📚 آینده‌نگاران مغز؛ دانش را عمیق بیاموزید، هوشمندانه تمرین کنید.
از یادگیری و سنجش تا تسلط؛ همراه شما برای ساختن یادگیری ماندگار.

علوم اعصاب: یادگیری تخصصی و MCQ   |   زیست‌شناسی: یادگیری مفهومی و آمادگی کنکور و نهایی

۵ عمل پزشکی وحشتناک تاریخ؛ از لوبوتومی تا فصد خون

۵ عمل پزشکی تاریخی که خوشحالیم دیگر به شکل گذشته انجام نمی‌شوند؛ از لوبوتومی تا فصد خون

تاریخ پزشکی، روایت پیروزی علم بر جهل نیست؛ دست‌کم نه روایتی ساده و خطی. این تاریخ، داستان انسان‌هایی است که برای تسکین درد، نجات جان بیماران و مقابله با بیماری‌های ناشناخته تلاش کردند؛ اما گاهی با دانش ناکافی، ابزارهای ابتدایی و نظریه‌هایی که هنوز به محک شواهد علمی نخورده بودند، رنجی تازه بر رنج بیماران افزودند.

امروزه وقتی از پیشرفت پزشکی سخن می‌گوییم، معمولاً به کشف آنتی‌بیوتیک‌ها، توسعه تصویربرداری پزشکی، جراحی‌های کم‌تهاجمی و داروهای هدفمند اشاره می‌کنیم. بااین‌حال، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای پزشکی مدرن، چیزی فراتر از اختراع یک ابزار یا کشف یک دارو است: پذیرش این اصل که نیت درمانی، به‌تنهایی، برای اثبات سودمندی یک مداخله کافی نیست.

یک درمان ممکن است از نظر نظری منطقی به نظر برسد، در میان پزشکان شهرت پیدا کند و حتی از حمایت نهادهای معتبر برخوردار شود؛ اما اگر اثربخشی آن به‌درستی سنجیده نشود، عوارضش نادیده گرفته شود یا رضایت آگاهانه بیمار جدی گرفته نشود، می‌تواند به نمونه‌ای از شکست پزشکی تبدیل شود.

در این مقاله، پنج نمونه از مداخلات تاریخی پزشکی را بررسی می‌کنیم: سوراخ‌کردن جمجمه یا ترپاناسیون، لوبوتومی پیش‌پیشانی، سنگ‌برداری قدیمی مثانه، بازسازی بینی با فلپ پوستی بازو و فصد خون. این پنج مورد از نظر علمی و اخلاقی یکسان نیستند؛ برخی با تغییر دانش پزشکی کنار گذاشته شدند، برخی شکل‌های جدید و مؤثر پیدا کردند و بعضی نیز در شرایط خاص هنوز کاربرد درمانی دارند.

عمل جراحی

۱. ترپاناسیون جمجمه؛ از آیین‌های باستانی تا جراحی اعصاب مدرن

ترپاناسیون جمجمه (Cranial Trepanation) یکی از قدیمی‌ترین مداخلات جراحی شناخته‌شده در تاریخ بشر است. شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهند که انسان‌ها هزاران سال پیش، با روش‌هایی ابتدایی بخشی از استخوان جمجمه را برمی‌داشتند یا در آن سوراخ ایجاد می‌کردند. آثار این اقدامات در جمجمه‌های کشف‌شده از محوطه‌های باستانی مختلف مشاهده شده است.

اما چرا انسان باستان دست به چنین عملی می‌زد؟

پاسخ را نمی‌توان به یک علت محدود کرد. در برخی فرهنگ‌ها، باورهای جادویی و اعتقاد به خروج نیروهای زیان‌آور از بدن ممکن بود در توجیه این مداخله نقش داشته باشند. در موارد دیگر، شواهد و متون تاریخی به درمان آسیب‌های جمجمه، شکستگی‌ها یا برداشت بافت استخوانی آسیب‌دیده اشاره می‌کنند. بنابراین، این ادعا که تمام ترپاناسیون‌های باستانی با هدف خارج‌کردن ارواح یا شیاطین انجام می‌شدند، از نظر تاریخی دقیق نیست.

نکته شگفت‌انگیز آن است که برخی جمجمه‌های باستانی آثار بازسازی استخوانی در اطراف محل جراحی دارند؛ نشانه‌ای که با زنده‌ماندن فرد برای مدتی پس از عمل سازگار است. بااین‌حال، همه نمونه‌ها چنین شواهدی ندارند و نمی‌توان از چند جمجمه به نتیجه‌ای قطعی درباره میزان موفقیت این مداخله در تمام جوامع باستانی رسید.

تفاوت ترپاناسیون با جراحی مدرن جمجمه

ایجاد سوراخ در جمجمه به‌خودی‌خود عملی غیرعلمی نیست. امروزه نیز در جراحی مغز و اعصاب، کرانیوتومی (Craniotomy) و کرانیکتومی (Craniectomy) برای دسترسی به بافت مغز، خارج‌کردن ضایعات یا کاهش فشار داخل جمجمه به کار می‌روند. در کرانیوتومی، قطعه‌ای از استخوان موقتاً برداشته می‌شود و معمولاً در پایان جراحی بازمی‌گردد؛ اما در کرانیکتومی ممکن است استخوان برای مدتی بازگردانده نشود تا فضای لازم برای تورم مغز فراهم شود.

این اقدامات بر پایه تشخیص بالینی، تصویربرداری، شناخت آناتومی مغز، اصول کنترل عفونت و ارزیابی خطر و فایده انجام می‌شوند.

تفاوت بنیادی در اینجاست: در جراحی مدرن، تصمیم به مداخله باید بر اساس یک اندیکاسیون مشخص پزشکی (Medical Indication) باشد، نه صرفاً بر پایه باورهای اثبات‌نشده.

ترپاناسیون از این منظر، نمونه‌ای مهم برای فهم تاریخ جراحی است؛ عملی که صورت ظاهری آن ممکن است در گذشته و امروز مشابه باشد، اما مبانی علمی، ابزارها، مراقبت‌های پیرامون عمل و معیارهای انتخاب بیمار، تفاوتی اساسی دارند.

عمل جراحیعمل جراحی

۲. لوبوتومی پیش‌پیشانی؛ وقتی مداخله بر مغز، شخصیت انسان را تغییر می‌دهد

اگر ترپاناسیون ما را به جهان جراحی باستان می‌برد، لوبوتومی پیش‌پیشانی (Prefrontal Lobotomy) یادآور آن است که پزشکی مدرن نیز از خطاهای بزرگ مصون نبوده است.

لوبوتومی در قرن بیستم، به‌ویژه در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، برای درمان برخی اختلالات روان‌پزشکی شدید به کار گرفته شد. در آن دوران، گزینه‌های درمانی مؤثر محدود بودند و مراقبت از بسیاری از بیماران بستری با مشکلات جدی روبه‌رو بود. در چنین شرایطی، ایده تغییر مسیرهای ارتباطی مغز با هدف کاهش علائم روان‌پزشکی برای بخشی از جامعه پزشکی جذابیت پیدا کرد.

آنتونیو اگاس مونیز (António Egas Moniz)، پزشک پرتغالی، در توسعه این روش نقش محوری داشت و در سال ۱۹۴۹ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کرد. والتر فریمن (Walter Freeman)، متخصص مغز و اعصاب آمریکایی، نیز در گسترش لوبوتومی در ایالات متحده نقش مهمی ایفا کرد.

لوبوتومی چگونه بر مغز اثر می‌گذاشت؟

در لوبوتومی پیش‌پیشانی، مسیرهای ارتباطی ماده سفید در نواحی پیشانی مغز قطع یا تخریب می‌شدند. هدف این بود که علائم روان‌پزشکی شدید کاهش یابند؛ اما این مداخله، شبکه‌هایی را تحت تأثیر قرار می‌داد که در تنظیم هیجان، برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری، انگیزش و کنترل رفتار نقش دارند.

قشر پیش‌پیشانی (Prefrontal Cortex) به‌تنهایی مسئول شخصیت یا تمام کارکردهای اجرایی نیست؛ این کارکردها حاصل تعامل شبکه‌های گسترده مغزی‌اند. بااین‌حال، آسیب‌زدن به ارتباطات این شبکه‌ها می‌تواند به بی‌تفاوتی، کاهش ابتکار عمل، تغییرات شخصیتی، اختلال در قضاوت و افت عملکرد شناختی منجر شود.

یکی از شکل‌های مشهور و بحث‌برانگیز این عمل، لوبوتومی ترانس‌اوربیتال (Transorbital Lobotomy) بود. در این روش، ابزار از ناحیه حدقه چشم وارد می‌شد تا به ساختارهای مرتبط با لوب پیشانی دسترسی پیدا کند. نسخه‌ای که فریمن ترویج می‌کرد، به‌دلیل سرعت اجرا و امکان انجام آن خارج از محیط متعارف اتاق عمل، به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفته است.

اینکه برخی بیماران پس از عمل آرام‌تر به نظر می‌رسیدند، لزوماً به معنای بهبود واقعی نبود. کاهش رفتارهای آشفته ممکن بود با از دست رفتن استقلال، ابتکار عمل و توانایی‌های شناختی همراه باشد. آرام‌شدن بیمار، اگر حاصل تخریب کارکردهای مغزی و کاهش توانایی او برای مشارکت در زندگی باشد، معادل درمان موفق نیست.

با گسترش داروهای روان‌پزشکی مؤثرتر، افزایش توجه به عوارض و آشکارشدن محدودیت‌های روش، استفاده از لوبوتومی به‌شدت کاهش یافت. بررسی تاریخی این عمل، پرسش‌هایی بنیادین درباره رضایت آگاهانه، انتخاب بیمار، ارزیابی پیامدهای بلندمدت و مسئولیت پزشک مطرح می‌کند.

این ماجرا برای متخصصان علوم اعصاب اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا نشان می‌دهد شناخت یک ارتباط عصبی، به‌تنهایی، مجوز تخریب آن نیست. مداخله در شبکه‌های مغزی باید با درک پیچیدگی کارکرد آن‌ها و ارزیابی دقیق پیامدهای شناختی، هیجانی و رفتاری همراه باشد.

عمل جراحیلوبوتومیلوبوتومی

۳. سنگ‌برداری قدیمی مثانه؛ جراحی بدون امکانات امروزی

سنگ مثانه (Bladder Calculi) از گذشته‌های دور یکی از مشکلات شناخته‌شده پزشکی بوده است. این سنگ‌ها ممکن است باعث درد، سوزش، اختلال در جریان ادرار، عفونت و احتباس ادراری شوند. پیش از توسعه روش‌های تصویربرداری، بیهوشی ایمن، آنتی‌بیوتیک‌ها و ابزارهای جراحی دقیق، درمان آن‌ها دشوار و گاه خطرناک بود.

یکی از روش‌های تاریخی درمان، لیتوتومی (Lithotomy) یا جراحی برداشت سنگ بود. در برخی شیوه‌های قدیمی، جراح از راه ناحیه پرینه (Perineum)، یعنی میان‌دوراه، به مثانه دسترسی پیدا می‌کرد و سنگ را خارج می‌ساخت.

این عمل به مهارت قابل‌توجهی نیاز داشت؛ زیرا جراح باید در شرایطی با دید محدود و امکانات ناکافی، از ساختارهای حساس دستگاه ادراری عبور می‌کرد. خونریزی، عفونت، آسیب مجرا یا مثانه، احتباس ادرار و مرگ از خطرات بالقوه این مداخلات بودند.

بااین‌حال، نباید یک عدد ثابت مانند مرگ‌ومیر ۵۰ درصد را بدون مشخص‌کردن دوره تاریخی، روش جراحی، جمعیت بیماران و منبع آماری به تمام لیتوتومی‌های قدیمی تعمیم داد. میزان خطر در دوره‌ها و مراکز مختلف متفاوت بود.

از لیتوتومی سنتی تا سنگ‌شکنی و جراحی کم‌تهاجمی

امروزه درمان سنگ‌های دستگاه ادراری بر اساس محل، اندازه، ترکیب سنگ، علائم و وضعیت بیمار انتخاب می‌شود. سیستولیتولاپاکسی (Cystolitholapaxy) روشی است که در آن با استفاده از ابزارهای آندوسکوپی، سنگ مثانه خرد و خارج می‌شود. در برخی بیماران، روش‌های جراحی دیگر همچنان ضرورت دارند.

پیشرفت این حوزه صرفاً به معنای کوچک‌شدن برش جراحی نیست. تشخیص دقیق‌تر، کنترل بهتر درد، پیشگیری از عفونت، انتخاب مناسب بیمار و مراقبت پس از عمل نیز در کاهش خطر نقش دارند.

درس تاریخی لیتوتومی این نیست که جراحی سنگ مثانه اشتباه بوده است؛ برعکس، این مداخله پاسخی به یک نیاز واقعی درمانی بود. آنچه تغییر کرده، توانایی پزشکی برای پاسخ‌دادن به همان نیاز با آسیب کمتر و احتمال موفقیت بیشتر است.

۴. بازسازی بینی با فلپ بازو؛ جراحی دشوار اما پیشگامانه

در نگاه نخست، قرارگرفتن بازوی بیمار در مجاورت صورت برای بازسازی بینی ممکن است عجیب به نظر برسد. اما این روش یکی از فصل‌های مهم تاریخ جراحی ترمیمی (Reconstructive Surgery) است.

در گذشته، آسیب‌های شدید صورت، جنگ‌ها، مجازات‌های بدنی و برخی بیماری‌ها می‌توانستند به تخریب گسترده بینی منجر شوند. سیفلیس (Syphilis) نیز در مراحل پیشرفته ممکن بود ضایعات تخریبی و تغییر شکل بینی ایجاد کند؛ هرچند همه بدشکلی‌های بینی در آن دوران ناشی از این بیماری نبودند.

در ایتالیا، گاسپار تالیاکوتزی (Gaspare Tagliacozzi)، جراح و استاد دانشگاه بولونیا، در قرن شانزدهم روش بازسازی بینی با استفاده از فلپ پوستی بازو را توسعه داد و در سال ۱۵۹۷ شرح مفصلی از این فن منتشر کرد. پیش از او نیز جراحان دیگری در سنت‌های مختلف، از جمله در هند، روش‌هایی برای بازسازی بینی توصیف کرده بودند.

راینوپلاستیراینوپلاستی

چرا بازوی بیمار باید به صورت نزدیک می‌ماند؟

در فلپ پوستی پایه‌دار (Pedicled Skin Flap)، بخشی از پوست و بافت زیرین از ناحیه اهداکننده جدا می‌شود، اما اتصال عروقی آن برای حفظ خون‌رسانی باقی می‌ماند. در روش تاریخی بازسازی بینی، فلپ از بازو به ناحیه آسیب‌دیده بینی منتقل می‌شد و دو ناحیه برای مدتی در تماس باقی می‌ماندند تا اتصال و خون‌رسانی بافتی تثبیت شود. پس از آن، پایه فلپ در مراحل بعدی قطع و شکل بینی اصلاح می‌شد.

این روش محدودیت‌های فراوانی داشت. بیمار ناچار بود برای مدتی طولانی وضعیت بدنی دشواری را تحمل کند و نتیجه به حفظ خون‌رسانی، ترمیم بافت و نبود عفونت وابسته بود. از دست رفتن بخشی از فلپ نیز امکان داشت.

بااین‌حال، توصیف این عمل به‌عنوان یک روش صرفاً وحشتناک یا غیرعلمی منصفانه نیست. در شرایطی که امکانات امروزی وجود نداشت، انتقال بافت زنده از یک ناحیه بدن به ناحیه دیگر، راهکاری مبتکرانه برای بازگرداندن بخشی از ساختار و ظاهر صورت بود.

امروزه جراحی پلاستیک و ترمیمی از دانش عروق، میکروجراحی، پیوند بافت و فلپ‌های موضعی و آزاد بهره می‌گیرد. بسیاری از اصول بنیادی انتقال بافت زنده که در روش‌های تاریخی دیده می‌شوند، همچنان در جراحی مدرن اهمیت دارند؛ هرچند تکنیک‌ها، ابزارها و نتایج به‌طور چشمگیری پیشرفت کرده‌اند.

این نمونه تفاوت مهمی با لوبوتومی دارد: روش بازسازی بینی، با وجود دشواری و خطرهای تاریخی، هدفی روشن و قابل‌فهم داشت و اصول زیستی آن در تکامل جراحی ترمیمی نقش ایفا کرد. هر روش قدیمی را نمی‌توان صرفاً به این دلیل که امروز شکل دیگری دارد، خطای پزشکی نامید.

۵. فصد خون؛ از نظریه اخلاط چهارگانه تا پزشکی مبتنی بر شواهد

فصد خون (Bloodletting یا Phlebotomy) از شناخته‌شده‌ترین روش‌های درمانی در تاریخ پزشکی است. برای قرن‌ها، بسیاری از پزشکان بیماری را با نظریه اخلاط چهارگانه توضیح می‌دادند: خون، بلغم، صفرای زرد و صفرای سیاه. بر اساس این دیدگاه، برهم‌خوردن تعادل این اخلاط می‌توانست موجب بیماری شود و خارج‌کردن مقداری خون گاهی راهی برای بازگرداندن تعادل تصور می‌شد.

فصد معمولاً با ایجاد برش در یک رگ و خارج‌کردن خون انجام می‌شد. حجامت با ایجاد خراش‌های سطحی و استفاده از بادکش نیز در برخی سنت‌های درمانی به کار می‌رفت؛ اما این دو روش از نظر شیوه اجرا یکسان نیستند.

چرا فصد خون برای بسیاری از بیماران زیان‌آور بود؟

وقتی یک درمان بدون تشخیص معتبر و بدون شواهد کافی برای بیماری‌های گوناگون به کار رود، خطر آن افزایش می‌یابد. از دست‌دادن خون می‌تواند حجم خون در گردش را کاهش دهد و در صورت تکرار یا شدت زیاد، به کم‌خونی، ضعف، افت فشار خون و حتی عوارض جدی‌تر منجر شود.

مشکل اصلی فصد تاریخی این نبود که هرگونه خارج‌کردن خون ذاتاً نادرست است؛ مسئله آن بود که این روش اغلب بر پایه نظریه‌ای فراگیر درباره بیماری‌ها تجویز می‌شد، بی‌آنکه برای هر بیماری، سود و زیان آن به‌طور مستقل ارزیابی شود.

آیا فصد خون در پزشکی امروز کاملاً منسوخ شده است؟

خیر. این نکته برای تبیین علمی موضوع بسیار مهم است. فصد خون درمانی (Therapeutic Phlebotomy) همچنان در برخی بیماری‌های مشخص کاربرد دارد. برای مثال، در هموکروماتوز ارثی (Hereditary Hemochromatosis)، برداشت کنترل‌شده خون به کاهش ذخایر اضافی آهن کمک می‌کند. در پلی‌سیتمی ورا (Polycythemia Vera) نیز فصد درمانی می‌تواند برای کنترل افزایش توده گلبول‌های قرمز و کاهش خطر عوارض ترومبوتیک به کار رود.

در این شرایط، تصمیم درمانی بر اساس تشخیص، آزمایش‌ها، وضعیت بالینی بیمار و پایش پاسخ به درمان گرفته می‌شود؛ نه بر اساس تصور کلیِ «خارج‌کردن مواد مضر از بدن».

این تفاوت، نمونه‌ای روشن از پزشکی مبتنی بر شواهد (Evidence-Based Medicine) است: یک مداخله نه به دلیل قدمت، شهرت یا منطق ظاهری‌اش، بلکه بر اساس شواهد مربوط به اثربخشی، ایمنی و تناسب آن با وضعیت بیمار ارزیابی می‌شود.

فصد خون تاریخی و فصد درمانی مدرن ممکن است از نظر ظاهری شباهت داشته باشند؛ اما مبانی تشخیصی، هدف درمان و نظارت بالینی آن‌ها یکسان نیست.

اخلاق زیستی؛ مهم‌ترین درسی که از تاریخ پزشکی می‌آموزیم

مرور این پنج مداخله نشان می‌دهد که تاریخ پزشکی را نباید به فهرستی از روش‌های ترسناک گذشته تقلیل داد. در پس هر یک از این اقدامات، مسئله‌ای انسانی وجود داشته است: بیماری که درد می‌کشید، خانواده‌ای که به دنبال درمان بود و پزشکی که در محدوده دانش و امکانات زمان خود تصمیم می‌گرفت.

بااین‌حال، درک شرایط تاریخی نباید به معنای نادیده‌گرفتن آسیب‌های واردشده به بیماران باشد. نیت خیر، جایگزین ارزیابی علمی نیست؛ شهرت حرفه‌ای تضمین‌کننده درستی یک روش نیست؛ و پذیرش عمومی نیز اثربخشی درمان را اثبات نمی‌کند.

اخلاق زیستی (Bioethics) در پزشکی معاصر بر اصولی مانند احترام به خودمختاری بیمار، سودرسانی، پرهیز از آسیب و عدالت تأکید دارد. رضایت آگاهانه (Informed Consent) باید واقعی و مبتنی بر توضیح قابل‌فهم درباره منافع، خطرها و گزینه‌های جایگزین باشد. به‌ویژه در مداخلات برگشت‌ناپذیر بر مغز، ضرورت ارزیابی مستقل، شفافیت شواهد و توجه به کیفیت زندگی بیمار اهمیت دوچندان دارد.

برای متخصصان علوم اعصاب، داستان لوبوتومی یادآور این واقعیت است که مغز مجموعه‌ای از قطعات مستقل نیست که بتوان بدون درک شبکه‌های ارتباطی، بخشی از آن را تغییر داد و انتظار داشت سایر کارکردها دست‌نخورده بمانند. برای جراحان، تاریخ لیتوتومی و بازسازی بینی نشان می‌دهد که نوآوری زمانی ارزشمندتر می‌شود که با شناخت آناتومی، کنترل خطر و ارزیابی نتایج همراه باشد. برای همه پزشکان نیز تاریخ فصد خون پیامی روشن دارد: درمان باید با بیماری و شواهد متناسب باشد، نه با عادت و سنت.

جمع‌بندی؛ پزشکی بهتر، پزشکی خطاناپذیر نیست

ما خوشحالیم که بسیاری از شکل‌های تاریخی لوبوتومی، جراحی‌های پرخطر با ابزارهای ابتدایی و فصدهای بی‌هدف دیگر جایگاهی در پزشکی مبتنی بر شواهد ندارند. اما ارزش واقعی این پیشرفت، تنها در کنارگذاشتن روش‌های قدیمی خلاصه نمی‌شود.

پیشرفت واقعی پزشکی زمانی رخ می‌دهد که توانایی درمان‌کردن با مسئولیت پذیرفتن احتمال خطا همراه شود.

پزشکی مدرن نیز ممکن است در آینده درباره برخی درمان‌های رایج امروز، داوری متفاوتی داشته باشد. آنچه می‌تواند این خطر را کاهش دهد، پژوهش دقیق، گزارش شفاف عوارض، نظارت اخلاقی، مشارکت آگاهانه بیماران و آمادگی برای بازنگری در باورهای تثبیت‌شده است.

شاید مهم‌ترین درس این پنج داستان آن باشد که علم پزشکی نه با ادعای دانستن همه پاسخ‌ها، بلکه با توانایی پرسیدن، آزمودن، اصلاح‌کردن و گاهی کنارگذاشتن باورهای پیشین پیشرفت می‌کند. احترام به بیمار و وفاداری به شواهد، دو اصل جدایی‌ناپذیر این مسیرند؛ مسیری که در آن، هدف نهایی نه صرفاً تغییر علائم بیماری، بلکه حفظ جان، کارکرد، کرامت و کیفیت زندگی انسان است.

امتیاز شما به این مطلب:

★ اول از راست = ۱ امتیاز | ★ پنجم از راست = ۵ امتیاز

میانگین امتیازها: 5 / 5. تعداد آراء: 351

اولین نفری باشید که به این پست امتیاز می‌دهید.

داریوش طاهری

نه اولین، اما در تلاش برای بهترین بودن؛ نه پیشرو در آغاز، اما ممتاز در پایان. ---- ما شاید آغازگر راه نباشیم، اما با ایمان به شایستگی و تعالی، قدم برمی‌داریم تا در قله‌ی ممتاز بودن بایستیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
ورود | ثبت نام
شماره موبایل یا پست الکترونیک خود را وارد کنید
برگشت
کد تایید را وارد کنید
کد تایید برای شماره موبایل شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد تا دیگر
برگشت
رمز عبور را وارد کنید
رمز عبور حساب کاربری خود را وارد کنید
برگشت
رمز عبور را وارد کنید
رمز عبور حساب کاربری خود را وارد کنید
برگشت
درخواست بازیابی رمز عبور
لطفاً پست الکترونیک یا موبایل خود را وارد نمایید
برگشت
کد تایید را وارد کنید
کد تایید برای شماره موبایل شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد تا دیگر
ایمیل بازیابی ارسال شد!
لطفاً به صندوق الکترونیکی خود مراجعه کرده و بر روی لینک ارسال شده کلیک نمایید.
تغییر رمز عبور
یک رمز عبور برای اکانت خود تنظیم کنید
تغییر رمز با موفقیت انجام شد