مغز و اعصاب

الگوی تنهایی در مغز

الگوی تنهایی در مغز

تنهایی ومغزبا توجه به تحقیقات جدید منتشر شده در مجله علوم اعصاب، تنهایی، چگونگی بیان روابط مغز را تغییر می‌دهد. یک ناحیه مغز به نام قشر جلوی مغز داخلی (mPFC) بر اساس نزدیکی، نقشه ساختاری از ارتباطات اجتماعی فرد را در خود نگه می‌دارد. افرادی که با تنهایی می جنگند، اغلب شکاف بین خود و دیگران را درک می‌کنند. این فاصله توسط الگوهای فعالیت mPFC منعکس می‌شود.

کورتنی و مایر از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی برای بررسی فعالیت مغزی شرکت کنندگان در حالی که در مورد خود، دوستان نزدیک، آشنایان و افراد مشهور فکر می‌کردند استفاده کردند. فکر کردن در مورد شخصی از هر گروه با الگوی فعالیت متفاوت در mPFC مطابقت داشت: یکی برای خود، دیگری برای شبکه اجتماعی (دوستان و آشنایان) و دیگری برای افراد مشهور. هرچه این رابطه نزدیک تر باشد، الگویی بیشتر شبیه به الگویی می‌شود که هنگام فکر کردن در مورد خود می‌بینید.

این الگوهای مغزی برای افراد تنها متفاوت است. فعالیت‌های مربوط به تفکر در مورد خود متفاوت‌تر از فعالیت‌های مربوط به تفکر در مورد دیگران است، در حالی که فعالیت تفکر در مورد دیگران در بین انواع اجتماعات، مشابه بود. به عبارت دیگر، افراد تنها روابط عصبی خود را به شکل الگوی تنهایی نشان می‌دهند.

Social media sites aren’t the only things that keep track of your social network — your brain does, too. But loneliness alters how the brain represents relationships, according to new research published in Journal of Neuroscience.

A brain region called the medial prefrontal cortex (mPFC) maintains a structured map of a person’s social circles, based on closeness. People that struggle with loneliness often perceive a gap between themselves and others. This gap is reflected by the activity patterns of the mPFC.

Courtney and Meyer used functional magnetic resonance imaging to examine participants’ brain activity while they thought about the self, close friends, acquaintances, and celebrities. Thinking about someone from each category corresponded to a different activity pattern in the mPFC: one for the self, one for the social network (both friends and acquaintances), and one for celebrities. The closer the relationship, the more the pattern resembled the pattern seen when thinking about the self.

These brain patterns differed for lonelier individuals. Activity related to thinking about the self was more different from activity related to thinking about others, while the activity from thinking about others was more similar across social categories. In other words, lonelier people have a “lonelier” neural representation of their relationships.

آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بله
تقریبا
خیر

طاهری داریوش

اولیــــــن نیستیــم ولی امیـــــد اســــت بهتـــرین باشیـــــم...! خدایــــــــــا نام و آوازه مـــن را چنان در حافظه‌ها تثبیت کن که آلزایمـــــــــــــر نیز توان به یغما بردن آن را نداشته باشد...!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا