علوم اعصاب شناختی؛ هیجان و تصمیم گیری؛ هیجان و محرک های اجتماعی

  10.7 Interactions Between Emotion and Other Cognitive Processes

10.7 تعاملات بین هیجان و سایر فرآیندهای شناختی

While much research has focused on the effects of emotion on learning and memory, its effects on other cognitive processes are also being unraveled. In this section we will look at how emotion affects perception, attention, and decision making.

در حالی که تحقیقات زیادی بر روی تأثیرات هیجان بر یادگیری و حافظه متمرکز شده است، تأثیرات آن بر سایر فرآیندهای شناختی نیز در حال آشکار شدن است. در این بخش به چگونگی تأثیر هیجان بر ادراک، توجه و تصمیم گیری خواهیم پرداخت.

The Influence of Emotion on Perception and Attention

تأثیر هیجان بر ادراک و توجه

No doubt you have had the experience of being in the midst of a conversation, hearing your name mentioned behind you, and immediately turning to see who said it. 

بدون شک شما این تجربه را داشته اید که در میان مکالمه قرار بگیرید، نام خود را از پشت سر خود شنیده و بلافاصله برگردید تا ببینید چه کسی آن را گفته است.

We exhibit an increased awareness for and pay attention to emotionally salient stimuli. To study this phenomenon, attention researchers often use the attentional blink paradigm, in which stimuli are presented so quickly in succession that an individual stimulus is difficult to identify. Yet when participants are told that they can ignore most of the stimuli-say, disregard all the words printed in green and attend to only the few targets printed in blue-they are able to identify the targets. This ability is limited, however, by the amount of time between the target (blue) stimuli. If a second target stimulus is presented immediately after the first, during an interval known as the early lag period, participants will often miss this second target. This impaired perceptual report reflects the temporal limitations of attention and is known as the attentional blink.

ما نسبت به محرک‌های برجسته هیجانی آگاهی و توجه بیشتری نشان می‌دهیم. برای مطالعه این پدیده، محققان توجه اغلب از الگوی چشمک زدن توجه استفاده می‌کنند، که در آن محرک‌ها آنقدر سریع پشت سر هم ارائه می‌شوند که شناسایی یک محرک فردی دشوار است. با این حال، وقتی به شرکت‌کنندگان گفته می‌شود که می‌توانند بیشتر محرک‌ها را نادیده بگیرند، تمام کلماتی که با رنگ سبز چاپ شده‌اند را نادیده می‌گیرند و فقط به معدود اهدافی که با رنگ آبی چاپ شده‌اند توجه می‌کنند، آنها قادر به شناسایی اهداف هستند. با این حال، این توانایی با مدت زمان بین محرک‌های هدف (آبی) محدود می‌شود. اگر یک محرک هدف دوم بلافاصله پس از اول ارائه شود، در یک بازه به نام دوره تاخیر اولیه، شرکت کنندگان اغلب این هدف دوم را از دست می‌دهند. این گزارش ادراکی مختل، محدودیت‌های زمانی توجه را منعکس می‌کند و به چشمک زدن توجه معروف است.

Yet, if that second word is emotionally significant, people tend to notice it after all (A. K. Anderson, 2005). An emotionally significant word is distinctive, arousing, and has either a positive or negative valence. In this experiment, arousal value (how reactive the participant is to a stimulus), not the valence of the word or its distinctiveness, overcame the attentional blink. Studies have shown that when the left amygdala is damaged, patients don’t recognize the second target, even if it is an arousing word (A. K. Anderson & Phelps, 2001). So, it appears that when attentional resources are limited, arousing emotional stimuli are what reach awareness. Once again, the amygdala plays a critical role by enhancing our attention when emotional stimuli are present.

با این حال، اگر کلمه دوم از نظر عاطفی مهم باشد، مردم تمایل دارند که به آن توجه کنند (A. K. Anderson, 2005). یک کلمه از نظر عاطفی مهم متمایز، تحریک کننده است و دارای ظرفیت مثبت یا منفی است. در این آزمایش، ارزش برانگیختگی (چقدر شرکت کننده نسبت به یک محرک واکنش نشان می‌دهد)، نه ظرفیت کلمه یا متمایز بودن آن، بر چشمک زدن توجه غلبه کرد. مطالعات نشان داده اند که وقتی آمیگدال چپ آسیب می‌بیند، بیماران هدف دوم را تشخیص نمی‌دهند، حتی اگر یک کلمه تحریک کننده باشد (A. K. Anderson & Phelps, 2001). بنابراین، به نظر می‌رسد که وقتی منابع توجه محدود است، محرک‌های عاطفی برانگیخته چیزی هستند که به آگاهی می‌رسند. بار دیگر، آمیگدال با افزایش توجه ما در هنگام وجود محرک‌های عاطفی، نقش مهمی‌ایفا می‌کند.

There are reciprocal connections between the amygdala and the sensory cortical processing regions, as well as the emotional inputs that the amygdala receives even before awareness takes place. Studies indicate that attention and awareness have little impact on the amygdala’s response to fearful stimuli (A. K. Anderson et al., 2003; Vuilleumier et al., 2001), consistent with the finding that the emotional qualities of stimuli are processed automatically (Zajonc, 1984). Thus, although your attention may be focused on your upcoming lunch while hiking up the trail, you will still be startled by a movement in the grass. You have just experienced a rapid and automatic change in attention spurred by emotional stimuli.

ارتباطات متقابلی بین آمیگدال و نواحی پردازش قشر حسی و همچنین ورودی‌های عاطفی وجود دارد که آمیگدال حتی قبل از وقوع آگاهی دریافت می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد که توجه و آگاهی تأثیر کمی‌بر پاسخ آمیگدال به محرک‌های ترسناک دارد (A. K. Anderson و همکاران، 2003؛ Vuilleumier و همکاران، 2001)، مطابق با یافته‌ها که ویژگی‌های عاطفی محرک‌ها به طور خودکار پردازش می‌شوند (Zajonc، 1984). بنابراین، اگرچه ممکن است هنگام پیاده‌روی در مسیر، توجه شما به ناهار آینده‌تان معطوف شود، اما همچنان با حرکتی در چمن‌ها وحشت زده خواهید شد. شما به تازگی یک تغییر سریع و خودکار در توجه را تجربه کرده اید که توسط محرک‌های عاطفی تحریک شده است.

The proposed mechanism for this attentional change is that early in the perceptual processing of the stimulus, the amygdala receives input about its emotional significance and, through projections to sensory cortical regions, modulates the attentional and perceptual processes (A. K. Anderson & Phelps, 2001; Vuilleumier et al., 2004). This idea is based first on the finding that there is enhanced activation of visual cortical regions to novel emotional stimuli (Kosslyn et al., 1996), combined with imaging studies that show a correlation between visual cortex activation and amygdala activation in response to these same stimuli (J. S. Morris et al., 1998). The correlation between these regions is more pronounced when emotional stimuli are presented subliminally rather than processed consciously, which is consistent with the idea that this pathway is important for “preattentive” processing (L. M. Williams et al., 2006).

مکانیسم پیشنهادی برای این تغییر توجه این است که در اوایل پردازش ادراکی محرک، آمیگدال اطلاعاتی را در مورد اهمیت عاطفی خود دریافت می‌کند و از طریق پیش‌بینی به نواحی حسی قشر مغز، فرآیندهای توجه و ادراکی را تعدیل می‌کند (A.K. Anderson & Phelps, 2001; Vuilleumier). و همکاران، 2004). این ایده ابتدا بر این یافته استوار است که نواحی بینایی قشر بینایی برای محرک‌های هیجانی جدید، همراه با مطالعات تصویربرداری که ارتباط بین فعال‌سازی قشر بینایی و فعال‌سازی آمیگدال را در پاسخ به این محرک‌ها نشان می‌دهد، افزایش یافته است. محرک‌ها (J. S. Morris et al., 1998). همبستگی بین این نواحی زمانی آشکارتر می‌شود که محرک‌های عاطفی به جای پردازش آگاهانه به صورت ناخودآگاه ارائه شوند، که با این ایده سازگار است که این مسیر برای پردازش “پیش توجهی” مهم است (L.M. Williams et al., 2006).

Fearful stimuli are not the only stimuli processed in the amygdala. A meta-analysis of 385 imaging studies found that while negative stimuli, especially fearful and disgusting ones, tend to have priority processing, positive stimuli also may activate the amygdala (Costafreda et al., 2008; Figure 10.18). It also found external stimuli receiving priority over internally generated stimuli.

محرک‌های ترسناک تنها محرک‌هایی نیستند که در آمیگدال پردازش می‌شوند. یک متاآنالیز از 385 مطالعه تصویربرداری نشان داد که در حالی که محرک‌های منفی، به ویژه محرک‌های ترسناک و منزجر کننده، تمایل به پردازش اولویت دارند، محرک‌های مثبت نیز ممکن است آمیگدال را فعال کنند (Costafreda et al., 2008؛ شکل 10.18). همچنین دریافت که محرک‌های خارجی نسبت به محرک‌های داخلی اولویت دارند.

Some evidence suggests that novelty is a characteristic of a stimulus that engages the amygdala independently of other affective properties, such as valence and arousal. An fMRI study that examined valence, arousal, and novelty of emotional photo images found that the amygdala had higher peak responses and was activated longer for novel stimuli versus familiar stimuli, and that the effect was independent of both valence and arousal (Weierich et al., 2010). The investigators also observed increased activity in early visual areas V1 and V2 when participants viewed novel emotional stimuli. This activation was differentiated from the activation seen in later visual areas that occurred for valence and arousal.

برخی شواهد نشان می‌دهند که تازگی ویژگی محرکی است که آمیگدال را مستقل از سایر ویژگی‌های عاطفی مانند ظرفیت و برانگیختگی درگیر می‌کند. یک مطالعه fMRI که ظرفیت، برانگیختگی و تازگی تصاویر عکس عاطفی را بررسی کرد، نشان داد که آمیگدال پاسخ‌های اوج بالاتری دارد و برای محرک‌های جدید در مقابل محرک‌های آشنا مدت بیشتری فعال می‌شود، و این اثر مستقل از ظرفیت و برانگیختگی است (Weierich et al. ، 2010). هنگامی‌که شرکت کنندگان محرک‌های هیجانی جدید را مشاهده کردند، محققان همچنین افزایش فعالیت را در نواحی بینایی اولیه V1 و V2 مشاهده کردند. این فعال‌سازی از فعال‌سازی که در نواحی بصری بعدی که برای ظرفیت و برانگیختگی رخ داده بود، متمایز شد.

FIGURE 10.18 The odds of amygdala activation with different types of emotion. Results of a meta-analysis employing a meta-regression technique that took into account the impact of multiple experimental factors on the probability of detecting amygdala activation in each study. NS = nonspecified.

شکل 10.18 احتمال فعال شدن آمیگدال با انواع مختلف هیجانات. نتایج یک متاآنالیز با استفاده از تکنیک متارگرسیون که تأثیر عوامل تجربی متعدد بر احتمال تشخیص فعال شدن آمیگدال در هر مطالعه را در نظر گرفت. NS = نامشخص

What’s more, fMRI studies show that patients with damage to the amygdala do not show significant activation for fearful versus neutral faces in the visual cortex, whereas controls and patients with hippocampal damage do (Vuilleumier et al., 2004). Taken together, these findings suggest that when emotional stimuli are present, the amygdala has a leading role in mediating the transient changes in visual cortical processing.

علاوه بر این، مطالعات fMRI نشان می‌دهد که بیماران مبتلا به آسیب آمیگدال برای چهره‌های ترسناک در مقابل چهره‌های خنثی در قشر بینایی فعال‌سازی قابل‌توجهی نشان نمی‌دهند، در حالی که افراد کنترل و بیماران مبتلا به آسیب هیپوکامپ این کار را انجام می‌دهند (Vuilleumier et al., 2004). روی هم رفته، این یافته‌ها نشان می‌دهند که وقتی محرک‌های عاطفی وجود دارند، آمیگدال نقش اصلی را در میانجی‌گری تغییرات گذرا در پردازش قشر بینایی دارد.

Clearly, the amygdala is critical in bringing an un- attended but emotional stimulus into the realm of conscious awareness by providing some feedback to the primary sensory cortices, thus affecting perceptual processing. This function was demonstrated by Phelps and her colleagues (2006). They examined the effect of fearful face cues on contrast sensitivity-an aspect of visual processing that occurs early in the primary visual cortex and is enhanced by covert attention-and found that when a face cue directed covert attention, contrast sensitivity was enhanced. This was an expected result.

واضح است که آمیگدال در آوردن یک محرک بدون حضور اما هیجانی به قلمرو آگاهی آگاهانه از طریق ارائه برخی بازخوردها به قشر حسی اولیه حیاتی است، بنابراین بر پردازش ادراکی تأثیر می‌گذارد. این تابع توسط فلپس و همکارانش (2006) نشان داده شد. آنها تأثیر نشانه‌های چهره ترسناک را بر حساسیت کنتراست – جنبه‌ای از پردازش بصری که در اوایل قشر بینایی اولیه رخ می‌دهد و با توجه پنهان تقویت می‌شود – بررسی کردند و دریافتند که وقتی یک نشانه چهره توجه پنهان را هدایت می‌کند، حساسیت کنتراست افزایش می‌یابد. این یک نتیجه قابل انتظار بود.

The interesting finding was that a fearful face enhanced contrast sensitivity, whether or not covert attention was directed to the face: The emotion-laden stimulus enhanced perception without the aid of attention. The team also found that if the fearful face did cue attention, contrast sensitivity was enhanced even more than would have been predicted for the independent effects of a fearful face and covert attention. Thus, emotion-laden stimuli receive greater attention and priority in perceptual processing.

یافته جالب این بود که چهره ترسناک حساسیت کنتراست را افزایش می‌دهد، خواه توجه پنهان به صورت معطوف شود یا نه: محرک مملو از هیجانات بدون کمک توجه، ادراک را افزایش می‌دهد. تیم همچنین دریافت که اگر چهره ترسناک توجه را جلب کند، حساسیت کنتراست حتی بیشتر از آنچه برای اثرات مستقل چهره ترسناک و توجه پنهان پیش‌بینی می‌شد افزایش می‌یابد. بنابراین، محرک‌های مملو از هیجانات در پردازش ادراکی توجه و اولویت بیشتری دارند.

In the studies described here, the stimuli presented had inherent emotional significance (e.g., fearful faces), but neutral stimuli that acquire emotional significance through fear conditioning can also elicit changes in sensory processing. In fear-conditioning studies done on rats (Weinberger, 1995), the auditory cortex became especially sensitive not only to the stimuli used for the conditioned stimulus, but also to stimuli that were perceptually similar to that conditioned stimulus (Weinberger, 2004, 2007). Classical conditioning and fear conditioning (Bakin et al., 1996) shift the tuning frequency of the cortical neurons to the frequency of the conditioned stimulus. This cortical plasticity of the receptive field is associative and highly specific. The idea is that changes that occur in perceptual processing for stimuli with emotional properties acquired through learning are long-lasting.

در مطالعاتی که در اینجا توضیح داده شد، محرک‌های ارائه‌شده دارای اهمیت عاطفی ذاتی بودند (مانند چهره‌های ترسناک)، اما محرک‌های خنثی که از طریق شرطی‌سازی ترس اهمیت عاطفی پیدا می‌کنند نیز می‌توانند تغییراتی را در پردازش حسی ایجاد کنند. در مطالعات شرطی‌سازی ترس که روی موش‌ها انجام شد (واینبرگر، 1995)، قشر شنوایی نه تنها به محرک‌های مورد استفاده برای محرک شرطی، بلکه به محرک‌هایی که از نظر ادراکی شبیه به محرک شرطی بودند، حساس شد (واینبرگر، 2004، 2007). . شرطی سازی کلاسیک و شرطی سازی ترس (باکین و همکاران، 1996) فرکانس تنظیم نورون‌های قشر مغز را به فرکانس محرک شرطی تغییر می‌دهد. این شکل پذیری قشری میدان گیرنده تداعی کننده و بسیار خاص است. ایده این است که تغییراتی که در پردازش ادراکی برای محرک‌هایی با ویژگی‌های عاطفی به دست آمده از طریق یادگیری رخ می‌دهد طولانی‌مدت است.

In a fear-conditioning study in humans that used subliminally exposed face stimuli as the CS and an aversive loud noise as the US, imaging showed an increasing responsiveness to the CS in both the amygdala and the visual cortex over a series of trials (J. S. Morris et al., 2001). This response was also found for conditioning with odors (W. Li et al., 2008) and tones (D. C. Knight et al., 2005). The parallel occurrence of a learning response in the amygdala and the visual cortex supports the idea that feedback efferents from the amygdala to the visual cortex act to modulate visual processing of emotionally salient stimuli. Fear conditioning modulates activity in and connectivity between the amygdala and cortical areas coding for the sensory qualities of the CS.

در یک مطالعه ایجاد ترس در انسان‌ها که از محرک‌های صورت در معرض پنهان به‌عنوان CS و صدای بلند نفرت‌انگیز مانند ایالات متحده استفاده می‌کرد، تصویربرداری نشان داد که طی یک سری آزمایش‌ها، در هر دو قسمت آمیگدال و قشر بینایی، واکنش‌پذیری فزاینده‌ای به CS در آمیگدال و قشر بینایی وجود دارد (J. S. Morris). و همکاران، 2001). این پاسخ همچنین برای تهویه با بوها (W. Li et al., 2008) و تن‌ها (D. C. Knight et al., 2005) یافت شد. وقوع موازی یک پاسخ یادگیری در آمیگدال و قشر بینایی این ایده را پشتیبانی می‌کند که وابران بازخورد از آمیگدال به قشر بینایی برای تعدیل پردازش بصری محرک‌های برجسته هیجانی عمل می‌کنند. شرطی‌سازی ترس فعالیت و اتصال بین آمیگدال و نواحی قشر مغز را تعدیل می‌کند که ویژگی‌های حسی CS را کد می‌کنند.

How about conceptual information about the CS? Some visual cortex areas are selective to images of particular categories, even when the images are perceptually not that similar (e.g., faces, animals, tools). A learned fear of images from a particular category is reflected in activity in the amygdala and the area of cortex selective to that category (Dunsmoor et al., 2014). Thus, emotional learning can modulate category-level representations of object concepts, resulting in the expression of fear to a range of related stimuli. For example, a bad experience with one dog could lead to a generalized fear of all dogs. Whether emotional learning involves an enduring change in sensory cortical tuning or the change is shorter-lived remains a matter of debate.

اطلاعات مفهومی‌در مورد CS چطور؟ برخی از نواحی قشر بینایی برای تصاویر دسته‌بندی‌های خاص انتخابی هستند، حتی زمانی که تصاویر از نظر ادراکی چندان مشابه نیستند (مانند چهره‌ها، حیوانات، ابزارها). ترس آموخته شده از تصاویر یک دسته خاص در فعالیت در آمیگدال و ناحیه قشر انتخابی آن دسته منعکس می‌شود (دانسمور و همکاران، 2014). بنابراین، یادگیری عاطفی می‌تواند بازنمایی مفاهیم شی در سطح دسته را تعدیل کند و در نتیجه ترس را به طیفی از محرک‌های مرتبط بیان کند. به عنوان مثال، یک تجربه بد با یک سگ می‌تواند منجر به ترس عمومی‌از همه سگ‌ها شود. اینکه یادگیری عاطفی مستلزم تغییر پایدار در تنظیم قشر حسی است یا این تغییر کوتاه‌مدت است، موضوع بحث باقی می‌ماند.

Emotion and Decision Making

هیجان و تصمیم گیری

Suppose you have a big decision to make, and it has an uncertain outcome. You are considering elective knee surgery. You don’t need the surgery to survive; you get around okay, and you have no trouble body surfing. The problem is that you can’t do your favorite sport, snowboarding. You anticipate that you will be able to snowboard again if you have surgery. There is a drawback to this plan, however. What if you have the surgery and it doesn’t go so well? You could end up worse off than you are now (it happened to a friend of yours), and then you would regret having had it done. What will you decide, and exactly what is going on in your brain as you go through this decision-making process?

فرض کنید تصمیم بزرگی دارید و نتیجه نامشخصی دارد. شما در حال بررسی جراحی انتخابی زانو هستید. برای زنده ماندن نیازی به جراحی ندارید. شما به خوبی دور می‌شوید و هیچ مشکلی در موج سواری بدن ندارید. مشکل این است که شما نمی‌توانید ورزش مورد علاقه خود یعنی اسنوبورد را انجام دهید. پیش‌بینی می‌کنید که در صورت انجام عمل جراحی، می‌توانید دوباره اسنوبرد کنید. با این حال، این طرح یک اشکال دارد. اگر عمل جراحی انجام شود و آنقدر خوب پیش نرود چه؟ ممکن است در نهایت وضعیت شما بدتر از الان باشد (این اتفاق برای یکی از دوستانتان افتاده است)، و سپس از انجام آن پشیمان شوید. چه تصمیمی‌می‌گیرید، و دقیقاً در مغز شما چه می‌گذرد، زمانی که این فرآیند تصمیم گیری را طی می‌کنید؟

Many decision models are based on mathematical and economic principles, and we will talk more about decision making in Chapters 12 and 13. Although these models are built on the logical principles of cost-benefit analysis, they often fail to describe how people actually act. Constructing these models made it obvious that some factor in decision making was not being taken into account. One popular idea is that emotion leads people to make suboptimal and sometimes irrational decisions. 

بسیاری از مدل‌های تصمیم‌گیری مبتنی بر اصول ریاضی و اقتصادی هستند و ما در فصل‌های 12 و 13 بیشتر در مورد تصمیم‌گیری صحبت خواهیم کرد. اگرچه این مدل‌ها بر اساس اصول منطقی تجزیه و تحلیل هزینه-فایده ساخته شده‌اند، اما اغلب در توصیف نحوه عمل افراد واقعاً ناکام هستند. ساخت این مدل‌ها نشان داد که برخی عوامل در تصمیم‌گیری در نظر گرفته نشده است. یکی از ایده‌های رایج این است که هیجانات افراد را به سمت تصمیم گیری‌های نابهینه و گاهی غیرمنطقی سوق می‌دهد.

The hypothesis that emotion and reason are separable in the brain and compete for control of behavior is often called “dual-systems theory,” and it has dominated Western thought since the time of Plato.

این فرضیه که هیجان و عقل در مغز قابل تفکیک هستند و برای کنترل رفتار با هم رقابت می‌کنند، اغلب «نظریه سیستم‌های دوگانه» نامیده می‌شود و از زمان افلاطون بر تفکر غربی حاکم بوده است.

Although the notion that emotion is disruptive to decision making is intuitive and is even reflected in our everyday language (e.g., smart decisions are made with the “head,” and impulsive decisions are made with the “heart”), dual- systems theory has not been substantiated. First, as we have seen in this chapter, there is no unified system in the brain that drives emotion, so emotion and reason are not clearly separable. Instead, we have seen that emotion often plays a modulatory role in cognitive processes such as memory and attention. Second, some of our most adaptive decisions are driven by emotional reactions.

اگرچه این تصور که هیجانات مخل تصمیم‌گیری است، شهودی است و حتی در زبان روزمره ما منعکس می‌شود (مثلاً تصمیم‌های هوشمندانه با «سر» گرفته می‌شوند و تصمیم‌های تکانشی با «قلب» گرفته می‌شوند)، نظریه سیستم‌های دوگانه اثبات نشده است. اول، همانطور که در این فصل دیدیم، هیچ سیستم واحدی در مغز وجود ندارد که هیجانات را به حرکت درآورد، بنابراین هیجان و عقل به وضوح قابل تفکیک نیستند. در عوض، دیدیم که هیجانات اغلب نقش تعدیل‌کننده‌ای در فرآیندهای شناختی مانند حافظه و توجه بازی می‌کنند. دوم، برخی از سازگارترین تصمیمات ما توسط واکنش‌های هیجانی هدایت می‌شوند.

In the early 1990s, Antonio Damasio and his colleagues at the University of Iowa made a surprising discovery while working with patient E.V.R., who had orbitofrontal cortex (OFC) damage. When faced with social reasoning tasks, E.V.R. could generate solutions to problems, but he could not prioritize his solutions by their effectiveness. In the real world, he made poor decisions about his professional and social life (Saver & Damasio, 1991).

در اوایل دهه 1990، آنتونیو داماسیو و همکارانش در دانشگاه آیووا در حین کار با بیمار E.V.R که آسیب قشر اوربیتوفرونتال (OFC) داشت، به کشف شگفت انگیزی دست یافتند. هنگامی‌که با وظایف استدلال اجتماعی روبرو می‌شود، E.V.R. می‌توانست راه‌حل‌هایی برای مشکلات ایجاد کند، اما نمی‌توانست راه‌حل‌های خود را با اثربخشی آنها اولویت‌بندی کند. در دنیای واقعی، او تصمیمات ضعیفی در مورد زندگی حرفه ای و اجتماعی خود گرفت (Saver & Damasio, 1991).

In a group of patients with similar lesions, researchers found that the patients had difficulty anticipating the consequences of their actions and did not learn from their mistakes (Bechara et al., 1994). At the time, researchers believed that the OFC handled emotional functions. Their belief was based on the many connections of the OFC to the insular cortex and the cingulate cortex, the amygdala, and the hypothalamus-all areas involved with emotion processing. Because emotion was considered a disruptive force in decision making, it was surprising that impairing a region involved in emotion would result in impaired decision making. Seemingly, an individual’s decision-making ability should have improved with such a lesion. Damasio wondered whether damage to the OFC impaired decision making because emotion was actually needed to optimize it. At the time, this was a shocking suggestion.

در گروهی از بیماران با ضایعات مشابه، محققان دریافتند که بیماران در پیش بینی عواقب اقدامات خود مشکل داشتند و از اشتباهات خود درس نمی‌گرفتند (Bechara et al., 1994). در آن زمان، محققان بر این باور بودند که OFC عملکردهای هیجانی را مدیریت می‌کند. اعتقاد آنها بر پایه اتصالات فراوان OFC به قشر منزوی و قشر کمربندی، آمیگدال و هیپوتالاموس بود – همه نواحی درگیر با پردازش هیجانات. از آنجایی که هیجانات به عنوان یک نیروی مخرب در تصمیم گیری در نظر گرفته می‌شد، تعجب آور بود که آسیب رساندن به منطقه ای که درگیر هیجانات است منجر به اختلال در تصمیم گیری شود. ظاهراً توانایی تصمیم گیری یک فرد باید با چنین ضایعه ای بهبود می‌یافت. داماسیو متعجب بود که آیا آسیب به OFC باعث اختلال در تصمیم گیری می‌شود، زیرا در واقع هیجانات برای بهینه سازی آن مورد نیاز است. در آن زمان، این یک پیشنهاد تکان دهنده بود.

To test this idea, Damasio and his colleagues devised the Iowa Gambling Task, in which skin conductance response is measured while participants continually draw cards from their choice of four decks. The cards indicate monetary amounts resulting in either a gain or a loss. What participants don’t know is that two of the decks are associated with net winnings; although they have small payoffs, they have even smaller losses. The other two decks are associated with net losses, because although they have large payoffs, they have even larger losses. The cards are stacked in a particular order designed to drive an initial preference for the riskier decks (early big wins) that must then be overcome as losses begin to accrue. Participants must figure out as they play that they can earn the most money by choosing the decks associated with small payoffs.

برای آزمایش این ایده، داماسیو و همکارانش وظیفه قمار آیووا را ابداع کردند که در آن واکنش رسانایی پوست اندازه‌گیری می‌شود در حالی که شرکت‌کنندگان به طور مداوم از چهار عرشه انتخابی خود کارت می‌کشند. کارت‌ها مبالغ پولی را نشان می‌دهند که منجر به سود یا ضرر می‌شود. چیزی که شرکت‌کنندگان نمی‌دانند این است که دو عرشه با برنده‌های خالص مرتبط هستند. اگرچه آنها بازدهی اندکی دارند، اما ضررهای کوچک تری نیز دارند. دو عرشه دیگر با زیان خالص همراه هستند، زیرا اگرچه بازدهی بزرگی دارند، اما ضررهای بزرگ تری نیز دارند. کارت‌ها به ترتیب خاصی روی هم چیده می‌شوند که برای ایجاد اولویت اولیه برای دسته‌های پرخطرتر (بردهای بزرگ اولیه) طراحی شده‌اند که پس از آن باید با شروع زیان‌ها غلبه کرد. شرکت‌کنندگان باید در حین بازی بفهمند که می‌توانند بیشترین درآمد را با انتخاب دک‌های مرتبط با بازده‌های کوچک داشته باشند.

Healthy adults and patients with damage outside the orbitofrontal cortex gamble in a manner that maximizes winnings. In contrast, patients with orbitofrontal damage fail to favor the decks that result in net winnings. These results led Damasio to propose the somatic marker hypothesis, which states that emotional information, in the form of physiological arousal, is needed to guide decision making. When presented with a situation that requires us to make a decision, we may react emotionally to the situation around us. This emotional reaction is manifest in our bodies as somatic markers-changes in physiological arousal.

بزرگسالان سالم و بیمارانی که در خارج از قشر اوربیتوفرونتال آسیب دیده اند، به گونه ای قمار می‌کنند که برد را به حداکثر می‌رساند. در مقابل، بیماران مبتلا به آسیب اوربیتوفرونتال از عرشه‌هایی که منجر به برنده شدن خالص می‌شوند، حمایت نمی‌کنند. این نتایج داماسیو را به ارائه فرضیه نشانگر جسمانی سوق داد که بیان می‌کند اطلاعات عاطفی، به شکل برانگیختگی فیزیولوژیکی، برای هدایت تصمیم گیری مورد نیاز است. وقتی با موقعیتی مواجه می‌شویم که ما را ملزم به تصمیم گیری می‌کند، ممکن است نسبت به موقعیت اطرافمان واکنش عاطفی نشان دهیم. این واکنش عاطفی در بدن ما به عنوان نشانگرهای جسمی‌- تغییرات در برانگیختگی فیزیولوژیکی آشکار می‌شود.

It is theorized that the orbitofrontal structures support our ability to learn to associate a complex situation with the somatic changes that usually accompany that particular situation. The OFC and other brain regions then consider previous situations that elicited similar patterns of somatic change. Once these situations have been identified, the OFC can use these experiences to rapidly evaluate possible behavioral responses to the present situation and estimate their likelihood for reward.

این نظریه وجود دارد که ساختارهای اوربیتوفرونتال از توانایی ما برای یادگیری ارتباط دادن یک موقعیت پیچیده با تغییرات جسمانی که معمولاً با آن موقعیت خاص همراه است پشتیبانی می‌کند. سپس OFC و سایر نواحی مغز موقعیت‌های قبلی را در نظر می‌گیرند که الگوهای مشابهی از تغییرات جسمی‌را برانگیخت. هنگامی‌که این موقعیت‌ها شناسایی شدند، OFC می‌تواند از این تجربیات برای ارزیابی سریع واکنش‌های رفتاری احتمالی به موقعیت فعلی و تخمین احتمال پاداش آن‌ها استفاده کند.

Several studies have since questioned the somatic marker hypothesis and the specific interpretation of these results (Maia & McClelland, 2004). Nevertheless, Damasio’s study was one of the first to link emotional responses and brain systems to decision patterns. It also emphasized that emotional responses could contribute to optimal decision making.

از آن زمان تاکنون چندین مطالعه فرضیه نشانگرهای جسمی‌و تفسیر خاص این نتایج را زیر سوال برده اند (Maia & McClelland, 2004). با این وجود، مطالعه داماسیو یکی از اولین مطالعاتی بود که پاسخ‌های هیجانی و سیستم‌های مغزی را به الگوهای تصمیم‌گیری مرتبط کرد. همچنین تاکید کرد که پاسخ‌های هیجانی می‌تواند به تصمیم‌گیری بهینه کمک کند.

Our current understanding (Lerner et al., 2015; Phelps et al., 2014) suggests that there are two primary ways by which emotion influences decision making:
1. Incidental affect. Current emotional state, unrelated to the decision at hand, incidentally influences the decision.
2. Integral emotion. Emotions elicited by the choice options are incorporated into the decision. This process may include emotions that you anticipate feeling after you have made the decision, which humans are notoriously bad at predicting (Gilbert, 2006).

درک کنونی ما (لرنر و همکاران، 2015؛ فلپس و همکاران، 2014) نشان می‌دهد که دو راه اصلی وجود دارد که از طریق آن هیجانات بر تصمیم گیری تأثیر می‌گذارد:
1. هیجان اتفاقی. وضعیت عاطفی کنونی، غیر مرتبط با تصمیم مورد نظر، اتفاقاً بر تصمیم تأثیر می‌گذارد.
2. هیجان یکپارچه. هیجانات ناشی از گزینه‌های انتخاب در تصمیم گنجانده می‌شود. این فرآیند ممکن است شامل هیجاناتی باشد که پیش‌بینی می‌کنید پس از تصمیم‌گیری هیجان کنید، که انسان‌ها در پیش‌بینی آن‌ها به‌طور بدنی بد هستند (گیلبرت، 2006).

INCIDENTAL AFFECT

تأثیر اتفاقی

The emotion that you are currently feeling can influence your decision. For example, say you’re leafing through a term paper that took you an entire weekend to write, which your professor has just returned. As you flip it over to see your grade, a friend comes up to you and asks you to head up the fund drive for your soccer club. What you see on that paper will produce an emotion in you-such as elation, frustration, satisfaction, or anger-that may affect the response you give to your friend. 

هیجانی که در حال حاضر دارید می‌تواند بر تصمیم شما تأثیر بگذارد. برای مثال، فرض کنید در حال ورق زدن یک مقاله ترمی‌هستید که نوشتن آن یک آخر هفته تمام طول کشید و استاد شما به تازگی آن را برگردانده است. همانطور که آن را ورق می‌زنید تا نمره خود را ببینید، یکی از دوستان به سراغ شما می‌آید و از شما می‌خواهد که درایو صندوق باشگاه فوتبال خود را بالا ببرید. آنچه روی آن کاغذ می‌بینید باعث ایجاد هیجاناتی در شما می‌شود – مانند شادی، ناامیدی، رضایت یا عصبانیت – که ممکن است بر پاسخی که به دوستتان می‌دهید تأثیر بگذارد.

What function is served by having emotions play such a role in decision making? Ellen Peters and her colleagues (2006) suggest that the feelings we experience about a stimulus and the feelings that are independent of the stimulus, such as mood states, have four roles in decision making:
1. They can act as information.
2. They can act as “common currency” between disparate inputs and options (you can feel slightly aroused by a book and very aroused by a swimming pool).

3. They can focus attention on new information, which can then guide the decision.
4. They can motivate decisions to engage in approach or avoidance behavior.

داشتن چنین نقشی از هیجانات در تصمیم گیری چه کارکردی دارد؟ الن پیترز و همکارانش (2006) پیشنهاد می‌کنند که هیجاناتی که در مورد یک محرک تجربه می‌کنیم و هیجاناتی که مستقل از محرک هستند، مانند حالات خلقی، چهار نقش در تصمیم‌گیری دارند:
1. آنها می‌توانند به عنوان اطلاعات عمل کنند.
2. آنها می‌توانند به عنوان “ارز مشترک” بین ورودی‌ها و گزینه‌های متفاوت عمل کنند (شما می‌توانید با یک کتاب کمی‌برانگیخته شوید و در استخر شنا بسیار برانگیخته شوید).

3. آنها می‌توانند توجه خود را بر روی اطلاعات جدید متمرکز کنند، که سپس می‌تواند تصمیم را هدایت کند.
4. آنها می‌توانند انگیزه تصمیم گیری برای درگیر شدن در رفتار رویکرد یا اجتناب کنند.

A specific hypothesis about how moods influence decision making is the appraisal tendency framework (ATF; Lerner & Keltner, 2000). The ATF assumes that specific affective states give rise to specific cognitive and motivational properties and thus yield certain action tendencies (Frijda, 1986). These tendencies depend on arousal level and the valence of the mood, but they may differ for different moods of the same valence.

یک فرضیه خاص در مورد اینکه چگونه خلق و خوها بر تصمیم گیری تأثیر می‌گذارد، چارچوب گرایش ارزیابی است (ATF؛ لرنر و کلتنر، 2000). ATF فرض می‌کند که حالت‌های عاطفی خاص باعث ایجاد ویژگی‌های شناختی و انگیزشی خاص می‌شوند و در نتیجه گرایش‌های کنش خاصی را ایجاد می‌کنند (فریدا، 1986). این تمایلات به سطح برانگیختگی و ظرفیت خلق و خوی بستگی دارد، اما ممکن است برای خلق‌های مختلف با همان ظرفیت متفاوت باشد.

For example, Jennifer Lerner and colleagues (2004) induced a sad, disgusted, or neutral mood and explored its impact on the endowment effect-the phenomenon in which the price one is willing to accept to sell an owned item is greater than the price one would pay to buy the same item. They found that a sad mood reversed the endowment effect (i.e., it resulted in higher buying prices than selling prices), whereas a disgusted mood led to a reduction in both buying and selling prices (Figure 10.19). The researchers suggested that sadness is an indication that the current situation is unfavorable, which enhances the value of options that change the situation. Disgust, however, is linked to a tendency to move away from or expel what is disgusting, which carries over to a tendency to reduce the value of all items.

به عنوان مثال، جنیفر لرنر و همکارانش (2004) خلق و خوی غمگین، منزجر کننده یا خنثی را القا کردند و تأثیر آن را بر اثر وقف بررسی کردند – پدیده ای که در آن قیمتی که شخص حاضر است برای فروش یک کالای متعلق به آن بپذیرد بیشتر از قیمت است. برای خرید همان کالا می‌پردازد. آنها دریافتند که خلق و خوی غم انگیز اثر وقف را معکوس می‌کند (یعنی به قیمت‌های خرید بالاتر از قیمت‌های فروش منجر می‌شود)، در حالی که خلق و خوی منزجر کننده منجر به کاهش قیمت خرید و فروش می‌شود (شکل 10.19). محققان پیشنهاد کردند که غم و اندوه نشانه ای از نامطلوب بودن وضعیت فعلی است که ارزش گزینه‌هایی را افزایش می‌دهد که شرایط را تغییر می‌دهند. با این حال، انزجار با تمایل به دور شدن یا بیرون راندن آنچه منزجر کننده است، مرتبط است، که منجر به کاهش ارزش همه موارد می‌شود.

FIGURE 10.19 The effect of emotions on prices for selling and buying. Differing emotions of the same valence can have opposite effects on economic decisions. Selling price = how much money a person was willing to accept in exchange for an item. Buying price = how much a person was willing to pay for the item.

شکل 10.19 تأثیر هیجانات بر قیمت فروش و خرید. هیجانات متفاوت با ظرفیت یکسان می‌تواند اثرات معکوس بر تصمیمات اقتصادی داشته باشد. قیمت فروش = در ازای یک کالا، یک نفر چقدر پول را می‌پذیرد. قیمت خرید = چقدر یک نفر حاضر بود برای آن کالا بپردازد.

Another incidental affective state that might influence later decisions is stress. As with its effects on memory, the effects of stress on decision making can vary. One general theme that has emerged, however, is that acute stress leads to an increased reliance on default or habitual responses (Lempert & Phelps, 2016). Acute stress interferes with functioning of the prefrontal cortex (PFC), a region that is necessary for the flexible control of behavior (Arnsten, 2009), but it enhances performance on tasks that rely on the striatum (Packard & Goodman, 2012). The PFC is proposed to play a role in goal-directed decisions, whereas the striatum is generally linked to choices based on habits (Balleine & O’Doherty, 2010).

یکی دیگر از حالت‌های عاطفی اتفاقی که ممکن است بر تصمیمات بعدی تأثیر بگذارد، استرس است. همانند اثرات آن بر حافظه، اثرات استرس بر تصمیم گیری نیز می‌تواند متفاوت باشد. با این حال، یک موضوع کلی که ظاهر شده این است که استرس حاد منجر به افزایش اتکا به پاسخ‌های پیش‌فرض یا معمولی می‌شود (لمپرت و فلپس، 2016). استرس حاد با عملکرد قشر جلوی پیشانی (PFC)، منطقه ای که برای کنترل انعطاف پذیر رفتار ضروری است، تداخل می‌کند (آرنستن، 2009)، اما عملکرد را در کارهایی که به جسم مخطط متکی هستند، افزایش می‌دهد (پکارد و گودمن، 2012). پیشنهاد می‌شود PFC در تصمیم گیری‌های هدفمند نقشی ایفا کند، در حالی که مخطط عموماً به انتخاب‌های مبتنی بر عادت‌ها مرتبط است (Balleine & O’Doherty، 2010).

To explore the trade-off between PFC- and striatum- mediated choices with stress, Dias-Ferreira and colleagues (2009) examined how stress impacted later performance on a devaluation task in rodents. Devaluation tasks alter the value of the reward to assess whether choices are habitual or are directed toward a reinforcement goal. If reducing the value of the reward changes behavior, the task is said to be goal directed. And if devaluing the reward does not alter behavior, the behavior is habitual.

دیاس-فریرا و همکاران (2009) برای بررسی مبادله بین انتخاب‌های PFC و جسم مخطط با استرس، بررسی کردند که چگونه استرس بر عملکرد بعدی در یک کار کاهش ارزش در جوندگان تأثیر می‌گذارد. وظایف کاهش ارزش، ارزش پاداش را تغییر می‌دهد تا ارزیابی شود که آیا انتخاب‌ها عادی هستند یا به سمت یک هدف تقویتی هدایت می‌شوند. اگر کاهش ارزش پاداش رفتار را تغییر دهد، گفته می‌شود که وظیفه هدفمند است. و اگر کاهش ارزش پاداش رفتار را تغییر ندهد، این رفتار عادتی است.

After rats were trained to press a lever to receive a food reward, they were fed to satiety, thus devaluing the reward. Rats that had not been previously stressed reduced their response rate, reflecting the devalued reward outcome. In contrast, stressed rats failed to modify their behavior following devaluation: They kept eating, consistent with habitual responding. In humans, using a devaluation paradigm similar to that described here, Schwabe and Wolf (2009) found that acute stress led to a similar shift from goal-directed to habitual choices in humans, suggesting an explanation for why we often revert to bad habits, such as eating junk food or smoking, when stressed.

پس از اینکه موش‌ها برای فشار دادن یک اهرم برای دریافت جایزه غذا آموزش دیدند، سیر شدند و در نتیجه ارزش پاداش را کاهش دادند. موش‌هایی که قبلاً تحت استرس قرار نگرفته بودند، میزان پاسخ خود را کاهش دادند، که منعکس کننده نتیجه کاهش ارزش پاداش است. در مقابل، موش‌های تحت استرس نتوانستند رفتار خود را پس از کاهش ارزش اصلاح کنند: آنها به خوردن ادامه دادند، مطابق با پاسخ‌های معمول. شواب و ولف (2009) با استفاده از یک پارادایم کاهش ارزش مشابه آنچه در اینجا توضیح داده شد، دریافتند که استرس حاد منجر به تغییری مشابه از انتخاب‌های هدف‌دار به انتخاب‌های معمولی در انسان‌ها می‌شود، و توضیحی را برای اینکه چرا ما اغلب به عادت‌های بد برمی‌گردیم، پیشنهاد می‌کند. مانند خوردن غذاهای ناسالم یا سیگار کشیدن، در هنگام استرس.

INTEGRAL EMOTION

هیجان جامع

Because emotional reactions modulate a range of cognitive functions, it is not surprising that we also take into account the emotional response elicited by potential outcomes in order to make decisions. One domain in which emotion plays a large role is the making of risky decisions that have the possibility of monetary loss. People tend to be loss averse, meaning that we weigh losses more heavily than gains when considering choices.

 از آنجا که واکنش‌های عاطفی طیفی از عملکردهای شناختی را تعدیل می‌کند، تعجب آور نیست که برای تصمیم گیری، واکنش عاطفی ناشی از نتایج بالقوه را نیز در نظر بگیریم. یکی از حوزه‌هایی که هیجانات در آن نقش زیادی ایفا می‌کند، اتخاذ تصمیمات مخاطره آمیز است که امکان زیان مالی را دارد. مردم تمایل دارند از دست دادن بیزار باشند، به این معنی که هنگام بررسی انتخاب‌ها، ضرر را بیشتر از سود می‌سنجیم.

Using a gambling task, Sokol-Hessner and colleagues (2009) found that higher levels of skin conductance in response to losses relative to gains were linked to greater loss aversion. A greater BOLD signal in the amygdala for losses relative to gains also correlated with loss aversion (Sokol-Hessner et al., 2012). Consistent with these imaging results, patients with amygdala lesions showed reduced loss aversion overall (De Martino et al., 2010), and administering a beta-adrenergic blocker (propranolol), which had previously been shown to diminish the amygdala’s modulation of memory (Phelps, 2006), also reduced loss aversion (Sokol-Hessner, Lackovic, et al., 2015). This series of studies provides strong evidence that the amygdala plays a critical role in mediating aversion to losses-a finding that is consistent with the amygdala’s role in threat detection, since the possibility of monetary loss is perceived as a threat, prompting avoidance of that option.

با استفاده از یک کار قمار، سوکول-هسنر و همکارانش (2009) دریافتند که سطوح بالاتر رسانایی پوست در پاسخ به ضرر نسبت به سود، با بیزاری از دست دادن بیشتر مرتبط است. سیگنال BOLD بیشتر در آمیگدال برای ضرر نسبت به سود نیز با ضرر گریزی مرتبط است (سوکول-هسنر و همکاران، 2012). مطابق با این نتایج تصویربرداری، بیماران مبتلا به ضایعات آمیگدال به طور کلی کاهش بیزاری از دست دادن را نشان دادند (دی مارتینو و همکاران، 2010)، و تجویز یک مسدودکننده بتا آدرنرژیک (پروپانولول)، که قبلاً نشان داده شده بود که مدولاسیون حافظه آمیگدال را کاهش می‌دهد (فلپس). ، 2006)، همچنین کاهش بیزاری از دست دادن (Sokol-Hessner, لاکوویچ، و همکاران، 2015). این سری از مطالعات شواهد قوی ارائه می‌دهد که آمیگدال نقش مهمی‌در میانجی گری از ضرر بازی می‌کند – یافته ای که با نقش آمیگدال در تشخیص تهدید سازگار است، زیرا احتمال ضرر پولی به عنوان یک تهدید تلقی می‌شود و باعث اجتناب از آن گزینه می‌شود. .

Emotions have an impact on our choices, but choices can also impact our emotions. First of all, we like out- comes that we have chosen more than outcomes that have been selected for us. In one study, in half of the trials participants had the opportunity to press a button of their choosing before winning a reward. In the other half of the trials, participants were told which button to press before the reward appeared. Even though the button presses had no effect on the outcomes in the study, people reported liking choice trials more, and this preference was reflected in increased striatal reward signals on those trials (Leotti & Delgado, 2011).

هیجانات بر انتخاب‌های ما تأثیر می‌گذارند، اما انتخاب‌ها می‌توانند بر هیجانات ما نیز تأثیر بگذارند. اول از همه، ما نتایجی را دوست داریم که انتخاب کرده باشیم تا نتایجی که برای ما انتخاب شده اند. در یک مطالعه، در نیمی‌از آزمایش‌ها، شرکت‌کنندگان این فرصت را داشتند که قبل از برنده شدن یک جایزه، دکمه دلخواه خود را فشار دهند. در نیمه‌ی دیگر آزمایش‌ها، به شرکت‌کنندگان گفته شد که کدام دکمه را قبل از ظاهر شدن جایزه فشار دهند. حتی اگر فشار دادن دکمه‌ها هیچ تأثیری بر نتایج مطالعه نداشت، افراد گزارش دادند که آزمایش‌های انتخابی را بیشتر دوست دارند، و این ترجیح در افزایش سیگنال‌های پاداش جسم مخطط در آن کارآزمایی‌ها منعکس شد (لئوتی و دلگادو، 2011).

In addition, certain specific emotions are elicited by choice, such as regret and disappointment. Regret is the feeling you get when you compare the voluntary choice you made with rejected alternatives that might have turned out better. You feel regret because you are able to think counterfactually. You can say, “If I had done this instead of that, then things would have been better.” We dislike feeling regret, and so, as we learn from experience, we take steps to minimize feeling regret by making choices to avoid it. In contrast, disappointment is an emotion related to an unexpected negative outcome without the sense of personal responsibility or control. “I won teacher of the year, but because I was the last one hired, I was the first one fired.”

علاوه بر این، برخی از هیجانات خاص، مانند پشیمانی و ناامیدی، با انتخاب ایجاد می‌شوند. پشیمانی هیجانی است که وقتی انتخاب داوطلبانه ای را که انجام داده اید با گزینه‌های رد شده مقایسه می‌کنید که ممکن است بهتر از آب در بیاید. شما هیجان پشیمانی می‌کنید زیرا می‌توانید خلاف واقع فکر کنید. می‌توانید بگویید: “اگر این کار را به جای آن انجام می‌دادم، اوضاع بهتر می‌شد.” ما هیجان پشیمانی را دوست نداریم، و بنابراین، همانطور که از تجربه می‌آموزیم، اقداماتی را برای به حداقل رساندن هیجان پشیمانی با اتخاذ انتخاب‌هایی برای اجتناب از آن انجام می‌دهیم. در مقابل، ناامیدی یک هیجان مرتبط با یک پیامد منفی غیرمنتظره بدون هیجان مسئولیت یا کنترل شخصی است. من معلم سال شدم، اما چون آخرین نفری بودم که استخدام شدم، اولین نفری بودم که اخراج شد.»

In a fascinating study (Kishida et al., 2016), patients with Parkinson’s disease who were undergoing surgical implantation of a deep brain stimulator consented to having an additional research-exclusive probe placed in their ventral striatum and to playing a simple gambling game during surgery. As the participants placed bets and experienced monetary gains or losses, the probe measured dopamine release in the ventral striatum. Previous studies in animal models had predicted that the ventral striatum encodes reward prediction error (RPE). This is not what the researchers found. Unexpectedly, subsecond dopamine fluctuations appeared to encode an integration of RPES with counterfactual prediction errors (i.e., how much better or worse the experienced outcome could have been).

در یک مطالعه جذاب (کیشیدا و همکاران، 2016)، بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون که تحت عمل جراحی یک محرک عمقی مغز قرار داشتند، موافقت کردند که یک کاوشگر انحصاری تحقیقاتی اضافی در مخطط شکمی‌خود قرار دهند و یک بازی ساده قمار را در حین جراحی انجام دهند. . هنگامی‌که شرکت کنندگان شرط بندی می‌کردند و سود یا ضرر پولی را تجربه می‌کردند، کاوشگر ترشح دوپامین را در جسم مخطط شکمی‌اندازه گیری کرد. مطالعات قبلی در مدل‌های حیوانی پیش‌بینی کرده بود که جسم مخطط شکمی‌خطای پیش‌بینی پاداش (RPE) را رمزگذاری می‌کند. این چیزی نیست که محققان دریافتند. به طور غیرمنتظره، به نظر می‌رسد که نوسانات دوم دوپامین ادغام RPES با خطاهای پیش‌بینی خلاف واقع را رمزگذاری می‌کند (یعنی اینکه نتیجه تجربه شده چقدر بهتر یا بدتر می‌توانست باشد).

These researchers suggest that the dopamine response also captures the qualitative aspects of how one feels (dopamine increase accompanying a good feeling, or decrease with a bad one), given one’s action. For example, one should feel good with a better-than-expected outcome, but if alternative outcomes could have been even better, then the integration of the two scenarios would result in decreased dopamine, in which case one should feel bad, consistent with the feelings of regret at a missed opportunity.

این محققان پیشنهاد می‌کنند که پاسخ دوپامین جنبه‌های کیفی هیجان فرد (افزایش دوپامین همراه با یک هیجان خوب، یا کاهش با یک هیجان بد) را با توجه به عملکرد فرد نشان می‌دهد. به عنوان مثال، فرد باید با نتیجه ای بهتر از حد انتظار هیجان خوبی داشته باشد، اما اگر نتایج جایگزین می‌توانست حتی بهتر باشد، ادغام این دو سناریو منجر به کاهش دوپامین می‌شود، در این صورت فرد باید هیجان بدی داشته باشد، مطابق با هیجان پشیمانی در یک فرصت از دست رفته

TAKE-HOME MESSAGES

پیام‌های کلیدی

▪️The amygdala is activated by novel stimuli independent of valence and arousal.

▪️ آمیگدال توسط محرک‌های جدید مستقل از ظرفیت و برانگیختگی فعال می‌شود.

▪️The amygdala mediates transient changes in visual cortical processing that enhance perception of the emotion- laden stimulus without the aid of attention.

▪️ آمیگدال میانجی تغییرات گذرا در پردازش قشر بینایی است که درک محرک مملو از هیجانات را بدون کمک توجه افزایش می‌دهد.

▪️Both one’s current emotional state and the emotions elicited by choice options can influence decision making.

▪️ هم وضعیت عاطفی فعلی و هم هیجانات ناشی از گزینه‌های انتخابی می‌توانند بر تصمیم گیری تأثیر بگذارند.

▪️ Acute stress interferes with prefrontal cortex activity, necessary for the flexible control of behavior, and enhances striatal activity, generally linked to choices based on habits.

▪️استرس حاد با فعالیت قشر جلوی پیشانی، که برای کنترل انعطاف پذیر رفتار ضروری است، تداخل می‌کند و فعالیت جسم مخطط را افزایش می‌دهد، که عموماً به انتخاب‌های مبتنی بر عادات مرتبط است.

 10.8 Emotion and Social Stimuli

10.8 هیجان و محرک‌های اجتماعی

In this section we discuss the involvement of the amygdala in some of the processes that come into play with social interactions. In Chapter 13 we cover the topic of social cognition, which centers on how people and other animals process and encode social information, store and retrieve it, and apply it to social situations.

در این بخش، درگیر شدن آمیگدال در برخی از فرآیندهایی که با تعاملات اجتماعی وارد می‌شوند، بحث می‌کنیم. در فصل 13 به موضوع شناخت اجتماعی می‌پردازیم که بر چگونگی پردازش و رمزگذاری اطلاعات اجتماعی توسط افراد و سایر حیوانات، ذخیره و بازیابی و اعمال آن در موقعیت‌های اجتماعی متمرکز است.

Facial Expressions

حالات چهره

Studies have shown that there is a dissociation between identifying an individual’s face and recognizing the emotional expression on that face. Our patient S.M. had no trouble identifying faces; she just couldn’t recognize the expression of fear on a face (Adolphs et al., 1994). People with amygdalar damage do not have a problem recogniz- ing nonemotional facial features. In addition, they are able to recognize the similarity between facial expres- sions whose emotional content they label incorrectly. What’s more, their deficit appears to be restricted to the recognition of facial expressions. Some of them are able to generate and communicate a full range of facial expressions themselves (A. K. Anderson & Phelps, 2000). 

مطالعات نشان داده اند که بین شناسایی چهره یک فرد و تشخیص بیان عاطفی در آن چهره، تفکیک وجود دارد. بیمار ما S.M. در شناسایی چهره‌ها مشکلی نداشت. او فقط نمی‌توانست بیان ترس را در صورت تشخیص دهد (آدولفس و همکاران، 1994). افراد مبتلا به آسیب آمیگدالار در تشخیص ویژگی‌های غیر هیجانی صورت مشکلی ندارند. علاوه بر این، آنها می‌توانند شباهت بین حالات چهره را که محتوای هیجانی آنها را اشتباه برچسب گذاری می‌کنند، تشخیص دهند. علاوه بر این، به نظر می‌رسد کمبود آنها به تشخیص حالات چهره محدود می‌شود. برخی از آنها قادر به ایجاد و ارتباط طیف کاملی از حالات چهره خود هستند (A. K. Anderson & Phelps, 2000).

Depending on the specific facial expression, it appears that different neural mechanisms and regions of the brain are at work, not for processing specific facial expressions per se, but more generally for processing different
emotions.

بسته به حالت چهره خاص، به نظر می‌رسد که مکانیسم‌های عصبی و مناطق مختلف مغز در کار هستند، نه برای پردازش حالات صورت خاص، بلکه به طور کلی برای پردازش‌های مختلف.
هیجانات

Neuroimaging experiments in normal participants and in patients with anxiety disorders have reported increased amygdala activation in response to brief presentations of faces with fearful expressions compared to faces with neutral expressions (Breiter et al., 1996; Cahill et al., 1996; Irwin et al., 1996; J. S. Morris et al., 1998). Although the amygdala is also activated in response to expressions of other emotions, such as happiness or anger, the activation response to fear is significantly greater.

آزمایش‌های تصویربرداری عصبی در شرکت‌کنندگان عادی و بیماران مبتلا به اختلالات اضطرابی، افزایش فعال‌سازی آمیگدال را در پاسخ به نمایش‌های مختصر چهره‌هایی با حالت‌های ترسناک در مقایسه با چهره‌هایی با حالت‌های خنثی گزارش کرده‌اند (برایتر و همکاران، 1996؛ کیهیل و همکاران، 1996؛ ایروین و همکاران .، 1996؛ J. S. Morris و همکاران، 1998). اگرچه آمیگدال در پاسخ به ابراز هیجانات دیگر مانند شادی یا خشم نیز فعال می‌شود، پاسخ فعال سازی به ترس به طور قابل توجهی بیشتر است.

One interesting aspect of the amygdala’s response to fearful facial expressions is that the participant does not have to be aware of seeing the fearful face for the amygdala to respond. When fearful facial expressions are presented subliminally and then masked with neutral expressions, the amygdala activates as strongly as when the participant is aware of seeing the faces (Whalen et al., 1998). Conscious cognition is not involved.

یکی از جنبه‌های جالب واکنش آمیگدال به حالات چهره ترسناک این است که شرکت کننده مجبور نیست از دیدن چهره ترسناک آگاه باشد تا آمیگدال بتواند پاسخ دهد. هنگامی‌که حالات چهره ترسناک به صورت ناخودآگاه ارائه می‌شود و سپس با حالت‌های خنثی پوشانده می‌شود، آمیگدال به همان شدتی فعال می‌شود که شرکت کننده از دیدن چهره‌ها آگاه است (Whalen et al., 1998). شناخت خودآگاه دخیل نیست.

This critical role for the amygdala in explicitly evaluating fearful faces also extends to other social judgments about faces, such as indicating from a picture of a face whether the person appears trustworthy or approachable (Adolphs et al., 2000; Said et al., 2010). This finding supports the idea that the amygdala is a danger detector, and it is consistent with the behavior of patients with amygdala damage, who rated pictures of individuals whose faces were deemed untrustworthy by normal controls as both more trustworthy and more approachable (Adolphs et al., 1998).

این نقش حیاتی آمیگدال در ارزیابی صریح چهره‌های ترسناک به قضاوت‌های اجتماعی دیگر در مورد چهره‌ها نیز گسترش می‌یابد، مانند اینکه از تصویر یک چهره مشخص می‌شود که آیا فرد قابل اعتماد یا قابل دسترس به نظر می‌رسد (آدولفس و همکاران، 2000؛ سعید و همکاران، 2010). ). این یافته از این ایده حمایت می‌کند که آمیگدال یک آشکارساز خطر است، و با رفتار بیماران مبتلا به آسیب آمیگدال، که تصاویر افرادی را که چهره‌شان توسط کنترل‌های معمولی غیرقابل اعتماد تلقی می‌شد، هم قابل اعتمادتر و هم قابل دسترس‌تر ارزیابی می‌کنند، مطابقت دارد (آدولفز و همکاران .، 1998).

After nearly a decade of testing S.M., Ralph Adolphs and his colleagues (Adolphs et al., 2005; Kennedy & Adolphs, 2010) discovered an explanation for her inability to recognize fearful faces. Using computer software that exposed only parts of either a fearful or a happy facial expression, the researchers were able to figure out which regions of the face participants relied on to discriminate between expressions. They found that control participants consistently relied on eyes to make decisions about expression. S.M., on the other hand, did not derive information from eyes. Confirming this finding using eye-tracking technology, the researchers found that S.M. did not look at the eyes of any face, regardless of the emotion it conveyed (Figure 10.20a). So, if S.M. did not automatically use eyes to derive information from any faces, why was fear the only emotion she had trouble identifying?

پس از نزدیک به یک دهه آزمایش S.M.، رالف آدولفز و همکارانش (آدولفس و همکاران، 2005؛ کندی و آدولف، 2010) توضیحی را برای ناتوانی او در تشخیص چهره‌های ترسناک کشف کردند. محققان با استفاده از نرم‌افزار رایانه‌ای که تنها بخش‌هایی از حالت چهره ترسناک یا شاد را در معرض دید قرار می‌داد، توانستند بفهمند شرکت‌کنندگان برای تمایز بین حالت‌ها به کدام قسمت‌های صورت تکیه می‌کنند. آنها دریافتند که شرکت کنندگان کنترل به طور مداوم برای تصمیم گیری در مورد بیان به چشم‌ها تکیه می‌کنند. از سوی دیگر، S.M. اطلاعاتی را از چشم‌ها به دست نمی‌آورد. با تایید این یافته با استفاده از فناوری ردیابی چشم، محققان دریافتند که S.M. به چشم‌های هیچ چهره ای، صرف نظر از هیجانی که منتقل می‌کرد، نگاه نکرد (شکل 10.20a). بنابراین، اگر S.M. به طور خودکار از چشم‌ها برای استخراج اطلاعات از هیچ چهره ای استفاده نکرد، چرا ترس تنها هیجانی بود که او در شناسایی آن مشکل داشت؟

Most emotional expressions contain other cues that can be used to identify them. For instance, an expression of happiness reliably contains a smile, and disgust usually includes a snarl of sorts. The identifying feature of a fearful expression, however, is the increase in size of the white region (sclera) of the eyes (Figure 10.21). Viewing the scleras in a fearful face without any other accompanying facial information is sufficient to increase amygdala activity in normal participants (relative to scleras from facial expressions of happiness; Whalen et al., 2004).

بیشتر عبارات هیجانی حاوی نشانه‌های دیگری هستند که می‌توان آنها را شناسایی کرد. به عنوان مثال، ابراز خوشحالی به طور قابل اعتماد حاوی یک لبخند است، و انزجار معمولاً شامل یک نوع غرغر می‌شود. با این حال، ویژگی شناسایی یک بیان ترسناک، افزایش اندازه ناحیه سفید (صلبیه) چشم است (شکل 10.21). مشاهده صلبیه در صورت ترسناک بدون هیچ گونه اطلاعات همراه دیگر برای افزایش فعالیت آمیگدال در شرکت کنندگان عادی کافی است (نسبت به صلبیه ناشی از حالات چهره شادی؛ Whalen et al., 2004).

FIGURE 10.20 Abnormal eye movement patterns during face perception following amygdala lesions.
(a) Unlike the eye movements measured in control participants, S.M.s eye movements do not target the eyes of other faces. (Red lines indicate eye movements, and white circles indicate points of fixation.) (b) When instructed to focus on the eyes, however, S.M. is able to identify fearful expressions with the same degree of success that controls do. The photo at top right tracking S.M.’s eye movements shows that, when so instructed, she is able to look at the eyes.

شکل 10.20 الگوهای حرکتی غیرطبیعی چشم در طول ادراک صورت به دنبال ضایعات آمیگدال.
(الف) بر خلاف حرکات چشم اندازه گیری شده در شرکت کنندگان کنترل، حرکات چشم S.M. چشم سایر چهره‌ها را هدف قرار نمی‌دهد. (خطوط قرمز حرکات چشم را نشان می‌دهد و دایره‌های سفید نقاط ثابت را نشان می‌دهد.) (ب) هنگامی‌که دستور تمرکز روی چشم‌ها داده می‌شود، S.M. می‌تواند عبارات ترسناک را با همان درجه موفقیتی که کنترل‌ها انجام می‌دهند شناسایی کند. عکس بالا سمت راست که حرکات چشم S.M. را دنبال می‌کند نشان می‌دهد که وقتی چنین دستوری داده می‌شود، او می‌تواند به چشم‌ها نگاه کند. 

FIGURE 10.21 Size of eye whites alone is sufficient to induce differential amygdala response to fearful expressions.
(a) The area of eye whites is greater in fearful expressions than in happy expressions. (b) Activity in the left ventral amygdala in response to eye whites and eye blacks relative to fixation demonstrates that fearful eye whites alone induce an increased response above baseline. Eye blacks were control stimuli, which were identical in shape to the stimuli in (a) but had inverted colors, such that the eye whites were actually black on a white screen.

شکل 10.21 اندازه سفیدی چشم به تنهایی برای القای پاسخ متفاوت آمیگدال به عبارات ترسناک کافی است.
(الف) ناحیه سفیدی چشم در عبارات ترسناک بیشتر از عبارات شاد است. (ب) فعالیت در آمیگدال شکمی‌چپ در پاسخ به سفیدی چشم و سیاهی چشم نسبت به تثبیت نشان می‌دهد که سفیدی چشم ترسناک به تنهایی باعث افزایش پاسخ بالاتر از سطح پایه می‌شود. سیاهی‌های چشم محرک‌های کنترلی بودند که از نظر شکل با محرک‌های (الف) یکسان بودند، اما رنگ‌های معکوس داشتند، به‌طوری‌که سفیدی‌های چشم در یک صفحه سفید در واقع سیاه بودند.

In another study, investigators masked expressions of happiness or sadness in order to find brain areas associated with automatic, implicit analysis of these emotions (Killgore & Yurgelun-Todd, 2004). They found amygdala activity associated with analysis of happy but not sad faces. Although a smile is part of a happy expression, a smile can be faked. First observed by Duchenne and known as the Duchenne smile, the telling part of a truly happy facial expression is the contraction of the orbicularis oculi muscle, which most people cannot voluntarily control (Ekman, 2003). This contraction causes the lateral eye margins to crinkle, the cheeks to be pulled up, and the lateral portion of the brow to drop. Perhaps amygdala activation when looking at happy faces is due to our attention being drawn to the eyes and identifying this aspect of the happy facial expression.

در مطالعه دیگری، محققین برای یافتن نواحی مغزی مرتبط با تحلیل خودکار و ضمنی این هیجانات، عبارات شادی یا غم را پنهان کردند (Killgore & Yurgelun-Todd, 2004). آنها متوجه شدند که فعالیت آمیگدال با تجزیه و تحلیل چهره‌های شاد اما نه غمگین مرتبط است. اگرچه لبخند بخشی از یک بیان شاد است، اما لبخند می‌تواند جعلی باشد. اولین بار توسط دوشن مشاهده شد و به عنوان لبخند دوشن شناخته شد، بخش گویا یک حالت واقعاً شاد چهره، انقباض عضله چشمی‌چشمی‌است که اکثر افراد نمی‌توانند داوطلبانه آن را کنترل کنند (اکمن، 2003). این انقباض باعث چروک شدن لبه‌های جانبی چشم، کشیده شدن گونه‌ها به سمت بالا و افتادن قسمت جانبی ابرو می‌شود. شاید فعال شدن آمیگدال هنگام نگاه کردن به چهره‌های شاد به دلیل جلب توجه ما به چشم‌ها و شناسایی این جنبه از حالت شاداب صورت باشد.

Stunningly, Adolphs and his colleagues could induce S.M. to overcome her deficit by providing her with a simple instruction: “Focus on the eyes.” If told to do this, she no longer had any difficulty identifying fearful faces (Figure 10.20b). She would focus on the eyes only when reminded, however. Consequently, the amygdala appears to be an integral part of a bottom-up system that automatically directs visual attention to the eyes when encountering any facial expression. With an impaired amygdala, eye gaze is under top-down control. Impaired eye gaze is also a main characteristic of several psychiatric illnesses and social disorders in which the amygdala may be dysfunctional (e.g, autism spectrum disorder).

به طرز خیره کننده ای، آدولف و همکارانش توانستند S.M. برای غلبه بر کمبود خود با ارائه یک دستورالعمل ساده به او: “روی چشم‌ها تمرکز کنید.” اگر به او گفته شود این کار را انجام دهد، دیگر هیچ مشکلی در شناسایی چهره‌های ترسناک نخواهد داشت (شکل 10.20b). با این حال، تنها زمانی که به او یادآوری می‌شد، روی چشم‌ها تمرکز می‌کرد. در نتیجه، به نظر می‌رسد آمیگدال بخشی جدایی ناپذیر از یک سیستم از پایین به بالا است که به طور خودکار توجه بصری را در هنگام مواجهه با هر گونه حالت چهره به چشم‌ها هدایت می‌کند. با آمیگدال آسیب دیده، نگاه چشم تحت کنترل از بالا به پایین است. اختلال در نگاه چشم نیز یکی از مشخصه‌های اصلی چندین بیماری روانپزشکی و اختلالات اجتماعی است که در آنها آمیگدال ممکن است ناکارآمد باشد (مانند اختلال طیف اوتیسم).

The finding by Adolphs and colleagues that looking at the eyes is important to recognizing facial expressions, along with their experimental manipulations that promote eye gaze, may point toward promising interventions in such populations (Gamer & Buchel, 2009; Kennedy & Adolphs, 2010). Researchers at the California Institute for Telecommunications and Information Technology at UC San Diego extended these findings by identifying all the physical characteristics (eyebrow angle, pupil dilation, etc.) that make facial expressions of fear and the other basic emotions unique. They have developed an “Einstein” robot that can identify and then imitate facial expressions of others. (You can watch Einstein at http://www.youtube.com /watch?v=pkpWCulkOZI.)

یافته‌های آدولف و همکارانش مبنی بر اینکه نگاه کردن به چشم‌ها برای تشخیص حالات چهره مهم است، همراه با دستکاری‌های تجربی آنها که نگاه چشم را تقویت می‌کند، ممکن است به مداخلات امیدوارکننده در چنین جمعیت‌هایی اشاره کند (گیمر و بوچل، 2009؛ کندی و آدولف، 2010). محققان مؤسسه ارتباطات و فناوری اطلاعات کالیفرنیا در UC San Diego این یافته‌ها را با شناسایی تمام ویژگی‌های فیزیکی (زاویه ابرو، گشاد شدن مردمک، و غیره) که حالات چهره ترس و سایر هیجانات اساسی را منحصر به فرد می‌کند، گسترش دادند. آنها یک ربات “انیشتین” ساخته اند که می‌تواند حالات چهره دیگران را شناسایی و سپس تقلید کند. (می‌توانید انیشتین را در http://www.youtube.com/watch?v=pkpWCulkOZI تماشا کنید.)

Beyond the Face

فراتر از چهره

You may be familiar with the study in which participants were shown a film of various geometric shapes moving around a box. The movement was such that the participants described the shapes as if they were animate, with personalities and motives, moving about in a complex social situation; that is, participants anthropomorphized the shapes (Heider & Simmel, 1944). Patients with either amygdala damage or autism do not do this. They describe the shapes as geometric figures, and their description of the movement is devoid of social or emotional aspirations (Heberlein & Adolphs, 2004). Thus, the amygdala seems to have a role in perceiving and interpreting emotion and sociability in a wide range of stimuli, even inanimate objects. It may play a role in our ability to anthropomorphize.

ممکن است با مطالعه ای آشنا باشید که در آن به شرکت کنندگان فیلمی‌از اشکال هندسی مختلف در حال حرکت در اطراف یک جعبه نشان داده شد. حرکت به گونه‌ای بود که شرکت‌کنندگان اشکال را به گونه‌ای توصیف می‌کردند که گویی جاندار هستند، دارای شخصیت و انگیزه هستند و در یک موقعیت اجتماعی پیچیده حرکت می‌کنند. یعنی شرکت‌کنندگان شکل‌ها را انسان‌سازی کردند (Heider & Simmel, 1944). بیماران مبتلا به آسیب آمیگدال یا اوتیسم این کار را انجام نمی‌دهند. آنها اشکال را به عنوان اشکال هندسی توصیف می‌کنند و توصیف آنها از حرکت عاری از آرزوهای اجتماعی یا هیجانی است (هبرلین و آدولف، 2004). بنابراین، به نظر می‌رسد آمیگدال در درک و تفسیر هیجانات و اجتماعی بودن در طیف وسیعی از محرک‌ها، حتی اشیاء بی جان، نقش دارد. ممکن است در توانایی ما برای انسان سازی نقش داشته باشد.

The amygdala, however, does not appear to be critical for all types of social communication. Unlike patients with damage to the orbitofrontal cortex (which we will discuss in Chapter 13), patients with amygdala lesions, as we saw with S.M., do not show gross impairment in their ability to respond to social stimuli. They can interpret descriptions of emotional situations correctly, and they can give normal ratings to emotional prosody (the speech sounds that indicate emotion), even when a person is speaking in a fearful tone of voice (Adolphs et al., 1999; A. K. Anderson & Phelps, 1998; S. K. Scott et al., 1997).

با این حال، به نظر نمی‌رسد که آمیگدال برای همه انواع ارتباطات اجتماعی حیاتی باشد. برخلاف بیماران مبتلا به آسیب به قشر اوربیتوفرونتال (که در فصل 13 در مورد آن صحبت خواهیم کرد)، بیماران مبتلا به ضایعات آمیگدال، همانطور که با S.M دیدیم، در توانایی خود برای پاسخ به محرک‌های اجتماعی اختلال فاحشی نشان نمی‌دهند. آنها می‌توانند توصیف موقعیت‌های عاطفی را به درستی تفسیر کنند، و می‌توانند به عروض عاطفی (صداهای گفتاری که نشان دهنده هیجانات است) رتبه بندی طبیعی بدهند، حتی زمانی که فرد با لحن صدای ترسناک صحبت می‌کند (آدولفس و همکاران، 1999؛ A. K. Anderson & فلپس، 1998؛ اس. ک. اسکات و همکاران، 1997).

Social Group Evaluation

ارزیابی گروه اجتماعی

The amygdala also appears to be activated during the categorization of people into groups. Although such implicit behavior might sometimes be helpful (when separating people within a social group from people outside of the group, or identifying the trustworthiness of a person), it can also lead to behaviors such as racial stereotyping. A variety of research has looked at racial stereotyping from both a behavioral and a functional imaging perspective.

به نظر می‌رسد آمیگدال نیز در طی دسته بندی افراد به گروه‌ها فعال می‌شود. اگرچه چنین رفتار ضمنی ممکن است گاهی اوقات مفید باشد (هنگام جداسازی افراد در یک گروه اجتماعی از افراد خارج از گروه، یا شناسایی قابل اعتماد بودن یک فرد)، همچنین می‌تواند منجر به رفتارهایی مانند کلیشه‌های نژادی شود. تحقیقات مختلفی به کلیشه‌های نژادی از منظر تصویربرداری رفتاری و عملکردی نگاه کرده‌اند.

Behavioral research has gone beyond simple, explicit measures of racial bias, as obtained through self-reporting, to implicit measures examining indirect behavioral responses that demonstrate a preference for one group over another. One common indirect measure for examining bias is the Implicit Association Test (IAT). Devised by Greenwald and colleagues (1998), the IAT measures the degree to which social groups (black versus white, old versus young, etc.) are automatically associated with positive and negative evaluations. (See https://implicit.harvard.edu/implicit to take the test yourself.) Participants are asked to categorize faces from each group while simultaneously categorizing words as either good or bad. For example, for one set of trials the participant responds to “good” words and black faces with one hand, and to “bad” words and white faces with the other hand. In another set of trials, the pairings are switched. The measure of bias is computed by the difference in the response latency between the black-and-good/ white-and-bad trials versus the black-and-bad/white- and-good trials.

تحقیقات رفتاری فراتر از معیارهای ساده و صریح سوگیری نژادی، همانطور که از طریق خود گزارش دهی به دست می‌آید، به اقدامات ضمنی که پاسخ‌های غیرمستقیم رفتاری را که نشان دهنده ترجیح یک گروه بر گروه دیگر است، بررسی کرده است. یکی از معیارهای غیر مستقیم رایج برای بررسی سوگیری، آزمون ارتباط ضمنی (IAT) است. IAT که توسط گرینوالد و همکارانش (1998) ابداع شد، درجه ای را اندازه گیری می‌کند که گروه‌های اجتماعی (سیاهان در مقابل سفیدپوستان، پیر در مقابل جوان و غیره) به طور خودکار با ارزیابی‌های مثبت و منفی مرتبط هستند. (برای شرکت در آزمون به https://implicit.harvard.edu/implicit مراجعه کنید.) از شرکت کنندگان خواسته می‌شود تا چهره‌های هر گروه را دسته بندی کنند و همزمان کلمات را به عنوان خوب یا بد دسته بندی کنند. برای مثال، برای یک مجموعه آزمایش، شرکت‌کننده با یک دست به کلمات «خوب» و چهره‌های سیاه و با دست دیگر به کلمات «بد» و چهره‌های سفید پاسخ می‌دهد. در مجموعه دیگری از آزمایش‌ها، جفت‌ها عوض می‌شوند. اندازه گیری سوگیری با تفاوت در تأخیر پاسخ بین کارآزمایی‌های سیاه و خوب / سفید و بد در مقابل آزمایش‌های سیاه و بد / سفید و خوب محاسبه می‌شود.

To study the neural basis of this racial bias, Elizabeth Phelps and her colleagues (2000) used fMRI to examine amygdala activation in white participants viewing black and white faces. They found that the amygdala was activated when white Americans viewed unfamiliar black faces (but not faces of familiar, positively regarded blacks like Michael Jordan, Will Smith, and Martin Luther King Jr.). More important, the magnitude of the amygdala activation was significantly correlated with indirect measures of racial bias as determined by the IAT. Participants who showed more racial bias as measured by the IAT showed greater amygdala activity during the presentation of black faces. The researchers concluded that the amygdala responses and behavioral responses to black versus white faces in white participants reflected cultural evaluations of social groups as modified by experience. But is this really what was happening?

برای مطالعه مبنای عصبی این سوگیری نژادی، الیزابت فلپس و همکارانش (2000) از fMRI برای بررسی فعال شدن آمیگدال در شرکت کنندگان سفیدپوست که چهره‌های سیاه و سفید را مشاهده می‌کردند، استفاده کردند. آنها دریافتند که آمیگدال زمانی فعال می‌شود که آمریکایی‌های سفیدپوست چهره‌های سیاه‌پوست ناآشنا را ببینند (اما نه چهره‌های سیاه‌پوست‌های آشنا و مورد توجه مثبت مانند مایکل جردن، ویل اسمیت و مارتین لوتر کینگ جونیور). مهمتر از آن، میزان فعال شدن آمیگدال به طور قابل توجهی با معیارهای غیرمستقیم تعصب نژادی که توسط IAT تعیین می‌شود، مرتبط بود. شرکت‌کنندگانی که سوگیری نژادی بیشتری را با اندازه‌گیری IAT نشان دادند، فعالیت آمیگدال بیشتری را در طول ارائه چهره‌های سیاه نشان دادند. محققان به این نتیجه رسیدند که پاسخ‌های آمیگدال و پاسخ‌های رفتاری به چهره‌های سیاه و سفید در شرکت‌کنندگان سفیدپوست، منعکس‌کننده ارزیابی‌های فرهنگی گروه‌های اجتماعی است که توسط تجربه اصلاح شده است. اما آیا این واقعاً همان چیزی است که در حال وقوع است؟

Although the amygdala does appear to be activated during these tasks, is it necessary for such evaluation? Phelps and colleagues (2003) compared the performance of patient S.P., who had bilateral amygdala damage, to the performance of control participants. on explicit and implicit measures of racial bias. They found no significant differences between the patient and controls on either measure and were forced to conclude that the amygdala is not a critical structure for the indirect evaluation of race, suggesting instead that it might be important for differences in the perceptual processing of faces belonging to “same” or “other” races.

اگرچه به نظر می‌رسد آمیگدال در طول این کارها فعال می‌شود، آیا برای چنین ارزیابی لازم است؟ فلپس و همکاران (2003) عملکرد بیمار S.P. را که آسیب دوطرفه آمیگدال داشت، با عملکرد شرکت کنندگان کنترل مقایسه کردند. در مورد اقدامات صریح و ضمنی تعصب نژادی. آنها هیچ تفاوت قابل توجهی بین بیمار و گروه کنترل در هر دو معیار پیدا نکردند و مجبور شدند به این نتیجه برسند که آمیگدال ساختار مهمی‌برای ارزیابی غیرمستقیم نژاد نیست، در عوض نشان می‌دهد که ممکن است برای تفاوت در پردازش ادراکی چهره‌های متعلق به نژاد مهم باشد. نژادهای “همان” یا “سایر”.

Expanding on these findings, William Cunningham and colleagues (2004) used fMRI to compare areas of brain activation in white participants when presented with the faces of both black and white males either briefly or for a prolonged amount of time. The results led the researchers to posit two separate systems for social evaluation (Figure 10.22). For brief presentations, where the evaluation must be made quickly and automatically, the amygdala was activated, and the activation was greater for black faces than for white faces. With longer presentations, when controlled processing can take place, amygdala activation was not significantly different between races. Instead, significantly more activity occurred in the right ventrolateral prefrontal cortex during viewing of black faces than of white faces. Cunningham’s team proposed that there are distinct neural differences between automatic and more controlled processing of social groups, and that the controlled processing may modulate the automatic evaluation- LeDoux’s low-road processing being updated by the high-road processing.

با بسط این یافته‌ها، ویلیام کانینگهام و همکارانش (2004) از fMRI برای مقایسه نواحی فعال شدن مغز در شرکت کنندگان سفیدپوست استفاده کردند، زمانی که چهره مردان سیاه پوست و سفیدپوست به طور خلاصه یا برای مدت طولانی در معرض دید قرار گرفتند. نتایج پژوهشگران را بر آن داشت تا دو سیستم مجزا را برای ارزیابی اجتماعی مطرح کنند (شکل 10.22). برای ارائه‌های کوتاه، که ارزیابی باید سریع و خودکار انجام شود، آمیگدال فعال شد و فعال‌سازی برای صورت‌های سیاه بیشتر از چهره‌های سفید بود. با ارائه طولانی تر، زمانی که پردازش کنترل شده می‌تواند انجام شود، فعال سازی آمیگدال بین نژادها تفاوت معنی داری نداشت. در عوض، فعالیت به طور قابل توجهی در قشر جلوی پیشانی بطنی سمت راست در هنگام مشاهده چهره‌های سیاه نسبت به چهره‌های سفید رخ داد. تیم کانینگهام پیشنهاد کرد که تفاوت‌های عصبی مشخصی بین پردازش خودکار و کنترل‌شده‌تر گروه‌های اجتماعی وجود دارد، و این که پردازش کنترل‌شده ممکن است ارزیابی خودکار را تعدیل کند.

We must be careful in drawing sweeping conclusions about racial stereotypes from these data. It may appear that certain processes in the brain make it likely that people will categorize others on the basis of race, but is that what they actually do? This suggestion does not make sense to evolutionary psychologists, who point out that our human ancestors did not travel very great distances, so it would have been highly unusual for them to come across humans of other races. Therefore, it makes no sense that humans should have evolved a neural process to categorize race. It would make evolutionary sense, however, to be able to recognize whether other humans belong to one’s own social or family group (and hence whether they can be trusted), and also whether they are male or female. 

ما باید در نتیجه گیری جامع در مورد کلیشه‌های نژادی از این داده‌ها مراقب باشیم. ممکن است به نظر برسد که فرآیندهای خاصی در مغز این احتمال را ایجاد می‌کند که مردم دیگران را بر اساس نژاد دسته بندی کنند، اما آیا واقعاً این کار را انجام می‌دهند؟ این پیشنهاد برای روانشناسان تکاملی منطقی نیست، زیرا به این نکته اشاره می‌کنند که اجداد انسان ما مسافت‌های بسیار زیادی را طی نکرده‌اند، بنابراین برای آنها بسیار غیرعادی بوده که با انسان‌هایی از نژادهای دیگر روبرو شوند. بنابراین، منطقی نیست که انسان‌ها باید یک فرآیند عصبی را برای دسته بندی نژاد تکامل داده باشند. با این حال، درک اینکه انسان‌های دیگر به گروه اجتماعی یا خانوادگی خود تعلق دارند (و در نتیجه می‌توان به آنها اعتماد کرد) و همچنین اینکه آیا آنها مرد هستند یا زن، منطقی تکاملی است.

FIGURE 10.22 Differential neural responses in white participants to masked and unmasked black and white faces.
Black and white faces were presented for either 30 ms (masked) or 525 ms (unmasked). (a) The right amygdala is more active for black versus white faces when faces are presented for 30 ms. (b) The pat- tern of amygdala activity is similar at 525 ms, though the effect is attenuated. Also during the longer stimulus presentation, activity in the dorsolateral prefrontal cortex (c), anterior cingulate cortex (d), and ventrolateral prefrontal cortex (e) was greater for black faces relative to white faces. Activity in one or more of these areas may be responsible for the attenuation of amygdala activity at 525 ms.

شکل 10.22 پاسخ‌های عصبی متفاوت در شرکت کنندگان سفیدپوست به چهره‌های سیاه و سفید نقابدار و بدون نقاب.
چهره‌های سیاه و سفید برای 30 میلی‌ثانیه (نقاب‌دار) یا 525 میلی‌ثانیه (بدون نقاب) ارائه شدند. (الف) آمیگدال سمت راست برای صورت‌های سیاه و سفید فعال تر است زمانی که صورت‌ها برای 30 میلی ثانیه ارائه می‌شوند. (ب) الگوی فعالیت آمیگدال در 525 میلی‌ثانیه مشابه است، اگرچه اثر آن کاهش می‌یابد. همچنین در طول ارائه محرک طولانی‌تر، فعالیت در قشر جلوی پیشانی پشتی جانبی (c)، قشر کمربندی قدامی‌(d)، و قشر جلوی پیشانی بطنی جانبی (e) برای صورت‌های سیاه نسبت به صورت‌های سفید بیشتر بود. فعالیت در یک یا چند مورد از این مناطق ممکن است مسئول کاهش فعالیت آمیگدال در 525 میلی ثانیه باشد.

Guided by this evolutionary perspective, Robert Kurzban and his colleagues (2001) found that when categorization cues stronger than race were present (e.g., one’s own group is a team wearing green shirts, and the opposing group wears red shirts), the categorization based on race disappeared. They also found that sex was always encoded more strongly than race. Their data suggest that coalition affiliation and sex are the categories that our brain evaluates, whereas race is not.

با هدایت این دیدگاه تکاملی، رابرت کورزبان و همکارانش (2001) دریافتند که وقتی نشانه‌های طبقه‌بندی قوی‌تر از نژاد وجود دارد (به عنوان مثال، گروه خود تیمی‌است که پیراهن سبز می‌پوشد، و گروه مقابل پیراهن قرمز می‌پوشد)، طبقه‌بندی بر اساس نژاد ناپدید شد آنها همچنین دریافتند که جنسیت همیشه قوی تر از نژاد رمزگذاری می‌شود. داده‌های آنها نشان می‌دهد که وابستگی به ائتلاف و جنسیت مقوله‌هایی هستند که مغز ما آن‌ها را ارزیابی می‌کند، در حالی که نژاد چنین نیست.

Another study may help explain what is going on here. Researchers compared the amygdala’s response to a set of faces that varied along two dimensions centered on an average face (Figure 10.23). The faces differed in social content along one dimension (trustworthiness), and along the other dimension they were socially neutral. In both the amygdala and much of the posterior face network, a similar response to both dimensions was seen, and responses were stronger as the difference from an average face grew along the dimension in question. These findings suggest that what may be activating these regions is the degree of difference from a categorically average face (Said et al., 2010). If you are from an Asian culture, your average face would be Asian, and thus, your amygdala would be activated for any non-Asian face. This response is not the same thing as determining whether someone is a racist. Such a categorization strategy could lead to racism, but it does not do so necessarily.

مطالعه دیگری ممکن است به توضیح آنچه در اینجا می‌گذرد کمک کند. محققان پاسخ آمیگدال را با مجموعه‌ای از چهره‌ها مقایسه کردند که در امتداد دو بعد متمرکز بر یک صورت متوسط ​​متفاوت بودند (شکل 10.23). چهره‌ها از نظر محتوای اجتماعی در یک بعد (قابل اعتماد بودن) و در بعد دیگر از نظر اجتماعی بی طرف بودند. هم در آمیگدال و هم در بسیاری از شبکه صورت خلفی، پاسخ مشابهی به هر دو بعد دیده شد، و با افزایش تفاوت از یک صورت متوسط ​​در طول بعد مورد نظر، پاسخ‌ها قوی‌تر بودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آنچه ممکن است این مناطق را فعال کند درجه تفاوت با یک چهره کاملاً متوسط ​​است (سید و همکاران، 2010). اگر از یک فرهنگ آسیایی هستید، چهره متوسط ​​شما آسیایی خواهد بود، و بنابراین، آمیگدال شما برای هر چهره غیر آسیایی فعال می‌شود. این پاسخ مشابه تشخیص نژادپرست بودن کسی نیست. چنین استراتژی طبقه بندی می‌تواند منجر به نژادپرستی شود، اما لزوما این کار را نمی‌کند.

FIGURE 10.23 Faces used as stimuli to compare amygdala activation in an fMRI experiment. (a) These faces vary along the valence dimension (trustworthiness), taking on values of (from left to right) -3, -1, 1, and 3 standard deviations away from the average face. Trustworthy judgments are highly correlated with valence. (b) These socially neutral faces were used in the control condition. Their shape varies (from left to right) from values of -5, -1.67, 1.67, and 5 standard deviations away from the average face. Amygdala responses were stronger for faces with dimensions farther away from an average face.

شکل 10.23 چهره‌هایی که به عنوان محرک برای مقایسه فعال سازی آمیگدال در آزمایش fMRI استفاده می‌شوند. (الف) این چهره‌ها در امتداد بعد ظرفیت (اعتماد) تغییر می‌کنند و مقادیر (از چپ به راست) -3، -1، 1، و 3 انحراف استاندارد را از وجه متوسط ​​می‌گیرند. قضاوت‌های قابل اعتماد بسیار با ظرفیت همبستگی دارند. (ب) این چهره‌های اجتماعی خنثی در شرایط کنترل مورد استفاده قرار گرفتند. شکل آنها (از چپ به راست) از مقادیر -5، -1.67، 1.67، و 5 انحراف استاندارد از صورت متوسط ​​متفاوت است. پاسخ آمیگدال برای چهره‌هایی با ابعاد دورتر از یک چهره متوسط ​​قوی تر بود.

TAKE-HOME MESSAGES

پیام‌های کلیدی

▪️People with extensive damage to their amygdalae do not recognize fearful or untrustworthy facial expressions.

▪️ افرادی که آسیب زیادی به آمیگدال خود دارند، حالات چهره ترسناک یا غیرقابل اعتماد را تشخیص نمی‌دهند.

▪️ The amygdala appears to be an integral part of a system that automatically directs our visual attention to the eyes when we encounter any facial expressions.

▪️ به نظر می‌رسد آمیگدال بخشی جدایی ناپذیر از یک سیستم است که به طور خودکار توجه بصری ما را هنگام مواجهه با هر گونه حالات صورت به چشم‌ها هدایت می‌کند.

▪️When we look at faces, the activity of the amygdala increases with the degree of difference from a categorically average face. 

▪️وقتی به چهره‌ها نگاه می‌کنیم، فعالیت آمیگدال با درجه تفاوت از یک صورت کاملاً متوسط ​​افزایش می‌یابد.