راز خواب؛ در کلینیک خواب

THE MYSTERY. If you have a serious sleep problem, the sleep clinic could save your life. Or at least your marriage. At the sleep clinic, patients of all ages with a variety of sleep problems are diagnosed and tested. The most commonly found disorder, sleep apnea, can be deadly if the patient does not get treatment. But getting the wrong treatment can be just as dangerous, and sleep clinics can uncover a wide range of sleep disorders.

معما. اگر مشکل خواب جدی دارید، کلینیک خواب می‌تواند جان شما یا حداقل ازدواج شما را نجات دهد. در کلینیک خواب، بیماران در هر سنی با انواع مشکلات خواب تشخیص داده شده و آزمایش می‌شوند. شایع‌ترین اختلال، آپنه خواب، در صورت عدم درمان می‌تواند کشنده باشد. اما دریافت درمان اشتباه نیز می‌تواند به همان اندازه خطرناک باشد و کلینیک‌های خواب می‌توانند طیف وسیعی از اختلالات خواب را کشف کنند.

The Case of the Woman Who Did Not Have Sleep Apnea

I was on my way to work at the sleep clinic one morning and was waiting for the elevator in the lobby when I noticed an obese young woman fast asleep in a chair.

مورد زنی که آپنه خواب نداشت

یک روز صبح در حال رفتن به محل کارم در کلینیک خواب بودم و در لابی منتظر آسانسور بودم که متوجه زن جوان چاقی شدم که روی صندلی به خواب عمیقی فرو رفته بود.

Two hours later I saw her again. Again she was fast asleep, but this time she was sitting in the waiting room. When I finally saw her in my examining room, she was still sleepy. She could barely stay awake as we spoke.

دو ساعت بعد دوباره او را دیدم. دوباره خواب عمیقی داشت، اما این بار در اتاق انتظار نشسته بود. وقتی بالاخره او را در اتاق معاینه دیدم، هنوز خواب آلود بود. به سختی می‌توانست در حین صحبت بیدار بماند.

The doctor who had referred her was sure she had sleep apnea: she was always sleepy and nodded off whenever she was inactive, at any time of day. She weighed about 350 pounds. She snored. Her father had sleep apnea and was on a continuous positive airway pressure machine. The patient’s doctor did not think that she even needed a sleep test: he thought that she should be started on CPAP immediately.

پزشکی که او را ارجاع داده بود مطمئن بود که او آپنه خواب دارد: او همیشه خواب آلود بود و هر زمان که غیرفعال بود، در هر ساعتی از روز، چرت می‌زد. وزن او حدود ۳۵۰ پوند بود. او خروپف می‌کرد. پدرش آپنه خواب داشت و به دستگاه فشار مثبت مداوم راه هوایی متصل بود. پزشک بیمار فکر نمی‌کرد که او حتی به آزمایش خواب نیاز داشته باشد: او معتقد بود که باید فوراً CPAP را برای او شروع کرد.

I would never start someone on CPAP without confirming the diagnosis. Part of the diagnostic process is a detailed interview, and when the patient told me that she had been sexually abused as a child and described the treatment she was receiving for her trauma, I knew that a sleep test was absolutely necessary.

من هرگز بدون تأیید تشخیص، CPAP را برای کسی شروع نمی‌کنم. بخشی از فرآیند تشخیص، مصاحبه‌ی دقیق است و وقتی بیمار به من گفت که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته و درمانی را که برای آسیب روانی‌اش دریافت می‌کرد، شرح داد، فهمیدم که انجام تست خواب کاملاً ضروری است.

The New Science of Sleep Medicine

In 1970, if you had a sleep disorder, neither you nor your doctor would have recognized it. This is because at that time no one studied—or even knew about—sleep disorders; there were no sleep specialists and no sleep clinics. A few medical centers connected with medical schools had laboratories where researchers interested in what happened to the brain during dreaming or in the relationship between dreaming and mental illness could study aspects of sleep, but that was the extent of it.

علم جدید پزشکی خواب

در سال ۱۹۷۰، اگر اختلال خواب داشتید، نه شما و نه پزشکتان آن را تشخیص نمی‌دادید. دلیلش این است که در آن زمان هیچ کس اختلالات خواب را مطالعه نمی‌کرد – یا حتی از آن اطلاعی نداشت -؛ هیچ متخصص خواب و هیچ کلینیک خوابی وجود نداشت. چند مرکز پزشکی مرتبط با دانشکده‌های پزشکی آزمایشگاه‌هایی داشتند که در آنها محققان علاقه‌مند به آنچه در طول خواب برای مغز اتفاق می‌افتد یا رابطه بین خواب و بیماری روانی می‌توانستند جنبه‌هایی از خواب را مطالعه کنند، اما این میزان مطالعه بود.

The “discovery” of sleep apnea in the mid-1970s changed all that. After doctors and scientists realized that sleep disorders could represent a danger to the sleeper, perhaps even kill him or her, they began focusing on diseases and disorders that could be linked to sleep problems. Between the 1970s and mid-1990s, they carried out extensive research into sleep disorders. A new field of medical science was born.

“کشف” آپنه خواب در اواسط دهه ۱۹۷۰ همه چیز را تغییر داد. پس از اینکه پزشکان و دانشمندان متوجه شدند که اختلالات خواب می‌تواند برای فرد خواب‌آلود خطرناک باشد، شاید حتی او را بکشد، شروع به تمرکز بر بیماری‌ها و اختلالاتی کردند که می‌توانستند با مشکلات خواب مرتبط باشند. بین دهه‌های ۱۹۷۰ و اواسط دهه ۱۹۹۰، آنها تحقیقات گسترده‌ای در مورد اختلالات خواب انجام دادند. یک حوزه جدید از علوم پزشکی متولد شد.

The university research labs became the nucleus for sleep clinics. Scientists studying sleep formed groups to exchange information, the first medical journal to focus on sleep problems was published, and standards for sleep clinics were established to protect patients. The result of this intensive research was that the medical community suddenly recognized that sleep disorders were very common—even more common than conditions such as asthma that had received much greater attention. Growing awareness of sleep problems, coupled with patient demand, led to more research: government agencies and insurance companies started to fund tests and treatments for sleep disorders. In 1990, the first textbook on sleep disorders targeted toward doctors was published, Principles and Practice of Sleep Medicine,which I edited with my colleagues Thomas Roth and William C. Dement. The three of us represented the diversity in the field: Dr. Roth was a psychologist, Dr. Dement a psychiatrist and one of the pioneers in sleep research, and I am a specialist in internal medicine and lung diseases. In fact, I was the only lung specialist at the first sleep meeting I attended in the 1970s; most of the early sleep experts were psychiatrists. I had gone because I was doing research in breathing during sleep, and although I knew a lot about breathing, I knew almost nothing about sleep.

آزمایشگاه‌های تحقیقاتی دانشگاه به هسته کلینیک‌های خواب تبدیل شدند. دانشمندانی که خواب را مطالعه می‌کردند، گروه‌هایی را برای تبادل اطلاعات تشکیل دادند، اولین مجله پزشکی با تمرکز بر مشکلات خواب منتشر شد و استانداردهایی برای کلینیک‌های خواب برای محافظت از بیماران ایجاد شد. نتیجه این تحقیقات فشرده این بود که جامعه پزشکی ناگهان تشخیص داد که اختلالات خواب بسیار شایع هستند – حتی شایع‌تر از بیماری‌هایی مانند آسم که توجه بسیار بیشتری را به خود جلب کرده بودند. افزایش آگاهی از مشکلات خواب، همراه با تقاضای بیمار، منجر به تحقیقات بیشتر شد: سازمان‌های دولتی و شرکت‌های بیمه شروع به تأمین بودجه آزمایش‌ها و درمان‌های اختلالات خواب کردند. در سال ۱۹۹۰، اولین کتاب درسی در مورد اختلالات خواب که مختص پزشکان بود، با عنوان «اصول و عمل پزشکی خواب» منتشر شد که من به همراه همکارانم توماس روث و ویلیام سی. دمنت آن را ویرایش کردم. ما سه نفر نماینده تنوع در این زمینه بودیم: دکتر روث روانشناس، دکتر دمنت روانپزشک و یکی از پیشگامان تحقیقات خواب بود و من متخصص پزشکی داخلی و بیماری‌های ریه هستم. در واقع، من تنها متخصص ریه در اولین جلسه خوابی بودم که در دهه ۱۹۷۰ در آن شرکت کردم. اکثر متخصصان اولیه خواب، روانپزشک بودند. من رفته بودم چون داشتم در مورد تنفس در خواب تحقیق می‌کردم، و اگرچه چیزهای زیادی در مورد تنفس می‌دانستم، تقریباً هیچ چیز در مورد خواب نمی‌دانستم.

Today thousands of lung disease specialists treat sleep disorders, and the diagnosis and treatment of sleep disorders has become mainstream medicine. Sleep clinics can be found in most major U.S. cities and around the world.

امروزه هزاران متخصص بیماری‌های ریه، اختلالات خواب را درمان می‌کنند و تشخیص و درمان اختلالات خواب به جریان اصلی پزشکی تبدیل شده است. کلینیک‌های خواب را می‌توان در اکثر شهرهای بزرگ ایالات متحده و سراسر جهان یافت.

ACCREDITATION

In North America, the quality and the types of sleep medicine laboratory services vary significantly. Whereas, for example, the American Academy of Sleep Medicine (AASM) has been accrediting sleep disorders centers in the United States since 1977, carrying out inspections to ensure that the equipment and staff meet appropriate standards, there is no accrediting organization in Canada. In Europe, accreditation of sleep clinics and specialists varies from country to country, although standards have been recommended by scientific groups. To be accredited in the United States, the staff must be trained and certified competent to examine patients, use the equipment, conduct tests, and analyze the results for the sleep evaluation. The staff must include a board-certified sleep medicine specialist. Clinics with full accreditation must be able to manage all sleep disorders. The AASM also accredits home sleep testing programs and durable medical equipment providers, which supply the machines and disposables used to treat sleep apnea.

اعتباربخشی

در آمریکای شمالی، کیفیت و انواع خدمات آزمایشگاهی پزشکی خواب به طور قابل توجهی متفاوت است. در حالی که، به عنوان مثال، آکادمی پزشکی خواب آمریکا (AASM) از سال ۱۹۷۷ مراکز اختلالات خواب در ایالات متحده را اعتباربخشی می‌کند و بازرسی‌هایی را برای اطمینان از مطابقت تجهیزات و کارکنان با استانداردهای مناسب انجام می‌دهد، در کانادا هیچ سازمان اعتباربخشی وجود ندارد. در اروپا، اعتباربخشی کلینیک‌ها و متخصصان خواب از کشوری به کشور دیگر متفاوت است، اگرچه استانداردهایی توسط گروه‌های علمی توصیه شده است. برای اعتباربخشی در ایالات متحده، کارکنان باید آموزش دیده و دارای گواهینامه صلاحیت برای معاینه بیماران، استفاده از تجهیزات، انجام آزمایش‌ها و تجزیه و تحلیل نتایج برای ارزیابی خواب باشند. کارکنان باید شامل یک متخصص پزشکی خواب دارای گواهینامه بورد تخصصی باشند. کلینیک‌هایی که دارای اعتباربخشی کامل هستند باید بتوانند تمام اختلالات خواب را مدیریت کنند. AASM همچنین برنامه‌های تست خواب خانگی و ارائه دهندگان تجهیزات پزشکی بادوام را که دستگاه‌ها و لوازم یکبار مصرف مورد استفاده برای درمان آپنه خواب را تأمین می‌کنند، اعتباربخشی می‌کند.

In addition to the AASM accreditation, sleep clinics and sleep labs in the United States can choose to be accredited by the Joint Commission. This is the largest U.S. standard-setting and accrediting body for health care, responsible for accrediting all U.S. hospitals. This organization accredits facilities (hospitals, laboratories, homecare programs, and so on) for most types of medical procedures and tests; it does not specialize in sleep accreditation.

علاوه بر اعتباربخشی AASM، کلینیک‌های خواب و آزمایشگاه‌های خواب در ایالات متحده می‌توانند توسط کمیسیون مشترک نیز اعتباربخشی شوند. این کمیسیون بزرگترین نهاد تعیین‌کننده استاندارد و اعتباربخشی ایالات متحده برای مراقبت‌های بهداشتی است که مسئول اعتباربخشی به تمام بیمارستان‌های ایالات متحده می‌باشد. این سازمان، مراکز (بیمارستان‌ها، آزمایشگاه‌ها، برنامه‌های مراقبت در منزل و غیره) را برای اکثر انواع اقدامات و آزمایش‌های پزشکی اعتباربخشی می‌کند؛ این سازمان در اعتباربخشی خواب تخصص ندارد.

Another U.S. agency, the Board of Registered Polysomnographic Technologists (BRPT), is an independent nonprofit organization that since 1978 has certified by examination technologists who work in sleep labs. Technologists have an important role in a sleep laboratory because they are frequently the only people present while the patient is taking an overnight test. If a medical emergency occurs, such as a patient developing a heart arrhythmia, the technologist must be able to recognize and manage it. To be registered, technologists must pass rigorous tests to ensure that they possess the knowledge and skills to conduct overnight sleep studies and to work with patients who have sleep and medical disorders. In some parts of the United States, people who work as technologists must also be registered respiratory therapists.

یکی دیگر از آژانس‌های آمریکایی، هیئت متخصصان ثبت‌شده پلی‌سومنوگرافی (BRPT)، یک سازمان غیرانتفاعی مستقل است که از سال ۱۹۷۸ توسط متخصصان معاینه که در آزمایشگاه‌های خواب کار می‌کنند، تأیید صلاحیت شده است. متخصصان نقش مهمی در آزمایشگاه خواب دارند، زیرا اغلب تنها افرادی هستند که در طول آزمایش خواب بیمار در طول شب حضور دارند. اگر یک فوریت پزشکی مانند آریتمی قلبی در بیمار رخ دهد، متخصص باید بتواند آن را تشخیص داده و مدیریت کند. برای ثبت نام، متخصصان باید آزمایش‌های دقیقی را پشت سر بگذارند تا اطمینان حاصل شود که دانش و مهارت لازم برای انجام مطالعات خواب در طول شب و کار با بیمارانی که اختلالات خواب و پزشکی دارند را دارند. در برخی از مناطق ایالات متحده، افرادی که به عنوان متخصص کار می‌کنند، باید به عنوان درمانگر تنفسی ثبت شده نیز فعالیت کنند.

Starting in 2011 the American Academy of Sleep Medicine has offered certification by examination and BRPT technologists have been eligible to be certified by the AASM. They are designated registered sleep technologists (RSTs).

از سال ۲۰۱۱، آکادمی پزشکی خواب آمریکا گواهینامه از طریق معاینه ارائه داده است و متخصصان BRPT واجد شرایط دریافت گواهینامه توسط AASM شده‌اند. آنها به عنوان متخصصان خواب ثبت شده (RST) تعیین می‌شوند.

Why am I giving you so much detail about accreditation? Because in addition to the accredited sleep centers, there are literally thousands of labs and doctors’ offices in the United States that offer sleep studies, and some do not meet standards. The clinics and labs vary widely in terms of the type, quality, and cost of the testing. Patients seeking treatment should be aware, however, that an expensive study is no guarantee of quality. About twenty-five years ago, I taught a course for doctors on how to evaluate people with sleep problems. A doctor in the audience asked why we had to measure so many things to make a diagnosis. He had no training in sleep disorders (that was why he had enrolled in the course); for his diagnoses he measured only the level of blood oxygen—and billed patients and insurance companies $1,200 for the test. The equipment that he used for the test cost roughly $2,000, and it was inaccurate. Although he had more than paid off the cost of the equipment in just two days of use, he was still charging double what some of the best labs in the United States charged for a comprehensive study conducted by a trained sleep medicine specialist. I was ashamed at the way this doctor cheated his patients; I was even more ashamed when several other members of the audience expressed an interest in his methods.

چرا اینقدر جزئیات مربوط به اعتبارسنجی را به شما می‌دهم؟ چون علاوه بر مراکز خواب معتبر، هزاران آزمایشگاه و مطب پزشک در ایالات متحده وجود دارند که مطالعات خواب ارائه می‌دهند و برخی از آنها استانداردها را رعایت نمی‌کنند. کلینیک‌ها و آزمایشگاه‌ها از نظر نوع، کیفیت و هزینه آزمایش بسیار متفاوت هستند. با این حال، بیمارانی که به دنبال درمان هستند باید بدانند که یک مطالعه گران قیمت تضمین کننده کیفیت نیست. حدود بیست و پنج سال پیش، من دوره‌ای را برای پزشکان در مورد نحوه ارزیابی افراد مبتلا به مشکلات خواب تدریس کردم. پزشکی در میان حضار پرسید که چرا باید برای تشخیص، این همه چیز را اندازه‌گیری کنیم. او هیچ آموزشی در مورد اختلالات خواب نداشت (به همین دلیل در این دوره ثبت نام کرده بود)؛ برای تشخیص‌های خود، فقط سطح اکسیژن خون را اندازه‌گیری می‌کرد و برای آزمایش از بیماران و شرکت‌های بیمه ۱۲۰۰ دلار هزینه می‌گرفت. تجهیزاتی که او برای آزمایش استفاده می‌کرد تقریباً ۲۰۰۰ دلار قیمت داشت و دقیق نبود. اگرچه او تنها در دو روز استفاده، بیش از هزینه تجهیزات را پرداخت کرده بود، اما هنوز دو برابر مبلغی را که برخی از بهترین آزمایشگاه‌های ایالات متحده برای یک مطالعه جامع انجام شده توسط یک متخصص آموزش دیده طب خواب دریافت می‌کردند، دریافت می‌کرد. من از نحوه کلاهبرداری این پزشک از بیمارانش شرمنده شدم؛ وقتی چند نفر دیگر از حضار به روش‌های او ابراز علاقه کردند، حتی بیشتر شرمنده شدم.

TYPES OF SLEEP STUDIES

Sleep tests can be done in a laboratory or in the patient’s home. The types of data monitored by these tests can vary: laboratory tests usually monitor ten to sixteen kinds of information, the home tests three or four. The tests available in a given sleep clinic depend entirely on what the local insurance companies will cover. In parts of the United States, for example, managed care companies or insurance companies will not pay for comprehensive evaluations, but often will pay for limited laboratory tests or home sleep tests. Some insurance companies do not provide coverage for patients to see a sleep expert, who is the person best able to determine the appropriate treatment.

انواع مطالعات خواب

آزمایش‌های خواب را می‌توان در آزمایشگاه یا در خانه بیمار انجام داد. انواع داده‌هایی که توسط این آزمایش‌ها بررسی می‌شوند می‌توانند متفاوت باشند: آزمایش‌های آزمایشگاهی معمولاً ده تا شانزده نوع اطلاعات را بررسی می‌کنند، آزمایش‌های خانگی سه یا چهار نوع اطلاعات را. آزمایش‌های موجود در یک کلینیک خواب خاص کاملاً به آنچه شرکت‌های بیمه محلی پوشش می‌دهند بستگی دارد. به عنوان مثال، در بخش‌هایی از ایالات متحده، شرکت‌های مراقبت‌های مدیریت‌شده یا شرکت‌های بیمه هزینه ارزیابی‌های جامع را پرداخت نمی‌کنند، اما اغلب هزینه آزمایش‌های آزمایشگاهی محدود یا آزمایش‌های خواب خانگی را پرداخت می‌کنند. برخی از شرکت‌های بیمه، پوششی برای مراجعه بیماران به متخصص خواب، که بهترین فرد برای تعیین درمان مناسب است، ارائه نمی‌دهند.

Screening studies and home sleep tests. The word screening usually means a test—often an initial test intended to identify or catch a potential problem but that might not lead to a diagnosis, such as mammography, which is used to detect breast cancer. Screenings are usually inexpensive and very sensitive. Thus, a problem might be identified that, on further examination, is determined not to be present. But although screening tests can at times be inaccurate, they remain valuable.

مطالعات غربالگری و آزمایش‌های خواب خانگی. کلمه غربالگری معمولاً به معنای یک آزمایش است – اغلب یک آزمایش اولیه که برای شناسایی یا تشخیص یک مشکل بالقوه در نظر گرفته شده است، اما ممکن است منجر به تشخیص نشود، مانند ماموگرافی که برای تشخیص سرطان سینه استفاده می‌شود. غربالگری‌ها معمولاً ارزان و بسیار حساس هستند. بنابراین، ممکن است مشکلی شناسایی شود که در بررسی‌های بیشتر، مشخص شود که وجود ندارد. اما اگرچه آزمایش‌های غربالگری گاهی اوقات می‌توانند دقیق نباشند، اما همچنان ارزشمند هستند.

Home screening for sleep apnea, in particular, is liable to give a false negative. In 10 to 30 percent of tests that give a negative result, it turns out that the patient does have sleep apnea. Since home tests do not determine whether a person taking the sleep test is, in fact, asleep, the test might register “normal” for a patient who barely slept during the monitoring. Thus when a person with symptoms of sleep apnea tests negative in a home screening, the result can give both patient and doctor a false sense of security. Additionally, since home tests usually screen only for sleep apnea, they will not give information about the many other sleep disorders that could be affecting the patient. These tests generally collect information about the patient’s blood oxygen level, breathing pattern, and snoring. Sometimes they include an electrocardiogram. When the home screening test is negative but the doctor strongly suspects the patient has a sleep-breathing disorder, he or she will usually order the test to be repeated in a sleep laboratory to make sure that no serious problem is present.

غربالگری خانگی برای آپنه خواب، به طور خاص، ممکن است نتیجه منفی کاذب بدهد. در ۱۰ تا ۳۰ درصد از آزمایش‌هایی که نتیجه منفی می‌دهند، مشخص می‌شود که بیمار آپنه خواب دارد. از آنجایی که آزمایش‌های خانگی مشخص نمی‌کنند که آیا فردی که آزمایش خواب را انجام می‌دهد، در واقع خواب است یا خیر، ممکن است آزمایش برای بیماری که در طول نظارت به ندرت خوابیده است، «طبیعی» ثبت شود. بنابراین، هنگامی که آزمایش فردی با علائم آپنه خواب در غربالگری خانگی منفی باشد، نتیجه می‌تواند به بیمار و پزشک احساس امنیت کاذب بدهد. علاوه بر این، از آنجایی که آزمایش‌های خانگی معمولاً فقط آپنه خواب را غربالگری می‌کنند، اطلاعاتی در مورد بسیاری از اختلالات خواب دیگر که می‌توانند بر بیمار تأثیر بگذارند، ارائه نمی‌دهند. این آزمایش‌ها عموماً اطلاعاتی در مورد سطح اکسیژن خون، الگوی تنفس و خروپف بیمار جمع‌آوری می‌کنند. گاهی اوقات شامل الکتروکاردیوگرام نیز می‌شوند. هنگامی که آزمایش غربالگری خانگی منفی است اما پزشک به شدت مشکوک است که بیمار اختلال تنفسی خواب دارد، معمولاً دستور می‌دهد که آزمایش در آزمایشگاه خواب تکرار شود تا مطمئن شود که هیچ مشکل جدی وجود ندارد.

Patients whose screening test is positive also usually have a second test, in their case to determine the best way to treat the sleep-breathing disorder. If the doctor is fairly sure that obstructive sleep apnea is present and sees no evidence of other problems, the patient will probably be put on a machine to treat apnea without additional testing. Most machines now used to treat sleep apnea can determine whether a patient is using the equipment and whether it is effective. Some U.S. medical insurance companies and Medicare require confirmation that the patient is using the equipment appropriately and is benefiting from the treatment.

بیمارانی که آزمایش غربالگری آنها مثبت است، معمولاً آزمایش دومی نیز انجام می‌دهند که در مورد آنها بهترین راه برای درمان اختلال تنفس خواب تعیین می‌شود. اگر پزشک کاملاً مطمئن باشد که آپنه انسدادی خواب وجود دارد و هیچ مدرکی از مشکلات دیگر نبیند، احتمالاً بیمار بدون آزمایش اضافی، برای درمان آپنه به دستگاه متصل می‌شود. اکثر دستگاه‌هایی که اکنون برای درمان آپنه خواب استفاده می‌شوند، می‌توانند تعیین کنند که آیا بیمار از تجهیزات استفاده می‌کند و آیا مؤثر است یا خیر. برخی از شرکت‌های بیمه درمانی ایالات متحده و مدیکر نیاز به تأیید دارند که بیمار به طور مناسب از تجهیزات استفاده می‌کند و از درمان سود می‌برد.

Comprehensive sleep studies. Comprehensive testing done in sleep laboratories measures all the information that is required for a doctor to make a diagnosis. A few portable systems are even available that can make all these measurements in a patient’s home. Comprehensive systems can check to see how the person responds to treatment. In addition, sleep disorders often affect several organ systems, and it is sometimes vital to see whether some of the measurements indicate that the patient is in dangerous territory. A technologist usually monitors the test in the lab.

مطالعات جامع خواب. آزمایش جامعی که در آزمایشگاه‌های خواب انجام می‌شود، تمام اطلاعات مورد نیاز برای تشخیص پزشک را اندازه‌گیری می‌کند. چند سیستم قابل حمل حتی در دسترس هستند که می‌توانند تمام این اندازه‌گیری‌ها را در خانه بیمار انجام دهند. سیستم‌های جامع می‌توانند بررسی کنند که فرد چگونه به درمان پاسخ می‌دهد. علاوه بر این، اختلالات خواب اغلب بر چندین سیستم اندام تأثیر می‌گذارند و گاهی اوقات حیاتی است که ببینیم آیا برخی از اندازه‌گیری‌ها نشان می‌دهد که بیمار در منطقه خطرناک قرار دارد یا خیر. یک تکنسین معمولاً آزمایش را در آزمایشگاه نظارت می‌کند.

When a Sleep Problem Is Suspected

If you think that you have a sleep problem, you need to consult a doctor. Make sure that you communicate your symptoms clearly (see Chapter 6), and don’t assume that your doctor will ask about symptoms of a sleep problem during a routine visit for another problem. It’s a good idea to write down your concerns and questions before the appointment so that you don’t forget any of them. Bring a list of all of the prescriptions (including the dosages) and over-the-counter medications you are taking. If appropriate, bring your bed partner; he or she might be able to provide important information about snoring, stopped breathing, movements, and other unusual behaviors you might exhibit while you sleep.

وقتی مشکوک به مشکل خواب هستید

اگر فکر می‌کنید مشکل خواب دارید، باید با پزشک مشورت کنید. مطمئن شوید که علائم خود را به وضوح بیان می‌کنید (به فصل ۶ مراجعه کنید) و فرض نکنید که پزشک شما در طول یک ویزیت معمول برای مشکل دیگری، در مورد علائم مشکل خواب سؤال خواهد کرد. ایده خوبی است که قبل از قرار ملاقات، نگرانی‌ها و سوالات خود را بنویسید تا هیچ یک از آنها را فراموش نکنید. لیستی از تمام داروهای تجویزی (شامل دوزها) و داروهای بدون نسخه‌ای که مصرف می‌کنید را همراه داشته باشید. در صورت لزوم، شریک زندگی خود را نیز همراه داشته باشید. او ممکن است بتواند اطلاعات مهمی در مورد خروپف، قطع تنفس، حرکات و سایر رفتارهای غیرمعمولی که ممکن است هنگام خواب از خود نشان دهید، ارائه دهد.

Your doctor might not be comfortable evaluating or treating these problems and might refer you to a sleep specialist. Do not be concerned if this is the case. Many doctors have had little or no training in the treatment of sleep disorders because sleep medicine is still a relatively new field of medicine.

ممکن است پزشک شما در ارزیابی یا درمان این مشکلات راحت نباشد و شما را به یک متخصص خواب ارجاع دهد. در این صورت نگران نباشید. بسیاری از پزشکان در درمان اختلالات خواب آموزش کمی دیده‌اند یا اصلاً آموزش ندیده‌اند، زیرا طب خواب هنوز یک حوزه نسبتاً جدید پزشکی است.

CHOOSING THE DOCTOR AND CLINIC

Every doctor in the United States has a medical diploma, but not every doctor can manage sleep disorders. Not all doctors have had comprehensive training in sleep, and only a few have had the specific training and passed the board examination in sleep medicine. Every doctor can write prescriptions, but not all doctors know enough about the specialized drugs often used in sleep medicine. You have a right to know whether the person diagnosing and treating you or a family member has the necessary knowledge and expertise.

انتخاب پزشک و کلینیک

هر پزشکی در ایالات متحده دارای مدرک پزشکی است، اما هر پزشکی نمی‌تواند اختلالات خواب را مدیریت کند. همه پزشکان آموزش جامع در زمینه خواب ندیده‌اند و تنها تعداد کمی از آنها آموزش‌های خاص را دیده و در آزمون بورد پزشکی خواب قبول شده‌اند. هر پزشکی می‌تواند نسخه بنویسد، اما همه پزشکان به اندازه کافی در مورد داروهای تخصصی که اغلب در پزشکی خواب استفاده می‌شوند، اطلاعات ندارند. شما حق دارید بدانید که آیا فردی که شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان را تشخیص و درمان می‌کند، دانش و تخصص لازم را دارد یا خیر.

Look at the office walls. When you get to the doctor’s office, take a look at the walls. Usually the doctor’s diplomas are hanging up. See if the clinic is accredited as a sleep disorders center by the American Academy of Sleep Medicine. Has the doctor been certified as a sleep specialist by the American Board of Sleep Medicine or the American Board of Internal Medicine? Look for the word sleep on the diploma.

به دیوارهای مطب نگاه کنید. وقتی به مطب پزشک رسیدید، نگاهی به دیوارها بیندازید. معمولاً مدارک پزشک آویزان است. ببینید آیا کلینیک توسط آکادمی پزشکی خواب آمریکا به عنوان مرکز اختلالات خواب معتبر شناخته شده است یا خیر. آیا پزشک توسط هیئت پزشکی خواب آمریکا یا هیئت پزشکی داخلی آمریکا به عنوان متخصص خواب تأیید شده است؟ به دنبال کلمه خواب روی مدرک باشید.

Ask questions. Don’t be embarrassed to ask the doctor for his or her qualifications. You might discover that the person sitting in front of you is not a medical doctor. Ask about the doctor’s training and experience in sleep medicine.

سوال بپرسید. از پرسیدن صلاحیت‌های پزشک خجالت نکشید. ممکن است متوجه شوید فردی که روبروی شما نشسته پزشک نیست. در مورد آموزش و تجربه پزشک در طب خواب سوال کنید.

If you have sleep apnea and are having a sleep test, ask for the name of the doctor who will be interpreting the test, where this doctor is located, and what his or her qualifications are. You might be shocked to learn that your doctor does not know the answer to any of these questions. If this is the case, ask whether the doctor or the clinic is paid separately for doing the sleep test. Some medical offices are paid to offer tests, but their doctors are not qualified to interpret those tests. If you take a home sleep test, it might be interpreted by doctors in another state; their names might not even appear on the test report (and their signatures might be illegible).

اگر آپنه خواب دارید و قرار است تست خواب انجام دهید، نام پزشکی که تست را تفسیر می‌کند، محل سکونت این پزشک و صلاحیت‌های او را بپرسید. ممکن است از شنیدن اینکه پزشک شما پاسخ هیچ یک از این سؤالات را نمی‌داند، شوکه شوید. در این صورت، بپرسید که آیا به پزشک یا کلینیک برای انجام تست خواب جداگانه پول پرداخت می‌شود یا خیر. به برخی از مطب‌های پزشکی برای ارائه تست پول پرداخت می‌شود، اما پزشکان آنها صلاحیت تفسیر آن تست‌ها را ندارند. اگر تست خواب خانگی انجام می‌دهید، ممکن است توسط پزشکانی در ایالت دیگری تفسیر شود. نام آنها حتی ممکن است در گزارش تست ظاهر نشود (و امضاهای آنها ممکن است ناخوانا باشد).

Ask the doctor about his or her experience with the various masks and machines that are used to treat apnea. Dozens of masks and several machine types are available. The machines have names like CPAP, AutoPAP, BiPAP, ASV, AutoBiPAP, and AVAPS—if the doctor starts to fumble, be wary about whether he or she has the expertise to treat a condition you might have the rest of your life.

از پزشک در مورد تجربه او با ماسک‌ها و دستگاه‌های مختلفی که برای درمان آپنه استفاده می‌شوند، بپرسید. ده‌ها ماسک و چندین نوع دستگاه در دسترس است. این دستگاه‌ها نام‌هایی مانند CPAP، AutoPAP، BiPAP، ASV، AutoBiPAP و AVAPS دارند – اگر پزشک شروع به اشتباه کرد، در مورد اینکه آیا او تخصص لازم برای درمان بیماری که ممکن است تا آخر عمر داشته باشید را دارد یا خیر، محتاط باشید.

After you have found the right doctor and had a consultation, he or she might recommend you have an overnight test in a sleep lab.

پس از اینکه پزشک مناسب را پیدا کردید و مشاوره داشتید، ممکن است او توصیه کند که یک آزمایش شبانه در آزمایشگاه خواب انجام دهید.

GETTING READY

Some people going to a sleep lab might be concerned about sleeping in a strange environment. If you have special needs or are very modest, let the people in the lab know about your concerns, and they will try to accommodate you. The technologists are professionals, and they have seen it all: four-hundred-pound men with teddy bears, people sleeping in nightshirts and people sleeping in the nude, teenagers sleeping with headphones on, people fanning their feet or pouring water on their legs. If you are nervous, bring a friend or spouse for moral support while the technologists are getting you ready for the test. If your young child is having a sleep study, the staff can probably find you a place to sleep in the lab. The sleep center will give you detailed instructions about the test, what to expect, and what to bring with you (pajamas, toothpaste, and so on). Many labs have showers.

آماده شدن

برخی از افرادی که به آزمایشگاه خواب می‌روند ممکن است نگران خوابیدن در یک محیط عجیب باشند. اگر نیازهای ویژه‌ای دارید یا بسیار متواضع هستید، نگرانی‌های خود را به افراد حاضر در آزمایشگاه اطلاع دهید و آنها سعی می‌کنند شما را در نظر بگیرند. تکنسین‌ها حرفه‌ای هستند و همه چیز را دیده‌اند: مردان چهارصد پوندی با خرس‌های عروسکی، افرادی که با لباس خواب می‌خوابند و افرادی که برهنه می‌خوابند، نوجوانانی که با هدفون می‌خوابند، افرادی که پاهای خود را باد می‌زنند یا روی پاهای خود آب می‌ریزند. اگر عصبی هستید، در حالی که تکنسین‌ها شما را برای آزمایش آماده می‌کنند، یک دوست یا همسر خود را برای حمایت معنوی همراه خود بیاورید. اگر فرزند خردسال شما تحت مطالعه خواب قرار دارد، کارکنان احتمالاً می‌توانند جایی برای خوابیدن در آزمایشگاه برای شما پیدا کنند. مرکز خواب دستورالعمل‌های دقیقی در مورد آزمایش، آنچه باید انتظار داشته باشید و آنچه باید با خود بیاورید (لباس خواب، خمیردندان و غیره) به شما ارائه می‌دهد. بسیاری از آزمایشگاه‌ها دوش دارند.

Many people worry that they will not be able to sleep in the strange environment of the lab. We have heard variants of “There is no way I will sleep at all in the lab” and “What will you use to put me to sleep?” hundreds of times. In reality, it is very unusual for a patient not to fall asleep in the sleep lab—even people who complain of severe insomnia. The technologists do not use sleeping gas or sleeping pills to help people fall asleep. Nor do they use needles. The technologists are trained to help patients relax, and they use sensors to gather their information. While the technologist is applying the sensors to the patient, he or she will offer a detailed description of the procedures, explaining, among other things, that during the night the patient might be started on nasal CPAP, a treatment for sleep apnea. The patient will often be shown a video about the condition and about the treatment.

بسیاری از مردم نگران این هستند که نتوانند در محیط عجیب آزمایشگاه بخوابند. ما صدها بار انواع مختلفی از جملات «اصلاً نمی‌توانم در آزمایشگاه بخوابم» و «از چه چیزی برای خواباندن من استفاده خواهید کرد؟» را شنیده‌ایم. در واقع، خیلی غیرمعمول است که بیماری در آزمایشگاه خواب به خواب نرود – حتی افرادی که از بی‌خوابی شدید شکایت دارند. تکنسین‌ها از گاز خواب‌آور یا قرص خواب‌آور برای کمک به خوابیدن افراد استفاده نمی‌کنند. آنها همچنین از سوزن استفاده نمی‌کنند. تکنسین‌ها برای کمک به آرامش بیماران آموزش دیده‌اند و از حسگرها برای جمع‌آوری اطلاعات آنها استفاده می‌کنند. در حالی که تکنسین حسگرها را روی بیمار اعمال می‌کند، شرح مفصلی از مراحل کار ارائه می‌دهد و از جمله موارد دیگر توضیح می‌دهد که ممکن است در طول شب، بیمار تحت درمان با دستگاه CPAP بینی، درمانی برای آپنه خواب، قرار گیرد. اغلب ویدئویی در مورد وضعیت و درمان به بیمار نشان داده می‌شود.

What to Expect When Being Tested in the Sleep Laboratory

At a comprehensive sleep laboratory, the technologist will attach electrodes on your scalp, chin, chest, and legs. He or she will also place sensors that measure oxygen on your earlobe or on your finger and other sensors in front of your nose and mouth to measure when you stop breathing or when you snore. At this point, most patients resemble an alien from outer space. While the technologist is applying the sensors, he or she will usually tell you what is likely to happen during the study, particularly if you are to be treated with a CPAP system. (The patient can also be sent home with such a system.)

آنچه هنگام آزمایش در آزمایشگاه خواب باید انتظار داشت

در یک آزمایشگاه جامع خواب، تکنسین الکترودهایی را روی پوست سر، چانه، سینه و پاهای شما متصل می‌کند. او همچنین حسگرهایی را که اکسیژن را اندازه‌گیری می‌کنند روی لاله گوش یا روی انگشت شما و حسگرهای دیگری را در جلوی بینی و دهان شما قرار می‌دهد تا زمان قطع تنفس یا خروپف شما را اندازه‌گیری کند. در این مرحله، اکثر بیماران شبیه یک موجود فضایی به نظر می‌رسند. در حالی که تکنسین در حال استفاده از حسگرها است، معمولاً به شما می‌گوید که احتمالاً در طول مطالعه چه اتفاقی خواهد افتاد، به خصوص اگر قرار باشد با سیستم CPAP درمان شوید. (همچنین می‌توان بیمار را با چنین سیستمی به خانه فرستاد.)

The typical sleep apnea patient falls asleep within five to ten minutes and starts to snore and stops breathing fairly quickly while being observed and monitored by the technologist. While the patient is sleeping, the technologist will operate the recording instruments, complex devices that require a highly trained technologist to monitor. Twenty to thirty years ago, most sleep laboratories collected their data on paper. A full night’s recording used between six hundred and a thousand sheets of continuous paper. Today all modern laboratories have switched to computerized systems (and thereby saved hundreds of thousands of trees). As with all things electronic, most systems have become smaller, and the equipment used in the sleep laboratory has shrunk from many hundreds or thousands of pounds in weight to as little as one pound. This equipment has devices to measure efforts to breathe (by monitoring the movement of the chest and abdomen), the effectiveness of breathing (by measuring the blood oxygen level), whether breathing stops (by detecting the flow of air in front of the nose and mouth), the heartbeat (using an electrocardiograph, or EKG), and the brain waves used to indicate which stage of sleep the patient is in.

بیمار مبتلا به آپنه خواب معمولاً ظرف پنج تا ده دقیقه به خواب می‌رود و در حالی که توسط تکنسین مشاهده و پایش می‌شود، شروع به خروپف می‌کند و تنفس او به سرعت قطع می‌شود. در حالی که بیمار خواب است، تکنسین ابزارهای ضبط را به کار می‌اندازد، دستگاه‌های پیچیده‌ای که برای نظارت به یک تکنسین بسیار آموزش دیده نیاز دارند. بیست تا سی سال پیش، اکثر آزمایشگاه‌های خواب داده‌های خود را روی کاغذ جمع‌آوری می‌کردند. یک ضبط کامل شبانه بین ششصد تا هزار برگ کاغذ پیوسته استفاده می‌کرد. امروزه همه آزمایشگاه‌های مدرن به سیستم‌های کامپیوتری روی آورده‌اند (و در نتیجه صدها هزار درخت را نجات داده‌اند). مانند همه چیزهای الکترونیکی، اکثر سیستم‌ها کوچکتر شده‌اند و تجهیزات مورد استفاده در آزمایشگاه خواب از صدها یا هزاران پوند وزن به وزنی به کوچکی یک پوند کاهش یافته است. این تجهیزات دارای دستگاه‌هایی برای اندازه‌گیری تلاش برای تنفس (با نظارت بر حرکت قفسه سینه و شکم)، اثربخشی تنفس (با اندازه‌گیری سطح اکسیژن خون)، توقف تنفس (با تشخیص جریان هوا در جلوی بینی و دهان)، ضربان قلب (با استفاده از الکتروکاردیوگراف یا EKG) و امواج مغزی مورد استفاده برای نشان دادن مرحله خواب بیمار هستند.

The technologist watches and digitally video records your sleep throughout the study, looking specifically to answer the following questions:

تکنسین در طول مطالعه، خواب شما را تماشا و به صورت دیجیتالی ضبط می‌کند و به طور خاص به دنبال پاسخ به سوالات زیر است:

Is the patient asleep? The technologist needs to measure your brain waves using an EEG so that the person analyzing the record will know when you are asleep. Remember that during REM (dreaming) sleep, rapid eye movements occur and the sleeper is paralyzed. Thus, measures of eye movements and muscle tone are required to indicate whether you are in REM or non-REM sleep. It is during REM sleep when the most severe sleep-breathing abnormalities occur. For some people, sleep-breathing abnormalities occur only in REM sleep.

آیا بیمار خواب است؟ تکنسین باید امواج مغزی شما را با استفاده از EEG اندازه‌گیری کند تا فردی که رکورد را تجزیه و تحلیل می‌کند، بداند چه زمانی خواب هستید. به یاد داشته باشید که در طول خواب REM (رویا دیدن)، حرکات سریع چشم رخ می‌دهد و فرد خوابیده فلج می‌شود. بنابراین، اندازه‌گیری حرکات چشم و تون عضلانی برای نشان دادن اینکه آیا شما در خواب REM هستید یا غیر REM، لازم است. شدیدترین ناهنجاری‌های تنفسی خواب در طول خواب REM رخ می‌دهد. برای برخی از افراد، ناهنجاری‌های تنفسی خواب فقط در خواب REM رخ می‌دهد.

Is the patient breathing? It is important to determine whether you, the patient, are breathing efficiently and to find out the level of effort you require to breathe. These measurements will help determine what type of sleep-breathing problem (obstructive or central apnea; see Chapter 12) is present and therefore what treatment will be the most appropriate.

آیا بیمار نفس می‌کشد؟ تعیین اینکه آیا شما، بیمار، به طور موثر نفس می‌کشید و تعیین میزان تلاشی که برای تنفس نیاز دارید، مهم است. این اندازه‌گیری‌ها به تعیین نوع مشکل تنفس در خواب (آپنه انسدادی یا مرکزی؛ به فصل ۱۲ مراجعه کنید) و در نتیجه مناسب‌ترین درمان کمک می‌کنند.

Does the patient’s blood oxygen level change? When a person has a sleep-breathing problem, the blood oxygen level drops when he or she stops breathing. Measurement of the blood oxygen level is critical because severe drops in blood oxygen level bring increased risk of cardiovascular problems such as abnormal heart rhythms.

آیا سطح اکسیژن خون بیمار تغییر می‌کند؟ وقتی فردی مشکل تنفس در خواب دارد، سطح اکسیژن خون هنگام قطع تنفس کاهش می‌یابد. اندازه‌گیری سطح اکسیژن خون بسیار مهم است زیرا افت شدید سطح اکسیژن خون، خطر مشکلات قلبی عروقی مانند ریتم‌های غیرطبیعی قلب را افزایش می‌دهد.

TESTING ON TREATMENT FOR APNEA

During the night, if the technologist finds that you have a significant sleep-breathing problem, he or she might wake you and tell you that you will now be started on CPAP or other treatment to see whether the treatment solves the problem. This involves placing a mask over your nose and mouth that is connected by a hose to a blower. (This type of study is called a split-night study: the first half is the diagnostic part and the second half is the treatment; the technologist determines how much CPAP pressure you will need.)

آزمایش درمان آپنه

در طول شب، اگر تکنسین متوجه شود که شما مشکل تنفسی قابل توجهی در خواب دارید، ممکن است شما را بیدار کند و به شما بگوید که اکنون CPAP یا درمان دیگری برای شما شروع خواهد شد تا ببیند آیا درمان مشکل را حل می‌کند یا خیر. این شامل قرار دادن ماسکی روی بینی و دهان شما است که توسط شلنگ به یک دمنده متصل است. (این نوع مطالعه، مطالعه نیمه شب نامیده می‌شود: نیمه اول بخش تشخیصی و نیمه دوم درمان است؛ تکنسین میزان فشار CPAP مورد نیاز شما را تعیین می‌کند.)

The technologist usually has many masks available and will test to find the most comfortable and effective mask. The technologist may change the mask during the night if the mask the patient is using is leaking or not doing the job.

تکنسین معمولاً ماسک‌های زیادی در دسترس دارد و برای یافتن راحت‌ترین و مؤثرترین ماسک آزمایش خواهد کرد. اگر ماسکی که بیمار استفاده می‌کند نشتی داشته باشد یا کار خود را انجام ندهد، تکنسین ممکن است ماسک را در طول شب تعویض کند.

Sometimes the technologist will do a diagnostic study for an entire night and then bring the patient back for further study a second night. Although there are advantages to such an approach, it is more expensive. Some labs have automatic CPAP machines that determine the correct CPAP pressure while the patient is sleeping instead of having a technologist make the adjustments. Sometimes this testing takes place in the patient’s home without a technologist. This latter approach might not be as effective as having a trained person present to make the adjustments. The technologist can deal with problems that might come up, such as a patient opening his or her mouth during sleep, which makes CPAP ineffective, or beginning to panic when the CPAP mask is on. Sometimes CPAP turns out to be the wrong treatment. If this is the case, nothing can compare with having an experienced technologist at your bedside.

گاهی اوقات، تکنسین یک مطالعه تشخیصی را برای یک شب کامل انجام می‌دهد و سپس بیمار را برای بررسی بیشتر در شب دوم برمی‌گرداند. اگرچه چنین رویکردی مزایایی دارد، اما گران‌تر است. برخی از آزمایشگاه‌ها دستگاه‌های CPAP خودکار دارند که فشار صحیح CPAP را در حالی که بیمار خواب است تعیین می‌کنند، به جای اینکه یک تکنسین تنظیمات را انجام دهد. گاهی اوقات این آزمایش در خانه بیمار و بدون تکنسین انجام می‌شود. این رویکرد اخیر ممکن است به اندازه حضور یک فرد آموزش دیده برای انجام تنظیمات مؤثر نباشد. تکنسین می‌تواند با مشکلاتی که ممکن است پیش بیاید، مانند باز کردن دهان بیمار در طول خواب که CPAP را بی‌اثر می‌کند، یا شروع وحشت هنگام استفاده از ماسک CPAP، مقابله کند. گاهی اوقات CPAP درمان اشتباهی است. در این صورت، هیچ چیز نمی‌تواند با حضور یک تکنسین باتجربه در کنار تخت شما مقایسه شود.

MEASURING SLEEPINESS AND DETERMINING REM

If you experience daytime sleepiness, you might get another type of test at the sleep lab: a multiple sleep latency test. This test is a measure of your sleepiness during the day and is used to confirm the onset of REM sleep during naps for people with narcolepsy. In this test, you will be given four or five opportunities to nap for twenty minutes every two hours during the day, lying in a quiet, darkened room while hooked up to the same monitors that are used for night studies. Your sleepiness is measured by the amount of time it takes you to fall asleep during these nap opportunities; shorter times indicate higher levels of sleepiness. On average, a person with extreme sleepiness will fall asleep in less than eight minutes during the naps. People with narcolepsy will usually have episodes of REM sleep during two or more of the naps. People without narcolepsy seldom dream during naps.

اندازه‌گیری خواب‌آلودگی و تعیین خواب REM

اگر در طول روز دچار خواب‌آلودگی می‌شوید، ممکن است نوع دیگری از آزمایش را در آزمایشگاه خواب انجام دهید: آزمایش تأخیر خواب چندگانه. این آزمایش، اندازه‌گیری خواب‌آلودگی شما در طول روز است و برای تأیید شروع خواب REM در طول چرت زدن برای افراد مبتلا به نارکولپسی استفاده می‌شود. در این آزمایش، به شما چهار یا پنج فرصت داده می‌شود تا هر دو ساعت یکبار در طول روز، به مدت بیست دقیقه چرت بزنید، در یک اتاق آرام و تاریک دراز بکشید و به همان مانیتورهایی که برای مطالعات شبانه استفاده می‌شوند، متصل باشید. خواب‌آلودگی شما با مدت زمانی که طول می‌کشد تا در طول این فرصت‌های چرت زدن به خواب بروید، اندازه‌گیری می‌شود. زمان‌های کوتاه‌تر نشان‌دهنده سطح بالاتر خواب‌آلودگی هستند. به طور متوسط، فردی که خواب‌آلودگی شدید دارد، در طول چرت زدن‌ها در کمتر از هشت دقیقه به خواب می‌رود. افراد مبتلا به نارکولپسی معمولاً در طول دو یا چند چرت، دوره‌هایی از خواب REM را تجربه می‌کنند. افراد بدون نارکولپسی به ندرت در طول چرت زدن خواب می‌بینند.

The Value of a Sleep Test

Sleep testing can find the information that may save your life, your marriage, or your job. The information revealed in a sleep test could result in treatment that might prevent you from having a heart attack or stroke. It could lead to proper treatment of sleepiness so that your child can stay alert and excel in school.

ارزش تست خواب

تست خواب می‌تواند اطلاعاتی را پیدا کند که ممکن است زندگی، ازدواج یا شغل شما را نجات دهد. اطلاعات فاش شده در تست خواب می‌تواند منجر به درمانی شود که ممکن است از حمله قلبی یا سکته مغزی شما جلوگیری کند. این می‌تواند به درمان مناسب خواب‌آلودگی منجر شود تا فرزند شما بتواند هوشیار بماند و در مدرسه پیشرفت کند.

More than eighty sleep disorders have been described, and some can be uncovered only by a comprehensive evaluation and a sleep test. Besides enabling trained personnel to diagnose sleep apnea and adjust CPAP settings, laboratory sleep tests can help reveal narcolepsy, movement disorders, and seizures during sleep. Patients nearing the end of their life, such as people with heart failure, could benefit from the treatment of specific problems found in the sleep test. If you think you have a sleep problem, a sleep clinic could give you the most important night’s sleep you’ll ever have.

بیش از هشتاد اختلال خواب شرح داده شده است و برخی از آنها فقط با یک ارزیابی جامع و تست خواب قابل تشخیص هستند. تست‌های خواب آزمایشگاهی علاوه بر اینکه پرسنل آموزش دیده را قادر به تشخیص آپنه خواب و تنظیم تنظیمات CPAP می‌کند، می‌توانند به تشخیص نارکولپسی، اختلالات حرکتی و تشنج در طول خواب کمک کنند. بیمارانی که نزدیک به پایان عمر خود هستند، مانند افراد مبتلا به نارسایی قلبی، می‌توانند از درمان مشکلات خاص یافت شده در تست خواب بهره‌مند شوند. اگر فکر می‌کنید مشکل خواب دارید، یک کلینیک خواب می‌تواند مهمترین خواب شبانه‌ای را که تا به حال داشته‌اید به شما بدهد.

Back to the Woman Who Did Not Have Sleep Apnea

The patient’s sleep test did not confirm sleep apnea or even the mild form of apnea called upper airway resistance syndrome that is common among women. My patient fell asleep quickly during the test, and although she snored, her breathing pattern remained normal. She had no REM sleep and very little stage 3 or 4 sleep, but her EEG frequently showed a type of wave that is common in people using certain classes of medications. The sleep test did not show a sleep-breathing problem.

بازگشت به زنی که آپنه خواب نداشت

آزمایش خواب بیمار، آپنه خواب یا حتی نوع خفیف آپنه به نام سندرم مقاومت راه هوایی فوقانی که در بین زنان رایج است را تأیید نکرد. بیمار من در طول آزمایش به سرعت به خواب رفت و اگرچه خروپف می‌کرد، الگوی تنفس او طبیعی باقی ماند. او خواب REM نداشت و خواب مرحله 3 یا 4 بسیار کمی داشت، اما EEG او اغلب نوعی موج را نشان می‌داد که در افرادی که از دسته‌های خاصی از داروها استفاده می‌کنند، رایج است. آزمایش خواب مشکل تنفس در خواب را نشان نداد.

What was causing her sleepiness? Medications. She was on four drugs to treat the posttraumatic stress disorder that had come on as a result of the sexual abuse. One of the drugs often causes weight gain. Three of them cause sleepiness. No wonder she was barely able to stay awake. My recommendation to her family doctor was to refer her to a psychiatrist so that her drugs could be modified. Although it did not confirm sleep apnea, her sleep test led to an accurate diagnosis.

چه چیزی باعث خواب‌آلودگی او می‌شد؟ داروها. او برای درمان اختلال استرس پس از سانحه که در نتیجه سوءاستفاده جنسی ایجاد شده بود، چهار دارو مصرف می‌کرد. یکی از داروها اغلب باعث افزایش وزن می‌شود. سه مورد از آنها باعث خواب‌آلودگی می‌شوند. جای تعجب نیست که او به سختی می‌توانست بیدار بماند. توصیه من به پزشک خانواده‌اش این بود که او را به یک روانپزشک ارجاع دهد تا داروهایش اصلاح شود. اگرچه آپنه خواب را تأیید نکرد، اما آزمایش خواب او منجر به تشخیص دقیق شد.

Sleep tests are as vital to the practice of sleep medicine as interviewing and examining the patient. From sleep apnea to stroke, narcolepsy to psychological trauma, the sleep lab helps doctors uncover—and treat—the disorders that affect your life.

آزمایش خواب به اندازه مصاحبه و معاینه بیمار برای طب خواب حیاتی است. از آپنه خواب گرفته تا سکته مغزی، از نارکولپسی گرفته تا آسیب‌های روانی، آزمایشگاه خواب به پزشکان کمک می‌کند تا اختلالاتی را که بر زندگی شما تأثیر می‌گذارند، کشف و درمان کنند.