سلامتیعلوم پزشکی

چرا مبتلایان به کرونا را روی شکم می‌خوابانند؟

چرا مبتلایان به کرونا را روی شکم می‌خوابانند؟

بی‌بی‌سی: با افزایش شمار مبتلایان به کرونا، بیماران بستری در سراسر جهان دیگر تصاویری آشنا هستند. اما وقتی به این بیماران نگاه می کنیم که در بخش مراقبت‌های ویژه زیر دستگاه تنفس مصنوعی هستند تا بهتر نفس بکشند، یک چیز کمتر نظرمان را جلب می‌کند. به چه دلیل این بیماران را روی شکم – یا به اصطلاح دمر – خوابانده‌اند؟

این روش قدیمی به بعضی از بیماران مبتلا به دشواری تنفس، کمک می‌کند بهتر نفس بکشند به عبارت دیگر، این شکل خواباندن باعث می‌شود اکسیژن بیشتری وارد ریه‌ها شود.

اما این نوع خوابیدن خطراتی هم دارد.

افزایش جریان اکسیژن

کرونا

اصطلاح پزشکی روی شکم خواباندن (Proning) از واژه لاتینی pronus به معنی به جلو خم شدن گرفته شده است.

بیماران را چند ساعت روی شکم می‌خوابانند تا مایعاتی که در ریه‌ها جمع شده و تنفس را دشوار می‌کند خارج شوند. برای مبتلایان به کرونا که در بخش مراقبت‌های ویژه هستند از این روش زیاد استفاده می‌شود.

پاناگیس گالیاتساتوس، متخصص بیماری‌های ریه و استادیار دانشگاه جانز هاپکینز در آمریکا می‌گوید: “در بسیاری از مبتلایان به کرونا اکسیژن کافی به ریه‌ها نمی‌رسد که آسیب‌زا است.”

“به این بیماران اکسیژن داده می‌شود اما گاه این مقدار اکسیژن هم کافی نیست بنابراین آنها را روی شکم می‌خوابانیم تا ریه‌ها منبسط شوند و ظرفیتشان افزایش یابد.”

دکتر گالیاتساتوس توضیح می‌دهد که سنگین‌ترین بخش ریه در پشت قرار دارد و به این ترتیب، وقتی بیمار به پشت خوابیده و وزنش روی پشتش است، دریافت هوا برای ریه‌ها دشوارتر می شود. برعکس، روی شکم، ورود اکسیژن افزایش یافته و به عملکرد دیگر قسمت‌های ریه کمک می‌کند و “می‌تواند تغییر مشهودی ایجاد کند.”

در ماه مارس، سازمان بهداشت جهانی توصیه کرد بزرگسالان مبتلا به کرونا که دچار سندروم دیسترس حاد تنفسی (ARDS) می‌شوند روزی ۱۲ تا ۱۶ ساعت روی شکم خوابانده شوند. برای کودکان، سازمان بهداشت جهانی گفت این کار باید زیر نظر متخصصان باشد تا خطری نداشته باشد.

اخیرا انجمن متخصصان قفسه سینه آمریکا در باره دوازده بیمار مبتلا به کرونا که به سندروم دیسترس حاد تنفسی دچار شدند تحقیق کرد. این تحقیق در بیمارستان جی‌نین‌تان، شهر ووهان چین در ماه فوریه صورت گرفت و نشان داد ریه‌های بیمارانی که روی شکم خوابانده نشده بودند به مراتب کمتر از آنهایی که روی شکم بودند منبسط می‌شدند.

روش مخاطره‌آمیز

با وجود اینکه این روش ساده به نظر می‌رسد، روی شکم خواباندن بیماران بدون مشکل هم نیست. چرخاندن بیمار از طاقباز به دمر زمان‌بر است و به تجربه کافی پزشکی نیاز دارد.

دکتر گالیاتساتوس هم تاکید دارد “این کار ساده نیست” و برای انجام درست و موثر آن به “چهار یا پنج نفر نیاز است.”

در بیمارستان‌هایی که به خاطر افزایش مبتلایان به کرونا با کمبود پرسنل دست به گریبان هستند این کار دشوارتر هم هست.

به گفته دگتر گالیاتساتوس، با افزایش شمار مبتلایان، بیمارستان دانشگاه جانز هاپکینز گروه ویژه‌ای را فقط برای این منظور تشکیل داده است:

“با تشکیل این گروه، اگر بیمار مبتلا به کرونا در بخش مراقبت‌های ویژه‌ای بستری باشد که کارکنانش با این روش آشنایی ندارند، از این گروه ویژه برای چرخاندن بیماران می‌توانند درخواست کمک کنند.”

تغییر دادن وضعیت بیماران مشکلات دیگری هم می‌تواند داشته باشد. به گفته دکتر گالیاتساتوس “چاقی بیمار یکی از نگرانی‌های عمده است. بعلاوه باید مراقب افرادی باشیم که زخم دارند و مواظب بیمارانی باشیم که به دستگاه تنفس مصنوعی وصل هستند یا سوند و کاتتر دارند.”

این روش همچنین با افزایش خطر حمله قلبی همراه است و در مواردی می‌تواند باعث بسته شدن مجاری تنفسی شود.

استفاده گسترده در حال حاضر

فواید خواباندن بیمار روی شکم نخستین بار اواسط دهه ۱۹۷۰ مشاهده شد اما به گفته کارشناسان، در سال ۱۹۸۶ بود که در بیمارستان‌های سراسر جهان رواج یافت.

لوچیانو گاتینونی یکی از نخستین پزشکانی بود که در این مورد تحقیق و آن را روی بیماران خود آزمایش کرد. او در حال حاضر استاد بازنشسته دانشگاه دولتی میلان و از متخصصان برجسته بیهوشی و تنفس مصنوعی است.

پرفسور گاتینونی به بی‎بی‌سی گفت خواباندن روی شکم ابتدا “با مخالفت‌هایی” مواجه شد اما “در حال حاضر گسترده به کار می‌رود.”

او مخالفت اولیه با این روش را به “محافظه‌کاری خاص” جامعه پزشکی نسبت می‍دهد و می‌گوید که افزایش اکسیژن‌رسانی به ریه تنها فایده خواباندن به شکم نیست:

“خواباندن روی شکم در بسیاری بیماران باعث می‌شود فشار در ریه‌ها متوازن توزیع شود.”

“به ریه‌ای فکر کنید که زیر فشار دستگاه تنفس مصنوعی است؛ وضعیت این ریه درست مثل آن است که مرتبا به آن مشت می‌زنند. طبیعی است هرچه این ضربات پخش شوند، آسیب‌شان کمتر است.”

نتیجه تحقیقات دیگر در مورد فواید این روش اوایل قرن بیست و یکم منتشر شد.

پرفسور گاتینونی می‌گوید: “یکی از مطالعاتی که در سال ۲۰۰۰ در فرانسه انجام شد نشان داد که بیمارانی که روی شکم خوابانده شده بودند هم بهتر تنفس کردند هم شانس زنده ماندنشان افزایش یافت.”

در مجموع، این هم یکی از روش‌هایی است که برای مقابله با کرونا به کار گرفته شده، بیماری جهانگیری که جان چند ده هزار نفر را گرفته و هنوز برای آن درمانی نیست.

پرفسور گاتینونی می گوید: “در حال حاضر، بهترین‌هایی که داریم شیوه‌های درمانی مثل این است.”

What is Proning and How May it Help COVID-19 Patients?

“Close your eyes and imagine a synchronized swimming team,” shares Nancy Vassallo, interim clinical educator of Critical Care at JFK Medical Center.

Do you think about the tactful calculations of each movement per split second by the swimmers, which creates a beautiful dance performance within a pool?

“The same goes for proning,” adds Nancy, “except the health of our patients is the goal. It’s a slow, controlled and perfectly timed team movement.”

What is proning?

According to Nancy, proning is the process of turning a patient with precise, safe motions from their back onto their abdomen (stomach) so the individual is lying face down. The expert notes that it is especially beneficial in comprised COVID-19 patients with or without ventilator needs and says, “The position allows for better expansion of the dorsal (back) lung regions, improved body movement and enhanced removal of secretions which may ultimately lead to advances in oxygenation (breathing).”

How does it help with COVID-19 patients?

As detailed by Lenore Reilly, nurse manager of Critical Care at JFK Medical Center, some patients experiencing mild respiratory distress who do not need a ventilator, or those who could progress to severe respiratory distress, show improved oxygenation from proning.

“There is not enough evidence at this time to prove that proning alleviates patients needing ventilators,” Lenore says. “What we can see, though, is that oxygenation is temporarily improved. This is why proning has become part of the plan of care during the COVID-19 pandemic.”

How many people does it take to prone a patient?

At JFK Medical Center, a proning team typically consists of six highly trained experts including:

  • Registered nurses (with either critical care or operating room expertise)
  • Respiratory therapists
  • Physical therapists/occupational therapists/patient care technicians
  • Anesthesia physicians

“This number can increase based on the individual needs of the patient,” says Lenore.

As described by both Nancy and Lenore, a registered nurse will lead the proning team at the head of the patient bed and provide clear directions regarding the step-by-step process. The lead registered nurse, along with an additional registered nurse or a respiratory therapist, will guide the patient’s head and airway. Joining them are two physical therapists (or other support staff) on each side of the patient to help manage movement of the arms, legs, intravenous (IV) access and other catheters (tubes).

What are the steps in the proning process?

“The patient will go through a series of manual turns that are done in a synchronized pattern,” says Lenore. The team leader will coordinate with the other team members in each of the motions that are necessary to get the patient to a prone position. “Anesthesia physicians are also available for airway (breathing) management,” she continues.

The patients will be moved laterally (sideways) followed by turning the patient on their side and finally onto their abdomen. Each position requires the patient’s heart rate, blood pressure and pulse oximetry (oxygenation level) to remain stable during each move. “The process takes time, patience and skill to make sure that the patient remains stable,” elaborates Nancy.

How often and how long is a patient proned?

Patients are placed in the prone position for 16 to 18 hours and then placed in the supine position (lying horizontally with the face and torso facing up) for 6 to 8 hours if the oxygen levels are able to tolerate it. “While the patient is either in the prone and/or supine position, specific lab and radiology studies will be ordered,” says Lenore. “The findings of these particular procedures will drive if the patient will continue with prone positioning daily.”

Can all patients benefit from proning?

All patients that may benefit from proning are evaluated by a critical care physician and/or pulmonologist to determine if a patient is a “good candidate” for proning, Lenore notes. However, a patient may be unqualified for proning if they have:

  • Spinal instability
  • Unstable fractures
  • Open wounds
  • Burns
  • Tracheal surgery
  • A baby in utero (over 24+ weeks pregnant)

“There may be additional complications that we have to look out for on a case-by-case basis, such as cardiac (heart) abnormalities or prior abdominal surgery, to determine if proning would be beneficial,” explains Nancy.

If a patient does qualify, though, he/she will undergo a thorough preparation stage, explains Nancy. “This process would include making sure that the eyes and skin will be protected during the time that they are prone,” she says. “In addition, the patients will need proper sedation and IV access.”

Are there risks to proning?

As stated by Lenore, some risks associated with proning include:

  • Airway obstruction
  • Dislodgement of endotracheal tube
  • Pressure-related skin injuries
  • Facial and airway edema (swelling)
  • Hypotension (low blood pressure)
  • Arrhythmias (irregular heartbeat/rate)

“The synchronized movements are done very slowly and methodically so the entire proning team can safely monitor the patient to prevent the associated risks,” assures Nancy.

آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بله
تقریبا
خیر

داریوش طاهری

اولیــــــن نیستیــم ولی امیـــــد اســــت بهتـــرین باشیـــــم...! خدایــــــــــا نام و آوازه مـــن را چنان در حافظه‌ها تثبیت کن که آلزایمـــــــــــــر نیز توان به یغما بردن آن را نداشته باشد...!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا