریه می‌کند، ممکن است نشان‌دهنده دوره‌های برانگیختگی زیاد مشابه «منطقه ممنوعه» شبانه‌روزی باشد. در بزرگسالان، منطقه ممنوعه دوره‌ای است که در طی آن شروع خواب و حالت‌های خواب طولانی، تثبیت‌شده و ترمیمی به راحتی اتفاق نمی‌افتد. در این زمینه، شاید مناسب‌تر باشد که قولنج را نه به عنوان اختلال خواب مختل، بلکه به عنوان اختلال بیداری بیش از حد در عصر توصیف کنیم. این دیدگاه توسط تحقیقات اخیر آزمایشگاه خواب پشتیبانی می‌شود که نشان می‌دهد در نوزادان، یک منطقه ممنوعه شبانه‌روزی بین ساعت ۵:۰۰ تا ۸:۰۰ بعد از ظهر وجود دارد.

Extreme Fussiness/Colic-Temperament

Temperament characteristics of mood, intensity, adaptability, and approach/withdrawal are related to one another, and infants who were described as negative in mood, intense, slowly adaptable, and withdrawing were diagnosed as having difficult temperaments because they were difficult for parents to manage. These infants were also observed to be irregular in all bodily functions. When parents performed a temperament assessment at two weeks of age and a twenty-four-hour behavior diary at six weeks of age, it was observed that more difficult temperaments at two weeks predicted more crying and fussing at six weeks. At four weeks of age, infants who were more difficult in general, more intense and less distractible (less consolable) in particular, cried more during their second month of life than other infants.

نق زدن شدید/قولنج-خلق و خو

ویژگی‌های خلق و خو شامل خلق و خو، شدت، سازگاری و رویکرد/کناره‌گیری با یکدیگر مرتبط هستند و نوزادانی که به عنوان خلق و خوی منفی، شدید، سازگاری کند و کناره‌گیر توصیف می‌شدند، به عنوان نوزادانی با خلق و خوی دشوار تشخیص داده شدند زیرا مدیریت آنها برای والدین دشوار بود. همچنین مشاهده شد که این نوزادان در تمام عملکردهای بدنی نامنظم بودند. هنگامی که والدین در دو هفتگی ارزیابی خلق و خو و در شش هفتگی یک دفترچه یادداشت رفتاری بیست و چهار ساعته انجام دادند، مشاهده شد که خلق و خوی دشوارتر در دو هفتگی، گریه و نق زدن بیشتر در شش هفتگی را پیش‌بینی می‌کرد. در چهار هفتگی، نوزادانی که به طور کلی دشوارتر، شدیدتر و به طور خاص کمتر حواس‌پرت (کمتر تسلی‌پذیر) بودند، در طول ماه دوم زندگی خود بیشتر از سایر نوزادان گریه می‌کردند.

Another prospective study performed temperament assessments at the ages of three and twelve months. At three months, the extremely fussy/colicky infants were more intense, more persistent, less distractible, and more negative in their mood. However, at twelve months, ratings on the temperament questionnaire showed no group differences between the extremely fussy/colicky infants and the control group, but the general impression of the mothers of the colicky group was that they were more difficult.

یک مطالعه آینده‌نگر دیگر ارزیابی‌های خلق و خو را در سنین سه و دوازده ماهگی انجام داد. در سه ماهگی، نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی، شدیدتر، پایدارتر، کمتر حواس‌پرت و خلق و خوی منفی‌تری داشتند. با این حال، در دوازده ماهگی، رتبه‌بندی‌ها در پرسشنامه خلق و خو هیچ تفاوت گروهی بین نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی و گروه کنترل نشان نداد، اما برداشت کلی مادران گروه قولنجی این بود که آنها سخت‌گیرتر بودند.

Infants who had extreme fussiness/colic, using Dr. Wessel’s criteria, are more likely to have a difficult temperament than noncolicky babies when the temperament assessment is performed at four months of age. Furthermore, this progression occurs even when extreme fussiness/colic is successfully treated with the drug dicyclomine hydrochloride. This drug may act centrally in the nervous system or relieve smooth muscle spasms of the gastrointestinal tract. Similar results were observed in another study: While behavioral management significantly reduced evening fussing and crying, there were no effects of successful treatment on later temperament ratings; the infants were still described as difficult. These results originally suggested to me that biological factors cause increased cry/fuss behavior during the first three to four months of age and subsequently lead to difficult temperament assessments. I then thought that colic-induced parental distress or fatigue was a much less important factor. Now I have a slightly different view that I will share later.

نوزادانی که با استفاده از معیارهای دکتر وسل، نق نق/قولنج شدید داشتند، در مقایسه با نوزادان غیرقولنجی، در صورت انجام ارزیابی خلق و خو در چهار ماهگی، بیشتر احتمال دارد که خلق و خوی دشواری داشته باشند. علاوه بر این، این پیشرفت حتی زمانی که نق نق/قولنج شدید با موفقیت با داروی دی سیکلومین هیدروکلراید درمان می‌شود، رخ می‌دهد. این دارو ممکن است به طور مرکزی در سیستم عصبی عمل کند یا اسپاسم عضلات صاف دستگاه گوارش را تسکین دهد. نتایج مشابهی در مطالعه دیگری مشاهده شد: در حالی که مدیریت رفتاری به طور قابل توجهی نق نق و گریه عصرگاهی را کاهش داد، هیچ تاثیری از درمان موفقیت‌آمیز بر رتبه‌بندی خلق و خو در مراحل بعدی مشاهده نشد. نوزادان همچنان به عنوان بدقلق توصیف شدند. این نتایج در ابتدا به من نشان داد که عوامل بیولوژیکی باعث افزایش رفتار گریه/قولنج در طول سه تا چهار ماه اول زندگی می‌شوند و متعاقباً منجر به ارزیابی‌های خلق و خوی دشوار می‌شوند. من در آن زمان فکر می‌کردم که پریشانی یا خستگی والدین ناشی از قولنج عامل بسیار کم‌اهمیت‌تری است. اکنون دیدگاه کمی متفاوت دارم که بعداً به اشتراک خواهم گذاشت.

Extreme fussiness/colic does not appear to be an expression of a permanently difficult temperament. In one study of extremely fussy/colicky infants, subsequent measurements of temperament at five and ten months did not show group differences between formerly extremely fussy/colicky and common fussy/ crying infants.

به نظر نمی‌رسد نق نق/قولنج شدید، بیانگر خلق و خوی دائمی بدقلق باشد. در یک مطالعه روی نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک، اندازه‌گیری‌های بعدی خلق و خو در پنج و ده ماهگی، تفاوت گروهی بین نوزادانی که قبلاً بسیار بهانه‌گیر/کولیک بودند و نوزادانی که معمولاً بهانه‌گیر/گریه می‌کردند، نشان نداد.

Sleep Temperament

Continuous recordings of sleep patterns during the second day of life were linked with temperament assessments at eight months. It was observed that infants with the most extreme values on all sleep variables were more likely to have difficult temperaments.

خلق و خوی خواب

ثبت مداوم الگوهای خواب در طول روز دوم زندگی با ارزیابی خلق و خوی در هشت ماهگی مرتبط بود. مشاهده شد که نوزادانی که در تمام متغیرهای خواب بیشترین مقادیر را داشتند، بیشتر احتمال داشت که خلق و خوی دشواری داشته باشند.

Temperament assessments performed at a mean age of 3.6 months showed an association between problems of sleep/ wake organization, difficult temperament, and extreme crying. Mothers of crying infants scored high on depression, anxiety, exhaustion, anger, adverse childhood memories, and marital distress. The authors concluded that factors related to parental care, while not causing persistent crying, did function to maintain or worsen the behavior. The persistence of parental factors may explain why at one year there is reported to be more difficulty in communication, more unresolved conflicts, more dissatisfaction, and greater lack of empathy in families with an extremely fussy/colicky infant, and after four years, formerly extremely fussy/colicky children have been reported to be more negative in mood on temperament assessments.

ارزیابی‌های خلق و خوی که در میانگین سنی ۳.۶ ماهگی انجام شد، ارتباطی بین مشکلات سازماندهی خواب/بیداری، خلق و خوی دشوار و گریه شدید نشان داد. مادران نوزادان گریان در افسردگی، اضطراب، خستگی، خشم، خاطرات نامطلوب دوران کودکی و پریشانی زناشویی نمره بالایی کسب کردند. نویسندگان نتیجه گرفتند که عوامل مرتبط با مراقبت والدین، اگرچه باعث گریه مداوم نمی‌شوند، اما در حفظ یا بدتر شدن رفتار نقش دارند. تداوم عوامل والدین ممکن است توضیح دهد که چرا در یک سالگی گزارش شده است که در خانواده‌هایی که نوزاد بسیار بهانه‌گیر/قولنجی دارند، مشکلات ارتباطی بیشتر، درگیری‌های حل نشده بیشتر، نارضایتی بیشتر و فقدان همدلی بیشتر وجود دارد و پس از چهار سال، گزارش شده است که کودکانی که قبلاً بسیار بهانه‌گیر/قولنجی بوده‌اند، در ارزیابی‌های خلق و خو، خلق و خوی منفی‌تری دارند.

In my study of sixty five-month-old infants, the infants rated as difficult had average sleep times substantially less when compared to the infants rated as easy (12.3 versus 15.6 hours). Although nine infant-temperament characteristics were measured, only five are used to establish the temperament diagnosis of difficult. Four of these (mood, adaptability, rhythmicity, and approach/withdrawal) were highly associated with total sleep duration.

در مطالعه من روی نوزادان شصت و پنج ماهه، نوزادانی که به عنوان دشوار ارزیابی شدند، در مقایسه با نوزادانی که به عنوان آسان ارزیابی شدند، میانگین زمان خواب به طور قابل توجهی کمتر بود (۱۲.۳ در مقابل ۱۵.۶ ساعت). اگرچه نه ویژگی خلق و خوی نوزاد اندازه‌گیری شد، اما تنها پنج مورد از آنها برای تشخیص خلق و خوی دشوار استفاده می‌شود. چهار مورد از این ویژگی‌ها (خلق و خو، سازگاری، ریتمیک بودن و رویکرد/کناره‌گیری) با مدت کل خواب ارتباط زیادی داشتند.

When my original study of sixty five-month-old infants was extended to include 105 infants, those with difficult temperaments slept 12.8 hours and those with easy temperaments slept 14.9 hours. This observation was subsequently confirmed in another ethnic group with different parenting practices. It thus appears that infants who have a difficult temperament have briefer total sleep durations when assessed at four to five months of age.

هنگامی که مطالعه اولیه من روی نوزادان شصت و پنج ماهه به ۱۰۵ نوزاد گسترش یافت، نوزادانی که خلق و خوی دشوار داشتند ۱۲.۸ ساعت و نوزادانی که خلق و خوی آسان داشتند ۱۴.۹ ساعت خوابیدند. این مشاهده متعاقباً در گروه قومی دیگری با شیوه‌های فرزندپروری متفاوت تأیید شد. بنابراین به نظر می‌رسد نوزادانی که خلق و خوی دشوار دارند، در ارزیابی در سن چهار تا پنج ماهگی، مدت زمان کل خواب کوتاه‌تری دارند.

Support for a sleep-temperament association is also based on a study where objective measures of sleep/wake organization, derived from time-lapse video recordings, were compared with parental perceptions of infant temperament at six months of age. Dr. Keener stated that “Infants considered [temperamentally] easy have longer sleep periods and spend less time out of the crib for caretaking interventions during the night.” However, the authors’ analysis also led them to the conclusion that the night waking is also caused by environmental (parental) rather that biological factors. This increased time out of the crib for temperamentally more difficult children at six months is similar to the observation that increased night waking occurs in formerly extremely fussy/colicky infants at four, eight, and twelve months.

حمایت از ارتباط خواب و خلق و خو همچنین بر اساس مطالعه‌ای است که در آن معیارهای عینی سازماندهی خواب/بیداری، که از ضبط‌های ویدیویی مرور زمان به دست آمده‌اند، با برداشت‌های والدین از خلق و خوی نوزاد در شش ماهگی مقایسه شدند. دکتر کینر اظهار داشت که «نوزادانی که [از نظر خلق و خو] آسان در نظر گرفته می‌شوند، دوره‌های خواب طولانی‌تری دارند و زمان کمتری را برای مراقبت در طول شب از گهواره بیرون می‌گذرانند.» با این حال، تجزیه و تحلیل نویسندگان همچنین آنها را به این نتیجه رساند که بیدار شدن در شب نیز ناشی از عوامل محیطی (والدین) است تا عوامل بیولوژیکی. این افزایش زمان بیرون ماندن از گهواره برای کودکانی که از نظر خلق و خو مشکل‌تر هستند در شش ماهگی مشابه مشاهده‌ای است که افزایش بیدار شدن در شب در نوزادانی که قبلاً بسیار بهانه‌گیر/کولیک بودند در چهار، هشت و دوازده ماهگی رخ می‌دهد.

Utilizing a computerized movement detector, it was observed that for twelve-month-old children, those with the temperament trait of increased rhythmicity went to sleep earlier and had longer sleep durations, and by eighteen months of age there was again the observation that both subjective and objective improved sleep measures were associated with easier temperament assessments.

با استفاده از یک آشکارساز حرکت کامپیوتری، مشاهده شد که در کودکان دوازده ماهه، آن‌هایی که ویژگی خلق و خویشان افزایش ریتم بود، زودتر به خواب می‌رفتند و مدت خواب طولانی‌تری داشتند و تا هجده ماهگی دوباره مشاهده شد که بهبود معیارهای خواب چه ذهنی و چه عینی با ارزیابی آسان‌تر خلق و خو مرتبط بود.

The exact same sixty infants that I examined at four months of age were restudied at three years. Again, temperamentally easy children had longer sleep durations compared to children with more difficult temperaments. However, there was no individual stability of temperament or sleep durations between the ages of four months and three years. Thus, temperament ratings and associated sleep patterns at age four months do not predict temperament or sleep patterns at three years.

دقیقاً همان شصت نوزادی که در چهار ماهگی معاینه کردم، در سه سالگی دوباره مورد مطالعه قرار گرفتند. باز هم، کودکانی که از نظر خلق و خو آسان بودند، در مقایسه با کودکانی که خلق و خوی دشوارتری داشتند، مدت خواب طولانی‌تری داشتند. با این حال، هیچ ثبات فردی در خلق و خو یا مدت خواب بین سنین چهار ماهگی و سه سالگی وجود نداشت. بنابراین، رتبه‌بندی خلق و خو و الگوهای خواب مرتبط در چهار ماهگی، خلق و خو یا الگوهای خواب را در سه سالگی پیش‌بینی نمی‌کند.

Postcolic Sleep

I did another study of 141 infants between four to eight months of age from middle-class families and showed that the history of extreme fussiness/colic was associated with the parents’ judgment that night waking was a current problem. The frequency of awakening was a problem in 76 percent of infants, the duration of awakenings a problem in 8 percent, and both frequency and duration a problem in 16 percent. The more often a child woke up the longer were the durations of the night wakings. Other studies also reported more night waking at eight and twelve months and ages fourteen to eighteen months in postcolic children. Among those postcolic infants, the total sleep duration was less (13.5 versus 14.3 hours). These group differences decrease as children become older.

خواب پس از کولیک

من مطالعه دیگری روی ۱۴۱ نوزاد بین چهار تا هشت ماه از خانواده‌های طبقه متوسط انجام دادم و نشان دادم که سابقه نق زدن/قولنج شدید با قضاوت والدین مبنی بر اینکه بیدار شدن در شب یک مشکل رایج است، مرتبط است. تعداد دفعات بیدار شدن در ۷۶ درصد از نوزادان، مدت زمان بیدار شدن در ۸ درصد و تعداد دفعات و مدت زمان هر دو در ۱۶ درصد یک مشکل بود. هرچه کودک بیشتر بیدار می‌شد، مدت زمان بیدار شدن در شب طولانی‌تر بود. مطالعات دیگر نیز بیدار شدن‌های شبانه بیشتر را در هشت و دوازده ماهگی و سنین چهارده تا هجده ماهگی در کودکان پس از کولیک گزارش کردند. در میان این نوزادان پس از کولیک، کل مدت خواب کمتر بود (۱۳.۵ در مقابل ۱۴.۳ ساعت). این تفاوت‌های گروهی با بزرگتر شدن کودکان کاهش می‌یابد.

There are studies suggesting that both infant irritability and sleep deficits are moderately stable individual characteristics during the first year of life and beyond. One study showed that children with extreme fussiness/colic had more sleeping problems and the families exhibited more distress than a control group at age three years. The trend of decreasing group differences with age regarding sleep between colicky and non-colicky infants and the normal sleep lab recordings of colicky infants at nine weeks of age suggest that it is not biological factors that contribute to enduring sleep problems beyond nine weeks of age, it is parenting practices.

مطالعاتی وجود دارد که نشان می‌دهد تحریک‌پذیری و کمبود خواب نوزادان، ویژگی‌های فردی نسبتاً پایداری در طول سال اول زندگی و پس از آن هستند. یک مطالعه نشان داد که کودکانی که دچار نق زدن/قولنج شدید هستند، در سن سه سالگی مشکلات خواب بیشتری دارند و خانواده‌های آنها پریشانی بیشتری نسبت به گروه کنترل نشان می‌دهند. روند کاهش تفاوت‌های گروهی با افزایش سن در مورد خواب بین نوزادان قولنجی و غیرقولجی و ثبت‌های طبیعی آزمایشگاه خواب از نوزادان قولنجی در نه هفتگی نشان می‌دهد که عوامل بیولوژیکی نیستند که در تحمل مشکلات خواب پس از نه هفتگی نقش دارند، بلکه شیوه‌های فرزندپروری است.

It may be difficult for parents of postcolicky infants after four months of age to eliminate frequent night wakings and lengthen sleep durations. Because of parental fatigue, parents may unintentionally become inconsistent and irregular in their responses to their infant.

ممکن است برای والدین نوزادان پس از کولیک پس از چهار ماهگی دشوار باشد که بیدار شدن‌های مکرر شبانه را حذف کرده و مدت زمان خواب را طولانی‌تر کنند. به دلیل خستگی والدین، ممکن است والدین ناخواسته در پاسخ‌های خود به نوزادشان متناقض و نامنظم شوند.

It cannot be overemphasized that, as stated by Dr. Parmelee, “Parents are never truly prepared for the degree to which the babies’ sleep/wake patterns will dominate and completely disrupt their daily activities.”

همانطور که دکتر پارملی بیان کرده است، نمی‌توان بیش از حد تأکید کرد که «والدین هرگز واقعاً برای این که الگوهای خواب/بیداری نوزادان تا چه حد غالب شود و فعالیت‌های روزانه آنها را کاملاً مختل کند، آماده نیستند.»

They may become overindulgent and oversolicitous regarding night wakings and not appreciate that they are inadvertently depriving their child of the opportunity to learn how to fall asleep unassisted. Some mothers have difficulty separating from their child especially at night, while other mothers have a tendency toward depression, which might be aggravated by the fatigue that results from struggling to cope with a colicky infant. In either case, simplistic suggestions to help the child sleep better often fail to motivate a change in parental behavior. If a child fails to learn to fall sleep unassisted, the result is sleep fragmentation or sleep deprivation driven by intermittent positive parental reinforcement. This causes fatigue-driven fussiness long after the colic has resolved, which ultimately creates an overtired family.

آنها ممکن است در مورد بیدار شدن‌های شبانه بیش از حد سهل‌انگار و نگران شوند و متوجه نباشند که ناخواسته فرزندشان را از فرصت یادگیری نحوه خوابیدن بدون کمک محروم می‌کنند. برخی از مادران به خصوص در شب در جدا شدن از فرزندشان مشکل دارند، در حالی که برخی دیگر از مادران تمایل به افسردگی دارند که ممکن است با خستگی ناشی از تلاش برای کنار آمدن با نوزاد مبتلا به قولنج تشدید شود. در هر دو حالت، پیشنهادات ساده‌انگارانه برای کمک به خواب بهتر کودک اغلب در ایجاد انگیزه برای تغییر رفتار والدین شکست می‌خورد. اگر کودکی نتواند بدون کمک به خواب رفتن را یاد بگیرد، نتیجه آن تکه‌تکه شدن خواب یا محرومیت از خواب ناشی از تقویت مثبت متناوب والدین است. این امر باعث می‌شود مدت‌ها پس از بهبود قولنج، بهانه‌گیری ناشی از خستگی ادامه یابد که در نهایت خانواده‌ای بیش از حد خسته ایجاد می‌کند.

Support for this view has come from research on infants at five months of age who were followed to fifty-six months of age. Dr. WoIke showed that “Long crying duration and having felt distressed about crying during the first five months were significant predictors of night waking problems at twenty months” but not at fifty-six months. In other words, the combined factors of long infant crying or fussing plus parental distress at five months of age make it more likely that a night-waking problem will develop. Even more powerful, later sleep problems are mostly related to the comorbidity or linking of crying with sleep problems at five months rather than to crying problems alone. Sleep problems at five months remain the best predictor of sleep problems, especially night waking, at twenty months. Dr. Wolke concluded that postcolic “sleep problems are likely to be due to a failure of the parents to establish and maintain regular sleep schedules. … This conclusion does not blame parents for sleep difficulties. Rather, it recognizes why many parents adopt strategies to deal with night waking in the least conflictual manner by night feeding or cosleeping. This may be especially true of parents who are dealing with a temperamentally more difficult infant.” The authors also concluded that postcolic sleeping problems are not due simply to increased crying per se, but appear to be the consequence of associated infant sleeping problems and altered caretaking patterns for dealing with night waking in infancy.

این دیدگاه از تحقیقاتی روی نوزادان پنج ماهه که تا پنجاه و شش ماهگی پیگیری شدند، پشتیبانی می‌شود. دکتر وویک نشان داد که «مدت گریه طولانی و احساس ناراحتی از گریه در پنج ماه اول، پیش‌بینی‌کننده‌های قابل توجهی برای مشکلات بیداری شبانه در بیست ماهگی بودند» اما نه در پنجاه و شش ماهگی. به عبارت دیگر، عوامل ترکیبی گریه یا نق زدن طولانی نوزاد به همراه ناراحتی والدین در پنج ماهگی، احتمال بروز مشکل بیداری شبانه را بیشتر می‌کند. حتی قوی‌تر، مشکلات خواب بعدی بیشتر به همراهی یا ارتباط گریه با مشکلات خواب در پنج ماهگی مربوط می‌شوند تا به تنهایی مشکلات گریه. مشکلات خواب در پنج ماهگی همچنان بهترین پیش‌بینی‌کننده مشکلات خواب، به ویژه بیداری شبانه، در بیست ماهگی است. دکتر وولک نتیجه گرفت که «مشکلات خواب پس از کولیک احتمالاً به دلیل عدم موفقیت والدین در ایجاد و حفظ برنامه‌های منظم خواب است… این نتیجه‌گیری والدین را به خاطر مشکلات خواب سرزنش نمی‌کند. بلکه، تشخیص می‌دهد که چرا بسیاری از والدین با تغذیه شبانه یا خوابیدن در کنار نوزاد، استراتژی‌هایی را برای مقابله با بیداری شبانه به روشی کم‌تناقض اتخاذ می‌کنند. این امر به ویژه در مورد والدینی که با نوزادی با خلق و خوی دشوارتر سر و کار دارند، صادق است.» نویسندگان همچنین نتیجه گرفتند که مشکلات خواب پس از کولیک صرفاً به دلیل افزایش گریه به خودی خود نیست، بلکه به نظر می‌رسد نتیجه مشکلات خواب مرتبط با نوزاد و تغییر الگوهای مراقبتی برای مقابله با بیداری شبانه در دوران نوزادی باشد.

Dr. Bates and associates recently directly evaluated the interaction between family stress, family management, disrupted child sleep patterns (variability in amounts of sleep, variability in bedtime, and lateness of bedtime), and adjustment in preschool in children about five years old. Children with disrupted sleep did not adjust well in preschool. In their analysis, disrupted sleep directly caused the behavior problems. They did not find any evidence that family stress or family management problems caused both disrupted sleep and behavior problems. Dr. Bates concluded that “sleep irregularity accounted for variation in [behavioral] adjustment independently of variation in family stress and family management.” Dr. Bates agrees with my hypothesis that sleep modulates temperament and told me that “parenting responses to [sleep] issues would be involved in the continuity/discontinuity of temperament…. If parents make the effort to manage their kids’ sleep schedules consistently, I would think that over the years they are going to see less difficult and unmanageable behavior.” Another recent study examined sixty-four children, aged eight to ten years, who had, as infants, “persistent crying” defined as fussing or crying more than three hours on three days in the week. The authors concluded that they were at risk for hyperactivity problems and academic difficulties. In addition, at eight to ten years of age, the previous persistent criers took a longer time to fall asleep, suggesting to Dr. Wolke that “they were less effective in controlling their own behavioral state to fall asleep.”

دکتر بیتس و همکارانش اخیراً مستقیماً تعامل بین استرس خانواده، مدیریت خانواده، الگوهای خواب مختل کودک (تغییرپذیری در میزان خواب، تغییرپذیری در زمان خواب و دیر خوابیدن) و سازگاری در پیش‌دبستانی را در کودکان حدود پنج ساله ارزیابی کردند. کودکانی که خواب مختل داشتند، در پیش‌دبستانی به خوبی سازگار نشدند. در تجزیه و تحلیل خود، خواب مختل مستقیماً باعث مشکلات رفتاری شد. آنها هیچ مدرکی پیدا نکردند که نشان دهد استرس خانواده یا مشکلات مدیریت خانواده باعث ایجاد اختلال در خواب و مشکلات رفتاری می‌شود. دکتر بیتس نتیجه گرفت که «بی‌نظمی خواب، مستقل از تغییر در استرس خانواده و مدیریت خانواده، باعث تغییر در سازگاری [رفتاری] می‌شود.» دکتر بیتس با فرضیه من مبنی بر اینکه خواب، خلق و خو را تعدیل می‌کند، موافق است و به من گفت که «پاسخ‌های والدین به مسائل [خواب] در تداوم/ناپیوستگی خلق و خو دخیل خواهد بود… اگر والدین تلاش کنند تا برنامه‌های خواب فرزندان خود را به طور مداوم مدیریت کنند، فکر می‌کنم در طول سال‌ها شاهد رفتارهای کمتر دشوار و غیرقابل کنترل خواهند بود.» یک مطالعه اخیر دیگر، شصت و چهار کودک هشت تا ده ساله را که در نوزادی «گریه مداوم» داشتند و به عنوان بی‌قراری یا گریه بیش از سه ساعت در سه روز هفته تعریف می‌شد، مورد بررسی قرار داد. نویسندگان نتیجه گرفتند که آنها در معرض خطر مشکلات بیش فعالی و مشکلات تحصیلی هستند. علاوه بر این، در هشت تا ده سالگی، گریه‌کنندگان مداوم قبلی مدت زمان بیشتری طول می‌کشید تا به خواب بروند، که به دکتر وولک نشان می‌دهد که «آنها در کنترل وضعیت رفتاری خود برای به خواب رفتن کمتر مؤثر بودند.»

Therefore, it appears that the increased crying/fussing behavior in infancy is associated with less infant sleep, and the crying/fussing alone does not directly cause later sleep problems. Although the postcolicky child’s family may be stressed, it appears that it is the failure to establish age appropriate sleep hygiene that specifically leads to later disrupted sleep and behavioral problems.

بنابراین، به نظر می‌رسد که افزایش رفتار گریه/بی‌قراری در دوران نوزادی با خواب کمتر نوزاد مرتبط است و گریه/بی‌قراری به تنهایی مستقیماً باعث مشکلات خواب بعدی نمی‌شود. اگرچه خانواده کودک پس از کولیک ممکن است تحت استرس باشند، اما به نظر می‌رسد که عدم رعایت بهداشت خواب متناسب با سن است که به طور خاص منجر به اختلال خواب و مشکلات رفتاری بعدی می‌شود.

Summary

During the first four months, colicky infants, by definition, exhibit more cry/fuss behavior. Data from parent diaries obtained at four and a half, six, seven, and eight weeks of age show that extremely fussy/colicky infants sleep less than common fussy/crying infants (about 12-12.5 versus about 14-14.5 hours), but there is disagreement as to whether the decreased sleep occurs predominately during the day or night hours. By nine weeks of age, sleep lab data does not show group differences regarding sleeping between extremely fussy/colicky and common fussy/crying infants. Group differences in sleeping duration between these two groups of infants, while present even at four months of age, disappear by six to eight months. This raises the suggestion that parenting practices might be especially important in affecting sleep patterns after nine weeks, especially regarding the development of a night-waking habit. Also, by six months of age, researchers are more apt to describe parents contributing to sleeping problems, especially night waking.

خلاصه

در طول چهار ماه اول، نوزادان کولیکی، طبق تعریف، رفتار گریه/بی‌قراری بیشتری از خود نشان می‌دهند. داده‌های حاصل از دفتر خاطرات والدین که در چهار و نیم، شش، هفت و هشت هفتگی به دست آمده‌اند، نشان می‌دهد که نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیکی کمتر از نوزادان معمولی بهانه‌گیر/گریه‌کننده می‌خوابند (حدود ۱۲-۱۲.۵ ساعت در مقابل حدود ۱۴-۱۴.۵ ساعت)، اما در مورد اینکه آیا کاهش خواب عمدتاً در طول روز یا ساعات شب رخ می‌دهد، اختلاف نظر وجود دارد. تا نه هفتگی، داده‌های آزمایشگاه خواب تفاوت‌های گروهی در مورد خواب بین نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیکی و نوزادان معمولی بهانه‌گیر/گریه‌کننده نشان نمی‌دهد. تفاوت‌های گروهی در مدت خواب بین این دو گروه از نوزادان، در حالی که حتی در چهار ماهگی وجود دارد، تا شش تا هشت ماهگی از بین می‌رود. این موضوع این پیشنهاد را مطرح می‌کند که شیوه‌های فرزندپروری ممکن است به ویژه در تأثیر بر الگوهای خواب پس از نه هفته، به ویژه در مورد ایجاد عادت بیداری شبانه، اهمیت داشته باشند. همچنین، تا شش ماهگی، محققان تمایل بیشتری به توصیف والدینی دارند که در مشکلات خواب، به ویژه بیداری شبانه، نقش دارند.

There appears to be agreement that infant crying alone does not predict the development of sleep problems. Rather the comorbidity of crying plus parental distress at five months or crying plus sleep problems at five months predicts night waking at twenty months, but not at fifty-six months.

به نظر می‌رسد توافقی وجود دارد که گریه نوزاد به تنهایی نمی‌تواند پیش‌بینی‌کننده‌ی مشکلات خواب باشد. بلکه همراهی گریه به همراه پریشانی والدین در پنج ماهگی یا گریه به همراه مشکلات خواب در پنج ماهگی، پیش‌بینی‌کننده‌ی بیدار شدن در شب در بیست ماهگی است، اما نه در پنجاه و شش ماهگی.

Temperament assessments at two and four weeks of age showed that infant difficultness predicted increased crying/ fussing at about six weeks of age. Infants with extreme fussiness/colic are more likely to have a difficult temperament when assessed at four months of age, but not at twelve months. A difficult temperament is associated, at many ages, with problems in sleeping, such as shorter sleep durations and night waking, but this association is not predictive of later sleep problems. At four to five months of age, infants with a difficult temperament have total sleep durations of about thirteen hours versus about fifteen hours for infants with an easy temperament.

ارزیابی‌های خلق و خو در دو و چهار هفتگی نشان داد که سخت‌گیری نوزاد، پیش‌بینی‌کننده‌ی افزایش گریه/بی‌قراری در حدود شش هفتگی است. نوزادانی که نق نق/قولنج شدید دارند، در ارزیابی در چهار ماهگی، بیشتر احتمال دارد که خلق و خوی سختی داشته باشند، اما در دوازده ماهگی این‌طور نیست. خلق و خوی سخت در بسیاری از سنین با مشکلاتی در خواب، مانند مدت خواب کوتاه‌تر و بیدار شدن در شب، مرتبط است، اما این ارتباط پیش‌بینی‌کننده‌ی مشکلات خواب بعدی نیست. در چهار تا پنج ماهگی، نوزادانی که خلق و خوی سختی دارند، در مجموع حدود سیزده ساعت در مقابل حدود پانزده ساعت برای نوزادانی که خلق و خوی آسان دارند، خواب دارند.

The association of difficult temperament and sleeping problems during and shortly after four months occurs despite successful treatment of colic. My revised view is that it is exactly those parents who have the willingness and resources to invest heavily in soothing during periods of fussing, who are able to prevent some of the fussing escalating into crying and to prevent some postcolic sleep problems. On the other hand, some parents are unable to manage severe infant fussing and become overwhelmed by crying. They feel they cannot influence their child’s behavior regarding crying and, later, sleeping.

ارتباط خلق و خوی سخت و مشکلات خواب در طول و مدت کوتاهی پس از چهار ماهگی، علیرغم درمان موفقیت‌آمیز قولنج، رخ می‌دهد. دیدگاه اصلاح‌شده‌ی من این است که دقیقاً والدینی که تمایل و منابع لازم برای سرمایه‌گذاری سنگین در آرام کردن کودک در دوره‌های بی‌قراری را دارند، می‌توانند از تبدیل شدن برخی از بی‌قراری‌ها به گریه و برخی از مشکلات خواب پس از کولیک جلوگیری کنند. از سوی دیگر، برخی از والدین قادر به مدیریت بی‌قراری شدید نوزاد نیستند و از گریه کردن کلافه می‌شوند. آن‌ها احساس می‌کنند که نمی‌توانند بر رفتار فرزندشان در مورد گریه و بعداً خوابیدن تأثیر بگذارند.

It is important for parents to help postcolicky infants establish healthy sleep habits. Some of these children have difficulties falling asleep and staying asleep. At about four months they have not developed self-soothing skills, perhaps because parents had invested constant soothing to prevent fussiness developing into crying, or perhaps the inability to self-soothe is an integral component of colic. A successful intervention effort to help families cope with infant crying during colic will reduce parental distress. Continued age-appropriate sleep hygiene after colic ends is likely to prevent sleep problems persisting beyond four months. Unsuccessful intervention increases the likelihood that temperament issues, family stress, and sleeping problems will persist beyond four months.

برای والدین مهم است که به نوزادان پس از کولیک کمک کنند تا عادات خواب سالمی را در خود ایجاد کنند. برخی از این کودکان در به خواب رفتن و در خواب ماندن مشکل دارند. در حدود چهار ماهگی، آنها مهارت‌های خودآرام‌سازی را توسعه نداده‌اند، شاید به این دلیل که والدین برای جلوگیری از تبدیل شدن بی‌قراری به گریه، دائماً در حال آرام کردن او بوده‌اند، یا شاید ناتوانی در آرام کردن خود، جزء جدایی‌ناپذیر کولیک باشد. یک تلاش مداخله‌ای موفق برای کمک به خانواده‌ها در مقابله با گریه نوزاد در طول کولیک، پریشانی والدین را کاهش می‌دهد. ادامه بهداشت خواب متناسب با سن پس از پایان کولیک، احتمالاً از ادامه مشکلات خواب بیش از چهار ماهگی جلوگیری می‌کند. مداخله ناموفق، احتمال ادامه مشکلات خلقی، استرس خانوادگی و مشکلات خواب بیش از چهار ماهگی را افزایش می‌دهد.

Here is one vivid personal account of extreme fussiness/ colic.

در اینجا یک گزارش شخصی واضح از بی‌قراری/کولیک شدید آورده شده است.

A FATHER REMEMBERS COLIC; OR, Is THE FRENCH FOREIGN LEGION ACCEPTING APPLICATIONS?

Sleep? Hmmm … Oh, yes! I remember that! We used to do that frequently before Michelle was born.

پدری قولنج را به یاد می‌آورد؛ یا اینکه، آیا لژیون خارجی فرانسه درخواست‌ها را می‌پذیرد؟

خوابی؟ هوم… اوه، بله! یادم هست! ما قبل از تولد میشل، مرتباً این کار را انجام می‌دادیم.

Two years and another baby later, I still replay Michelle’s birth in my mind at least daily. I joked in the delivery room that the newborn was “ugly,” but it was just a ruse to help me hold back the tears. A healthy, normal baby! The demons of the past nine months disappeared in a flash.

دو سال بعد و یک نوزاد دیگر، هنوز هم حداقل هر روز تولد میشل را در ذهنم مرور می‌کنم. در اتاق زایمان به شوخی می‌گفتم که نوزاد «زشت» است، اما این فقط یک ترفند بود تا جلوی اشک‌هایم را بگیرم. یک نوزاد سالم و طبیعی! شیاطین نه ماه گذشته در یک چشم به هم زدن ناپدید شدند.

The first few days were spectacular. While my wife and baby recovered in the hospital from a long, tough, toxemic labor; I played the role of red-eyed, tired-but-ecstatic new father to the hilt. I showed up at work the next day, ostensibly to guard against using up a vacation day, but actually to show off the Polaroid pictures I had carried home with me in the wee hours of that postpartum morning to avoid waiting an ungodly twenty-four hours for the 35-millimeter prints to be developed.

چند روز اول فوق‌العاده بودند. در حالی که همسر و نوزادم در بیمارستان از یک زایمان طولانی، سخت و مسموم بهبود می‌یافتند، من نقش یک پدر جدید با چشمانی قرمز، خسته اما سرخوش را تا آخرین نفس بازی کردم. روز بعد در محل کار حاضر شدم، ظاهراً برای اینکه از تمام شدن یک روز مرخصی جلوگیری کنم، اما در واقع برای نشان دادن عکس‌های پولارویدی که در ساعات اولیه صبح پس از زایمان با خودم به خانه برده بودم تا از انتظار بیست و چهار ساعته برای چاپ عکس‌های ۳۵ میلی‌متری اجتناب کنم.

Everything was perfect. I was getting the house in shape, making the phone calls, bringing goodies to the hospital. Nursing was starting off fine for my wife, Sharon, and our new baby was peaceful and thriving.

همه چیز عالی بود. داشتم خانه را مرتب می‌کردم، تماس‌های تلفنی را برقرار می‌کردم و خوراکی‌های خوشمزه به بیمارستان می‌آوردم. دوران شیردهی برای همسرم، شارون، خوب شروع شده بود و نوزاد جدیدمان آرام و در حال رشد بود.

The false security even lasted through the first few days Sharon and Michelle were home. Michelle would wake up about every three or four hours and, with a tiny, delicate cry, let us know that it was time to nurse again. We marveled at the fact that no matter how soft the cry or what room it came from, we could always hear it. Isn’t parenthood amazing? And as Michelle nursed, she would usually doze off again. When Sharon was finished, she’d put the baby back in her crib, and we would just stare down at her, enjoying the peaceful sight of our sleeping baby.

این حس امنیت کاذب حتی در چند روز اول حضور شارون و میشل در خانه نیز ادامه داشت. میشل تقریباً هر سه یا چهار ساعت از خواب بیدار می‌شد و با گریه‌ای کوچک و ظریف به ما اطلاع می‌داد که وقت شیر دادن دوباره است. ما از این واقعیت شگفت‌زده بودیم که مهم نبود گریه چقدر آرام باشد یا از کدام اتاق بیاید، همیشه می‌توانستیم آن را بشنویم. آیا پدر و مادر بودن شگفت‌انگیز نیست؟ و همانطور که میشل شیر می‌داد، معمولاً دوباره چرت می‌زد. وقتی شارون کارش تمام می‌شد، نوزاد را به گهواره‌اش برمی‌گرداند و ما فقط به او خیره می‌شدیم و از منظره آرام نوزاد خوابیده‌مان لذت می‌بردیم.

Just as Michelle crossed the boundary into her second week of life, the scene started to change. Same little cry. Same nursing routine. But then, when the nursing stopped, a new cry would start. This one was different. Louder. More agitated. More demanding. I rather enjoyed it at first, because it gave me a role—I could pick her up—and with a few minutes of rocking and patting, the crying would stop. It was my first fleeting sense of competence as a father.

درست زمانی که میشل از مرز عبور کرد و وارد هفته دوم زندگی‌اش شد، صحنه شروع به تغییر کرد. همان گریه کوچک. همان روال شیر خوردن. اما بعد، وقتی شیر خوردن متوقف می‌شد، گریه جدیدی شروع می‌شد. این یکی متفاوت بود. بلندتر. آشفته‌تر. پر توقع‌تر. در ابتدا از آن لذت می‌بردم، زیرا به من نقشی می‌داد – می‌توانستم او را بلند کنم – و با چند دقیقه تکان دادن و نوازش، گریه متوقف می‌شد. این اولین حس زودگذر شایستگی من به عنوان یک پدر بود.

But the crying grew worse and worse. Five minutes of rocking were replaced by hour-long midnight jaunts in the stroller. On rainy nights I’d carry her around the kitchen-to-dining-room-to-living-room-to-kitchen circuit so many times that I actually started to vary my route for fear of embedding a path in the carpet. The left shoulder of every T-shirt I owned had spit-up stains on it. I switched to the football carry: Holding Michelle facedown on her tummy with my fingers supporting her chin, I would swing from my hips, back and forth, back and forth, back and forth. At 3:00 A.M. I would strap on the Snugli and set off for another trek with my frantic daughter.

اما گریه‌ها بدتر و بدتر می‌شد. پنج دقیقه تکان دادن جایش را به گشت‌های یک ساعته نیمه‌شب در کالسکه داده بود. در شب‌های بارانی، آنقدر او را در مسیر آشپزخانه به اتاق غذاخوری، به اتاق نشیمن و به آشپزخانه حمل می‌کردم که از ترس اینکه مبادا ردی از فرش روی آن باقی بماند، شروع به تغییر مسیرم کردم. شانه چپ هر تی‌شرت‌هایی که داشتم لکه‌های تف روی آن بود. به حمل توپ فوتبال روی آوردم: میشل را رو به شکم نگه می‌داشتم و با انگشتانم چانه‌اش را نگه می‌داشتم، از باسنم به عقب و جلو، عقب و جلو، عقب و جلو تاب می‌دادم. ساعت ۳ بامداد، کمربند لاغری اسناگلی را می‌بستم و با دختر سراسیمه‌ام به سفر دیگری می‌رفتم.

Each of these strategies worked for a short time. But Michelle had become a motion junkie. Absent motion, she would shriek and scream violently and tirelessly, literally for hours at a time. She would become hoarse, but even that failed to deter her.

هر یک از این راهکارها برای مدت کوتاهی جواب می‌داد. اما میشل معتاد به حرکت شده بود. در غیاب حرکت، او با خشونت و خستگی‌ناپذیر جیغ می‌کشید، به معنای واقعی کلمه ساعت‌ها. او دچار گرفتگی صدا می‌شد، اما حتی این هم مانع او نمی‌شد.

Everyone we knew had a theory, even people we had only just met in the supermarket checkout line. All the advice was offered freely and generously, but never without the subliminal undercurrent that the real problem was our incompetence as parents. The baby was nursing too much. She wasn’t getting enough food from nursing, so we should give her formula. Mix some cereal in with the formula. Wait four hours between feedings. Put her on a schedule. Relax, she senses your stress. And on and on and on. There was no end to the advice, all of it contradictory, much of it accusatory, and none of it helpful.

هر کسی که می‌شناختیم، نظریه‌ای داشت، حتی افرادی که تازه در صف صندوق سوپرمارکت ملاقات کرده بودیم. تمام توصیه‌ها آزادانه و سخاوتمندانه ارائه می‌شد، اما هرگز بدون این جریان پنهان ناخودآگاه که مشکل واقعی بی‌کفایتی ما به عنوان والدین است، نبود. نوزاد بیش از حد شیر می‌خورد. او به اندازه کافی از شیر مادر تغذیه نمی‌کرد، بنابراین باید به او شیر خشک بدهیم. مقداری غلات را با شیر خشک مخلوط کنید. بین هر وعده غذایی چهار ساعت فاصله بگذارید. برای او برنامه داشته باشید. آرام باشید، او استرس شما را حس می‌کند. و همینطور و همینطور. نصیحت‌ها پایانی نداشت، همه متناقض، بیشترشان اتهام‌آمیز و هیچ‌کدام مفید نبودند.

Michelle got worse and worse. And we got more and more tired, more and more frazzled, and more and more testy. Then we got the swing.

حال میشل بدتر و بدتر می‌شد. و ما بیشتر و بیشتر خسته، بیشتر و بیشتر کلافه و بیشتر کج‌خلق می‌شدیم. سپس نوبت به ما رسید.

The swing was one of those windup numbers where you place the baby in the seat, turn the crank fifty times, and the seat swings back and forth with a mechanical click.

تاب یکی از آن بازی‌هایی بود که بچه را روی صندلی می‌گذارید، دسته را پنجاه بار می‌چرخانید و صندلی با یک صدای کلیک مکانیکی به عقب و جلو تاب می‌خورد.

The swing was the true definition of a mixed blessing. While it was in action, clicking away, Michelle was quiet and often fell asleep. But within two minutes after the final click, Michelle would stir, stretch her arms, fill her lungs, and scream.

تاب تعریف واقعی یک نعمت ترکیبی بود. در حالی که با صدای کلیک خاموش می‌شد، میشل ساکت بود و اغلب به خواب می‌رفت. اما ظرف دو دقیقه پس از آخرین کلیک، میشل تکان می‌خورد، دستانش را دراز می‌کرد، ریه‌هایش را پر از آب می‌کرد و جیغ می‌زد.

One good cranking would last about twenty minutes. So we organized our lives into neat, twenty-minute intervals, always trying to catch the sound of lessening momentum so we could crank up the swing again before Michelle got cranked up. And it worked.

یک تاب خوب حدود بیست دقیقه طول می‌کشید. بنابراین زندگی‌مان را در فواصل بیست دقیقه‌ای مرتب سازماندهی کردیم و همیشه سعی می‌کردیم صدای کاهش سرعت تاب را بشنویم تا بتوانیم قبل از اینکه میشل تاب را به حرکت دربیاورد، دوباره آن را به حرکت درآوریم. و این کار جواب داد.

It worked so well that Michelle would accept no substitute. Unless she was hungry, there was no longer any time that we could hold our child without her screaming. All of our fears, all of the subliminal messages we had received, were coming true. We were rotten parents. A mechanical swing could calm our child, but we could not. We hated the swing, but we dared not, could not, put it away.

آنقدر خوب جواب داد که میشل هیچ جایگزینی را قبول نمی‌کرد. مگر اینکه گرسنه باشد، دیگر هیچ زمانی وجود نداشت که بتوانیم فرزندمان را بدون جیغ زدنش در آغوش بگیریم. تمام ترس‌های ما، تمام پیام‌های ناخودآگاهی که دریافت کرده بودیم، به حقیقت می‌پیوستند. ما والدین فاسدی بودیم. یک تاب مکانیکی می‌توانست فرزندمان را آرام کند، اما ما نمی‌توانستیم. ما از تاب متنفر بودیم، اما جرأت نمی‌کردیم، نمی‌توانستیم آن را کنار بگذاریم.

Dr. Weissbluth gave us a copy of his book Crybabies. Sharon and I each devoured the book in one sitting. One section was particularly important and encouraging to us. It was a bell-shaped curve. Along the horizontal axis was the amount of what was laughingly called “unexplained fussiness.” “Unexplained fussiness” is medical jargon for unending, sharp, fierce shrieks that push parents to the edge of insanity.

دکتر وایسبلوث یک نسخه از کتاب «گریه نوزادان» را به ما داد. من و شارون هر کدام در یک نشست کتاب را بلعیدیم. یک بخش برای ما به طور خاص مهم و دلگرم‌کننده بود. یک منحنی زنگوله‌ای شکل بود. در امتداد محور افقی، میزان چیزی بود که به خنده «بی‌قراری بی‌دلیل» نامیده می‌شد. «بی‌قراری بی‌دلیل» اصطلاح پزشکی برای جیغ‌های بی‌پایان، تیز و شدید است که والدین را تا مرز جنون می‌برد.

The point is this: All newborn babies cry a lot. A portion of that crying is for no good reason, as far as we in the grown-up world can tell. If you normalize the daily variations in the amount of this crying, what you find is that it keeps going up for the first six weeks of life, then gradually falls off over the next six weeks. Then it’s gone.

نکته این است: همه نوزادان تازه متولد شده زیاد گریه می‌کنند. تا جایی که ما در دنیای بزرگسالان می‌توانیم بگوییم، بخشی از این گریه‌ها بی‌دلیل است. اگر تغییرات روزانه در میزان این گریه را عادی کنید، چیزی که متوجه می‌شوید این است که در شش هفته اول زندگی همچنان افزایش می‌یابد، سپس به تدریج در شش هفته بعدی کاهش می‌یابد. سپس از بین می‌رود.

We weren’t sure it was true, but we decided to delay our mutual suicide pact for twelve weeks to see if it was. As Michelle reached her eighth week of life, we started to notice a strange phenomenon: There were brief periods of time when she was awake and not crying! And those periods of calm were starting to increase! We were believers.

ما مطمئن نبودیم که این درست باشد، اما تصمیم گرفتیم پیمان خودکشی مشترک خود را به مدت دوازده هفته به تعویق بیندازیم تا ببینیم آیا واقعاً همینطور است یا خیر. همین که میشل به هشتمین هفته زندگی‌اش رسید، ما متوجه پدیده عجیبی شدیم: دوره‌های کوتاهی از زمان وجود داشت که او بیدار بود و گریه نمی‌کرد! و آن دوره‌های آرامش شروع به افزایش کردند! ما به او ایمان داشتیم.

Of course, nothing kids do ever conforms entirely to what the books say. Getting Michelle settled down to sleep remained a long, drawn-out ritual well past her twelfth week. And getting her to sleep through the night was still an impossible dream. We were still tired (especially Sharon, who had gone back to work but still nursed her at night and expressed milk for Michelle to take during the day), but we were no longer frantic and frazzled. We had regained a sense of time, a sense of day and night. We no longer felt like miserable failures at the baby business.

البته، هیچ کاری که بچه‌ها انجام می‌دهند هرگز کاملاً با آنچه کتاب‌ها می‌گویند مطابقت ندارد. آرام کردن میشل برای خواب، حتی بعد از هفته دوازدهم، همچنان یک رسم طولانی و طاقت‌فرسا بود. و خواباندن او در طول شب هنوز یک رویای غیرممکن بود. ما هنوز خسته بودیم (به خصوص شارون که به سر کار برگشته بود اما هنوز شب‌ها به او شیر می‌داد و روزها برای میشل شیر می‌دوشید)، اما دیگر دستپاچه و کلافه نبودیم. ما دوباره حس زمان، حس روز و شب را به دست آورده بودیم. دیگر احساس نمی‌کردیم که در کار بچه‌داری شکست‌خورده و بدبخت هستیم.

We let it ride until Michelle reached five months. Then, after another series of consultations with our doctor, we decided to aggressively manage Michelle’s sleep patterns so that both she and we could get some meaningful rest.

ما گذاشتیم اوضاع به همین منوال پیش برود تا اینکه میشل به پنج ماهگی رسید. سپس، پس از یک سری مشاوره دیگر با پزشکمان، تصمیم گرفتیم الگوهای خواب میشل را به طور جدی مدیریت کنیم تا هم او و هم ما بتوانیم استراحت معناداری داشته باشیم.

The theory was that Michelle was waking up at night at various times just as we all do. But instead of turning over and going back to sleep, she was demanding food and attention from us. She no longer needed the food, and the attention was robbing both her and us of a satisfying night’s sleep.

نظریه این بود که میشل درست مثل همه ما، شب‌ها در زمان‌های مختلف از خواب بیدار می‌شد. اما به جای اینکه غلت بزند و دوباره بخوابد، از ما غذا و توجه می‌خواست. او دیگر به غذا احتیاج نداشت و این توجه، خواب راحت را از او و ما گرفته بود.

The first rule was no more middle-of-the-night feedings. And because of that, we decided that Sharon should not go to the baby at all during the night, since the sight and smell of her would be too tempting for Michelle. When she cried, I would go in and rock, cuddle, sing, or swing … whatever it took to get her back to sleep.

اولین قانون این بود که دیگر در نیمه‌شب به او شیر ندهید. و به همین دلیل، تصمیم گرفتیم که شارون اصلاً نباید در طول شب به سراغ نوزاد برود، زیرا دیدن و بوی او برای میشل خیلی وسوسه‌انگیز بود. وقتی گریه می‌کرد، من داخل می‌رفتم و او را تکان می‌دادم، بغل می‌کردم، آواز می‌خواندم یا تاب می‌دادم… هر کاری که لازم بود تا دوباره بخوابد.

The next phase was no more talking. Now when I was summoned to her room for a soiree, I would just lean over her crib and pat her on the back until she was fast asleep. In fact, anything short of a full five minutes would lead to a revival meeting shortly thereafter.

مرحله بعدی دیگر صحبت کردن نبود. حالا وقتی برای یک مهمانی شبانه به اتاقش احضار می‌شدم، فقط روی تختش خم می‌شدم و به پشتش ضربه می‌زدم تا خوابش ببرد. در واقع، هر چیزی کمتر از پنج دقیقه کامل منجر به یک جلسه احیا در مدت کوتاهی پس از آن می‌شد.

A few days later we held our final strategic planning session with our pediatrician. He suggested that we make the room as dark as possible, put Michelle in her bed, and not open the door until morning. He recommended that Sharon spend the night with a friend, and promised us that this final step would not take more than three nights of prolonged screaming. Very encouraging.

چند روز بعد، آخرین جلسه برنامه‌ریزی استراتژیک خود را با متخصص اطفال برگزار کردیم. او پیشنهاد داد که اتاق را تا حد امکان تاریک کنیم، میشل را در تختش بگذاریم و تا صبح در را باز نکنیم. او توصیه کرد که شارون شب را با یک دوست بگذراند و به ما قول داد که این مرحله نهایی بیش از سه شب جیغ زدن طولانی طول نخواهد کشید. بسیار دلگرم‌کننده.

Sharon decided to gut it out with me. When the designated time approached, we started the bedtime ritual. Then we put Michelle in her crib, turned, marched out of the room, and shut the door. The crying started immediately. But it lasted only ten minutes. Ten minutes! That was it.

شارون تصمیم گرفت با من درد دل کند. وقتی زمان تعیین شده نزدیک شد، مراسم خواب را شروع کردیم. سپس میشل را در گهواره‌اش گذاشتیم، چرخیدیم، از اتاق بیرون رفتیم و در را بستیم. گریه بلافاصله شروع شد. اما فقط ده دقیقه طول کشید. ده دقیقه! همین.

Neither of us slept well that night. We kept straining our ears to hear the cries. But there were none. When daylight came, we rushed into Michelle’s room and, lo and behold, she was fine.

هیچ‌کدام از ما آن شب خوب نخوابیدیم. مدام گوش‌هایمان را تیز می‌کردیم تا صدای گریه‌ها را بشنویم. اما صدایی نبود. وقتی هوا روشن شد، به اتاق میشل دویدیم و دیدیم که حالش خوب است.

And that was it. Ten tough minutes, and the three of us were free from this five-month ordeal. As the days passed, we noticed some very positive side effects. Just like us, Michelle was becoming much more pleasant and fun now that she was well rested. She was thriving, and we were loving it. Life has resumed.

و همین. ده دقیقه سخت، و ما سه نفر از این مصیبت پنج ماهه خلاص شدیم. با گذشت روزها، متوجه عوارض جانبی بسیار مثبتی شدیم. درست مثل ما، میشل حالا که خوب استراحت کرده بود، بسیار دلپذیرتر و سرگرم‌کننده‌تر می‌شد. او در حال شکوفایی بود و ما عاشقش بودیم. زندگی از سر گرفته شده است.

While this father’s story may sound extreme, it is actually typical of die lengths parents will go to help their babies through their crying spells. I would like to emphasize that soothing a fussy or crying child is something both parents can do. Even if she is breast-feeding, it is not solely die mother’s responsibility.

اگرچه داستان این پدر ممکن است اغراق‌آمیز به نظر برسد، اما در واقع نمونه‌ای از تلاش‌های والدین برای کمک به نوزادانشان در طول دوره‌های گریه‌شان است. می‌خواهم تأکید کنم که آرام کردن یک کودک بهانه‌گیر یا گریان کاری است که هر دو والدین می‌توانند انجام دهند. حتی اگر او شیر مادر می‌دهد، این کار صرفاً مسئولیت مادر نیست.

Fathers can, and in my opinion should, help with their children. If a father can be at home to help the mother for a time after she arrives home from the hospital and again for a period when the baby is about six weeks old, then the mother will be able to adjust to die changes in her baby. One father called this “tag-team parenting” because whenever one parent became exhausted, the other one took over for car rides, walks, or trips in the stroller to let the other get some much-needed rest. Two exhausted parents don’t make a good couple!

پدران می‌توانند، و به نظر من، باید، به فرزندانشان کمک کنند. اگر پدری بتواند مدتی پس از رسیدن مادر از بیمارستان و دوباره برای مدتی که نوزاد حدود شش هفته دارد، در خانه باشد تا به مادر کمک کند، مادر قادر خواهد بود با تغییرات در نوزادش سازگار شود. یکی از پدران این را «فرزندپروری تیمی» می‌نامید، زیرا هر زمان که یکی از والدین خسته می‌شد، دیگری برای ماشین‌سواری، پیاده‌روی یا سفر با کالسکه مسئولیت را بر عهده می‌گرفت تا دیگری استراحت مورد نیاز خود را داشته باشد. دو والدین خسته زوج خوبی نمی‌شوند!

Although many remedies have been suggested for extreme fussiness/colic, including catnip or herbal tea, papaya juice, peppermint drops, heartbeat or womb recordings, hot-water bottles, or trying new baby formulas, only three maneuvers have been found to calm fussiness and crying. Additional treatments such as simethicone drops and chiropractic spinal manipulation have been proven to be completely ineffective. Gastroesophageal reflux disease is the newest popular diagnosis in fussy and crying babies, but research has shown it to be a coincidental finding and not die cause of irritability in babies. The three manuevers are:

اگرچه درمان‌های زیادی برای نق زدن/قولنج شدید پیشنهاد شده است، از جمله علف گربه یا چای گیاهی، آب پاپایا، قطره نعناع، ضبط ضربان قلب یا رحم، بطری آب گرم یا امتحان کردن شیر خشک‌های جدید برای نوزاد، اما تنها سه روش برای آرام کردن نق زدن و گریه نوزاد یافت شده است. ثابت شده است که درمان‌های اضافی مانند قطره سیمیتیکون و دستکاری ستون فقرات به روش کایروپراکتیک کاملاً بی‌اثر هستند. بیماری رفلاکس معده به مری جدیدترین تشخیص رایج در نوزادان نق نقو و گریه کننده است، اما تحقیقات نشان داده است که این یک یافته تصادفی است و علت اصلی تحریک پذیری در نوزادان نیست. این سه روش عبارتند از:

1. Rhythmic motions: rocking chairs, swings, cribs with springs attached to the casters, cradles, carriages, and strollers; walking, taking ceiling tours, using your baby for curling exercises to strengthen biceps, and taking car rides. Maybe all rhythmic rocking soothes babies by encouraging regular breathing, thus taking away the need for the baby to “make” colic in order to breathe well. However, avoid water beds, which are dangerous because they may cause suffocation. Other dangerous colic “treatments” include certain herbal remedies, which have caused poisoning; beanbag pillows, which have caused suffocation; and trampolinelike devices suspended in the crib, which have caused strangulation. Tryptophan was once used to help babies sleep well, but we now know that this is dangerous; similarly, melatonin should not be given to babies.

۱. حرکات ریتمیک: صندلی گهواره‌ای، تاب، گهواره با فنرهای متصل به چرخ‌ها، گهواره، کالسکه و کالسکه؛ پیاده‌روی، تورهای سقفی، استفاده از کودک برای تمرینات حلقه‌زنی برای تقویت عضلات دوسر و ماشین‌سواری. شاید همه حرکات ریتمیک تکان دادن با تشویق تنفس منظم، نوزادان را آرام کند و در نتیجه نیاز کودک به “ایجاد” قولنج برای تنفس خوب را از بین ببرد. با این حال، از تخت‌های آبی خودداری کنید، زیرا ممکن است باعث خفگی شوند. سایر “درمان‌های” خطرناک قولنج شامل برخی داروهای گیاهی است که باعث مسمومیت شده‌اند؛ بالش‌های کیسه‌ای که باعث خفگی شده‌اند؛ و وسایل ترامپولین‌مانند معلق در گهواره که باعث خفگی شده‌اند. زمانی از تریپتوفان برای کمک به خواب خوب نوزادان استفاده می‌شد، اما اکنون می‌دانیم که این کار خطرناک است؛ به همین ترتیب، نباید به نوزادان ملاتونین داده شود.

2. Sucking:at breast, bottle, fist, wrist, thumb, or pacifier.

۲. مکیدن: از سینه مادر، شیشه شیر، مشت، مچ دست، انگشت شست یا پستانک.

3. Swaddling:wrapping the child in blankets; snuggling, cuddling, and nestling. After the first few weeks, however, this maneuver is often less effective.

۳. قنداق کردن: پیچیدن کودک در پتو؛ بغل کردن، نوازش کردن و لانه کردن. با این حال، پس از چند هفته اول، این مانور اغلب کمتر مؤثر است.

You should avoid trying gimmick after gimmick; it will only make you feel more frustrated or helpless as the crying continues. You may also feel resentment or anger if your child, perhaps unlike your friend’s child, doesn’t seem to respond well to home remedies.

شما باید از به کار بردن ترفندهای مختلف خودداری کنید؛ این کار فقط باعث می‌شود با ادامه گریه، احساس ناامیدی یا درماندگی بیشتری کنید. همچنین اگر فرزندتان، شاید برخلاف فرزند دوستتان، به درمان‌های خانگی پاسخ خوبی ندهد، ممکن است احساس رنجش یا عصبانیت کنید.

PRACTICAL POINT

Feelings of anger toward your crying child are frightening—and normal. You can love your baby and hate her crying spells. All parents sometimes have contradictory feelings about their baby.

نکته کاربردی

احساس خشم نسبت به گریه کودک ترسناک و طبیعی است. شما می‌توانید کودک خود را دوست داشته باشید و از گریه‌هایش متنفر باشید. همه والدین گاهی اوقات احساسات متناقضی نسبت به کودک خود دارند.

Take breaks when your baby is crying. This will enable you to better nurture your child; it’s a smart strategy for baby care, not a selfish idea for parent care.

وقتی نوزادتان گریه می‌کند، استراحت کنید. این به شما امکان می‌دهد تا فرزندتان را بهتر پرورش دهید؛ این یک استراتژی هوشمندانه برای مراقبت از نوزاد است، نه یک ایده خودخواهانه برای مراقبت از والدین.

You may feel, during the first few months, that you are not influencing your extremely fussy/colicky child’s behavior very much. And you are right, but consider this period to be a rehearsal. Your hugs, kisses, and loving kindness are expressing the way you feel. Practice showering affection on your baby, even when he’s crying. This loving attention is important for both of you.

ممکن است در چند ماه اول احساس کنید که تأثیر زیادی بر رفتار کودک بسیار بهانه‌گیر/کولیک خود ندارید. و حق با شماست، اما این دوره را یک تمرین در نظر بگیرید. آغوش‌ها، بوسه‌ها و مهربانی شما، احساسات شما را بیان می‌کنند. حتی وقتی کودکتان گریه می‌کند، محبت خود را به او نشان دهید. این توجه محبت‌آمیز برای هر دوی شما مهم است.

However, unceasing attention showered on a fussing or crying baby, whether he is extremely fussy/colicky or just common fussy, during the first few months can have complications if you continue this strategy of intervention for the older, post-colic child at bedtime and nap times. Thus, after the extreme fussiness/colic passes, the older child is never left alone at sleep times and is deprived of the opportunity to develop self-soothing skills. These children never learn to fall asleep unassisted. The resultant sleep fragmentation or deprivation in the child, driven by intermittent positive parental reinforcement, leads to fatigue-driven fussiness long after the biological factors that caused the extreme fussiness/colic have been resolved.

با این حال، توجه بی‌وقفه به یک کودک بهانه‌گیر یا گریه‌کننده، چه او به شدت بهانه‌گیر/کولیک باشد و چه فقط بهانه‌گیر معمولی، در چند ماه اول می‌تواند در صورت ادامه این استراتژی مداخله برای کودک بزرگتر پس از کولیک در زمان خواب و چرت زدن، عوارضی داشته باشد. بنابراین، پس از برطرف شدن بهانه‌گیری/کولیک شدید، کودک بزرگتر هرگز در زمان خواب تنها گذاشته نمی‌شود و از فرصت توسعه مهارت‌های خودآرام‌سازی محروم می‌شود. این کودکان هرگز یاد نمی‌گیرند که بدون کمک به خواب بروند. تکه تکه شدن یا محرومیت از خواب در کودک، که ناشی از تقویت مثبت و متناوب والدین است، منجر به نق زدن ناشی از خستگی می‌شود، مدت‌ها پس از اینکه عوامل بیولوژیکی که باعث نق زدن/قولنج شدید شده‌اند، برطرف شده‌اند.

Temperament at Four Months

When the excessive crying and fussiness of your baby’s first few months have passed and the child seems more settled, what next? After about four months of age, most parents have learned to differentiate between their child’s need for consolidated sleep and the child’s preference for soothing, pleasurable company at night. Most parents can learn to appreciate that prolonged, uninterrupted sleep is a health habit they can influence; they can quickly learn to stop reinforcing night wakings and irregular nap schedules that rob kids of needed rest. A process of “social weaning” from the pleasure of a parent’s company at nap times and bedtimes is underway. As one young mother said, “I see—I should now forget the company she [the baby] wants.”

خلق و خو در چهار ماهگی

وقتی گریه و نق زدن‌های بیش از حد چند ماه اول کودکتان گذشت و به نظر می‌رسد که کودک آرام‌تر شده است، قدم بعدی چیست؟ پس از حدود چهار ماهگی، اکثر والدین یاد گرفته‌اند که بین نیاز فرزندشان به خواب عمیق و ترجیح او برای همراهی آرامش‌بخش و لذت‌بخش در شب تمایز قائل شوند. اکثر والدین می‌توانند درک کنند که خواب طولانی و بدون وقفه یک عادت سلامتی است که می‌توانند بر آن تأثیر بگذارند. آنها می‌توانند به سرعت یاد بگیرند که از تقویت بیدار شدن‌های شبانه و برنامه‌های نامنظم چرت زدن که بچه‌ها را از استراحت مورد نیاز محروم می‌کند، دست بردارند. فرآیندی از “کناره‌گیری اجتماعی” از لذت همراهی والدین در زمان چرت زدن و خواب در حال انجام است. همانطور که یک مادر جوان گفت، “می‌بینم – حالا باید همراهی که او [کودک] می‌خواهد را فراموش کنم.”

But parents of postcolic children still have a few challenges to face. That’s because children who have had extreme fussiness/colic appear more likely than other babies to develop a difficult temperament, shorter sleep durations, and more frequent night wakings between four and eight months of age. My research also has shown that parents of postcolic kids are more likely to view frequent (instead of prolonged) night wakings as a problem. Furthermore, boys are more likely than girls to be labeled by their parents as having a night-waking problem. Let’s see how these patterns could have emerged.

اما والدین کودکان پس از کولیک هنوز با چند چالش روبرو هستند. دلیلش این است که کودکانی که نق نق/قولنج شدید داشته‌اند، بیشتر از سایر نوزادان احتمال دارد که خلق و خوی سختی داشته باشند، مدت خواب کوتاه‌تری داشته باشند و بین چهار تا هشت ماهگی بیشتر بیدار شوند. تحقیقات من همچنین نشان داده است که والدین کودکان پس از کولیک، بیشتر احتمال دارد که بیدار شدن‌های مکرر (به جای طولانی مدت) شبانه را به عنوان یک مشکل در نظر بگیرند. علاوه بر این، پسران بیشتر از دختران توسط والدینشان به عنوان افرادی که مشکل شب بیداری دارند، برچسب گذاری می‌شوند. بیایید ببینیم که چگونه این الگوها می‌توانستند پدیدار شوند.

Dr. Alexander Thomas, a pioneer in child development, described temperament differences among babies. In a study based on both his own careful observations and parent interviews, Dr. Thomas noted interrelations among four temperament characteristics: mood, intensity, adaptability, and approach/ withdrawal. Infants who were moody, intense, slow to adapt, and withdrawing in Dr. Thomas’s study were also rated as irregular in all bodily functions. Thus they were diagnosed as having “difficult” temperaments because they were difficult for parents to manage! We don’t know why these particular traits cluster together, but we do know that infants with “easy” temperaments had opposite characteristics. In Dr. Thomas’s study, four additional temperament characteristics were described: persistence, activity, distractibility, and threshold. (Threshold means how sensitive or insensitive the child appears to be to noises or changes in lighting.) These four temperament characteristics were not part of either the easy or difficult temperament clusters.

دکتر الکساندر توماس، پیشگام در رشد کودک، تفاوت‌های خلق و خوی بین نوزادان را توصیف کرد. دکتر توماس در مطالعه‌ای که بر اساس مشاهدات دقیق خود و مصاحبه با والدین انجام داد، به روابط متقابل بین چهار ویژگی خلق و خو اشاره کرد: خلق و خو، شدت، سازگاری و رویکرد/کناره‌گیری. نوزادانی که در مطالعه دکتر توماس دمدمی مزاج، شدید، کند سازگار و کناره‌گیر بودند، در تمام عملکردهای بدنی نیز به عنوان نامنظم ارزیابی شدند. بنابراین، آنها به عنوان افرادی با خلق و خوی “دشوار” تشخیص داده شدند زیرا مدیریت آنها برای والدین دشوار بود! ما نمی‌دانیم چرا این ویژگی‌های خاص در کنار هم قرار می‌گیرند، اما می‌دانیم که نوزادانی با مزاج «آسان» ویژگی‌های متضادی داشتند. در مطالعه دکتر توماس، چهار ویژگی مزاجی دیگر نیز شرح داده شد: پشتکار، فعالیت، حواس‌پرتی و آستانه. (آستانه به این معنی است که کودک چقدر نسبت به صداها یا تغییرات نور حساس یا بی‌حس به نظر می‌رسد.) این چهار ویژگی مزاجی بخشی از هیچ یک از خوشه‌های مزاجی آسان یا دشوار نبودند.

The term “temperament” means behavioral style or the manner in which the child interacts with the environment. It does not describe the motivation of an action. All parents naturally make their own assessment of their babies’ temperaments. You may be surprised to know that there is a standardized system for evaluating infant temperament. It is not absolutely objective, and it has a number of limitations that I will point out later, but it has proved over the years to be very useful.

اصطلاح «خلق و خو» به معنای سبک رفتاری یا شیوه تعامل کودک با محیط است. این اصطلاح انگیزه یک عمل را توصیف نمی‌کند. همه والدین به طور طبیعی ارزیابی خود را از خلق و خوی نوزادانشان انجام می‌دهند. شاید تعجب کنید که بدانید یک سیستم استاندارد برای ارزیابی خلق و خوی نوزادان وجود دارد. این سیستم کاملاً عینی نیست و محدودیت‌هایی دارد که بعداً به آنها اشاره خواهم کرد، اما در طول سال‌ها ثابت شده است که بسیار مفید است.

The researchers who developed this system did not have extreme fussiness/colic anywhere in their minds. There is not even a crying dimension in their system. No one connected temperament, as rated on this scale, with extreme fussiness/ colic until much later. However, as you will see, the connection proved to be striking.

محققانی که این سیستم را توسعه داده‌اند، در هیچ کجای ذهن خود بی‌قراری/قولنج شدید نداشتند. حتی بُعد گریه هم در سیستم آنها وجود ندارد. هیچ کس خلق و خو، آنطور که در این مقیاس رتبه‌بندی شده است، را تا مدت‌ها بعد با بی‌قراری/قولنج شدید مرتبط نکرد. با این حال، همانطور که خواهید دید، این ارتباط قابل توجه بود.

Infant Temperament Characteristics

Activity (General Motion, Energy)

Does your baby squirm, bounce, or kick while lying awake in the crib? Does she move around when asleep? Does she kick or grab during diapering? Some infants always appear to be active, others only in specific circumstances, such as bathing. Activity levels in infants have nothing to do with “hyperactivity” in older children. I have examined a few babies who previously had been referred to a pediatric gastroenterologist because of extreme fussiness/colic. When he recognized that there were no gastrointestinal problems, he decided that the problem was “hyperactivity.” This diagnosis was made on the false motion that wakeful, reactive, or difficult infants are hyperactive. There is no proven association between high activity levels in infancy and hyperactivity when older.

ویژگی‌های خلق و خوی نوزاد

فعالیت (حرکت عمومی، انرژی)

آیا نوزاد شما در حالی که بیدار در گهواره دراز کشیده است، وول می‌خورد، بالا و پایین می‌پرد یا لگد می‌زند؟ آیا در خواب حرکت می‌کند؟ آیا در هنگام پوشک گرفتن لگد می‌زند یا چیزی را می‌گیرد؟ برخی از نوزادان همیشه فعال به نظر می‌رسند، برخی دیگر فقط در شرایط خاص، مانند حمام کردن. سطح فعالیت در نوزادان هیچ ارتباطی با “بیش فعالی” در کودکان بزرگتر ندارد. من چند نوزاد را که قبلاً به دلیل نق نق/قولنج شدید به متخصص گوارش کودکان ارجاع داده شده بودند، معاینه کرده‌ام. وقتی او تشخیص داد که هیچ مشکل گوارشی وجود ندارد، تصمیم گرفت که مشکل “بیش فعالی” است. این تشخیص بر اساس این تصور غلط انجام شد که نوزادان بیدار، واکنشی یا دشوار بیش فعال هستند. هیچ ارتباط اثبات شده‌ای بین سطح فعالیت بالا در نوزادی و بیش فعالی در سنین بالاتر وجود ندارد.

Rhythmicity (Regularity of Bodily Functions)

Rhythmicity is a measure of how regular or predictable the infant appears. Is there a pattern in the time he is hungry, how much he eats at each feeding, how often bowel movements occur, when he gets sleepy, when he awakens, when he appears most active and when he gets fussy? As infants grow older, they tend to become more regular in their habits. Still, some babies are very predictable at age two months, while others seem to be irregular throughout the first year.

ریتم (نظم عملکردهای بدن)

ریتم معیاری است که نشان می‌دهد نوزاد چقدر منظم یا قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد. آیا الگویی در زمان گرسنگی، میزان غذای مصرفی در هر وعده، تعداد دفعات اجابت مزاج، زمان خواب‌آلودگی، زمان بیدار شدن، زمان فعال‌ترین زمان و زمان بی‌قراری او وجود دارد؟ با بزرگتر شدن نوزادان، عادات آنها منظم‌تر می‌شود. با این حال، برخی از نوزادان در دو ماهگی بسیار قابل پیش‌بینی هستند، در حالی که برخی دیگر در طول سال اول نامنظم به نظر می‌رسند.

Approach/Withdrawal (First Reaction)

Approach/withdrawal is a temperament characteristic that defines the infant’s initial reaction to something new. What does he do when meeting another child or a baby-sitter? Does he object to new procedures? Some infants reach out in new circumstances—accept, appear curious, approach—others object, reject, turn away, appear shy, or withdraw.

نزدیک شدن/کناره‌گیری (اولین واکنش)

نزدیک شدن/کناره‌گیری یک ویژگی خلقی است که واکنش اولیه نوزاد را به چیزی جدید تعریف می‌کند. او هنگام ملاقات با کودک دیگر یا پرستار بچه چه می‌کند؟ آیا او به رویه‌های جدید اعتراض می‌کند؟ برخی از نوزادان در شرایط جدید دست دراز می‌کنند – می‌پذیرند، کنجکاو به نظر می‌رسند، نزدیک می‌شوند – برخی دیگر اعتراض می‌کنند، رد می‌کنند، روی برمی‌گردانند، خجالتی به نظر می‌رسند یا کناره‌گیری می‌کنند.

Adaptability (Flexibility)

Adaptability is measured by observing such activities as whether the infant accepts nail cutting without protest, accepts bathing without resistance, accepts changes in feeding schedule, accepts strangers within fifteen minutes, and accepts new foods. It is an attempt to measure the ease or difficulty with which a child can adjust to new circumstances or a change in routine.

سازگاری (انعطاف‌پذیری)

سازگاری با مشاهده فعالیت‌هایی مانند اینکه آیا نوزاد بدون اعتراض کوتاه کردن ناخن را می‌پذیرد، حمام کردن را بدون مقاومت می‌پذیرد، تغییرات در برنامه تغذیه را می‌پذیرد، غریبه‌ها را ظرف پانزده دقیقه می‌پذیرد و غذاهای جدید را می‌پذیرد، اندازه‌گیری می‌شود. این تلاشی برای سنجش سهولت یا دشواری است که کودک می‌تواند با شرایط جدید یا تغییر در روال عادی زندگی سازگار شود.

Intensity

Intensity is the degree or amount of an infant’s response, either pleasant or unpleasant. Think of it as the amount of emotional energy with which they express their likes and dislikes. Intense infants react loudly with much expression of likes and dislikes. During feeding they are vigorous in accepting or resisting food. They react strongly to abrupt exposure to bright lights; they greet a new toy with enthusiastic positive or negative expressions; they display much feeling during bathing, diapering, or dressing; and they react strongly to strangers or familiar people. One mother described her extremely fussy/colicky baby’s intense all-or-nothing reactions: “Her mood changes quickly; she gives no warning—she can go from loud and happy to screaming.” Intensity is measured separately from mood. Infants who are not intense are described as “mild.”

شدت

شدت، درجه یا میزان پاسخ نوزاد، چه خوشایند و چه ناخوشایند، است. آن را به عنوان میزان انرژی عاطفی که با آن علایق و عدم علایق خود را ابراز می‌کنند، در نظر بگیرید. نوزادان شدید با ابراز زیاد علایق و عدم علایق، واکنش‌های بلندی نشان می‌دهند. در طول تغذیه، آنها در پذیرش یا مقاومت در برابر غذا بسیار قوی هستند. آنها به قرار گرفتن ناگهانی در معرض نورهای روشن واکنش شدیدی نشان می‌دهند؛ آنها با ابراز احساسات مثبت یا منفی مشتاقانه از یک اسباب‌بازی جدید استقبال می‌کنند؛ آنها در طول حمام کردن، پوشک کردن یا لباس پوشیدن احساسات زیادی نشان می‌دهند؛ و به غریبه‌ها یا افراد آشنا واکنش شدیدی نشان می‌دهند. یک مادر واکنش‌های شدید همه یا هیچ نوزاد بسیار بهانه‌گیر/قولنجی خود را اینگونه توصیف کرد: «خلق و خوی او به سرعت تغییر می‌کند؛ او هیچ هشداری نمی‌دهد – می‌تواند از بلند و شاد به جیغ زدن تغییر کند.» شدت جدا از خلق و خو اندازه‌گیری می‌شود. نوزادانی که شدید نیستند، به عنوان «خفیف» توصیف می‌شوند.

Mood

If intensity is the degree of response, mood is the direction. It is measured in the same situation described above. Negative mood is the presence of fussy/crying behavior or the absence of smiles, laughs, or coos. Positive mood is the absence of fussy/ crying behavior or the presence of smiles, laughs, or coos. Most intense infants also tend to be more negative in mood, less adaptable, withdrawn. Most mild infants also tend to be more positive in mood, more adaptable, and approaching.

خلق و خو

اگر شدت، درجه پاسخ باشد، خلق و خو جهت آن است. این حالت در همان موقعیتی که در بالا توضیح داده شد، اندازه‌گیری می‌شود. خلق و خوی منفی، وجود رفتار بهانه‌گیرانه/گریه‌آمیز یا عدم وجود لبخند، خنده یا نجوا است. خلق و خوی مثبت، عدم وجود رفتار بهانه‌گیرانه/گریه‌آمیز یا وجود لبخند، خنده یا نجوا است. اکثر نوزادان شدید، تمایل به خلق و خوی منفی‌تر، سازگاری کمتر و گوشه‌گیری دارند. اکثر نوزادان خفیف نیز تمایل به خلق و خوی مثبت‌تر، سازگاری بیشتر و صمیمیت بیشتری دارند.

Persistence

Persistence level, or attention span, is a measure of how long the infant engages in activity. Parents may value this trait under some circumstances but not under others. For instance, persistence is desirable when the child is trying to learn something new, like reaching for a rattle, but it is undesirable when the infant persists in throwing food on the floor. Unfortunately, some babies persist in their prolonged crying spells and their prolonged wakeful periods. One father described his persistently crying baby as follows: “We have a copper-top, alkaline battery-powered baby and we’re powered by regular carbon batteries. He outlasts us every time.”

پشتکار

سطح پشتکار یا دامنه توجه، معیاری برای مدت زمانی است که نوزاد درگیر فعالیت می‌شود. والدین ممکن است تحت برخی شرایط برای این ویژگی ارزش قائل باشند اما تحت برخی شرایط دیگر نه. به عنوان مثال، پشتکار زمانی مطلوب است که کودک سعی در یادگیری چیز جدیدی مانند دست دراز کردن برای گرفتن جغجغه دارد، اما زمانی که نوزاد در پرتاب غذا روی زمین اصرار دارد، نامطلوب است. متأسفانه، برخی از نوزادان در دوره‌های گریه طولانی و دوره‌های بیداری طولانی خود پافشاری می‌کنند. پدری نوزاد گریه کننده مداوم خود را اینگونه توصیف کرد: “ما یک نوزاد با باتری قلیایی و روکش مسی داریم و ما با باتری‌های کربنی معمولی تغذیه می‌شویم. او هر بار بیشتر از ما دوام می‌آورد.”

Distractibility

Distractibility describes how easily the baby may be distracted by external events. Picking up the infant easily consoles a distractible infant’s fatigue or hunger; soothing can stop fussing during a diaper change. New toys or unusual noises easily distract the infant. Distractibility and persistence are not related to each other, and neither trait is related to activity or threshold levels.

حواس پرتی

حواس پرتی نشان می‌دهد که کودک چقدر راحت ممکن است توسط رویدادهای خارجی حواسش پرت شود. بلند کردن نوزاد به راحتی خستگی یا گرسنگی نوزاد حواس پرت را تسکین می‌دهد. آرام کردن می‌تواند در طول تعویض پوشک، بی‌قراری را متوقف کند. اسباب‌بازی‌های جدید یا صداهای غیرمعمول به راحتی حواس نوزاد را پرت می‌کنند. حواس پرتی و پشتکار به یکدیگر ربطی ندارند و هیچ یک از این ویژگی‌ها به فعالیت یا سطح آستانه مربوط نمی‌شوند.

Threshold (Sensitivity)

Threshold levels measure how much stimulus is required to produce a response in the infant in specific circumstances, such as loud noises, bright lights, and other situations previously discussed. While some infants are very reactive or responsive to external or environmental changes, other infants barely react.

آستانه (حساسیت)

سطوح آستانه، میزان محرک مورد نیاز برای ایجاد پاسخ در نوزاد را در شرایط خاص، مانند صداهای بلند، نورهای روشن و سایر موقعیت‌هایی که قبلاً مورد بحث قرار گرفته‌اند، اندازه‌گیری می‌کنند. در حالی که برخی از نوزادان بسیار واکنش‌پذیر یا پاسخگو به تغییرات خارجی یا محیطی هستند، سایر نوزادان به سختی واکنش نشان می‌دهند.

Difficult Temperament

As previously mentioned, while observing many children and analyzing many questionnaires, Dr. A. Thomas and Dr. S. Chess noticed that four, and only four, of these temperamental traits tended to cluster together. In particular, infants who were extreme or “intense” in their reactions also tended to be slowly adaptable, negative in mood, and withdrawn. This appeared to be a personality type.

خلق و خوی دشوار

همانطور که قبلاً ذکر شد، دکتر ای. توماس و دکتر اس. چس هنگام مشاهده بسیاری از کودکان و تجزیه و تحلیل پرسشنامه‌های متعدد، متوجه شدند که چهار و تنها چهار مورد از این ویژگی‌های خلق و خو تمایل به تجمع دارند. به طور خاص، نوزادانی که در واکنش‌های خود افراطی یا “شدید” بودند، تمایل به سازگاری آهسته، خلق و خوی منفی و گوشه‌گیر نیز داشتند. به نظر می‌رسید که این یک تیپ شخصیتی باشد.

According to their parents’ descriptions and direct observation by the researchers, these infants seemed more difficult to manage than other infants. Consequently, a child whose temperament scores fall into this pattern is said to have a difficult temperament. One mother referred to her infant as a “mother killer.” Infants with the opposite temperamental traits are said to have easy temperaments. These are sometimes called “dream” babies. One father described his “easy” infant as a “low-maintenance baby.” The difficult temperament and the easy temperament are only descriptions of a behavioral style. Temperament research usually does not ask why a child behaves in a particular way. There is no scientific basis for labeling a child with a difficult temperament as a “high needs” child. In fact, there is no scientific support for labeling a child a “high needs” child under any circumstances.

طبق توصیفات والدین و مشاهده مستقیم محققان، به نظر می‌رسید که مدیریت این نوزادان دشوارتر از سایر نوزادان است. در نتیجه، کودکی که امتیاز خلق و خوی او در این الگو قرار می‌گیرد، دارای خلق و خوی دشوار است. یکی از مادران، نوزاد خود را «قاتل مادر» می‌نامید. نوزادانی که دارای ویژگی‌های خلق و خوی متضاد هستند، دارای خلق و خوی آسان نامیده می‌شوند. این نوزادان گاهی اوقات نوزادان «رویایی» نامیده می‌شوند. یکی از پدران، نوزاد «آسان» خود را «کودک کم‌نیاز» توصیف کرد. خلق و خوی دشوار و خلق و خوی آسان تنها توصیف‌هایی از یک سبک رفتاری هستند. تحقیقات خلق و خوی معمولاً نمی‌پرسد که چرا یک کودک به شیوه‌ای خاص رفتار می‌کند. هیچ مبنای علمی برای برچسب‌گذاری کودکی با خلق و خوی دشوار به عنوان کودک «نیازهای بالا» وجود ندارد. در واقع، هیچ پشتوانه علمی برای برچسب‌گذاری یک کودک به عنوان کودک «نیازهای بالا» تحت هیچ شرایطی وجود ندارد.

Later, I will explain why so many so-called “high-needs” children are really very overtired children/difficult temperament children.

بعداً توضیح خواهم داد که چرا بسیاری از کودکان به اصطلاح «نیازهای بالا» در واقع کودکانی بسیار خسته/کودکانی با خلق و خوی دشوار هستند.

Of the original group of infants Thomas and Chess studied, about 10 percent fell into the difficult temperament category. These infants also tended to be irregular in biological function such as sleep schedules and night awakenings. They were more likely to have behavioral problems—particularly sleep disturbances—when they grew older. One of the most interesting differences between difficult and easy babies is the way they cry when they are past the extreme fussiness period—that is, when they are three or four months old. Published research found that mothers listening to the taped cries of infants rated difficult (not their own babies), described the crying as more irritable, grating, and arousing than the crying of easy infants. They said that the first group sounded spoiled and were crying because of frustration rather than hunger or wet diapers. An audio analysis of cries helped explain why this should be. The crying of the difficult infants was found to have more silent pauses between crying noises than that of the easy babies. These silent pauses caused the listener to repeatedly think that the crying spell had ended. Also, at its most intense, the crying of difficult infants was actually pitched at a higher frequency. These two differences can make the crying seem much more frightening, piercing, and annoying.

از گروه اولیه نوزادانی که توماس و چس مورد مطالعه قرار دادند، حدود ۱۰ درصد در دسته خلق و خوی دشوار قرار گرفتند. این نوزادان همچنین در عملکرد بیولوژیکی مانند برنامه خواب و بیداری‌های شبانه نامنظم بودند. احتمال بروز مشکلات رفتاری – به ویژه اختلالات خواب – در آنها با افزایش سن بیشتر بود. یکی از جالب‌ترین تفاوت‌های بین نوزادان دشوار و آسان، نحوه گریه آنها پس از پشت سر گذاشتن دوره نقاهت شدید – یعنی زمانی که سه یا چهار ماهه هستند – است. تحقیقات منتشر شده نشان داد که مادرانی که به گریه‌های ضبط شده نوزادان دشوار (نه نوزادان خودشان) گوش می‌دادند، گریه را تحریک‌پذیرتر، آزاردهنده‌تر و برانگیزاننده‌تر از گریه نوزادان آسان توصیف کردند. آنها گفتند که گروه اول لوس به نظر می‌رسیدند و به دلیل ناامیدی گریه می‌کردند تا گرسنگی یا خیس بودن پوشک. تجزیه و تحلیل صوتی گریه‌ها به توضیح دلیل این امر کمک کرد. مشخص شد که گریه نوزادان دشوار مکث‌های خاموش بیشتری بین صداهای گریه نسبت به نوزادان آسان دارد. این مکث‌های خاموش باعث می‌شد شنونده بارها فکر کند که طلسم گریه پایان یافته است. همچنین، در شدیدترین حالت، گریه نوزادان بدقلق در واقع با فرکانس بالاتری همراه بود. این دو تفاوت می‌تواند باعث شود که گریه بسیار ترسناک‌تر، گوشخراش‌تر و آزاردهنده‌تر به نظر برسد.

What causes the difficult temperaments? Do they learn to be this way? Is it genetically prewired or are they overtired?

چه چیزی باعث ایجاد خلق و خوی بد می‌شود؟ آیا آنها یاد می‌گیرند که اینگونه باشند؟ آیا از نظر ژنتیکی از پیش تعیین شده است یا اینکه بیش از حد خسته می‌شوند؟

Here’s how child development specialist Laya Frischer described a postcolicky baby.

در اینجا نحوه توصیف لایا فریشر، متخصص رشد کودک، از یک نوزاد پس از قولنج آمده است.

JANE AT AGE FOUR MONTHS

Jane is difficult and unpredictable, with less than average sleep and cuddling and more than average crying. Observations over five weeks have revealed an extremely sensitive infant. For a period of time, she could not even tolerate touches on her abdomen. Swaddling helps a little, and the rhythmic swing movement gives her some relief. If these things fail, the parents walk her around. Sometimes these efforts quiet her fussiness, but at other times it escalates to panic crying. Jane seems to have no capacity to console herself, and very little capacity to be consoled by usual methods of touch. The pacifier has been helpful, but not always successful. Jane does not have good state regulation. She can be in a panic cry state when she seems to be asleep.

جین در چهار ماهگی

جین سخت‌گیر و غیرقابل‌پیش‌بینی است، با خواب و نوازش کمتر از حد متوسط و گریه بیش از حد متوسط. مشاهدات طی پنج هفته، نوزادی بسیار حساس را نشان داده است. برای مدتی، او حتی نمی‌توانست لمس شکمش را تحمل کند. قنداق کردن کمی کمک می‌کند و حرکت ریتمیک تاب خوردن به او آرامش می‌دهد. اگر این کارها بی‌نتیجه باشد، والدین او را راه می‌برند. گاهی اوقات این تلاش‌ها بی‌قراری او را آرام می‌کند، اما در مواقع دیگر به گریه وحشت تبدیل می‌شود. به نظر می‌رسد جین هیچ ظرفیتی برای آرام کردن خودش ندارد و ظرفیت بسیار کمی برای آرام شدن با روش‌های معمول لمس دارد. پستانک مفید بوده است، اما همیشه موفق نبوده است. جین تنظیم خوبی ندارد. او می‌تواند در حالت گریه وحشت باشد، در حالی که به نظر می‌رسد خواب است.

Jane goes from sleep to distress in seconds. She becomes overtired and cannot sleep, which contributes to her irritability. She does not habituate easily to sensory stimulation of light and touch. Jane requires a very protective environment, which puts great stress on her parents, particularly her mother. Her cries are very hard to read; her parents feel she is unpredictable, and often uncommunicative.

جین در عرض چند ثانیه از خواب به پریشانی می‌رود. او بیش از حد خسته می‌شود و نمی‌تواند بخوابد، که به تحریک‌پذیری او کمک می‌کند. او به راحتی به تحریک حسی نور و لمس عادت نمی‌کند. جین به یک محیط بسیار محافظتی نیاز دارد که استرس زیادی را به والدینش، به ویژه مادرش، وارد می‌کند. گریه‌های او به سختی قابل تشخیص است؛ والدینش احساس می‌کنند که او غیرقابل پیش‌بینی است و اغلب نمی‌تواند ارتباط برقرار کند.

Connecting Sleep, Extreme Fussiness/Colic, and Temperament

Different Approaches for Different Babies

As you read earlier, for every hundred babies, about 80 percent will have common fussiness, and of these, 49 percent (thirty-nine babies) will have easy temperaments, 46 percent (thirty-seven babies) will have intermediate temperaments, and only 5 percent (four babies) will have a difficult temperament. However, for that 20 percent of babies who had extreme fussiness/ colic, the outcome at four months is quite different. In this group, only 14 percent (three babies) will have easy temperaments, 59 percent (twelve babies) will have intermediate temperaments, and 27 percent (five babies) will have difficult temperaments. It is important to recognize that the largest group is the intermediate temperament group comprising of forty-nine babies, or 49 percent of the total. Some of these babies will be closely but not quite resembling easy-temperament babies or difficult-temperament babies. So, for almost half of all babies, the advice regarding common fussiness leading to an easy temperament and extreme fussiness leading to a difficult temperament fits only approximately. So please read the entire section and take out of it only that which applies to your baby.

ارتباط خواب، نق زدن شدید/قولنج و خلق و خو

رویکردهای متفاوت برای نوزادان مختلف

همانطور که قبلاً خواندید، از هر صد نوزاد، حدود ۸۰ درصد نق زدن‌های معمولی دارند و از این تعداد، ۴۹ درصد (سی و نه نوزاد) خلق و خوی آسان، ۴۶ درصد (سی و هفت نوزاد) خلق و خوی متوسط و تنها ۵ درصد (چهار نوزاد) خلق و خوی دشوار خواهند داشت. با این حال، برای آن ۲۰ درصد از نوزادانی که نق زدن/قولنج شدید داشتند، نتیجه در چهار ماهگی کاملاً متفاوت است. در این گروه، تنها ۱۴ درصد (سه نوزاد) خلق و خوی آسان، ۵۹ درصد (دوازده نوزاد) خلق و خوی متوسط و ۲۷ درصد (پنج نوزاد) خلق و خوی دشوار خواهند داشت. مهم است که تشخیص دهیم بزرگترین گروه، گروه خلق و خوی متوسط است که شامل چهل و نه نوزاد یا ۴۹ درصد از کل نوزادان می‌شود. برخی از این نوزادان شباهت زیادی به نوزادان آرام یا نوزادان سخت‌خلق دارند، اما نه کاملاً شبیه آنها. بنابراین، برای تقریباً نیمی از نوزادان، توصیه‌های مربوط به بی‌قراری رایج که منجر به خلق و خوی آسان و بی‌قراری شدید که منجر به خلق و خوی دشوار می‌شود، فقط تقریباً صدق می‌کند. بنابراین لطفاً کل بخش را بخوانید و فقط مواردی را که در مورد کودک شما صدق می‌کند، از آن حذف کنید.

The risk of developing sleeping problems after four months of age probably looks something like this:

خطر ابتلا به مشکلات خواب پس از چهار ماهگی احتمالاً چیزی شبیه به این است:

LOWEST RISK FOR SLEEP

PROBLEMS AFTER FOUR MONTHS

کمترین خطر برای خواب

مشکلات پس از چهار ماهگی

39 percent of common fussy babies who develop easy temperaments

3 percent of extremely fussy/colicky babies who develop easy temperaments

37 percent of common fussy babies who develop intermediate temperaments

12 percent of extremely fussy/colicky babies who develop intermediate temperaments

4 percent of common fussy babies who develop difficult temperaments

5 percent of extremely fussy/colicky babies who develop difficult temperaments

۳۹ درصد از نوزادان بدخلق معمولی که خلق و خوی آسان پیدا می‌کنند

۳ درصد از نوزادان بسیار بدخلق/قولنجی که خلق و خوی آسان پیدا می‌کنند

۳۷ درصد از نوزادان بدخلق معمولی که خلق و خوی متوسط پیدا می‌کنند

۱۲ درصد از نوزادان بسیار بدخلق/قولنجی که خلق و خوی متوسط پیدا می‌کنند

۴ درصد از نوزادان بدخلق معمولی که خلق و خوی دشوار پیدا می‌کنند

۵ درصد از نوزادان بسیار بدخلق/قولنجی که خلق و خوی دشوار پیدا می‌کنند

HIGHEST RISK FOR SLEEP

PROBLEMS AFTER FOUR MONTHS

Different temperaments and perhaps different paths to these temperaments will lead to different sleep strategies for each child. It appears to me that the difficult temperament at four months mostly represents an extremely overtired baby while the easy temperament represents an extremely rested baby. But keep in mind that biological factors within the baby, such as elevated serotonin levels or immature development of sleep/wake rhythms, may contribute to a baby’s behavior during the first four months. It is equally important to remember that there is enormous variability regarding the resources with which parents are able to soothe their babies. These are factors within the mother (for example, baby blues or postpartum depression), the husband (forcing a too-late bedtime, not helping to soothe the baby), the marriage (disagreements regarding family bed or breast-feeding), and the family (too many conflicting time pressures regarding other children, career events, not enough bedrooms, ability to hire housekeeping or baby care help, and so forth). So it is important to look at the big picture, your baby and your total soothing support structure, and resources that you have available. What will work for one family may not work for you. The goal is to develop a caring environment for the family, not a cure for extreme fussiness/ colic.

بالاترین خطر برای خواب

مشکلات پس از چهار ماهگی

خلق و خوی‌های مختلف و شاید مسیرهای متفاوت برای رسیدن به این خلق و خوها، منجر به استراتژی‌های خواب متفاوتی برای هر کودک می‌شود. به نظر من خلق و خوی دشوار در چهار ماهگی بیشتر نشان‌دهنده‌ی یک نوزاد بسیار خسته است در حالی که خلق و خوی آسان نشان‌دهنده‌ی یک نوزاد بسیار آرام است. اما به خاطر داشته باشید که عوامل بیولوژیکی درون نوزاد، مانند سطح بالای سروتونین یا رشد ناقص ریتم خواب/بیداری، ممکن است در رفتار نوزاد در چهار ماه اول نقش داشته باشند. به همان اندازه مهم است که به یاد داشته باشید که در مورد منابعی که والدین می‌توانند نوزادان خود را آرام کنند، تنوع زیادی وجود دارد. این عوامل عبارتند از: مادر (به عنوان مثال، افسردگی پس از زایمان یا افسردگی پس از زایمان)، شوهر (اجبار به دیر خوابیدن، عدم کمک به آرام کردن نوزاد)، ازدواج (اختلاف نظر در مورد خواب خانوادگی یا شیردهی) و خانواده (فشارهای زمانی متناقض زیاد در مورد سایر فرزندان، رویدادهای شغلی، اتاق خواب ناکافی، توانایی استخدام نیروی نظافتچی یا مراقبت از نوزاد و غیره). بنابراین مهم است که به تصویر کلی، کودک خود و ساختار حمایتی آرامش‌بخش کلی خود و منابعی که در دسترس دارید، نگاه کنید. آنچه برای یک خانواده مؤثر است ممکن است برای شما مؤثر نباشد. هدف ایجاد یک محیط دلسوزانه برای خانواده است، نه درمانی برای نق زدن/قولنج شدید.

“No Cry” versus “Let Cry”

Some parents are strong believers in only one approach to soothing to sleep. They believe there should never be any crying and that by always holding their baby, frequently nursing their baby, and sleeping with their baby, they can prevent extreme fussiness/colic from occurring and prevent sleep problems. They characterize their approach as “gently to sleep,” “attached parenting,” a gentle, warm, child-centered style that enhances a sense of security because the baby is taught that the mother is always there. They characterize other approaches as “cry it out,” “detached parenting,” a cold, rigid, parent-centered style that creates a sense of abandonment because the baby is taught that the mother is unresponsive. These parents say that when the baby stops crying and sleeps, he “has given up” trying to communicate with his mother. This stark contrast in parenting styles is supposed to produce differences in babies and differences in the bonding between the child and her parents. However, there are some major problems with this way of thinking. First, there is no evidence that one style or another produces a specific outcome. Second, babies themselves contribute a lot to what will easily work or not work. Third, fathers, siblings, and real-life family issues help shape your ability to soothe, comfort, and put your baby to sleep. Fourth, there are methods in between always attending to night crying and never attending to night crying such as “check and console” or “controlled crying,” whereby the child is allowed to cry for only short periods of time (see page 104).

«گریه نکن» در مقابل «بگذار گریه کند»

برخی از والدین به شدت به یک رویکرد برای آرام کردن خواب اعتقاد دارند. آنها معتقدند که هرگز نباید گریه کرد و با در آغوش گرفتن همیشگی نوزاد، شیر دادن مکرر به او و خوابیدن با او، می‌توانند از بروز نق نق/قولنج شدید و مشکلات خواب جلوگیری کنند. آنها رویکرد خود را «خواباندن آرام»، «فرزندپروری وابسته»، سبکی ملایم، گرم و کودک محور توصیف می‌کنند که حس امنیت را افزایش می‌دهد زیرا به نوزاد آموخته می‌شود که مادر همیشه آنجاست. آنها رویکردهای دیگر را «گریه کن»، «فرزندپروری بی‌تفاوت»، سبکی سرد، سفت و سخت و والدین محور توصیف می‌کنند که حس رها شدن را ایجاد می‌کند زیرا به نوزاد آموخته می‌شود که مادر بی‌توجه است. این والدین می‌گویند وقتی نوزاد گریه کردن را متوقف می‌کند و می‌خوابد، از تلاش برای برقراری ارتباط با مادرش «دست کشیده است». قرار است این تضاد آشکار در سبک‌های فرزندپروری باعث ایجاد تفاوت در نوزادان و تفاوت در پیوند بین کودک و والدینش شود. با این حال، این طرز تفکر مشکلات عمده‌ای دارد. اولاً، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد یک سبک یا سبک دیگر نتیجه خاصی را ایجاد می‌کند. ثانیاً، خود نوزادان در اینکه چه چیزی به راحتی جواب می‌دهد یا نمی‌دهد، نقش زیادی دارند. ثالثاً، پدران، خواهر و برادرها و مسائل خانوادگی در زندگی واقعی به شکل‌گیری توانایی شما در آرام کردن، دلداری دادن و خواباندن نوزادتان کمک می‌کنند. چهارماً، روش‌هایی بین همیشه توجه به گریه شبانه و هرگز توجه نکردن به گریه شبانه وجود دارد، مانند «بررسی و دلداری» یا «گریه کنترل‌شده»، که در آن به کودک اجازه داده می‌شود فقط برای مدت کوتاهی گریه کند (به صفحه 104 مراجعه کنید).

“Attachment parenting” may or may not be your decision, but it may work well for 39 percent of babies who had common fussiness and developed an easy temperament. For these babies, everything you read in popular books about soothing and sleeping will likely “work.” This might even be true for the 40 percent (3 percent plus 37 percent) of babies in the next two groups of babies at a low risk for developing sleep problems. So, perhaps the majority of families (39 percent plus 37 percent) will have a fairly smooth course to easy soothing and sleeping, and an additional 3 percent will struggle to get to a place where sleeping becomes easy at four months of age. Perhaps, for the majority of parents, the path does not involve any crying. There is no reason to be judgmental and criticize other parents who are not so fortunate.

«فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی» ممکن است تصمیم شما باشد یا نباشد، اما ممکن است برای ۳۹ درصد از نوزادانی که نق نق‌های رایجی داشته‌اند و خلق و خوی آرامی پیدا کرده‌اند، به خوبی جواب بدهد. برای این نوزادان، هر چیزی که در کتاب‌های محبوب در مورد آرام کردن و خوابیدن می‌خوانید، احتمالاً «کارساز» خواهد بود. این حتی ممکن است برای ۴۰ درصد (۳ درصد به علاوه ۳۷ درصد) از نوزادان در دو گروه بعدی نوزادان که در معرض خطر کم ابتلا به مشکلات خواب هستند، صادق باشد. بنابراین، شاید اکثر خانواده‌ها (۳۹ درصد به علاوه ۳۷ درصد) مسیر نسبتاً همواری را برای آرام کردن و خوابیدن آسان داشته باشند و ۳ درصد دیگر برای رسیدن به جایی که خوابیدن در چهار ماهگی آسان شود، تلاش کنند. شاید برای اکثر والدین، این مسیر شامل گریه کردن نباشد. دلیلی برای قضاوت و انتقاد از والدین دیگری که چندان خوش شانس نیستند، وجود ندارد.

There is an unfortunate minority (9 percent) of families whom I believe become distressed or overwhelmed with the arrival of their baby because they lack sufficient resources to soothe the baby and/or the baby has extreme fussiness/colic so she develops into an overtired four-month-old with a difficult temperament. These parents may have started out with the crib and decided later to use the family bed for soothing and sleeping, and were still frustrated later because after four months the baby still did not sleep well. Flexibility and sensitivity to your own baby and your own family situation is key.

به نظر من، اقلیتی تاسف‌بار (۹ درصد) از خانواده‌ها با ورود نوزادشان دچار پریشانی یا سردرگمی می‌شوند، زیرا منابع کافی برای آرام کردن نوزاد ندارند و/یا نوزاد دچار نق زدن/قولنج شدید می‌شود، بنابراین به یک نوزاد چهار ماهه بیش از حد خسته با خلق و خویی بد تبدیل می‌شود. این والدین ممکن است ابتدا با گهواره شروع کرده باشند و بعداً تصمیم گرفته باشند که از تخت خانوادگی برای آرام کردن و خوابیدن استفاده کنند و بعداً نیز ناامید شده‌اند زیرا پس از چهار ماهگی، نوزاد هنوز خوب نمی‌خوابد. انعطاف‌پذیری و حساسیت نسبت به نوزاد خود و وضعیت خانواده‌تان کلیدی است.

Common Fussiness: Low Risk for Sleep

Problems After Four Months

Breast-feeding becomes much easier around four months of age or sooner for these babies because everyone is better rested and life is more predictable. At three to four months, your baby will start to show drowsy signs earlier in the evening. Instead of becoming sleepy at 8:00 to 10:00 P.M., she will become sleepy at 6:00 to 8:00 P.M. Respect her need to sleep and begin the soothing process at night at the earlier hour. If you are using a crib, simply put her to sleep earlier; but if you are using a family bed, you have to make some choices. The first is to go to bed much earlier yourself, but this is not usually practical. The second would be to lie down with her in your bed and create a safe nest or use a cosleeper where she will sleep, and then leave her after she has fallen asleep. The danger in this is that she might roll off the bed and injure herself. The third is to transition her to a crib for the beginning of night sleep and until she awakens for her first night feeding, and then bring her to your bed for the remainder of the night. Because these are well-rested four-month-old babies, they are more adaptable and easy to transition to a crib. One strategy is to breast-feed at night, pass your baby to his father, who soothes him in his arms, and then puts the baby down in the crib. This breaks up the previous pattern of mother-breast-feeding-sleep in parents’ bed. If your baby cries, soothe him without picking him up. But if this fails, pick him up and, after soothing, try again.

نق زدن‌های رایج: خطر کم برای خواب

مشکلات بعد از چهار ماهگی

شیر دادن به نوزاد در حدود چهار ماهگی یا زودتر برای این نوزادان بسیار آسان‌تر می‌شود، زیرا همه بهتر استراحت می‌کنند و زندگی قابل پیش‌بینی‌تر است. در سه تا چهار ماهگی، نوزاد شما علائم خواب‌آلودگی را زودتر از عصر نشان می‌دهد. به جای اینکه ساعت ۸:۰۰ تا ۱۰:۰۰ شب خواب‌آلود شود، ساعت ۶:۰۰ تا ۸:۰۰ شب خواب‌آلود می‌شود. به نیاز او به خواب احترام بگذارید و روند آرامش‌بخشی را در شب در ساعت زودتری شروع کنید. اگر از گهواره استفاده می‌کنید، او را زودتر بخوابانید. اما اگر از تخت خانوادگی استفاده می‌کنید، باید چند انتخاب انجام دهید. اولین مورد این است که خودتان خیلی زودتر به رختخواب بروید، اما این معمولاً عملی نیست. مورد دوم این است که در تخت خود با او دراز بکشید و یک لانه امن ایجاد کنید یا از یک تخت خواب‌خوابی استفاده کنید که در آن بخوابد و سپس پس از خوابیدن او را ترک کنید. خطر این کار این است که ممکن است از تخت غلت بزند و به خودش آسیب برساند. سوم اینکه او را برای شروع خواب شبانه و تا زمانی که برای اولین شیر خوردن شبانه بیدار شود، به گهواره منتقل کنید و سپس برای بقیه شب او را به تخت خود بیاورید. از آنجا که این نوزادان چهار ماهه به خوبی استراحت کرده‌اند، سازگاری بیشتری دارند و انتقال آنها به گهواره آسان‌تر است. یک راهکار این است که شب‌ها به او شیر بدهید، نوزاد خود را به پدرش بدهید که او را در آغوش خود آرام کند و سپس نوزاد را در گهواره بگذارید. این کار الگوی قبلی مادر-شیردهی-خواب در تخت والدین را از بین می‌برد. اگر نوزاد شما گریه می‌کند، بدون اینکه او را بلند کنید، او را آرام کنید. اما اگر این روش جواب نداد، او را بلند کنید و پس از آرام کردن، دوباره امتحان کنید.

If you are bottle-feeding (formula or expressed breast milk) or breast-feeding and using a crib around four months of age, expect to feed your baby about four to six hours after her last evening bottle and again early in the morning around 4:00 to 5:00 A.M. until about nine months of age. Some bottle-fed babies are fed only once, around 2:00 or 3:00 A.M. If you are breast-feeding and using a family bed, you might feed your baby many times throughout the night.

اگر با شیشه شیر (شیر خشک یا شیر دوشیده شده) یا شیر مادر تغذیه می‌کنید و حدود چهار ماهگی از گهواره استفاده می‌کنید، انتظار داشته باشید که حدود چهار تا شش ساعت پس از آخرین شیشه شیر عصرانه و دوباره صبح زود حدود ساعت ۴:۰۰ تا ۵:۰۰ صبح تا حدود نه ماهگی به نوزاد خود شیر بدهید. برخی از نوزادانی که با شیشه شیر تغذیه می‌شوند، فقط یک بار، حدود ساعت ۲:۰۰ یا ۳:۰۰ بامداد، شیر می‌خورند. اگر با شیر مادر تغذیه می‌کنید و از تخت خانوادگی استفاده می‌کنید، ممکن است در طول شب بارها به نوزاد خود شیر بدهید.

If you are using a crib, there is more social stimulation as you pick up the baby, more time required to prepare the bottle, and more handling as you put the baby down to sleep again. Under these circumstances, feeding your baby more than twice at night after four months is likely to create a night-waking habit. If you are breast-feeding, the obvious question is whether the awakenings at night, other than the two times mentioned, are due to hunger. If your breast milk supply has not kept pace with your baby’s needs or has decreased, then your baby will awaken more at night because of thirst and/or hunger. Are you thirsty throughout the day? If so, you are not drinking enough fluid. Are there some unusual stresses in your life such as an important trip that you have to take, are you worried about balancing child care and working, or worried about returning to work and continuing to breast-feed? Is your baby producing less urine? Has the volume of your expressed breast milk decreased? When offered a bottle of expressed breast milk or formula, does your baby now take a much larger feeding? Does he sleep better or longer after taking a bottle? If you think your child is hungry and you want to continue breast-feeding, then contact a lactation consultant through your pediatrician or maternity hospital.

اگر از گهواره استفاده می‌کنید، هنگام بلند کردن نوزاد، تحریک اجتماعی بیشتری وجود دارد، زمان بیشتری برای آماده کردن شیشه شیر لازم است و هنگام خواباندن مجدد نوزاد، لمس بیشتری لازم است. در این شرایط، شیر دادن به نوزاد بیش از دو بار در شب پس از چهار ماهگی احتمالاً باعث ایجاد عادت بیدار شدن در شب می‌شود. اگر شیر مادر می‌خورید، سوال واضح این است که آیا بیدار شدن‌های شبانه، به غیر از دو باری که ذکر شد، به دلیل گرسنگی است یا خیر. اگر میزان شیر مادر شما با نیازهای کودکتان هماهنگ نبوده یا کاهش یافته است، کودک شما به دلیل تشنگی و/یا گرسنگی بیشتر در شب بیدار می‌شود. آیا در طول روز تشنه هستید؟ اگر چنین است، به اندازه کافی مایعات نمی‌نوشید. آیا استرس‌های غیرمعمولی در زندگی شما وجود دارد، مانند یک سفر مهم که باید بروید، آیا نگران ایجاد تعادل بین مراقبت از کودک و کار هستید، یا نگران بازگشت به محل کار و ادامه شیردهی هستید؟ آیا کودک شما ادرار کمتری تولید می‌کند؟ آیا حجم شیر دوشیده شده شما کاهش یافته است؟ وقتی به کودکتان شیشه شیر دوشیده شده یا شیر خشک داده می‌شود، آیا اکنون شیر بیشتری می‌خورد؟ آیا بعد از مصرف شیشه شیر، بهتر یا طولانی‌تر می‌خوابد؟ اگر فکر می‌کنید کودک شما گرسنه است و می‌خواهید به شیردهی ادامه دهید، از طریق متخصص اطفال یا بیمارستان زایمان با یک مشاور شیردهی تماس بگیرید.

If you are using a family bed, feeding often throughout the night is not likely to create a night-waking habit. This is because your baby is partially asleep or barely awake when fed. Therefore, the risk of sleep fragmentation for both mother and baby from too much social stimulation is low. With early bedtimes in place, the family bed does not create any sleep problems, and in fact, the family bed may have been part of the soothing solution during the first few months.

اگر از تخت خواب خانوادگی استفاده می‌کنید، شیر دادن مکرر در طول شب احتمالاً باعث عادت بیدار شدن در شب نمی‌شود. این به این دلیل است که کودک شما هنگام شیر خوردن تا حدی خواب است یا به سختی بیدار می‌شود. بنابراین، خطر تکه تکه شدن خواب برای مادر و نوزاد به دلیل تحریک اجتماعی زیاد کم است. با تنظیم زمان خواب زود هنگام، تخت خانوادگی هیچ مشکلی در خواب ایجاد نمی‌کند و در واقع، تخت خانوادگی ممکن است بخشی از راه حل آرامش بخش در چند ماه اول بوده باشد.

After the development of an earlier bedtime, the next sleep change is the evolution of a regular nap around 9:00 to 10:00 A.M. This nap may initially be about forty minutes, but it will lengthen to one or two hours. The rest of the day may be snatches of brief and irregular sleep periods. After the morning nap develops, when the baby is a little older, the next regular nap occurs around noon to 2:00 P.M. This nap will also lengthen to become about one to two hours. There may be a third mininap that is irregular and brief in the late afternoon.

پس از ایجاد زمان خواب زودتر، تغییر خواب بعدی، تکامل یک چرت منظم حدود ساعت ۹:۰۰ تا ۱۰:۰۰ صبح است. این چرت ممکن است در ابتدا حدود چهل دقیقه باشد، اما به یک یا دو ساعت افزایش می‌یابد. بقیه روز ممکن است شامل دوره‌های خواب کوتاه و نامنظم باشد. پس از ایجاد چرت صبحگاهی، وقتی کودک کمی بزرگتر می‌شود، چرت منظم بعدی حدود ظهر تا ۲:۰۰ بعد از ظهر اتفاق می‌افتد. این چرت نیز به حدود یک تا دو ساعت افزایش می‌یابد. ممکن است یک چرت کوچک سوم وجود داشته باشد که نامنظم و کوتاه در اواخر بعد از ظهر است.

These sleep rhythms are maturing for night sleep and day sleep. A common mistake is to approach the timing of naps and night sleep by strictly enforcing a “by the clock” (BTC) routine. A temperamentally very regular baby might appear to be sleeping BTC, but watching your baby’s behavior for sleepy signs is more important than watching the clock.

این ریتم‌های خواب برای خواب شبانه و خواب روزانه در حال تکامل هستند. یک اشتباه رایج این است که با اجرای دقیق یک روال «ساعتی» (BTC) به زمان‌بندی چرت زدن و خواب شبانه نزدیک شوید. یک نوزاد با خلق و خوی بسیار منظم ممکن است به نظر برسد که در حال خوابیدن طبق ساعت است، اما توجه به رفتار نوزاد برای یافتن نشانه‌های خواب‌آلودگی از توجه به ساعت مهم‌تر است.

Consider our original group of one hundred babies. At four months, of the forty-nine babies with an intermediate temperament, thirty-seven babies (about 76 percent) had common fussiness when younger. Also, at four months, of the forty-two babies with an easy temperament, thirty-nine babies (about 93 percent) had common fussiness when younger. So, out of the original eighty babies with common fussiness, the vast majority, seventy-six (thirty-seven plus thirty-nine), or 95 percent, is at a low risk for developing sleep problems because:

گروه اولیه صد نوزاد ما را در نظر بگیرید. در چهار ماهگی، از چهل و نه نوزاد با خلق و خوی متوسط، سی و هفت نوزاد (حدود 76 درصد) در سنین پایین‌تر نق نق معمولی داشتند. همچنین، در چهار ماهگی، از چهل و دو نوزاد با خلق و خوی آرام، سی و نه نوزاد (حدود 93 درصد) در سنین پایین‌تر نق نق معمولی داشتند. بنابراین، از هشتاد نوزاد اولیه با نق نق معمولی، اکثریت قریب به اتفاق، هفتاد و شش (سی و هفت به علاوه سی و نه) یا 95 درصد، در معرض خطر کم ابتلا به مشکلات خواب هستند زیرا:

Parents are not likely to be stressed

Infant is likely to be well rested

Infant is likely to be able to self-soothe

At night, consolidated sleeping (long sleep duration) develops early

During the day, regular and long naps naturally develop

early, without parental scheduling

If sleep problems exist, “no cry” solutions usually work

والدین احتمالاً استرس ندارند.

نوزاد احتمالاً به خوبی استراحت کرده است.

نوزاد احتمالاً می‌تواند خودش را آرام کند.

در شب، خواب تثبیت‌شده (مدت زمان خواب طولانی) خیلی زود ایجاد می‌شود.

در طول روز، چرت‌های منظم و طولانی به طور طبیعی ایجاد می‌شوند.

زود، بدون برنامه‌ریزی والدین.

اگر مشکلات خواب وجود داشته باشد، معمولاً راه‌حل‌های «بدون گریه» جواب می‌دهند.

Extreme Fussiness/Colic: High Risk for

Sleep Problems After Four Months

Consider our original group of one hundred babies. Out of the original twenty babies with extreme fussiness/colic, a minority of only five, or 20 percent, is at risk for developing sleep problems. However, at four months, of the nine babies with a difficult temperament, five babies, or a majority of 56 percent, had extreme fussiness/colic when younger. Another way to look at this is that only nine out of the original hundred babies, a tiny group, or 9 percent, develop a difficult temperament and subsequent sleep problems because:

نق زدن/قولنج شدید: خطر بالا برای

مشکلات خواب پس از چهار ماهگی

گروه اولیه ما از صد نوزاد را در نظر بگیرید. از بیست نوزاد اولیه که نق زدن/قولنج شدید داشتند، اقلیتی تنها پنج نفره یا 20 درصد، در معرض خطر ابتلا به مشکلات خواب هستند. با این حال، در چهار ماهگی، از نه نوزادی که خلق و خوی سختی داشتند، پنج نوزاد یا اکثریت 56 درصد، در سنین پایین‌تر نق زدن/قولنج شدید داشتند. راه دیگر برای بررسی این موضوع این است که تنها نه نفر از صد نوزاد اولیه، یک گروه کوچک یا 9 درصد، به دلایل زیر دچار خلق و خوی سختی شده و مشکلات خواب بعدی را تجربه می‌کنند:

Parents are likely to be stressed

Infant is likely to be overtired

Infant is likely to be only parent-soothed

At night, fragmented sleep (night waking) persists

During the day, irregular and brief naps persist

If sleep problems exist, “let cry” solutions might be necessary

والدین احتمالاً استرس دارند

نوزاد احتمالاً بیش از حد خسته است

نوزاد احتمالاً فقط توسط والدین آرام می‌شود

شب‌ها، خواب منقطع (بیداری شبانه) ادامه دارد

در طول روز، چرت‌های نامنظم و کوتاه ادامه دارد

اگر مشکلات خواب وجود دارد، ممکن است راه‌حل‌های «بگذار گریه کند» ضروری باشد

I believe it is in this small percentage of babies that you have the most severe and hard-to-solve sleep problems. There are two reasons for this. The first is that the biological factors that led to extreme fussiness/colic in the first place in five of the nine babies might persist and frustrate parents’ best efforts to solve sleep problems. The second is that the social or family factors that led to parents’ distress and difficulty in soothing for four of the nine babies who had common fussiness might persist and interfere with establishing healthy sleep habits. These social or family issues of course might also be a factor for those babies with extreme fussiness/colic, either caused by the extreme fussiness or independent of the extreme fussiness/colic.

من معتقدم که در این درصد کوچک از نوزادان، شدیدترین و سخت‌ترین مشکلات خواب وجود دارد. دو دلیل برای این امر وجود دارد. دلیل اول این است که عوامل بیولوژیکی که در وهله اول منجر به بی‌قراری/کولیک شدید در پنج نوزاد از نه نوزاد شده است، ممکن است ادامه یابد و بهترین تلاش‌های والدین برای حل مشکلات خواب را خنثی کند. دلیل دوم این است که عوامل اجتماعی یا خانوادگی که منجر به پریشانی والدین و دشواری در آرام کردن چهار نوزاد از نه نوزادی که بی‌قراری‌های رایج داشتند، ممکن است ادامه یابد و در ایجاد عادات خواب سالم اختلال ایجاد کند. البته این مسائل اجتماعی یا خانوادگی ممکن است برای نوزادانی که بی‌قراری/کولیک شدید دارند نیز عاملی باشد، چه ناشی از بی‌قراری شدید باشد و چه مستقل از بی‌قراری/کولیک شدید.

Breast-feeding these babies may be difficult because everyone is tired. As the biological need for an earlier bedtime develops, the best strategy is to temporarily try to do whatever it takes to maximize sleep and minimize crying. The plan is to keep your child as well rested as possible in order to buy time for the development of more mature sleep/wake rhythms. Once these rhythms are developed, they may be used as an aid to help your child sleep better. For example, the breast-feeding mother might have to take the baby into her bed and nurse her to sleep at the earlier bedtime. However, real life events, such as returning to work or caring for other family members, might not permit the luxury of always sleeping with our baby whenever he appears to be sleepy.

شیر دادن به این نوزادان ممکن است دشوار باشد زیرا همه خسته هستند. با افزایش نیاز بیولوژیکی به خواب زودتر، بهترین استراتژی این است که به طور موقت سعی کنید هر کاری که لازم است برای به حداکثر رساندن خواب و به حداقل رساندن گریه انجام دهید. برنامه این است که فرزندتان را تا حد امکان استراحت دهید تا برای ایجاد ریتم‌های خواب/بیداری بالغ‌تر، زمان بخرید. وقتی این ریتم‌ها ایجاد شدند، می‌توان از آنها به عنوان کمکی برای کمک به خواب بهتر کودک استفاده کرد. به عنوان مثال، مادر شیرده ممکن است مجبور شود کودک را به تخت خود ببرد و به او شیر بدهد تا زودتر بخوابد. با این حال، رویدادهای زندگی واقعی، مانند بازگشت به محل کار یا مراقبت از سایر اعضای خانواده، ممکن است اجازه ندهد که هر زمان که کودک خواب‌آلود به نظر می‌رسد، همیشه در کنار او بخوابیم.

You may have wanted to practice “attachment parenting” and spend much of the first four months soothing your baby, but now, she is heavy when you carry her all day. More important, she is more alert and curious and able to resist and fight sleep for the pleasure of your company even when she needs to sleep. This “natural” desire for social contact may interfere with the “natural” development of healthy sleep habits. It is difficult to have clarity of thought and purpose when everyone is tired. As outlined in Chapter 1, it is not always clear what really is “natural” or “unnatural.”

شاید شما می‌خواستید «فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی» را تمرین کنید و بخش زیادی از چهار ماه اول را صرف آرام کردن نوزادتان کنید، اما حالا، وقتی تمام روز او را حمل می‌کنید، سنگین است. مهم‌تر از آن، او هوشیارتر و کنجکاوتر است و حتی زمانی که نیاز به خواب دارد، می‌تواند برای لذت بردن از همراهی شما، در برابر خواب مقاومت کند و با آن بجنگد. این میل «طبیعی» برای ارتباط اجتماعی ممکن است با رشد «طبیعی» عادات خواب سالم تداخل داشته باشد. وقتی همه خسته هستند، داشتن وضوح فکر و هدف دشوار است. همانطور که در فصل ۱ ذکر شد، همیشه مشخص نیست که واقعاً چه چیزی «طبیعی» یا «غیرطبیعی» است.

It is “natural” for all babies to fuss or cry, for all mothers to want to soothe their babies and to be distressed by their babies’ fussiness or crying, that the more fussiness/crying for the baby means less sleep for the mother, that mother’s distress increases with her own sleep loss, and that in some tribal cultures other people are available to help care for the baby. It is “natural” to breast-feed, to change when soiled, to feed when hungry, to soothe when fussy, to sleep when tired, to sleep with your baby, and to carry your baby everywhere in most, but not all, tribal cultures. In some tribal cultures, for example Yemen, mothers leave their baby totally alone all day while they work.

برای همه نوزادان «طبیعی» است که نق بزنند یا گریه کنند، برای همه مادران که بخواهند نوزادان خود را آرام کنند و از نق زدن یا گریه نوزادانشان ناراحت شوند، اینکه هرچه نق زدن/گریه بیشتر نوزاد به معنای خواب کمتر مادر باشد، ناراحتی مادر با کمبود خواب خودش افزایش می‌یابد، و اینکه در برخی فرهنگ‌های قبیله‌ای افراد دیگری برای کمک به مراقبت از نوزاد در دسترس هستند. در بیشتر فرهنگ‌های قبیله‌ای، اما نه همه آنها، شیر دادن از سینه، تعویض پوشک هنگام کثیف شدن، شیر دادن هنگام گرسنگی، آرام کردن هنگام بی‌قراری، خوابیدن هنگام خستگی، خوابیدن با نوزاد و حمل کردن نوزاد در همه جا «طبیعی» است. در برخی فرهنگ‌های قبیله‌ای، به عنوان مثال یمن، مادران هنگام کار، نوزاد خود را تمام روز کاملاً تنها می‌گذارند.

It is “unnatural” to have urban stimulation (noises, voices, shopping trips, errands), day care (naps not occurring when sleepy, too late a bedtime at night), mother working outside the home (returning late causing a late bedtime), or social isolation (mother is alone and becomes exhausted with too many things to do). It is “unnatural” to deliberately wake your baby and remove your breast before putting him down to sleep “awake.” It is “unnatural” to try to force-feed your baby at night to try to make him sleep better. Is all this brand new? Probably not. We know that during the Egyptian and Roman empires, wealthy women did not breast-feed their babies but instead hired wet nurses.

«غیرطبیعی» است که محرک‌های شهری (سروصداها، صداها، خریدهای بیرون از منزل، کارهای روزمره)، مهدکودک (چرت نزدن هنگام خواب، دیر خوابیدن در شب)، کار کردن مادر در خارج از خانه (دیر برگشتن باعث دیر خوابیدن می‌شود) یا انزوای اجتماعی (مادر تنهاست و از کارهای زیاد خسته می‌شود). «غیرطبیعی» است که عمداً نوزاد خود را بیدار کنید و قبل از اینکه او را «بیدار» بخوابانید، سینه خود را بردارید. «غیرطبیعی» است که سعی کنید شب‌ها به زور به نوزاد خود شیر دهید تا او را بهتر بخوابانید. آیا همه اینها کاملاً جدید است؟ احتمالاً نه. ما می‌دانیم که در دوران امپراتوری‌های مصر و روم، زنان ثروتمند به نوزادان خود شیر نمی‌دادند، بلکه دایه استخدام می‌کردند.

Can you change your lifestyle so that your child will receive the soothing to sleep at those times when she needs to sleep? Can you avoid too much social stimulation from interfering with sleep even if it means ignoring your child’s crying only at those precise times when she needs to sleep? These are difficult questions that many families never have to confront. Many popular books on children’s sleep give simple answers or easy solutions that often fail for this group of 9 percent of infants.

آیا می‌توانید سبک زندگی خود را تغییر دهید تا فرزندتان در مواقعی که نیاز به خواب دارد، آرامش لازم برای خواب را دریافت کند؟ آیا می‌توانید از تحریک اجتماعی بیش از حد که مانع خواب می‌شود، حتی اگر به معنای نادیده گرفتن گریه فرزندتان فقط در همان مواقع دقیقی باشد که نیاز به خواب دارد، جلوگیری کنید؟ اینها سوالات دشواری هستند که بسیاری از خانواده‌ها هرگز با آنها روبرو نمی‌شوند. بسیاری از کتاب‌های محبوب در مورد خواب کودکان، پاسخ‌های ساده یا راه‌حل‌های آسانی ارائه می‌دهند که اغلب برای این گروه ۹ درصدی از نوزادان با شکست مواجه می‌شود.

Recent research on an initial group of 1,019 families supports my idea that at four months of age there are two subgroups of overtired children who appear to have a difficult temperament. Many mothers dropped out of the study, but the 560 mothers who stayed were more likely to be married, have completed more formal education, have higher household incomes, be nonsmokers, breast-feed, and have “higher levels of social support.” They noted that at three months of age there were thirty-five children who were crying enough to be called colicky. Of these, eighteen (51 percent) had been this way at six weeks of age (typical colic) but seventeen (49 percent) had not (“latent colic”). They felt that these represented two subgroups of colicky infants and went on to describe a third subgroup (14 percent of colicky infants) that continued to cry substantially past three months of age. The authors considered this to represent a “persistent mother-infant distress syndrome.” Comparing this study to my analysis, I would say that at four months of age there are about 9 percent of overtired children with difficult temperaments representing two groups of whom five out of nine, 56 percent, were formerly extremely fussy/ colicky babies (similar to the “typical colic”) and four out of nine, 44 percent, had common fussiness/crying (similar to the “latent colic”). I believe that those families with limited resources for soothing their babies are at greater risk for the overtired/ fussy/crying state to persist. However, I do object to the term “mother-infant distress syndrome” because of the blame it directs to the mother. Obviously, fathers, grandparents, financial factors, and so forth can stress a family independent of the mother’s capabilities to nurture her child.

تحقیقات اخیر روی یک گروه اولیه متشکل از ۱۰۱۹ خانواده، ایده من را تأیید می‌کند که در چهار ماهگی، دو زیرگروه از کودکان بیش از حد خسته وجود دارند که به نظر می‌رسد خلق و خوی دشواری دارند. بسیاری از مادران از مطالعه خارج شدند، اما ۵۶۰ مادری که باقی ماندند، بیشتر احتمال داشت که متأهل باشند، تحصیلات رسمی بیشتری داشته باشند، درآمد خانوار بالاتری داشته باشند، سیگاری نباشند، شیر مادر بدهند و «سطح بالاتری از حمایت اجتماعی» داشته باشند. آنها خاطرنشان کردند که در سه ماهگی، سی و پنج کودک به اندازه‌ای گریه می‌کردند که می‌شد آنها را قولنجی نامید. از این تعداد، هجده نفر (۵۱ درصد) در شش هفتگی اینگونه بودند (قولنج معمولی) اما هفده نفر (۴۹ درصد) اینطور نبودند («قولنج نهفته»). آنها احساس کردند که این دو زیرگروه از نوزادان قولنجی را نشان می‌دهند و در ادامه به توصیف یک زیرگروه سوم (۱۴ درصد از نوزادان قولنجی) پرداختند که تا سه ماهگی به طور قابل توجهی گریه می‌کردند. نویسندگان این را نشان دهنده «سندرم پریشانی مداوم مادر و نوزاد» دانستند. با مقایسه این مطالعه با تحلیل خودم، می‌توانم بگویم که در چهار ماهگی حدود ۹ درصد از کودکان بیش از حد خسته با خلق و خوی دشوار وجود دارند که نمایانگر دو گروه هستند که پنج نفر از نه نفر، ۵۶ درصد، قبلاً نوزادان بسیار بهانه‌گیر/قولنجی (شبیه به «قولنج معمولی») بودند و چهار نفر از نه نفر، ۴۴ درصد، بهانه‌گیری/گریه معمولی (شبیه به «قولنج نهفته») داشتند. من معتقدم خانواده‌هایی که منابع محدودی برای آرام کردن نوزادان خود دارند، در معرض خطر بیشتری برای تداوم حالت خستگی بیش از حد/ بهانه‌گیری/گریه هستند. با این حال، من با اصطلاح «سندرم پریشانی مادر و نوزاد» مخالفم زیرا سرزنشی را متوجه مادر می‌کند. بدیهی است که پدران، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، عوامل مالی و غیره می‌توانند مستقل از توانایی‌های مادر برای پرورش فرزندش، خانواده را تحت فشار قرار دهند.

Postcolic: Preventing Sleep Problems

After Four Months of Age

After extreme fussiness/colic winds down around four months of age or sooner, a child may be overtired, not sleeping well, and difficult to manage. But not all difficult to manage four-month-olds had colic. I suspect there are two groups of children at four months of age, both of whom have difficult temperaments.

پس از کولیک: جلوگیری از مشکلات خواب

بعد از چهار ماهگی

بعد از اینکه نق نق شدید/کولیک حدود چهار ماهگی یا زودتر فروکش کرد، ممکن است کودک بیش از حد خسته شود، خوب نخوابد و کنترل کردنش دشوار باشد. اما همه کودکان چهار ماهه که به سختی کنترل می‌شوند، کولیک نداشتند. من گمان می‌کنم دو گروه از کودکان در چهار ماهگی وجود دارند که هر دو خلق و خوی سختی دارند.

The first group with a difficult temperament comes from the large group (80 percent) of infants with common fussiness/ crying. Only about 4.5 percent of these children, or four infants out of a hundred, fall into this category. I think they are less overtired than the second group. When parents put forth great effort to help them sleep better, there is relatively fast improvement. They are more adaptable and it is easier to change their sleep routines. “No cry” sleep strategies are likely to work well.

گروه اول با خلق و خوی دشوار از گروه بزرگی (۸۰ درصد) از نوزادانی هستند که نق نق/گریه رایجی دارند. تنها حدود ۴.۵ درصد از این کودکان، یا چهار نوزاد از هر صد نوزاد، در این دسته قرار می‌گیرند. من فکر می‌کنم آنها کمتر از گروه دوم بیش از حد خسته می‌شوند. وقتی والدین تلاش زیادی برای کمک به آنها در بهتر خوابیدن می‌کنند، بهبود نسبتاً سریعی حاصل می‌شود. آنها سازگارتر هستند و تغییر روال خواب آنها آسان‌تر است. استراتژی‌های خواب “گریه نکن” احتمالاً به خوبی کار می‌کنند.

The second group with a difficult temperament comes from a small group (20 percent) of infants with extreme fussiness/ colic. About 27 percent of these children, or five infants out of a hundred, fall into this category. I think they are more overtired than the first group. When parents put forth great effort to help them to sleep better, there is relatively slow improvement. They are less adaptable and it is more difficult to change their sleep routines. “No cry” sleep strategies are not likely to work and parents have to consider “let cry” sleep strategies.

گروه دوم با خلق و خوی دشوار از گروه کوچکی (۲۰ درصد) از نوزادانی هستند که نق نق/قولنج شدید دارند. حدود ۲۷ درصد از این کودکان، یا پنج نوزاد از هر صد نوزاد، در این دسته قرار می‌گیرند. من فکر می‌کنم آنها بیش از حد خسته می‌شوند. وقتی والدین تلاش زیادی برای کمک به آنها در بهتر خوابیدن می‌کنند، بهبود نسبتاً کندی حاصل می‌شود. آنها کمتر سازگار هستند و تغییر روال خواب آنها دشوارتر است. استراتژی‌های خواب “گریه نکن” احتمالاً مؤثر نیستند و والدین باید استراتژی‌های خواب “بگذار گریه کنند” را در نظر بگیرند.

Here is a practical example of how different these babies are. Read the following advice on how to move your baby out of your bed. If you had decided that you wanted a family bed before your child was born, you might decide to continue the family bed for a long time, and when you move your baby out, the transition might be very easy if your baby had common fussiness/crying and now has an easy temperament. On the other hand, if your decision for a family bed was in reaction to extreme fussiness/colic and your child now has a difficult temperament, the transition might be very stressful for the entire family.

در اینجا یک مثال عملی از تفاوت این نوزادان آورده شده است. توصیه‌های زیر را در مورد نحوه جابجایی نوزاد از تخت خود بخوانید. اگر قبل از تولد فرزندتان تصمیم گرفته بودید که یک تخت خانوادگی می‌خواهید، ممکن است تصمیم بگیرید که برای مدت طولانی از تخت خانوادگی استفاده کنید و وقتی نوزاد خود را از تخت خانوادگی خارج می‌کنید، اگر نوزاد شما نق نق/گریه معمولی داشته و اکنون خلق و خوی آرامی دارد، این تغییر می‌تواند بسیار آسان باشد. از سوی دیگر، اگر تصمیم شما برای تخت خانوادگی در واکنش به نق نق/قولنج شدید بوده و فرزندتان اکنون خلق و خوی سختی دارد، این تغییر می‌تواند برای کل خانواده بسیار استرس‌زا باشد.

Transition from Family Bed to Crib

Q: I am breast-feeding and my child sleeps with us, but I want to move him out of our bed. How do I do this?

انتقال از تخت خانوادگی به گهواره

سؤال: من به فرزندم شیر می‌دهم و او پیش ما می‌خوابد، اما می‌خواهم او را از تخت خودمان بیرون ببرم. چگونه این کار را انجام دهم؟

A: There is no one right way to do this, but however you do it, do it gradually and slowly over several weeks or a few months. Make the move when both parents agree that it is the right time. Always be mindful for your baby’s safety. Initially, respond promptly when your baby calls for you. Later, you might delay your response. A baby might be placed in a crib secured to the side of your bed with the railing down. Later the railing is placed up and the crib is moved a few inches from your bed. Gradually, the crib is moved farther away until it is in baby’s room. An older child might sleep on a mattress on the floor in your room, with or without the parent. Later, the mattress is moved to the child’s room, with or without the parent. Sometimes you might just want your child to be in her crib or bed but in your room. If you are going to use a separate room and your child is older, announce the planned move in advance, make the room very attractive, or let her help decorate her room. Alternatively, move your baby into the room or bed where the siblings are sleeping. Some parents will begin the night together in the parents’ bed and then move the child to a crib after she has fallen asleep.

الف) هیچ راه درست و مشخصی برای انجام این کار وجود ندارد، اما به هر حال، این کار را به تدریج و به آرامی طی چند هفته یا چند ماه انجام دهید. وقتی هر دو والدین موافق باشند که زمان مناسب فرا رسیده است، این جابجایی را انجام دهید. همیشه مراقب ایمنی کودک خود باشید. در ابتدا، وقتی کودک شما را صدا می‌زند، سریعاً پاسخ دهید. بعداً، ممکن است پاسخ خود را به تأخیر بیندازید. ممکن است کودک در گهواره‌ای که به کنار تخت شما محکم شده و نرده آن پایین است، قرار داده شود. بعداً نرده بالا قرار می‌گیرد و گهواره چند اینچ از تخت شما فاصله می‌گیرد. به تدریج، گهواره دورتر منتقل می‌شود تا اینکه در اتاق کودک قرار گیرد. کودک بزرگتر ممکن است روی تشک روی زمین در اتاق شما، با یا بدون والدین، بخوابد. بعداً، تشک به اتاق کودک، با یا بدون والدین، منتقل می‌شود. گاهی اوقات ممکن است فقط بخواهید فرزندتان در گهواره یا تخت خود اما در اتاق شما باشد. اگر قرار است از یک اتاق جداگانه استفاده کنید و فرزندتان بزرگتر است، جابجایی برنامه‌ریزی شده را از قبل اعلام کنید، اتاق را بسیار جذاب کنید، یا اجازه دهید او در تزئین اتاق خود کمک کند. روش دیگر این است که نوزاد خود را به اتاق یا تختی که خواهر و برادرهایش در آن خوابیده‌اند، منتقل کنید. برخی از والدین شب را با هم در تخت والدین شروع می‌کنند و پس از اینکه کودک به خواب رفت، او را به گهواره منتقل می‌کنند.

Q: Do I have to wean my baby from breast-feeding before I move him out of our bed?

س: آیا قبل از اینکه نوزادم را از تختمان بیرون ببرم، باید او را از شیر بگیرم؟

A: I think the answer depends on your resources for soothing other than breast-feeding, especially the assistance of the father, plus your desire to continue or discontinue breast-feeding. I see no reason why weaning from breastfeeding has to precede or accompany your moving the baby.

پاسخ: فکر می‌کنم پاسخ به منابع شما برای آرامش غیر از شیر دادن، به ویژه کمک پدر، به علاوه تمایل شما به ادامه یا قطع شیردهی بستگی دارد. من هیچ دلیلی نمی‌بینم که چرا از شیر گرفتن نوزاد باید قبل یا همراه با حرکت دادن نوزاد باشد.

The observation that brief and interrupted sleep often follows extreme fussiness/colic might suggest that some congenital, biological factors lead initially to extreme fussiness/colic, and that they are still present in the baby after the colicky period has passed. This is supported by the observation (mentioned earlier) that despite successful drug therapy that eliminated or reduced colicky crying, brief sleep periods were still the norm at four months of age. In addition, some, but not all, postcolic infants continue to behave as if they had heightened activity levels and excessive sensitivity to environmental stimuli.

این مشاهده که خواب کوتاه و منقطع اغلب پس از نق زدن/قولنج شدید رخ می‌دهد، ممکن است نشان دهد که برخی از عوامل مادرزادی و بیولوژیکی در ابتدا منجر به نق زدن/قولنج شدید می‌شوند و پس از گذشت دوره قولنج، هنوز در نوزاد وجود دارند. این موضوع با مشاهده‌ای (که قبلاً ذکر شد) تأیید می‌شود که علیرغم درمان دارویی موفقیت‌آمیز که گریه قولنج را از بین برد یا کاهش داد، دوره‌های خواب کوتاه هنوز در چهار ماهگی عادی بود. علاوه بر این، برخی، اما نه همه، نوزادان پس از قولنج همچنان طوری رفتار می‌کنند که گویی سطح فعالیت بالایی دارند و حساسیت بیش از حد به محرک‌های محیطی دارند.

Here is another example of sensitivity to environmental stimuli from my own experience. When my first son had colic, I had to keep the crib railing up and locked in place, because the clunk of the spring lock would always awaken him. This makes it awkward for me to place him in his crib, but fortunately I was limber from college gymnastics. For my wife, it was an impossible situation until we got a sturdy stool for her to stand on—but it still hurt our backs!

در اینجا مثال دیگری از حساسیت به محرک‌های محیطی از تجربه خودم آورده شده است. وقتی پسر اولم قولنج داشت، مجبور بودم نرده تخت را بالا نگه دارم و قفل کنم، زیرا صدای تق‌تق قفل فنری همیشه او را بیدار می‌کرد. این باعث می‌شد که قرار دادن او در تخت برایم سخت باشد، اما خوشبختانه از ژیمناستیک دانشگاه سرحال بودم. برای همسرم، این وضعیت غیرممکن بود تا اینکه یک چهارپایه محکم برای ایستادنش پیدا کردیم – اما هنوز هم کمرمان درد می‌کرد!

Interestingly, these two temperament characteristics (high activity and high sensitivity) are not part of the diagnostic criteria for babies who fall into the difficult temperament category. But some of these postcolic infants were exquisitely sensitive to irregularities in their nap or night sleep schedule. Disruptions of regular routines due to painful ear infections or holidays and trips subsequently caused extreme resistance to falling asleep and frequent night waking, lasting up to several days after the disruptive event. These prolonged recovery periods might reflect easily disorganized internal biological rhythms caused by enduring congenital imbalances in arousal/ inhibition or wake/sleep control mechanisms. Alternatively, parents who put their baby to sleep slightly too late, or who often cause their children to skip naps after four months of age, keep their postcolic infant close to the edge of overtiredness. What happens when some natural disruptive event occurs is that the child falls into the abyss of severe agitated wakefulness and irritability and the child is unable to easily get back into a regular sleep pattern.

جالب است که این دو ویژگی خلق و خو (فعالیت زیاد و حساسیت زیاد) بخشی از معیارهای تشخیصی برای نوزادانی که در دسته خلق و خوی دشوار قرار می‌گیرند، نیستند. اما برخی از این نوزادان پس از قولنج به شدت به بی‌نظمی در برنامه چرت زدن یا خواب شبانه خود حساس بودند. اختلال در روال‌های منظم به دلیل عفونت‌های دردناک گوش یا تعطیلات و سفرها متعاقباً باعث مقاومت شدید در به خواب رفتن و بیدار شدن‌های مکرر شبانه شد که تا چند روز پس از رویداد مخرب ادامه داشت. این دوره‌های بهبودی طولانی مدت ممکن است منعکس کننده ریتم‌های بیولوژیکی داخلی به راحتی نامنظم ناشی از عدم تعادل مادرزادی پایدار در مکانیسم‌های برانگیختگی/بازداری یا کنترل بیداری/خواب باشد. از طرف دیگر، والدینی که کودک خود را کمی دیر می‌خوابانند، یا اغلب باعث می‌شوند که فرزندانشان پس از چهار ماهگی چرت نزنند، نوزاد پس از کولیک خود را نزدیک به مرز خستگی مفرط نگه می‌دارند. اتفاقی که هنگام وقوع یک رویداد مخرب طبیعی می‌افتد این است که کودک در ورطه بیداری شدید و تحریک‌پذیری قرار می‌گیرد و قادر نیست به راحتی به الگوی خواب منظم خود بازگردد.

Some postcolic kids have boundless energy. “She crawls like lightning” was how one mother described her baby. These babies are constantly on the move. They would rather crawl up mom’s chest to perch on her shoulder than sit quietly in her lap. But once having reached the shoulder, they immediately want to get down and check out that dust ball or some equally exciting object off in the corner. They appear easily bored; they also seem very stimulus-sensitive, especially to mechanical noises such as those of a vacuum cleaner, hair dryer, or coffee grinder (which may have seemed to calm them down during colicky spells when they were younger). It’s as if they have a heightened level of arousal, activity, and curiosity. When overtired, they are always crabby and socially demanding, needing mommy’s presence and wanting to be held all the time. They also are quick to fuss when mom leaves the room for only a minute. But when they are well rested, it’s a different story.

بعضی از بچه‌های بعد از کولیک انرژی بی‌حد و مرزی دارند. یکی از مادران، نوزادش را اینگونه توصیف می‌کرد: «مثل برق می‌خزد». این نوزادان دائماً در حال حرکت هستند. آنها ترجیح می‌دهند روی سینه مادر بخزند تا روی شانه‌اش بنشینند تا اینکه آرام در دامان او بنشینند. اما به محض اینکه به شانه رسیدند، فوراً می‌خواهند پایین بیایند و آن توپ گرد و غبار یا هر چیز به همان اندازه هیجان‌انگیز را در گوشه‌ای بررسی کنند. آنها به راحتی حوصله‌شان سر می‌رود؛ همچنین به نظر می‌رسد که به محرک‌ها بسیار حساس هستند، به خصوص به صداهای مکانیکی مانند جاروبرقی، سشوار یا آسیاب قهوه (که ممکن است در دوران کولیک در کودکی آنها را آرام می‌کرد). انگار سطح بالایی از برانگیختگی، فعالیت و کنجکاوی دارند. وقتی بیش از حد خسته می‌شوند، همیشه بدخلق و از نظر اجتماعی پرتوقع هستند، به حضور مادر نیاز دارند و می‌خواهند همیشه در آغوش گرفته شوند. همچنین وقتی مادر فقط برای یک دقیقه اتاق را ترک می‌کند، سریع داد و بیداد می‌کنند. اما وقتی خوب استراحت کرده‌اند، داستان فرق می‌کند.

When they’ve had enough sleep, these same babies appear to have boundless curiosity, actively seeking opportunities to learn. Maybe these are very intelligent children who are so alert, curious, and bright that they have difficulty controlling their impulses to explore or investigate the world. No data support the conclusion that postcolic kids in general are more intelligent, but there may be a small number who are so exceptionally bright that they gave birth to this myth. One study of infants published in 1964 connected increased crying (induced by snapping a rubber band on the sole of the foot at age four to ten days) to increased intelligence at three years of age. Whether this artificially induced crying and its link with intelligence can be generalized to colicky crying is an open question.

وقتی همین نوزادان به اندازه کافی می‌خوابند، به نظر می‌رسد کنجکاوی بی‌حد و حصری دارند و به طور فعال به دنبال فرصت‌هایی برای یادگیری هستند. شاید این کودکان بسیار باهوش باشند، آنقدر هوشیار، کنجکاو و باهوش که در کنترل تکانه‌های خود برای کاوش یا بررسی جهان مشکل دارند. هیچ داده‌ای از این نتیجه‌گیری پشتیبانی نمی‌کند که کودکان پس از کولیک به طور کلی باهوش‌تر هستند، اما ممکن است تعداد کمی باشند که آنقدر باهوش باشند که این افسانه را به وجود آورده باشند. یک مطالعه روی نوزادان که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد، افزایش گریه (ناشی از کشیدن یک کش لاستیکی به کف پا در سن چهار تا ده روزگی) را با افزایش هوش در سه سالگی مرتبط دانست. اینکه آیا این گریه مصنوعی و ارتباط آن با هوش را می‌توان به گریه ناشی از کولیک تعمیم داد، یک سوال بی‌پاسخ است.

When you become your child’s timekeeper and program her sleep schedules, she will be able to sleep day and night on a regular schedule. For most parents, this is a relatively easy adjustment to make. But for postcolic infants, expect to put forth a greater effort to be regular and consistent. Your effort to keep the child well rested will be rewarded by a calmer, happier, more even-tempered child. One family that was finally able to permanently decrab their baby explained, “The ‘other’ baby is back!”

وقتی شما وقت‌شناس فرزندتان می‌شوید و برنامه‌های خواب او را برنامه‌ریزی می‌کنید، او می‌تواند روز و شب طبق یک برنامه منظم بخوابد. برای اکثر والدین، این یک تنظیم نسبتاً آسان است. اما برای نوزادان پس از کولیک، انتظار داشته باشید که تلاش بیشتری برای منظم و مداوم بودن انجام دهید. تلاش شما برای استراحت کافی کودک، با کودکی آرام‌تر، شادتر و متعادل‌تر پاداش داده خواهد شد. یکی از خانواده‌هایی که بالاخره توانستند نوزاد خود را برای همیشه از خواب بیدار کنند، توضیح داد: «نوزاد «دیگر» برگشته است!»

Here is a story of a child who probably had extreme fussiness/colic, even though the parents wanted to call him sleep-deprived. There was no quick sleep solution, but improvement did come slowly. Patience is always rewarded if you are reasonably consistent.

در اینجا داستانی از کودکی را نقل می‌کنیم که احتمالاً نق نق/قولنج شدید داشت، حتی با اینکه والدین می‌خواستند او را کم‌خواب بنامند. هیچ راه حل سریعی برای خواب وجود نداشت، اما بهبود به آرامی حاصل شد. اگر به طور منطقی ثابت قدم باشید، صبر همیشه پاداش می‌دهد.

When Jackson was four months old, he had never been on any kind of sleep schedule. He seemed to cry all the time and would only sleep about four hours at a time (if we were lucky!). My husband and I would spend hours on end, holding, rocking, bounding, singing, playing, doing anything we could think to do to get him to stop crying. Our pediatrician said that he had colic and there was nothing we could do about it but to wait it out. Looking back on it all now, I am convinced that he didn’t have colic at all, but was just plain sleep-deprived. At first we were hesitant to allow Jackson to cry without holding him. Given that we are both psychologists, we were scared that leaving him alone to cry would be emotionally scarring and would affect his attachment and self esteem. But we were both sleep-deprived ourselves, stressed out, and desperate to try anything. Dr. Weissbluth’s belief that to not allow him to learn to soothe himself to sleep was damaging in and of itself was what allowed us to finally take the plunge. The first time I put him to sleep in his crib for a nap, I left the room and he screamed bloody murder. I sat at the top of the stairs and just cried and cried. I was convinced I was the worst mother in the world. After twenty minutes (which felt like an eternity), he finally fell asleep and slept for two hours. Unfortunately, later naps did not prove to be so easy. There were times in which he screamed for the whole hour (and I cried for the whole hour) and we would get him and try again later. Jackson was a bit resistant to the whole idea, and even though we were very consistent, he always put up a good fight. Even now, at nine months old, Jackson will still cry before most naps and bedtime. Sometimes it’s thirty seconds, sometimes it’s thirty minutes. He sleeps so much better and longer than he ever did. We calculated that before he was averaging ten hours of sleep per day, and after just a few weeks he was sleeping around seventeen hours a day. The best part of all was that he learned how to sleep through the night. Now, he goes to bed most nights between 6:00 and 7:00 P.M. and he wakes up usually between 6:00 and 7:00 A.M. He takes two naps per day, one around 9:00 A.M. and the other in the early afternoon. My husband and I finally got the sleep we needed and the stress level went down dramatically. We have our evenings together back, which we desperately needed. And Jackson’s temperament is dramatically improved. I would still say he is a highly active baby, but would no longer say he is fussy. Before, I was certain we would never have another child because it was just too much on us emotionally. But now we are planning to conceive again within the next year.

وقتی جکسون چهار ماهه بود، هیچ برنامه خواب مشخصی نداشت. به نظر می‌رسید که او همیشه گریه می‌کند و فقط حدود چهار ساعت در هر بار می‌خوابید (اگر خوش شانس بودیم!). من و همسرم ساعت‌ها وقت صرف می‌کردیم، بغلش می‌کردیم، تکانش می‌دادیم، بالا و پایین می‌پریدیم، آواز می‌خواندیم، بازی می‌کردیم و هر کاری که به ذهنمان می‌رسید انجام می‌دادیم تا گریه‌اش را بند بیاوریم. متخصص اطفال ما گفت که او قولنج دارد و ما هیچ کاری نمی‌توانستیم بکنیم جز اینکه صبر کنیم تا خوب شود. حالا که به همه اینها نگاه می‌کنم، مطمئنم که او اصلاً قولنج نداشت، بلکه فقط دچار کمبود خواب بود. در ابتدا ما مردد بودیم که اجازه دهیم جکسون بدون بغل کردنش گریه کند. با توجه به اینکه هر دو روانشناس هستیم، می‌ترسیدیم که تنها گذاشتن او برای گریه کردن، از نظر عاطفی آسیب‌زا باشد و بر دلبستگی و عزت نفس او تأثیر بگذارد. اما هر دوی ما خودمان محروم از خواب، استرس داشتیم و مشتاق بودیم هر کاری را امتحان کنیم. اعتقاد دکتر وایسبلوث مبنی بر اینکه اجازه ندادن به او برای یادگیری آرام کردن خودش برای خوابیدن، به خودی خود آسیب‌زا است، به ما اجازه داد تا بالاخره تصمیم بگیریم. اولین باری که او را برای چرت زدن در گهواره‌اش خواباندم، از اتاق بیرون رفتم و او جیغ‌های وحشتناکی کشید. بالای پله‌ها نشستم و فقط گریه کردم و گریه کردم. مطمئن بودم که بدترین مادر دنیا هستم. بعد از بیست دقیقه (که مثل یک ابدیت به نظر می‌رسید)، بالاخره خوابش برد و دو ساعت خوابید. متأسفانه، چرت زدن‌های بعدی آنقدرها هم آسان نبودند. مواقعی بود که او تمام ساعت جیغ می‌زد (و من تمام ساعت گریه می‌کردم) و ما او را می‌گرفتیم و بعداً دوباره امتحان می‌کردیم. جکسون کمی در برابر کل این ایده مقاومت می‌کرد و با اینکه ما خیلی پیگیر بودیم، او همیشه خوب مقاومت می‌کرد. حتی الان، در نه ماهگی، جکسون هنوز قبل از بیشتر چرت‌ها و زمان خواب گریه می‌کند. گاهی اوقات سی ثانیه است، گاهی اوقات سی دقیقه. او خیلی بهتر و طولانی‌تر از همیشه می‌خوابد. ما محاسبه کردیم که قبل از آن به طور متوسط ده ساعت در روز می‌خوابید و بعد از تنها چند هفته حدود هفده ساعت در روز می‌خوابید. بهترین قسمت ماجرا این بود که یاد گرفت چگونه در طول شب بخوابد. حالا او بیشتر شب‌ها بین ساعت ۶:۰۰ تا ۷:۰۰ بعد از ظهر به رختخواب می‌رود و معمولاً بین ساعت ۶:۰۰ تا ۷:۰۰ صبح از خواب بیدار می‌شود. او روزی دو بار چرت می‌زند، یکی حدود ساعت ۹:۰۰ صبح و دیگری اوایل بعد از ظهر. من و همسرم بالاخره به خوابی که نیاز داشتیم رسیدیم و سطح استرسمان به طرز چشمگیری کاهش یافت. دوباره شب‌ها را با هم می‌گذرانیم، چیزی که به شدت به آن نیاز داشتیم. و خلق و خوی جکسون به طرز چشمگیری بهبود یافته است. من هنوز هم می‌گویم که او یک نوزاد بسیار فعال است، اما دیگر نمی‌گویم که او بهانه‌گیر است. قبلاً مطمئن بودم که دیگر هرگز بچه‌دار نخواهیم شد، چون از نظر احساسی خیلی به ما فشار می‌آورد. اما حالا قصد داریم در سال آینده دوباره بچه‌دار شویم.

Without your effort to maintain sleep schedules, a child will have a tendency to sleep irregularly and become unmanageably wild, screaming out of control with the slightest frustration, and spending most of the day engaged in crazy, demanding, impatient behaviors. The majority of postcolic infants do not fit this extreme picture, but they do require more parental control to establish healthy sleep schedules, compared to noncolicky infants. Thus it appears that after about four months of age, poor sleep habits are learned, not congenital.

بدون تلاش شما برای حفظ برنامه خواب، کودک تمایل به خواب نامنظم و تبدیل شدن به یک کودک غیرقابل کنترل خواهد داشت، با کوچکترین ناامیدی از کنترل خارج می‌شود و بیشتر روز را درگیر رفتارهای دیوانه‌وار، پر توقع و بی‌صبرانه می‌کند. اکثر نوزادان پس از کولیک در این تصویر افراطی قرار نمی‌گیرند، اما در مقایسه با نوزادان غیر کولیک، برای ایجاد برنامه خواب سالم به کنترل بیشتری از سوی والدین نیاز دارند. بنابراین به نظر می‌رسد که پس از حدود چهار ماهگی، عادات خواب نامناسب اکتسابی هستند، نه مادرزادی.

PRACTICAL POINT

For all postcolic infants over four months of age, my clinical observations are that frequent night wakings may be eliminated and sleep durations lengthened if, and only if, parents establish and maintain regular sleep schedules for their child.

نکته کاربردی

مشاهدات بالینی من نشان می‌دهد که در مورد تمام نوزادان پس از کولیک بالای چهار ماه، اگر و فقط اگر والدین برنامه‌های خواب منظمی برای فرزندشان ایجاد و حفظ کنند، بیدار شدن‌های مکرر شبانه ممکن است از بین برود و مدت زمان خواب افزایش یابد.

It appears that most postcolic sleep problems are not caused primarily by a biological disturbance of sleep/wake regulation; rather, the problem is parents’ failure to establish regular sleep patterns when the colic dissipates at about four months of age. Both obvious and subtle reasons can be cited as to why parents have difficulty in enforcing sleep schedules when colic ends.

به نظر می‌رسد که بیشتر مشکلات خواب پس از کولیک، عمدتاً ناشی از اختلال بیولوژیکی در تنظیم خواب/بیداری نیست؛ بلکه مشکل، ناتوانی والدین در ایجاد الگوهای خواب منظم پس از رفع کولیک در حدود چهار ماهگی است. دلایل آشکار و نامحسوس را می‌توان در مورد اینکه چرا والدین در اجرای برنامه‌های خواب پس از پایان کولیک مشکل دارند، ذکر کرد.

Three months of crying sometimes adversely and permanently shapes parenting cycles. An inconsolable infant triggers in some parents a perception that their baby’s behavior is out of their control. They observe no obvious benefit to their extremely fussy/colicky child when they try to be regular according to clock times or to be consistent in bedtime routines. Naturally, they then assume that this handling will not help their postcolic child, either. Unfortunately, they do not observe the transition, at around four months, from colicky crying to fatigue-driven crying.

سه ماه گریه گاهی اوقات به طور نامطلوب و دائمی چرخه‌های فرزندپروری را تغییر می‌دهد. یک نوزاد تسلی‌ناپذیر در برخی از والدین این تصور را ایجاد می‌کند که رفتار نوزادشان خارج از کنترل آنهاست. آنها هیچ فایده آشکاری برای فرزند بسیار بهانه‌گیر/کولیک خود نمی‌بینند وقتی که سعی می‌کنند طبق زمان‌بندی منظم باشند یا در برنامه‌های خواب ثابت باشند. طبیعتاً، آنها فرض می‌کنند که این مدیریت نیز به فرزند پس از کولیک آنها کمکی نخواهد کرد. متأسفانه، آنها در حدود چهار ماهگی، گذار از گریه کولیک به گریه ناشی از خستگی را مشاهده نمی‌کنند.

Alternatively, some parents may unintentionally and permanently become inconsistent and irregular in their responses to their infant simply because of their own fatigue. The constant, complex, and prolonged efforts they use to soothe or calm their extremely fussy/colicky baby are continued. But these ultimately lead to an overindulgent, oversolicitous approach to sleep scheduling when the colic has passed. Their nurturing at night, for example, becomes stimulating overattentiveness. In responding to their child’s every cry, the parents inadvertently deprive her of the opportunity to learn how to fall asleep unassisted. The child then fails to learn the important skill of self-soothing, which she will need her entire life.

از طرف دیگر، برخی از والدین ممکن است به دلیل خستگی خودشان، ناخواسته و برای همیشه در پاسخ‌های خود به نوزادشان بی‌ثبات و نامنظم شوند. تلاش‌های مداوم، پیچیده و طولانی‌مدتی که آنها برای آرام کردن یا آرام کردن نوزاد بسیار بهانه‌گیر/کولیک خود به کار می‌برند، ادامه می‌یابد. اما این تلاش‌ها در نهایت منجر به رویکردی بیش از حد سهل‌گیرانه و بیش از حد نگران‌کننده در برنامه‌ریزی خواب پس از فروکش کردن کولیک می‌شود. به عنوان مثال، مراقبت آنها در شب، به توجه بیش از حد تحریک‌آمیز تبدیل می‌شود. والدین در پاسخ به هر گریه فرزندشان، ناخواسته او را از فرصت یادگیری نحوه خوابیدن بدون کمک محروم می‌کنند. سپس کودک در یادگیری مهارت مهم خودآرام‌سازی که در تمام عمر به آن نیاز خواهد داشت، شکست می‌خورد.

In addition, my studies have shown that when daytime sleep is interrupted, the same consequences occur. The nap-deprived infant develops a short attention span. Remember, other studies have shown that the difficult child is irregular. It is exactly these two temperament traits, short attention span and irregularity, that have been shown to interfere with a child’s ability to learn—beginning with learning how to fall asleep without his parents’ help.

علاوه بر این، مطالعات من نشان داده است که وقتی خواب روزانه قطع می‌شود، همین عواقب رخ می‌دهد. نوزاد محروم از چرت زدن، دامنه توجه کوتاهی پیدا می‌کند. به یاد داشته باشید، مطالعات دیگر نشان داده‌اند که کودک دشوار، نامنظم است. دقیقاً همین دو ویژگی خلق و خو، یعنی دامنه توجه کوتاه و بی‌نظمی، هستند که نشان داده‌اند در توانایی یادگیری کودک اختلال ایجاد می‌کنند – که با یادگیری نحوه خوابیدن بدون کمک والدین شروع می‌شود.

Effective behavioral therapy to establish healthy postcolic sleep patterns by teaching the child how to fall asleep and stay asleep may or may not be acceptable to you, depending on your ability to perceive and respond to the sleep needs of your infant. (A variety of ways to achieve healthy sleep will be discussed in detail in the chapters that follow.)

رفتاردرمانی مؤثر برای ایجاد الگوهای خواب سالم پس از کولیک با آموزش نحوه خوابیدن و در خواب ماندن به کودک، ممکن است برای شما قابل قبول باشد یا نباشد، که این به توانایی شما در درک و پاسخگویی به نیازهای خواب نوزادتان بستگی دارد. (روش‌های مختلف برای دستیابی به خواب سالم در فصل‌های بعدی به تفصیل مورد بحث قرار خواهد گرفت.)

Other parents, usually mothers, have extreme difficulty separating from their child, especially at night, as will be discussed in Chapter 12. They may have some difficulty themselves being alone at night because their husband’s work requires frequent or prolonged absences, or because nights have always been lonely times for them. They perceive every cry as a need for nurturing. These women are wonderful mothers, but they may be too good. The infant’s every need is anticipated and met before it is experienced; in doing so, the mother unintentionally thwarts the development of her child’s capacity to be alone. For example, she may block her infant’s attempts to provide himself with a substitute (such as thumb sucking or use of a pacifier) for her physical presence.

والدین دیگر، معمولاً مادران، در جدا شدن از فرزندشان، به خصوص در شب، به شدت مشکل دارند، همانطور که در فصل ۱۲ مورد بحث قرار خواهد گرفت. آنها ممکن است خودشان در تنها بودن در شب مشکل داشته باشند زیرا کار شوهرشان مستلزم غیبت‌های مکرر یا طولانی است، یا به این دلیل که شب‌ها همیشه برای آنها زمان‌های تنهایی بوده‌اند. آنها هر گریه‌ای را به عنوان نیاز به پرورش و مراقبت می‌دانند. این زنان مادران فوق‌العاده‌ای هستند، اما ممکن است بیش از حد خوب باشند. هر نیاز نوزاد قبل از تجربه شدن پیش‌بینی و برآورده می‌شود. با انجام این کار، مادر ناخواسته مانع از رشد ظرفیت تنها بودن فرزندش می‌شود. به عنوان مثال، او ممکن است تلاش‌های نوزادش را برای فراهم کردن جایگزینی برای حضور فیزیکی خود (مانند مکیدن انگشت شست یا استفاده از پستانک) مسدود کند.

These parents perpetuate brief and fragmented sleep patterns in their children. Their infants become, according to Dr. Ogden, a child psychiatrist, “addicted to the actual physical presence of the mother and [can]not sleep unless they are being held. These infants are unable to provide themselves an internal environment for sleep.” Although the child has disturbed sleep, here the focus of the problem and the key to its solution lies with the parent.

این والدین الگوهای خواب کوتاه و تکه‌تکه را در فرزندان خود تداوم می‌بخشند. به گفته دکتر اوگدن، روانپزشک کودک، نوزادان آنها “به حضور فیزیکی واقعی مادر معتاد می‌شوند و نمی‌توانند بخوابند مگر اینکه در آغوش گرفته شوند. این نوزادان قادر به فراهم کردن یک محیط داخلی برای خواب خود نیستند.” اگرچه کودک خواب آشفته‌ای دارد، اما در اینجا تمرکز مشکل و کلید حل آن در دست والدین است.

WARNING

Persistent sleeping problems in children have been linked to psychiatric symptoms in adolescents, hyperactivity in children, and depression in their mothers.

هشدار

مشکلات مداوم خواب در کودکان با علائم روانپزشکی در نوجوانان، بیش فعالی در کودکان و افسردگی در مادران آنها مرتبط است.

Extreme fussiness/colic certainly does not cause the parents to have difficulty separating from their child! But it is more than a sufficient stimulus to cause them to regress toward the least adaptive level of adjustment. The result is severe, enduring sleep disturbance in the child. In this setting, simplistic suggestions to help the child sleep better often fail to motivate a change in how the parents approach the problem. Thus, while it is the wakeful child who may be brought for professional help, it is often the parent who has the unappreciated problem.

نق زدن/قولنج شدید مطمئناً باعث نمی‌شود والدین در جدایی از فرزندشان مشکل داشته باشند! اما این محرک برای واپس‌روی آنها به سمت کمترین سطح سازگاری کافی نیست. نتیجه، اختلال خواب شدید و پایدار در کودک است. در این شرایط، پیشنهادهای ساده‌انگارانه برای کمک به خواب بهتر کودک، اغلب در ایجاد تغییر در نحوه برخورد والدین با مشکل شکست می‌خورند. بنابراین، در حالی که ممکن است کودک بیدار برای کمک حرفه‌ای آورده شود، اغلب والدینی هستند که مشکلشان نادیده گرفته شده است.

Extreme fussiness/colic is the most obvious example of extreme crying, but please remember that any painfully overtired infant or child might cry. In some nonindustrial societies, babies rarely cry, because they are always held close to the mother in a carrier. However, even in cultures where there is constant holding and unrestricted breast-feeding throughout the day and night, babies still cry and fuss. Here, too, the crying and fussing peak at about six weeks of age! Of course, these babies are less likely to have any congenital tendency toward fussiness exacerbated by overtiredness. These mothers do not drive cars, wear watches, or keep many daily appointments to which they must drag their infants. Also, there is less environmental stimulation, so the baby might sleep well outdoors when the mother is planting rice or cooking. Our lifestyles are different, and may cause our children to be overtired more often.

نق زدن/قولنج شدید بارزترین نمونه گریه شدید است، اما لطفاً به یاد داشته باشید که هر نوزاد یا کودک بیش از حد خسته و دردناک ممکن است گریه کند. در برخی از جوامع غیرصنعتی، نوزادان به ندرت گریه می‌کنند، زیرا همیشه در آغوش مادر در یک کالسکه هستند. با این حال، حتی در فرهنگ‌هایی که در طول روز و شب به طور مداوم در آغوش گرفته می‌شوند و بدون محدودیت از شیر مادر تغذیه می‌شوند، نوزادان هنوز گریه و نق زدن می‌کنند. در اینجا نیز، گریه و نق زدن در حدود شش هفتگی به اوج خود می‌رسد! البته، این نوزادان کمتر احتمال دارد که تمایل مادرزادی به بهانه‌گیری داشته باشند که با خستگی بیش از حد تشدید می‌شود. این مادران رانندگی نمی‌کنند، ساعت مچی نمی‌بندند یا قرارهای روزانه زیادی که باید نوزادان خود را به آنجا ببرند، ندارند. همچنین، محرک‌های محیطی کمتری وجود دارد، بنابراین ممکن است وقتی مادر در حال کاشت برنج یا آشپزی است، کودک در فضای باز به خوبی بخوابد. سبک زندگی ما متفاوت است و ممکن است باعث شود فرزندان ما بیشتر اوقات بیش از حد خسته شوند.

IMPORTANT POINT

Because all babies fuss and cry, some a little and some a lot, it’s best to think of colic as something a baby does, not something a baby has. It’s a stage of life, not a medical problem.

نکته مهم

از آنجا که همه نوزادان بی‌قراری و گریه می‌کنند، برخی کم و برخی زیاد، بهتر است کولیک را به عنوان چیزی که نوزاد انجام می‌دهد در نظر بگیرید، نه چیزی که نوزاد به آن مبتلا است. کولیک مرحله‌ای از زندگی است، نه یک مشکل پزشکی.

Summary and Action Plan for Exhausted Parents

Sleep and Extreme Fussiness/Colic

All babies fuss and cry for no apparent reason during the first several weeks.

خلاصه و برنامه عملیاتی برای والدین خسته

خواب و نق زدن/قولنج شدید

همه نوزادان در طول چند هفته اول بدون هیچ دلیل مشخصی نق می‌زنند و گریه می‌کنند.

Babies who require more than a total of three hours a day of soothing to prevent crying, for more than three days in a week, for more than three weeks have extreme fussiness/colic. Fussing occurs more than crying. Fussiness is a precry state that will often change into crying if parents are unable to soothe their baby; some fussing leads to crying despite parents’ soothing efforts.

نوزادانی که برای جلوگیری از گریه کردن، بیش از سه روز در هفته و بیش از سه هفته، به بیش از سه ساعت آرامش در روز نیاز دارند، دچار نق زدن/قولنج شدید هستند. نق زدن بیشتر از گریه کردن اتفاق می‌افتد. نق زدن یک حالت قبل از زایمان است که اگر والدین نتوانند نوزاد خود را آرام کنند، اغلب به گریه تبدیل می‌شود. برخی از نق زدن‌ها علیرغم تلاش‌های آرامش‌بخش والدین، منجر به گریه می‌شود.

Twenty percent of babies have extreme fussiness/colic.

· It starts around a few days of age

· It occurs in the evening

· It ends around three to four months of age

· They start to fuss/cry when awake and stop when asleep

بیست درصد از نوزادان نق نق/قولنج شدید دارند.

• حدود چند روزگی شروع می‌شود.

• عصرها اتفاق می‌افتد.

• حدود سه تا چهار ماهگی پایان می‌یابد.

• آنها در بیداری شروع به نق نق/گریه می‌کنند و در خواب متوقف می‌شوند.

Unfortunately, many extremely fussy/colicky infants do not show drowsy signs.

متأسفانه، بسیاری از نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک‌دار علائم خواب‌آلودگی را نشان نمی‌دهند.

During the first few months, these babies not only fuss and cry more, they also sleep less. Soothing these babies might lead to less crying, but not necessarily more sleeping. Review “Drowsy Signs” on page 63.

در طول چند ماه اول، این نوزادان نه تنها بیشتر بهانه‌گیری و گریه می‌کنند، بلکه کمتر می‌خوابند. آرام کردن این نوزادان ممکن است منجر به گریه کمتر شود، اما لزوماً خواب بیشتر را به همراه ندارد. بخش «نشانه‌های خواب‌آلودگی» را در صفحه ۶۳ مرور کنید.

Review “Soothing to Sleep” on page 63.

You cannot spoil your baby, so do whatever you can to maximize sleep and minimize fussing and crying.

بخش «آرام کردن نوزاد برای خواب» را در صفحه ۶۳ مرور کنید.

شما نمی‌توانید نوزاد خود را لوس کنید، بنابراین هر کاری که می‌توانید انجام دهید تا خواب او را به حداکثر و گریه و بی‌قراری او را به حداقل برسانید.

Unfortunately, for extremely fussy/colicky babies, many simple soothing methods do not work. Constant holding, breast-feeding, and sleeping with your baby may be required for soothing.

متأسفانه، برای نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک، بسیاری از روش‌های ساده‌ی آرام‌بخشی مؤثر نیستند. ممکن است برای آرام کردن، به آغوش گرفتن مداوم، شیر دادن و خوابیدن در کنار نوزاد نیاز باشد.

Review “Resources for Soothing” on page 73.

به بخش «منابع آرامش‌بخش» در صفحه ۷۳ مراجعه کنید.

Make plans to enlist extra help from family, neighbors, and relatives.

برای کمک بیشتر از خانواده، همسایگان و اقوام برنامه‌ریزی کنید.

If sleeping with your baby is the only way to soothe him and get some sleep, then sleep with him, even if you did not want to do so, for four months.

اگر خوابیدن با نوزاد تنها راه آرام کردن و خوابیدن اوست، پس حتی اگر خودتان نمی‌خواستید این کار را انجام دهید، به مدت چهار ماه با او بخوابید.

It is far better to let your baby cry than it is to shake him, so if you are completely exhausted and in pain from sleep deprivation, take a break to recharge your battery … even if your baby is crying.

بهتر است بگذارید نوزادتان گریه کند تا اینکه او را تکان دهید، بنابراین اگر کاملاً خسته هستید و از کمبود خواب رنج می‌برید، کمی استراحت کنید تا انرژی خود را دوباره شارژ کنید… حتی اگر نوزادتان گریه می‌کند.

Maternal depression, anxiety, exhaustion, and marital stress are likely to develop.

احتمال ابتلا به افسردگی، اضطراب، خستگی و استرس زناشویی در مادر وجود دارد.

Extremely fussy/colicky infants are more likely to develop a night-waking habit after four months.

نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک پس از چهار ماهگی بیشتر احتمال دارد عادت شب‌زنده‌داری پیدا کنند.

Extremely fussy/colicky infants are more likely to develop a difficult temperament after four months.

نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک پس از چهار ماهگی بیشتر احتمال دارد خلق و خوی سختی پیدا کنند.

RISK FACTORS FOR ENDURING SLEEP PROBLEMS

1. Extreme fussiness/crying plus maternal distress about fussing and crying at five months of age.

2. Extreme fussiness/crying plus sleep problems at five months of age.

عوامل خطر برای مشکلات خواب پایدار

۱. بی‌قراری/گریه شدید به همراه ناراحتی مادر از بی‌قراری و گریه در پنج ماهگی.

۲. بی‌قراری/گریه شدید به همراه مشکلات خواب در پنج ماهگی.

Extreme fussiness/crying alone is not a risk factor for enduring sleep problems.

Temperament at Four Months

How does your child interact with the environment? If he is intense, slowly adaptable, negative in mood, withdrawn, and irregular, then he is difficult to manage. He has a difficult temperament. At four months of age, I think this represents an overtired child. Sleep modulates temperament, so helping your child sleep well will make him easier to manage.

نق زدن/گریه شدید به تنهایی عامل خطری برای تحمل مشکلات خواب نیست.

خلق و خو در چهار ماهگی

فرزند شما چگونه با محیط تعامل می‌کند؟ اگر او شدید، به کندی سازگار می‌شود، خلق و خوی منفی، گوشه‌گیر و نامنظم دارد، پس مدیریت او دشوار است. او خلق و خوی دشواری دارد. در چهار ماهگی، فکر می‌کنم این نشان دهنده یک کودک بیش از حد خسته است. خواب خلق و خو را تنظیم می‌کند، بنابراین کمک به فرزندتان برای خواب خوب، مدیریت او را آسان‌تر می‌کند.

Connecting Sleep, Extreme Fussiness/Colic, and

Temperament: Different Approaches for Different Babies

Plan for your baby’s tendency to fuss/cry and your baby’s temperament

ارتباط خواب، نق زدن/قولنج شدید، و

خلق و خو: رویکردهای متفاوت برای نوزادان مختلف

برای تمایل نوزادتان به نق زدن/گریه و خلق و خوی نوزادتان برنامه‌ریزی کنید

For a hundred babies:

· At birth, 80 percent of babies have common fussiness. Of these, 49 percent (thirty-nine babies) will become easy, 46 percent (thirty-seven babies) will become intermediate, and 5 percent (four babies) will become difficult.

· At birth, 20 percent of babies have extreme fussiness/ colic. Of these, only 14 percent (three babies) will become easy, 59 percent (twelve babies) will become intermediate, and 27 percent (five babies) will become difficult.

برای صد نوزاد:

• در بدو تولد، ۸۰ درصد نوزادان نق نق معمولی دارند. از این تعداد، ۴۹ درصد (سی و نه نوزاد) به حالت آسان، ۴۶ درصد (سی و هفت نوزاد) به حالت متوسط و ۵ درصد (چهار نوزاد) به حالت دشوار تبدیل می‌شوند.

• در بدو تولد، ۲۰ درصد نوزادان نق نق شدید/قولنج دارند. از این تعداد، تنها ۱۴ درصد (سه نوزاد) به حالت آسان، ۵۹ درصد (دوازده نوزاد) به حالت متوسط و ۲۷ درصد (پنج نوزاد) به حالت دشوار تبدیل می‌شوند.

Match your parenting decisions to your baby’s evolving temperament

تصمیمات فرزندپروری خود را با خلق و خوی در حال تکامل کودکتان مطابقت دهید.

· Family Bed: All the time, part-time, never, with or with out a cosleeper.

For about 80 percent of babies—those who have common fussiness—an early commitment to a family bed usually works well. Sleep problems later are unlikely.

• تخت خواب خانوادگی: تمام وقت، پاره وقت، هرگز، با یا بدون همراه.

برای حدود ۸۰ درصد از نوزادان – آنهایی که نق نق رایجی دارند – خوابیدن زودهنگام در تخت خانوادگی معمولاً خوب جواب می‌دهد. مشکلات خواب در آینده بعید است.

For about 20 percent of babies—those with extreme fussiness—an early commitment to a family bed may be associated with sleep-deprived parents for several weeks, but the strong soothing power of bodily warmth, close physical contact, sounds of breathing, or hearing a parent’s heartbeat when sucking at the breast, or the smell of breast milk may make the effort worth it. Sleep problems later might occur if the child is allowed to stay up too late when about four months old.

برای حدود ۲۰ درصد از نوزادان – آنهایی که نق نق شدید دارند – خوابیدن زودهنگام در تخت خانوادگی ممکن است با کمبود خواب والدین برای چند هفته مرتبط باشد، اما قدرت آرامش‌بخش قوی گرمای بدن، تماس فیزیکی نزدیک، صدای تنفس یا شنیدن ضربان قلب والدین هنگام مکیدن سینه یا بوی شیر مادر ممکن است ارزش این تلاش را داشته باشد. اگر به کودک اجازه داده شود که در حدود چهار ماهگی خیلی دیر بیدار بماند، ممکن است مشکلات خواب بعداً رخ دهد.

During the day, some parents with extremely fussy/colicky or common fussy/crying babies are overwhelmed because they may have limited resources for soothing. For babies whose parents initially did not want to have a family bed, but later made that decision because of its soothing power, sleep problems are more likely to occur. The sleep problems are more likely to occur not because of the family bed but because of limited resources for soothing to continue.

در طول روز، برخی از والدین با نوزادان بسیار نق نقو/کولیک یا نق نقو/گریه کننده رایج، دچار سردرگمی می‌شوند زیرا ممکن است منابع محدودی برای آرامش داشته باشند. برای نوزادانی که والدینشان در ابتدا نمی‌خواستند تخت خانوادگی داشته باشند، اما بعداً به دلیل قدرت آرامش‌بخشی آن این تصمیم را گرفتند، احتمال بروز مشکلات خواب بیشتر است. مشکلات خواب به احتمال زیاد نه به دلیل تخت خانوادگی، بلکه به دلیل منابع محدود برای ادامه آرامش رخ می‌دهد.

· Breast-feed: All the time, part-time (expressed breast milk versus formula), never.

For about 80 percent of babies—the common fussy/ crying babies—mothers are better rested and feeding is mostly for nutrition. Breast-feeding is usually easy.

• شیردهی: تمام وقت، پاره وقت (شیر دوشیده شده در مقابل شیر خشک)، هرگز.

برای حدود ۸۰ درصد از نوزادان – نوزادان رایج بی‌قرار/گریه‌کننده – مادران بهتر استراحت می‌کنند و تغذیه بیشتر برای تغذیه است. شیردهی معمولاً آسان است.

برای حدود ۲۰ درصد از نوزادان – آنهایی که بی‌قرار/کولیک شدید دارند – مادران از کمبود خواب خسته می‌شوند. استرس ناشی از بی‌خوابی ممکن است مانع شیردهی شود. شیردهی ممکن است دشوار باشد زیرا از شیردهی برای تغذیه و تسکین استفاده می‌شود. شیردهی بیشتر و برای مدت طولانی‌تر ممکن است باعث ناراحتی یا درد بیشتر شود اگر پوست سینه ترک خورده یا خشک شود. مادر ممکن است نگران باشد که شیر کافی ندارد یا رژیم غذایی او باعث می‌شود که شیر مادر به دلیل بی‌قراری/گریه شدید، نوزاد را ناراحت کند. یک بطری شیر دوشیده شده را در نظر بگیرید که یک بار در هر بیست و چهار ساعت توسط شخص دیگری داده می‌شود.

For about 20 percent of babies—those with extreme fussiness/colic—mothers are fatigued from being sleep-deprived. The stress from loss of sleep might inhibit lactation. Breast-feeding may be difficult because breastfeeding is used for nutrition and soothing. Nursing more frequently and for longer durations might cause more discomfort or pain if the skin of the breast becomes cracked or dry. The mother might worry that she doesn’t have enough breast milk or that her diet is causing the breast milk to upset the baby because of the extreme fussiness/crying. Consider a single bottle of expressed breast milk given once per twenty-four hours by someone else.

برای حدود 20 درصد از نوزادان – آنهایی که نق نق/قولنج شدید دارند – مادران به دلیل کمبود خواب خسته هستند. استرس ناشی از کمبود خواب ممکن است مانع شیردهی شود. شیردهی ممکن است دشوار باشد زیرا از شیر مادر برای تغذیه و تسکین استفاده می‌شود. شیردهی بیشتر و طولانی‌تر ممکن است باعث ناراحتی یا درد بیشتر شود اگر پوست سینه ترک خورده یا خشک شود. مادر ممکن است نگران باشد که شیر کافی ندارد یا رژیم غذایی او به دلیل نق نق/گریه شدید باعث ناراحتی نوزاد می‌شود. یک بطری شیر دوشیده شده را در نظر بگیرید که یک بار در بیست و چهار ساعت توسط شخص دیگری داده می‌شود.

· Sleep Training: Start early, drowsy cues, one-to two-hour window, consistent soothing style for naps, quiet and dark place to sleep, earlier bedtimes, synchronize soothing with drowsiness, by the clock. “No-cry,” “maybe-cry,” or “let-cry” sleep solutions depend on your baby’s tendency to fuss or cry, your baby’s temperament, and your resources for soothing.

• آموزش خواب: شروع زودهنگام، نشانه‌های خواب‌آلودگی، بازه زمانی یک تا دو ساعته، سبک آرامش‌بخش ثابت برای چرت زدن، مکان آرام و تاریک برای خواب، زمان خواب زودتر، هماهنگ کردن آرامش با خواب‌آلودگی، طبق ساعت. راه‌حل‌های خواب «گریه نکن»، «شاید گریه کن» یا «بگذار گریه کند» به تمایل کودک شما به بی‌قراری یا گریه، خلق و خوی کودک شما و منابع شما برای آرامش بستگی دارد.

Postcolic: Preventing Sleep Problems After

Four Months of Age

· 49 percent of babies have an intermediate temperament (thirty-seven had common fussiness; twelve had extreme fussiness/colic)

· 42 percent of babies have an easy temperament (thirty-nine had common fussiness; three had extreme fussiness/ colic)

پس از کولیک: جلوگیری از مشکلات خواب پس از

چهار ماهگی

• ۴۹ درصد از نوزادان خلق و خوی متوسطی دارند (سی و هفت نوزاد نق نق معمولی داشتند؛ دوازده نوزاد نق نق شدید/کولیک داشتند)

• ۴۲ درصد از نوزادان خلق و خوی آرامی دارند (سی و نه نوزاد نق نق معمولی داشتند؛ سه نوزاد نق نق شدید/کولیک داشتند)

Parents are not likely to be stressed

والدین احتمالاً استرس ندارند.

Infant is likely to be well rested

نوزاد احتمالاً به خوبی استراحت کرده است.

Infant is likely to be able to self-soothe

نوزاد احتمالاً می‌تواند خودش را آرام کند.

At night, consolidated sleep (long sleep duration) develops early

در شب، خواب تثبیت‌شده (مدت زمان خواب طولانی) زودتر ایجاد می‌شود.

During the day, regular and long naps naturally develop

در طول روز، چرت‌های منظم و طولانی به طور طبیعی زودتر ایجاد می‌شوند.

early, without parental scheduling

زود، بدون برنامه‌ریزی والدین.

If sleep problems exist, “no cry” solutions usually work

اگر مشکلات خواب وجود داشته باشد، راه‌حل‌های «بدون گریه» معمولاً مؤثر هستند.

· 9 percent of babies have a difficult temperament (four had common fussiness; five had extreme fussiness/colic)

· ۹ درصد از نوزادان خلق و خوی دشواری دارند (چهار نفر ایرادگیری معمولی داشتند؛ پنج نفر ایرادگیری/قولنج شدید داشتند)

Those four babies who had common fussiness/crying might have been kept up too late, missed naps, or received too much attention at night. Or perhaps die families had limited resources for soothing and/or were overwhelmed by the demands of parenting. Reflect on how you handled sleeping during the first four months and how you might be able to get more help in caring for your baby.

آن چهار نوزادی که نق نق/گریه‌های رایجی داشتند، ممکن است تا دیروقت بیدار مانده باشند، چرت‌هایشان را از دست داده باشند، یا شب‌ها بیش از حد مورد توجه قرار گرفته باشند. یا شاید خانواده‌ها منابع محدودی برای آرام کردن آنها داشته و/یا تحت فشار خواسته‌های والدین بوده‌اند. در مورد نحوه مدیریت خواب خود در چهار ماه اول و اینکه چگونه می‌توانید در مراقبت از نوزادتان کمک بیشتری دریافت کنید، تأمل کنید.

Parents are likely to be stressed

احتمالاً والدین تحت استرس هستند.

Infant is likely to be overtired

احتمالاً نوزاد بیش از حد خسته است.

Infant is likely to be only parent-soothed

احتمالاً نوزاد فقط توسط والدین آرام می‌شود.

At night, fragmented sleep (night waking) persists

شب‌ها، خواب منقطع (بیداری شبانه) ادامه دارد.

During the day, irregular and brief naps persist

در طول روز، چرت‌های نامنظم و کوتاه ادامه دارد.

If sleep problems exist, “let cry” solutions might be necessary

اگر مشکلات خواب وجود دارد، ممکن است راه‌حل‌های «بگذار گریه کند» ضروری باشد.

Different sleep styles work better for different temperaments.

سبک‌های خواب مختلف برای خلق و خوی‌های مختلف بهتر عمل می‌کنند.

What will work for one family may not work for you and your baby.

آنچه برای یک خانواده مؤثر است، ممکن است برای شما و نوزادتان مؤثر نباشد.

Concentrate on caring for your baby, not looking for a cure for extreme fussiness/colic.

روی مراقبت از نوزادتان تمرکز کنید، نه اینکه به دنبال درمانی برای نق نق/قولنج شدید او باشید.

Watch for an earlier sleep time at night developing and soothe your baby to sleep earlier.مراقب باشید که زمان خواب شبانه زودتر شروع شود و کودک خود را آرام کنید تا زودتر بخوابد.

For the family bed, lie down in your bed and use a safe nest in your bed, a cosleeper, or a crib only for sleep onset at the earlier bedtime.

برای تخت خانوادگی، در تخت خود دراز بکشید و از یک لانه امن در تخت خود، یک زیرانداز یا گهواره فقط برای شروع خواب در زمان خواب زودتر استفاده کنید.

If you use a crib, fathers can help put their babies to sleep; at the first night feeding, return her to her crib or bring her to your bed for the remainder of the night.

اگر از گهواره استفاده می‌کنید، پدران می‌توانند در خواباندن نوزادانشان کمک کنند؛ در اولین شب شیر دادن، او را به گهواره‌اش برگردانید یا برای بقیه شب او را به تخت خودتان بیاورید.

If you use a crib, try to feed your baby no more than two times at night; otherwise, you might create a night-waking habit.

اگر از گهواره استفاده می‌کنید، سعی کنید شب‌ها بیش از دو بار به نوزادتان شیر ندهید؛ در غیر این صورت، ممکن است عادت بیدار شدن در شب را در او ایجاد کنید.

For the family bed, breast-feed as often as you wish.

برای تخت خانواده، هر چند بار که مایلید به نوزاد شیر بدهید.

The morning nap develops first, around 9:00 to 10:00 AM. Use this nap rhythm as an aid to help your baby fall asleep.

چرت صبحگاهی ابتدا حدود ساعت ۹ تا ۱۰ صبح شروع می‌شود. از این ریتم چرت زدن به عنوان کمکی برای کمک به خواب رفتن نوزادتان استفاده کنید.

Extremely fussy/colicky infants might have to go down for their first nap after only one hour of wakefulness.

نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک‌دار ممکن است مجبور شوند تنها پس از یک ساعت بیداری برای اولین چرت خود به رختخواب بروند.

The afternoon nap develops second, around noon to 2:00 P.M.

چرت بعدازظهر، حدود ظهر تا ساعت ۲ بعد از ظهر، دومین مرحله است.

Extreme fussy/colicky infants might have to still be put down to sleep after one to two hours of wakeful ness following their morning nap.

نوزادان بسیار بهانه‌گیر/کولیک ممکن است پس از یک تا دو ساعت بیداری پس از چرت صبحگاهی، همچنان مجبور به خوابیدن باشند.

Switching from “sleepy signs” to sleeping “by the clock” (BTC) may occur in common fussy babies who are temperamentally very regular at three to four months of age.

تغییر از «نشانه‌های خواب‌آلودگی» به خوابیدن «سر ساعت» (BTC) ممکن است در نوزادان بهانه‌گیر معمولی که از نظر خلق و خو بسیار منظم هستند، در سن سه تا چهار ماهگی رخ دهد.

For extreme fussy/colicy infants, the development of nap rhythms and long naps occurs when they are older.

برای نوزادان بدخلق/کولیک شدید، ریتم چرت زدن و چرت‌های طولانی زمانی که بزرگتر می‌شوند، ایجاد می‌شود.

Try the “Fade procedure” described on page 295 and 346 at four months.

در چهار ماهگی «روش محو شدن» که در صفحات ۲۹۵ و ۳۴۶ توضیح داده شده است را امتحان کنید.

Try to “focus on the morning nap,” described on page 251 at four months.

سعی کنید در چهار ماهگی «روی چرت صبحگاهی» که در صفحه ۲۵۱ توضیح داده شده است تمرکز کنید.

Plan to switch from “sleepy signs” to “BTC” only when much older.

برنامه‌ریزی کنید که فقط وقتی خیلی بزرگتر شدید، از «نشانه‌های خواب‌آلود» به «BTC» تغییر دهید.

Different Postcolic Groups

After extreme fussiness/colic winds down—around four months of age or sooner—your child may be overtired and not sleeping well and difficult to manage. But not all difficult to manage four-month-olds have colic. I suspect that there are two groups of children at four months of age, both of whom have difficult temperaments (see page 175).

گروه‌های مختلف پس از کولیک

پس از فروکش کردن نق نق/قولنج شدید – حدود چهار ماهگی یا زودتر – ممکن است فرزند شما بیش از حد خسته باشد و خوب نخوابد و مدیریت آن دشوار باشد. اما همه نوزادان چهار ماهه که مدیریت آنها دشوار است، کولیک ندارند. من گمان می‌کنم که دو گروه از کودکان در چهار ماهگی وجود دارند که هر دو خلق و خوی دشواری دارند (به صفحه ۱۷۵ مراجعه کنید).

The first group with a difficult temperament came from the large group (80 percent) of infants with common fussiness/ crying. Only about 4.5 percent of these children, or four infants out of a hundred, fall into this category. I think they are less overtired than the second group. When parents put forth great effort to help them sleep better, there is relatively fast improvement. They are more adaptable and it is easier to change their sleep routines. “No cry” sleep strategies are likely to work well (see page 103).

گروه اول با خلق و خوی دشوار از گروه بزرگ (۸۰ درصد) نوزادانی بودند که نق نق/گریه رایجی داشتند. تنها حدود ۴.۵ درصد از این کودکان، یا چهار نوزاد از هر صد نوزاد، در این دسته قرار می‌گیرند. من فکر می‌کنم آنها کمتر از گروه دوم بیش از حد خسته می‌شوند. وقتی والدین تلاش زیادی برای کمک به آنها برای خواب بهتر می‌کنند، بهبود نسبتاً سریعی حاصل می‌شود. آنها سازگارتر هستند و تغییر روال خواب آنها آسان‌تر است. استراتژی‌های خواب “بدون گریه” احتمالاً به خوبی جواب می‌دهند (به صفحه ۱۰۳ مراجعه کنید).

The second group with a difficult temperament came from a small group (20 percent) of infants with extreme fussiness/ colic. About 27 percent of these children, or five infants out of a hundred, fall into this category. I think they are more overtired than the first group. When parents put forth great effort to help them sleep better, there is relatively slow improvement. They are less adaptable and it is more difficult to change their sleep routines. “No cry” sleep strategies are not likely to work and parents have to consider “let cry” sleep strategies.

گروه دوم با خلق و خوی دشوار از گروه کوچکی (۲۰ درصد) از نوزادانی بودند که نق نق/قولنج شدید داشتند. حدود ۲۷ درصد از این کودکان، یا پنج نوزاد از هر صد نوزاد، در این دسته قرار می‌گیرند. من فکر می‌کنم آنها بیش از حد خسته می‌شوند. وقتی والدین تلاش زیادی برای کمک به خواب بهتر آنها می‌کنند، بهبود نسبتاً کندی حاصل می‌شود. آنها کمتر سازگار می‌شوند و تغییر روال خوابشان دشوارتر است. استراتژی‌های خواب «گریه نکن» احتمالاً مؤثر نیستند و والدین باید استراتژی‌های خواب «بگذار گریه کند» را در نظر بگیرند.