فیزیولوژی پزشکی گایتون و هال؛ مبانی الکتروکاردیوگرافی

When a cardiac impulse passes through the heart, electrical current also spreads from the heart into the adjacent tissues surrounding the heart. A small portion of the current spreads all the way to the surface of the body. If electrodes are placed on the skin on opposite sides of the heart, electrical potentials generated by the current can be recorded; the recording is known as an electrocardiogram (ECG). A normal ECG for two beats of the heart is shown in Figure 11-1.

هنگامی‌که یک تکانه قلبی از قلب عبور می‌کند، جریان الکتریکی نیز از قلب به بافت‌های مجاور اطراف قلب پخش می‌شود. بخش کوچکی از جریان به تمام سطح بدن پخش می‌شود. اگر الکترودها روی پوست در طرفین مخالف قلب قرار گیرند، پتانسیل‌های الکتریکی تولید شده توسط جریان را می‌توان ثبت کرد. ضبط به عنوان الکتروکاردیوگرام (ECG) شناخته می‌شود. یک نوار قلب طبیعی برای دو ضربان قلب در شکل 11-1 نشان داده شده است.

WAVEFORMS OF THE NORMAL ELECTROCARDIOGRAM

The normal ECG (see Figure 11-1) is composed of a P wave, a QRS complex, and a T wave. The QRS complex is often, but not always, three separate waves: the Q wave, the R wave, and the S wave.

شکل موج‌های الکتروکاردیوگرام نرمال

ECG طبیعی (به شکل 1-11 مراجعه کنید) از یک موج P، یک کمپلکس QRS و یک موج T تشکیل شده است. مجتمع QRS اغلب، اما نه همیشه، سه موج جداگانه است: موج Q، موج R و موج S.

The P wave is caused by electrical potentials generated when the atria depolarize before atrial contraction begins. The QRS complex is caused by potentials generated when the ventricles depolarize before contraction—that is, as the depolarization wave spreads through the ventricles. Therefore, both the P wave and the components of the QRS complex are depolarization waves.

موج P ناشی از پتانسیل‌های الکتریکی است که هنگام دپلاریز شدن دهلیزها قبل از شروع انقباض دهلیزی ایجاد می‌شود. کمپلکس QRS توسط پتانسیل‌هایی ایجاد می‌شود که هنگام دپلاریزاسیون بطن‌ها قبل از انقباض ایجاد می‌شود، یعنی زمانی که موج دپلاریزاسیون از طریق بطن‌ها پخش می‌شود. بنابراین، هم موج P و هم اجزای کمپلکس QRS، امواج دپلاریزاسیون هستند.

The T wave is caused by potentials generated as the ventricles recover from depolarization. This process normally occurs in ventricular muscle 0.25 to 0.35 second after depolarization. The T wave is known as a repolarization wave.

موج T توسط پتانسیل‌های ایجاد شده در هنگام بازیابی بطن‌ها از دپلاریزاسیون ایجاد می‌شود. این فرآیند معمولاً در عضله بطنی 0.25 تا 0.35 ثانیه پس از دپولاریزاسیون رخ می‌دهد. موج T به عنوان موج رپلاریزاسیون شناخته می‌شود.

Thus, the ECG is composed of both depolarization and repolarization waves. The principles of depolarization and repolarization are discussed in Chapter 5. The distinction between depolarization waves and repolarization waves is so important in electrocardiography that further clarification is necessary.

بنابراین، ECG از هر دو امواج دپلاریزاسیون و رپلاریزاسیون تشکیل شده است. اصول دپلاریزاسیون و رپلاریزاسیون در فصل 5 مورد بحث قرار گرفته است. تمایز بین امواج دپلاریزاسیون و امواج رپلاریزاسیون در الکتروکاردیوگرافی بسیار مهم است که توضیح بیشتر ضروری است.

CARDIAC DEPOLARIZATION WAVES VERSUS REPOLARIZATION WAVES

Figure 11-2 shows a single cardiac muscle fiber in four stages of depolarization and repolarization, with the color red designating depolarization. During depolarization, the normal negative potential inside the fiber reverses and becomes slightly positive inside and negative outside.

امواج دپولاریزاسیون قلبی در مقابل امواج دپولاریزاسیون مجدد

شکل 11-2 یک فیبر عضلانی قلب را در چهار مرحله دپلاریزاسیون و رپلاریزاسیون نشان می‌دهد که رنگ قرمز نشان دهنده دپلاریزاسیون است. در طول دپلاریزاسیون، پتانسیل منفی طبیعی در داخل فیبر معکوس می‌شود و در داخل کمی‌مثبت و در خارج منفی می‌شود.

In Figure 11-24, depolarization, demonstrated by red positive charges inside and red negative charges outside, is traveling from left to right. The first half of the fiber has already depolarized while the remaining half is still polarized. Therefore, the left electrode on the outside of the fiber is in an area of negativity, and the right electrode is in an area of positivity, which causes the meter to record positively. To the right of the muscle fiber is shown a record of changes in potential between the two electrodes, as recorded by a high- speed recording meter. Note that when depolarization has reached the halfway mark in Figure 11-24, the recording on the right has risen to a maximum positive value.

در شکل 11-24، دپلاریزاسیون، که با بارهای مثبت قرمز در داخل و بارهای منفی قرمز در خارج نشان داده شده است، از چپ به راست در حال حرکت است. نیمه اول فیبر قبلاً دپولاریزه شده است در حالی که نیمه باقی مانده هنوز قطبی شده است. بنابراین، الکترود سمت چپ در قسمت بیرونی فیبر در ناحیه منفی و الکترود سمت راست در ناحیه مثبت قرار دارد که باعث می‌شود متر به صورت مثبت ثبت کند. در سمت راست فیبر عضلانی، رکوردی از تغییرات پتانسیل بین دو الکترود نشان داده شده است، همانطور که توسط یک متر ضبط با سرعت بالا ثبت شده است. توجه داشته باشید که وقتی دپلاریزاسیون به نیمه راه در شکل 11-24 رسید، ضبط سمت راست به حداکثر مقدار مثبت رسیده است.

In Figure 11-2B, depolarization has extended over the entire muscle fiber, and the recording to the right has returned to the zero baseline because both electrodes are now in areas of equal negativity. The completed wave is a depolarization wave because it results from the spread of depolarization along the muscle fiber membrane.

در شکل 11-2B، دپلاریزاسیون در کل فیبر عضلانی گسترش یافته است، و ضبط سمت راست به خط پایه صفر بازگشته است زیرا هر دو الکترود اکنون در مناطقی با منفی بودن یکسان هستند. موج تکمیل شده یک موج دپلاریزاسیون است زیرا از گسترش دپلاریزاسیون در امتداد غشای فیبر عضلانی ناشی می‌شود.

Figure 11-2C shows halfway repolarization of the same muscle fiber, with positivity returning to the outside of the fiber. At this point, the left electrode is in an area of positivity, and the right electrode is in an area of negativity. This polarity is opposite to the polarity in Figure 11- 2A. Consequently, the recording, as shown to the right, becomes negative.

شکل 11-2C، نیمه راه رپلاریزاسیون همان فیبر عضلانی را نشان می‌دهد، با بازگشت مثبت به خارج فیبر. در این مرحله، الکترود چپ در ناحیه مثبت و الکترود سمت راست در ناحیه منفی قرار دارد. این قطب مخالف قطبیت شکل 11-2A است. در نتیجه، ضبط، همانطور که در سمت راست نشان داده شده است، منفی می‌شود.

In Figure 11-2D, the muscle fiber has completely repolarized, and both electrodes are now in areas of positivity so that no potential difference is recorded between them. Thus, in the recording on the right, the potential returns once more to zero. This completed negative wave is a repolarization wave because it results from the spread of repolarization along the muscle fiber membrane.

در شکل 11-2D، فیبر عضلانی به طور کامل رپلاریزه شده است، و هر دو الکترود اکنون در مناطق مثبت قرار دارند به طوری که هیچ اختلاف پتانسیل بین آنها ثبت نمی‌شود. بنابراین، در ضبط سمت راست، پتانسیل یک بار دیگر به صفر برمی‌گردد. این موج منفی کامل شده یک موج رپلاریزاسیون است زیرا از گسترش رپلاریزاسیون در امتداد غشای فیبر عضلانی ناشی می‌شود.

Relation of the Monophasic Action Potential of Ventricular Muscle to the QRS and T Waves in the Standard Electrocardiogram. The monophasic action potential of ventricular muscle, discussed in Chapter 10, normally lasts between 0.25 and 0.35 second. The top part of Figure 11-3 shows a monophasic action potential re- corded from a microelectrode inserted into the inside of a single ventricular muscle fiber. The upsweep of this action potential is caused by depolarization, and the return of the potential to the baseline is caused by repolarization.

ارتباط پتانسیل عمل مونوفازیک عضله بطنی با امواج QRS و T در الکتروکاردیوگرام استاندارد. پتانسیل عمل تک فازی عضله بطنی، که در فصل 10 مورد بحث قرار گرفت، معمولا بین 0.25 تا 0.35 ثانیه طول می‌کشد. قسمت بالای شکل 11-3 یک پتانسیل عمل تک فازی را نشان می‌دهد که از یک میکروالکترود وارد شده در داخل یک فیبر عضلانی بطنی منفرد ثبت شده است. بالارفتن این پتانسیل عمل به دلیل دپلاریزاسیون و بازگشت پتانسیل به خط پایه ناشی از رپلاریزاسیون است.

The lower half of Figure 11-3 shows a simultaneous recording of the ECG from this same ventricle. Note that the QRS waves appear at the beginning of the monophasic action potential, and the T wave appears at the end. Note especially that no potential is recorded in the ECG when the ventricular muscle is either completely polarized or completely depolarized. Only when the muscle is partly polarized and partly depolarized does current flow from one part of the ventricles to another part, and therefore current also flows to the surface of the body to produce the ECG.

نیمه پایینی شکل 11-3 ضبط همزمان ECG از همین بطن را نشان می‌دهد. توجه داشته باشید که امواج QRS در ابتدای پتانسیل عمل تک فازی و موج T در انتهای آن ظاهر می‌شود. به خصوص توجه داشته باشید که وقتی عضله بطنی کاملاً پلاریزه یا کاملاً دپلاریزه شده باشد، هیچ پتانسیلی در ECG ثبت نمی‌شود. فقط زمانی که عضله تا حدی پلاریزه و تا حدی دپولاریزه شده باشد، جریان از یک قسمت بطن به قسمت دیگر جریان پیدا می‌کند و بنابراین جریان نیز برای تولید ECG به سطح بدن می‌رسد.

Figure 11-1. Normal electrocardiogram.

شکل 11-1. نوار قلب طبیعی

Figure 11-2. Recording the depolarization wave (A and B) and the repolarization wave (C and D) from a cardiac muscle fiber.

شکل 11-2. ضبط موج دپلاریزاسیون (A و B) و موج رپلاریزاسیون (C و D) از یک فیبر عضله قلب.

Figure 11-3. Top, Monophasic action potential from a ventricular muscle fiber during normal cardiac function showing rapid depolarization and then repolarization occurring slowly during the plateau stage but rapidly toward the end. Bottom, Electrocardiogram recorded simultaneously.

شکل 11-3. بالا، پتانسیل عمل تک فازی از یک فیبر عضلانی بطنی در طول عملکرد طبیعی قلب که دپلاریزاسیون سریع را نشان می‌دهد و سپس رپلاریزاسیون به آهستگی در مرحله پلاتو اما به سرعت به سمت انتها رخ می‌دهد. پایین، الکتروکاردیوگرام به طور همزمان ضبط شد.

RELATIONSHIP OF ATRIAL AND
VENTRICULAR CONTRACTION TO THE WAVES OF THE ELECTROCARDIOGRAM

Before contraction of muscle can occur, depolarization must spread through the muscle to initiate the chemical processes of contraction. Refer again to Figure 11-1; the P wave occurs at the beginning of contraction of the atria, and the QRS complex of waves occurs at the beginning of contraction of the ventricles. The ventricles remain contracted until after repolarization has occurred that is, until after the end of the T wave.

رابطه دهلیزی و انقباض بطنی به امواج الکتروکاردیوگرام

قبل از وقوع انقباض عضله، دپلاریزاسیون باید در عضله گسترش یابد تا فرآیندهای شیمیایی انقباض آغاز شود. دوباره به شکل 11-1 مراجعه کنید. موج P در ابتدای انقباض دهلیزها و مجموعه امواج QRS در ابتدای انقباض بطن‌ها رخ می‌دهد. بطن‌ها تا زمانی که رپلاریزاسیون اتفاق می‌افتد، منقبض می‌مانند، یعنی تا پایان موج T.

The atria repolarize about 0.15 to 0.20 second after termination of the P wave, which is also approximately when the QRS complex is being recorded in the ECG. Therefore, the atrial repolarization wave, known as the atrial T wave, is usually obscured by the much larger QRS complex. For this reason, an atrial T wave is seldom observed on the ECG.

دهلیزها حدود 0.15 تا 0.20 ثانیه پس از خاتمه موج P مجدداً قطبی می‌شوند، که تقریباً زمانی است که کمپلکس QRS در ECG ثبت می‌شود. بنابراین، موج رپلاریزاسیون دهلیزی، که به عنوان موج T دهلیزی شناخته می‌شود، معمولاً توسط کمپلکس QRS بسیار بزرگ‌تر پنهان می‌شود. به همین دلیل، موج T دهلیزی به ندرت در ECG مشاهده می‌شود.

The ventricular repolarization wave is the T wave of the normal ECG. Ordinarily, ventricular muscle begins to repolarize in some fibers about 0.20 second after the beginning of the depolarization wave (the QRS complex), but in many other fibers, it takes as long as 0.35 second. Thus, the process of ventricular repolarization extends over a long period, about 0.15 second. For this reason, the T wave in the normal ECG is a prolonged wave, but the voltage of the T wave is considerably less than the voltage of the QRS complex, partly because of its prolonged length.

موج رپلاریزاسیون بطنی، موج T ECG طبیعی است. به طور معمول، ماهیچه بطنی در برخی از فیبرها حدود 0.20 ثانیه پس از شروع موج دپلاریزاسیون (مجموعه QRS) شروع به رپلاریزاسیون می‌کند، اما در بسیاری از فیبرهای دیگر تا 0.35 ثانیه طول می‌کشد. بنابراین، روند رپلاریزاسیون بطنی در یک دوره طولانی، حدود 0.15 ثانیه گسترش می‌یابد. به همین دلیل، موج T در ECG معمولی یک موج طولانی است، اما ولتاژ موج T به طور قابل توجهی کمتر از ولتاژ کمپلکس QRS است، تا حدی به دلیل طول طولانی آن.

ELECTROCARDIOGRAPHIC CALIBRATION AND DISPLAY

All recordings of ECGs are made with appropriate calibration lines on the display grid. Historically, ECGs were recorded electronically and printed onto paper; ECGs are now usually displayed digitally. As shown in Figure 11-1, the horizontal calibration lines are arranged so that 10 of the small line divisions upward or downward in the standard ECG represent 1 millivolt, with positivity in the upward direction and negativity in the downward direction.

کالیبراسیون و نمایش الکتروکاردیوگرافی

تمام ضبط‌های ECG با خطوط کالیبراسیون مناسب روی شبکه نمایشگر انجام می‌شود. از لحاظ تاریخی، نوار قلب به صورت الکترونیکی ثبت و روی کاغذ چاپ می‌شد. نوار قلب در حال حاضر معمولا به صورت دیجیتالی نمایش داده می‌شود. همانطور که در شکل 1-11 نشان داده شده است، خطوط کالیبراسیون افقی به گونه ای چیده شده اند که 10 تقسیم خط کوچک به سمت بالا یا پایین در ECG استاندارد نشان دهنده 1 میلی ولت است، با مثبت در جهت بالا و منفی در جهت پایین.

The vertical lines on the ECG are time calibration lines. A typical ECG is run at a speed of 25 millimeters per second, although faster speeds are sometimes used. Therefore, each 25 millimeters in the horizontal direction is 1 second, and each 5-millimeter segment, indicated by the dark vertical lines, represents 0.20 second. The 0.20-second intervals are then broken into five smaller intervals by thin lines, each of which represents 0.04 second.

خطوط عمودی در ECG خطوط کالیبراسیون زمان هستند. یک ECG معمولی با سرعت 25 میلی متر در ثانیه اجرا می‌شود، اگرچه گاهی اوقات از سرعت‌های بالاتر استفاده می‌شود. بنابراین، هر 25 میلی متر در جهت افقی 1 ثانیه است و هر قطعه 5 میلی متری، که با خطوط عمودی تیره نشان داده شده است، 0.20 ثانیه را نشان می‌دهد. سپس فواصل 0.20 ثانیه ای توسط خطوط نازک به پنج بازه کوچکتر تقسیم می‌شوند که هر کدام نشان دهنده 0.04 ثانیه است.

Normal Voltages in the Electrocardiogram. The re- corded voltages of the waves in the normal ECG depend on the manner in which the electrodes are applied to the surface of the body and how close the electrodes are to the heart. When one electrode is placed directly over the ventricles, and a second electrode is placed elsewhere on the body remote from the heart, the voltage of the QRS complex may be as high as 3 to 4 millivolts. Even this voltage is small in comparison with the monophasic action potential of 110 millivolts recorded directly at the heart muscle membrane. When ECGs are recorded from electrodes on the two arms or on one arm and one leg, the voltage of the QRS complex usually is 1.0 to 1.5 millivolts from the top of the R wave to the bottom of the S wave, the voltage of the P wave is between 0.1 and 0.3 millivolts, and the volt- age of the T wave is between 0.2 and 0.3 millivolts.

ولتاژهای طبیعی در الکتروکاردیوگرام. ولتاژهای ثبت شده امواج در ECG معمولی به نحوه اعمال الکترودها به سطح بدن و نزدیکی الکترودها به قلب بستگی دارد. هنگامی‌که یک الکترود مستقیماً روی بطن‌ها قرار می‌گیرد، و الکترود دوم در جای دیگری از بدن دور از قلب قرار می‌گیرد، ولتاژ مجتمع QRS ممکن است به 3 تا 4 میلی ولت برسد. حتی این ولتاژ در مقایسه با پتانسیل عمل تک فازی 110 میلی ولتی است که مستقیماً در غشای عضله قلب ثبت شده است. هنگامی‌که ECG از الکترودهای دو دست یا روی یک دست و یک پا ثبت می‌شود، ولتاژ کمپلکس QRS معمولاً از بالای موج R تا پایین موج S بین 1.0 تا 1.5 میلی ولت است، ولتاژ موج P بین 0.1 و 0.3 میلی ولت بین 0.1 و 0.2 میلی ولت و سن موج T0.0 است. میلی ولت

P-Q or P-R Interval. The time between the beginning of the P wave and the beginning of the QRS complex is the interval between the beginning of electrical excitation of the atria and the beginning of excitation of the ventricles. This period is called the P-Q interval. The normal P-Q interval is about 0.16 second. (Often, this interval is called the P-R interval because the Q wave is likely to be absent.) The P-R interval shortens at faster heart rates due to increased sympathetic or decreased parasympathetic activity, which increase atrioventricular node conduction speed. Conversely, the P-R interval lengthens with slower heart rates as a consequence of slower atrioventricular nodal conduction caused by increased parasympathetic tone or withdrawal of sympathetic activity.

فاصله P-Q یا P-R. زمان بین شروع موج P و شروع کمپلکس QRS فاصله بین شروع تحریک الکتریکی دهلیزها و شروع تحریک بطن‌ها است. این دوره بازه P-Q نامیده می‌شود. فاصله P-Q طبیعی حدود 0.16 ثانیه است. (اغلب، این فاصله را فاصله P-R می‌نامند، زیرا موج Q به احتمال زیاد وجود ندارد.) فاصله P-R در ضربان قلب سریعتر به دلیل افزایش فعالیت سمپاتیک یا کاهش فعالیت پاراسمپاتیک، که سرعت هدایت گره دهلیزی بطنی را افزایش می‌دهد، کوتاه می‌شود. در مقابل، فاصله P-R با ضربان قلب آهسته تر به عنوان یک نتیجه از هدایت گرهی دهلیزی بطنی کندتر ناشی از افزایش صدای پاراسمپاتیک یا قطع فعالیت سمپاتیک طولانی تر می‌شود.

Q-T Interval. Contraction of the ventricle lasts almost from the beginning of the Q wave (or R wave, if the Q wave is absent) to the end of the T wave. This interval is called the Q-T interval and ordinarily is about 0.35 second.

فاصله Q-T. انقباض بطن تقریباً از ابتدای موج Q (یا موج R در صورت عدم وجود موج Q) تا انتهای موج T طول می‌کشد. این فاصله Q-T نامیده می‌شود و معمولاً حدود 0.35 ثانیه است.

Heart Rate as Determined from the Electrocardiogram. The rate of the heartbeat can be determined easily from an ECG because the heart rate is the reciprocal of the time interval between two successive heartbeats (the R-R interval). If the interval between two beats as determined from the time calibration lines is 1 second, the heart rate is 60 beats/min. The normal interval between two successive QRS complexes in an adult is about 0.83 second, which is a heart rate of 60/0.83 times/min, or 72 beats/min.

ضربان قلب همانطور که از الکتروکاردیوگرام تعیین می‌شود. میزان ضربان قلب را می‌توان به راحتی از طریق نوار قلب تعیین کرد زیرا ضربان قلب متقابل فاصله زمانی بین دو ضربان متوالی (فاصله R-R) است. اگر فاصله بین دو ضربان که از خطوط کالیبراسیون زمانی تعیین می‌شود 1 ثانیه باشد، ضربان قلب 60 ضربه در دقیقه است. فاصله طبیعی بین دو کمپلکس متوالی QRS در یک بزرگسال حدود 0.83 ثانیه است که ضربان قلب 60/0.83 بار در دقیقه یا 72 ضربه در دقیقه است.

Figure 11-4. Instantaneous potentials develop on the surface of a cardiac muscle mass that has been depolarized in its center.

شکل 11-4. پتانسیل‌های آنی روی سطح توده عضلانی قلبی که در مرکز آن دپلاریزه شده است، ایجاد می‌شود.

FLOW OF CURRENT AROUND THE HEART DURING THE CARDIAC CYCLE

جریان جریان در اطراف قلب در طول چرخه قلبی

Recording Electrical Potentials from a Partially Depolarized Mass of Syncytial Cardiac Muscle

Figure 11-4 shows a syncytial mass of cardiac muscle that has been stimulated at its most central point. Before stimulation, all the exteriors of the muscle cells had been positive, and the interiors had been negative. For reasons presented in Chapter 5 in the discussion of membrane potentials, as soon as an area of cardiac syncytium becomes depolarized, negative charges leak to the outsides of the depolarized muscle fibers, making this part of the surface electronegative, as represented by the minus signs in Figure 11-4. The remaining surface of the heart, which is still polarized, is represented by the plus signs. Therefore, a meter connected with its negative terminal on the area of depolarization and its positive terminal on one of the still polarized areas, as shown to the right in the figure, records positively.

ثبت پتانسیل‌های الکتریکی از توده نیمه دپلاریزه شده از عضله قلب سنسیتیال

شکل 11-4 توده سنسیشیال عضله قلبی را نشان می‌دهد که در مرکزی ترین نقطه آن تحریک شده است. قبل از تحریک، تمام قسمت‌های بیرونی سلول‌های عضلانی مثبت و قسمت‌های داخلی منفی بودند. به دلایلی که در فصل 5 در بحث پتانسیل‌های غشایی ارائه شد، به محض اینکه ناحیه ای از سینسیتیوم قلبی دپلاریزه می‌شود، بارهای منفی به خارج از فیبرهای عضلانی دپلاریزه شده نشت می‌کند و این قسمت از سطح را الکترونگاتیو می‌کند، همانطور که با علائم منفی در شکل 11-4 نشان داده شده است. سطح باقیمانده قلب که هنوز قطبی است با علائم مثبت نشان داده می‌شود. بنابراین، متری که با ترمینال منفی خود در ناحیه دپلاریزاسیون و ترمینال مثبت آن بر روی یکی از نواحی هنوز قطبی شده متصل است، همانطور که در سمت راست در شکل نشان داده شده است، ثبت مثبت می‌کند.

Two other electrode placements and meter readings are also demonstrated in Figure 11-4. These placements and readings should be studied carefully, and the reader should be able to explain the causes of the respective meter readings. Because the depolarization spreads in all directions through the heart, the potential differences shown in the figure persist for only a few thousandths of a second, and the actual voltage measurements can be accomplished only with a high-speed recording apparatus.

دو محل قرارگیری الکترود دیگر و قرائت کنتور نیز در شکل 11-4 نشان داده شده است. این قرارگیری‌ها و قرائت‌ها باید به دقت مورد مطالعه قرار گیرد و خواننده باید بتواند علل قرائت کنتور مربوطه را توضیح دهد. از آنجایی که دپلاریزاسیون در تمام جهات در قلب پخش می‌شود، تفاوت‌های پتانسیل نشان داده شده در شکل تنها برای چند هزارم ثانیه باقی می‌ماند و اندازه گیری ولتاژ واقعی تنها با یک دستگاه ضبط با سرعت بالا قابل انجام است.

Figure 11-5. Flow of current in the chest around partially depolarized ventricles. A and B are electrodes.

شکل 11-5. جریان جریان در قفسه سینه در اطراف بطن‌های نیمه دپلاریزه شده. A و B الکترود هستند.

Flow of Electrical Currents in the Chest Around the Heart

Figure 11-5 shows the ventricular muscle lying within the chest. Even the lungs, although mostly filled with air, con- duct electricity to a surprising extent, and fluids in other tissues surrounding the heart conduct electricity even more easily. Therefore, the heart is actually suspended in a conductive medium. When one portion of the ventricles depolarizes and therefore becomes electronegative with respect to the remainder, electrical current flows from the depolarized area to the polarized area in large circuitous routes, as noted in the figure.

جریان جریان الکتریکی در قفسه سینه در اطراف قلب

شکل 11-5 عضله بطنی را نشان می‌دهد که در داخل قفسه سینه قرار دارد. حتی ریه‌ها، اگرچه عمدتاً پر از هوا هستند، الکتریسیته را به میزان شگفت‌آوری هدایت می‌کنند و مایعات در بافت‌های دیگر اطراف قلب، جریان الکتریکی را آسان‌تر هدایت می‌کنند. بنابراین، قلب در واقع در یک محیط رسانا معلق است. هنگامی‌که یک قسمت از بطن‌ها دپلاریزه می‌شود و در نتیجه نسبت به باقیمانده الکترونگاتیو می‌شود، جریان الکتریکی از ناحیه دپلاریزه شده به ناحیه پلاریزه شده در مسیرهای مداری بزرگ جریان می‌یابد، همانطور که در شکل ذکر شده است.

It should be recalled from the discussion of the Pur- kinje system in Chapter 10 that the cardiac impulse first arrives in the ventricles in the septum and shortly there- after spreads to the inside surfaces of the remainder of the ventricles, as shown by the red areas and the negative signs in Figure 11-5. This process provides electronegativity on the insides of the ventricles and electropositivity on the outer walls of the ventricles, with electrical current flowing through the fluids surrounding the ventricles along elliptical paths, as demonstrated by the curving arrows in the figure. If one algebraically averages all the lines of current flow (the elliptical lines), the average current flow occurs with negativity toward the base of the heart and with positivity toward the apex.

باید از بحث سیستم پورکنژ در فصل 10 یادآوری کرد که تکانه قلبی ابتدا به بطن‌های سپتوم می‌رسد و مدت کوتاهی پس از آن به سطوح داخلی بقیه بطن‌ها گسترش می‌یابد، همانطور که با نواحی قرمز و علائم منفی در شکل 11-5 نشان داده شده است. این فرآیند الکترونگاتیوی را در داخل بطن‌ها و الکتروپوزیتیویته را در دیواره‌های بیرونی بطن‌ها فراهم می‌کند، با جریان الکتریکی که از طریق مایعات اطراف بطن‌ها در امتداد مسیرهای بیضوی جریان می‌یابد، همانطور که توسط فلش ​​های منحنی شکل نشان داده شده است. اگر به طور جبری تمام خطوط جریان (خطوط بیضوی) را میانگین گیری کنیم، میانگین جریان جریان با منفی به سمت قاعده قلب و با مثبت به سمت راس رخ می‌دهد.

During most of the remainder of the depolarization process, current also continues to flow in this same direction, whereas depolarization spreads from the endocardial surface outward through the ventricular muscle mass. Then, immediately before depolarization has completed its course through the ventricles, the average direction of current flow reverses for about 0.01 second, flowing from the ventricular apex toward the base, because the last part of the heart to become depolarized is the outer walls of the ventricles near the base of the heart.

در طول بیشتر مراحل باقیمانده از دپلاریزاسیون، جریان نیز در همین جهت به جریان می‌افتد، در حالی که دپلاریزاسیون از سطح اندوکارد به سمت بیرون از طریق توده عضلانی بطنی پخش می‌شود. سپس، بلافاصله قبل از اینکه دپلاریزاسیون مسیر خود را از طریق بطن‌ها کامل کند، جهت متوسط ​​جریان برای حدود 0.01 ثانیه برعکس می‌شود و از راس بطن به سمت قاعده جریان می‌یابد، زیرا آخرین قسمت قلب که دپلاریزه می‌شود، دیواره‌های بیرونی بطن‌ها در نزدیکی قاعده قلب است.

Thus, in normal heart ventricles, current flows from negative to positive primarily in the direction from the base of the heart toward the apex during almost the entire cycle of depolarization, except at the very end. If a meter is connected to electrodes on the surface of the body, as shown in Figure 11-5, the electrode nearer the base will be negative, whereas the electrode nearer the apex will be positive, and the recording meter will show a positive recording in the ECG.

بنابراین، در بطن‌های طبیعی قلب، جریان از منفی به مثبت عمدتاً در جهت از قاعده قلب به سمت راس در طول تقریباً تمام چرخه دپلاریزاسیون، به جز در انتهای آن، جریان می‌یابد. همانطور که در شکل 11-5 نشان داده شده است، اگر یک متر به الکترودهای سطح بدن متصل شود، الکترود نزدیک به پایه منفی خواهد بود، در حالی که الکترود نزدیکتر به راس مثبت خواهد بود و متر ضبط یک ضبط مثبت در ECG نشان می‌دهد.

Figure 11-6. Conventional arrangement of electrodes for recording the standard electrocardiographic leads. Einthoven’s triangle is superimposed on the chest.

شکل 11-6. آرایش مرسوم الکترودها برای ثبت لیدهای الکتروکاردیوگرافی استاندارد. مثلث آینهوون روی سینه قرار گرفته است.

ELECTROCARDIOGRAPHIC LEADS

سرنخ‌های الکتروکاردیوگرافی

Three Standard Bipolar Limb Leads

Figure 11-6 shows electrical connections between the patient’s limbs and the electrocardiograph for recording ECGs from the so-called standard bipolar limb leads. The term bipolar means that the ECG is recorded from two electrodes located on different sides of the heart-in this case, on the limbs. Thus, a lead is not a single wire connecting from the body but a combination of two wires and their electrodes to make a complete circuit between the body and the electrocardiograph. The electrocardiograph in each case is represented by an electrical meter in the diagram, although the actual electrocardiograph is a highspeed, computer-based system with an electronic display.

سه لید استاندارد دوقطبی اندام

شکل 11-6 اتصالات الکتریکی بین اندام بیمار و الکتروکاردیوگراف را برای ثبت ECG از لیدهای به اصطلاح استاندارد دوقطبی اندام نشان می‌دهد. اصطلاح دوقطبی به این معنی است که ECG از دو الکترود واقع در طرف‌های مختلف قلب – در این مورد، روی اندام‌ها ثبت می‌شود. بنابراین، سرب یک سیم منفرد نیست که از بدن وصل می‌شود، بلکه ترکیبی از دو سیم و الکترودهای آنها برای ایجاد یک مدار کامل بین بدن و الکتروکاردیوگراف است. الکتروکاردیوگراف در هر مورد با یک متر الکتریکی در نمودار نشان داده می‌شود، اگرچه الکتروکاردیوگراف واقعی یک سیستم کامپیوتری با سرعت بالا با نمایشگر الکترونیکی است.

Lead I. In recording limb lead I, the negative terminal of the electrocardiograph is connected to the right arm, and the positive terminal is connected to the left arm. There- fore, when the point where the right arm connects to the chest is electronegative with respect to the point where the left arm connects, the electrocardiograph records positively that is, above the zero-voltage line in the ECG. When the opposite is true, the electrocardiograph records below the line.

لید I. در ضبط لید اندام I، پایانه منفی الکتروکاردیوگراف به بازوی راست و ترمینال مثبت به بازوی چپ متصل می‌شود. بنابراین، زمانی که نقطه اتصال بازوی راست به قفسه سینه نسبت به نقطه اتصال بازوی چپ الکترونگاتیو باشد، الکتروکاردیوگراف به طور مثبت ثبت می‌کند، یعنی بالای خط ولتاژ صفر در ECG. هنگامی‌که عکس آن درست باشد، الکتروکاردیوگراف زیر خط را ثبت می‌کند.

Lead II. To record limb lead II, the negative terminal of the electrocardiograph is connected to the right arm and the positive terminal is connected to the left leg. There- fore, when the right arm is negative with respect to the left leg, the electrocardiograph records positively.

سرب II. برای ثبت لید اندام II، پایانه منفی الکتروکاردیوگراف به بازوی راست و پایانه مثبت به پای چپ متصل می‌شود. بنابراین، هنگامی‌که دست راست نسبت به پای چپ منفی است، الکتروکاردیوگراف مثبت ثبت می‌کند.

Lead III. To record limb lead III, the negative terminal of the electrocardiograph is connected to the left arm, and the positive terminal is connected to the left leg. This configuration means that the electrocardiograph records positively when the left arm is negative with respect to the left leg.

سرب III. برای ثبت لید III اندام، پایانه منفی الکتروکاردیوگراف به بازوی چپ و ترمینال مثبت به پای چپ متصل می‌شود. این پیکربندی به این معنی است که الکتروکاردیوگراف زمانی که بازوی چپ نسبت به پای چپ منفی است، به طور مثبت ثبت می‌کند.

Einthoven’s Triangle. In Figure 11-6, the triangle, called Einthoven’s triangle, is drawn around the area of the heart. This triangle illustrates that the two arms and left leg form apices of a triangle surrounding the heart. The two apices at the upper part of the triangle represent the points at which the two arms connect electrically with the fluids around the heart, and the lower apex is the point at which the left leg connects with the fluids.

مثلث انیتهوون. در شکل 11-6، مثلثی که مثلث آینهوون نامیده می‌شود، در اطراف ناحیه قلب ترسیم شده است. این مثلث نشان می‌دهد که دو دست و پای چپ راس مثلثی را تشکیل می‌دهند که قلب را احاطه کرده است. دو راس در قسمت بالایی مثلث نشان دهنده نقاطی هستند که در آن دو بازو به صورت الکتریکی با مایعات اطراف قلب متصل می‌شوند و راس پایین نقطه ای است که پای چپ با مایعات متصل می‌شود.

Einthoven’s Law. Einthoven’s law states that if the ECGs are recorded simultaneously with the three limb leads, the sum of the potentials recorded in leads I and III will equal the potential in lead II:
Lead I potential + Lead III potential = Lead Il potential

قانون انیتهوون . قانون انیتهوون بیان می‌کند که اگر ECG‌ها همزمان با سه لید اندام ثبت شوند، مجموع پتانسیل‌های ثبت شده در لید I و III با پتانسیل در لید II برابر خواهد شد:
پتانسیل سرب I + پتانسیل سرب III = پتانسیل سرب Il

In other words, if the electrical potentials of any two of the three bipolar limb electrocardiographic leads are known at any given instant, the third one can be determined by simply summing the first two. Note, however, that the positive and negative signs of the different leads must be observed when making this summation.

به عبارت دیگر، اگر پتانسیل الکتریکی هر دو از سه لید الکتروکاردیوگرافی اندام دوقطبی در هر لحظه مشخص باشد، می‌توان سومی‌را با جمع کردن دو مورد اول تعیین کرد. البته توجه داشته باشید که هنگام جمع‌بندی باید علائم مثبت و منفی سرنخ‌های مختلف را رعایت کرد.

For instance, let us assume that momentarily, as noted in Figure 11-6, the right arm is -0.2 millivolts (negative) with respect to the average potential in the body, the left arm is +0.3 millivolts (positive), and the left leg is +1.0 millivolts (positive). Observing the meters in the figure, one can see that lead I records a positive potential of +0.5 millivolts because this is the difference between the -0.2 millivolts on the right arm and the +0.3 millivolts on the left arm. Similarly, lead III records a positive potential of +0.7 millivolts, and lead II records a positive potential of +1.2 millivolts because these are the instantaneous potential differences between the respective pairs of limbs.

به عنوان مثال، فرض کنید به طور لحظه ای، همانطور که در شکل 11-6 اشاره شد، بازوی راست با توجه به میانگین پتانسیل در بدن 0.2- میلی ولت (منفی)، بازوی چپ 0.3+ میلی ولت (مثبت) و پای چپ 1.0+ میلی ولت (مثبت) است. با مشاهده مترهای شکل، می‌توان دریافت که لید I پتانسیل مثبت 0.5+ میلی ولت را ثبت می‌کند زیرا این تفاوت بین 0.2- میلی ولت در بازوی راست و 0.3 + میلی ولت در بازوی چپ است. به طور مشابه، لید III پتانسیل مثبت 0.7+ میلی ولت را ثبت می‌کند، و سرب II پتانسیل مثبت 1.2 میلی ولت را ثبت می‌کند، زیرا این تفاوت‌های پتانسیل آنی بین جفت اندام مربوطه است.

Now, note that the sum of the voltages in leads I and III equals the voltage in lead II; that is, 0.5 plus 0.7 equals 1.2. Mathematically, this principle, called Einthoven’s law, holds true at any given instant while the three “standard” bipolar ECGs are being recorded.

حال، توجه داشته باشید که مجموع ولتاژها در لیدهای I و III برابر با ولتاژ در لید II است. یعنی 0.5 به اضافه 0.7 برابر با 1.2 است. از نظر ریاضی، این اصل که قانون انیتهوون نامیده می‌شود، در هر لحظه زمانی که سه ECG دوقطبی “استاندارد” در حال ثبت هستند، صادق است.

Figure 11-7. Normal electrocardiograms recorded from the three standard electrocardiographic leads (I-III).

شکل 11-7. الکتروکاردیوگرام‌های معمولی ثبت شده از سه لید الکتروکاردیوگرافی استاندارد (I-III).

Normal Electrocardiograms Recorded from the Three Standard Bipolar Limb Leads. Figure 11-7 shows recordings of the ECGs in leads I, II, and III. It is obvious that the ECGs in these three leads are similar to one another because they all record positive P waves and positive T waves, and the major portion of the QRS complex is also positive in each ECG. On analysis of the three ECGs, it can be shown, with careful measurements and proper observance of polarities, that at any given instant, the sum of the potentials in leads I and III equals the potential in lead II, thus illustrating the validity of Einthoven’s law.

الکتروکاردیوگرام‌های معمولی ثبت شده از سه لید استاندارد دوقطبی اندام. شکل 11-7 ضبط ECG در لیدهای I، II و III را نشان می‌دهد. بدیهی است که ECG در این سه لید مشابه یکدیگر هستند زیرا همگی امواج P مثبت و امواج T مثبت را ثبت می‌کنند و بخش عمده کمپلکس QRS نیز در هر ECG مثبت است. در تجزیه و تحلیل سه ECG، با اندازه‌گیری‌های دقیق و رعایت صحیح قطبیت‌ها، می‌توان نشان داد که در هر لحظه، مجموع پتانسیل‌های لید I و III برابر با پتانسیل در لید II است، بنابراین اعتبار قانون انیتهوون را نشان می‌دهد.

Because the recordings from all the bipolar limb leads are similar to one another, it does not matter greatly which lead is recorded when one wants to diagnose different cardiac arrhythmias, because diagnosis of arrhythmias depends mainly on the time relationships between the different waves of the cardiac cycle. However, when one wants to diagnose damage in the ventricular or atrial muscle or in the Purkinje conducting system, it matters greatly which leads are recorded, because abnormalities of cardiac muscle contraction or cardiac impulse conduction change the patterns of the ECGs markedly in some leads yet may not affect other leads. Electrocardiographic interpretation of these two types of conditions-cardiac myopathies and cardiac arrhythmias-is discussed separately in Chapters 12 and 13.

ز آنجایی که ضبط تمام لیدهای اندام دوقطبی مشابه یکدیگر است، مهم نیست که کدام لید زمانی که می‌خواهید آریتمی‌های مختلف قلبی را تشخیص دهید، ضبط می‌شود، زیرا تشخیص آریتمی‌عمدتاً به روابط زمانی بین امواج مختلف چرخه قلبی بستگی دارد. با این حال، زمانی که فردی بخواهد آسیب در عضله بطنی یا دهلیزی یا در سیستم هدایت پورکنژ را تشخیص دهد، بسیار مهم است که کدام لیدها ثبت می‌شوند، زیرا ناهنجاری‌های انقباض عضله قلب یا هدایت تکانه‌های قلبی، الگوهای ECG را به طور قابل توجهی در برخی از لیدها تغییر می‌دهد، اما ممکن است روی دیگر لیدها تأثیر نگذارد. تفسیر الکتروکاردیوگرافی این دو نوع بیماری – میوپاتی قلبی و آریتمی‌قلبی – به طور جداگانه در فصل‌های 12 و 13 مورد بحث قرار گرفته است.

Figure 11-8. Connections of the body with the electrocardiograph for recording chest leads. LA, Left arm; RA, right arm.

شکل 11-8. اتصالات بدن با الکتروکاردیوگراف برای ثبت لیدهای قفسه سینه. LA، بازوی چپ؛ RA، بازوی راست.

Figure 11-9. Normal electrocardiograms recorded from the six standard chest leads.

شکل 11-9. الکتروکاردیوگرام‌های طبیعی از شش لید استاندارد قفسه سینه ثبت شده است.

 Precordial Leads

Often ECGs are recorded with one electrode placed on the anterior surface of the chest directly over the heart at one of the points shown in Figure 11-8. This electrode is connected to the positive terminal of the electrocardiograph, and the negative electrode, called the indifferent electrode or Wilson central terminal, is connected through equal electrical resistances to the right arm, left arm, and left leg all at the same time, as also shown in the figure. Usually, six standard chest leads are recorded, one at a time, from the anterior chest wall, with the chest electrode being placed sequentially at the six points shown in the diagram. The different recordings are known as leads V1, V2, V3, V4 V5, and V6.

سرنخ‌های پیش کوردیال

اغلب نوار قلب با یک الکترود که روی سطح قدامی‌قفسه سینه مستقیماً روی قلب در یکی از نقاط نشان داده شده در شکل 11-8 قرار می‌گیرد، ثبت می‌شود. این الکترود به پایانه مثبت الکتروکاردیوگراف وصل می‌شود و الکترود منفی که الکترود بی تفاوت یا ترمینال مرکزی ویلسون نامیده می‌شود، از طریق مقاومت‌های الکتریکی مساوی به بازوی راست، بازوی چپ و پای چپ به طور همزمان وصل می‌شود، همانطور که در شکل نیز نشان داده شده است. معمولاً شش لید استاندارد قفسه سینه، یکی یکی، از دیواره قفسه سینه ثبت می‌شود و الکترود قفسه سینه به‌طور متوالی در شش نقطه نشان‌داده‌شده در نمودار قرار می‌گیرد. ضبط‌های مختلف به عنوان لیدهای V1، V2، V3، V4 V5 و V6 شناخته می‌شوند.

Figure 11-9 illustrates the ECGs of the healthy heart as recorded from these six standard chest leads. Because the heart surfaces are close to the chest wall, each chest lead records mainly the electrical potential of the cardiac musculature immediately beneath the electrode. Therefore, relatively minute abnormalities in the ventricles, particularly in the anterior ventricular wall, can cause marked changes in the ECGs recorded from individual chest leads.

شکل 11-9 ECG قلب سالم را که از این شش لید استاندارد قفسه سینه ثبت شده است، نشان می‌دهد. از آنجایی که سطوح قلب به دیواره قفسه سینه نزدیک است، هر سرب قفسه سینه عمدتاً پتانسیل الکتریکی عضله قلب را بلافاصله در زیر الکترود ثبت می‌کند. بنابراین، ناهنجاری‌های نسبتاً جزئی در بطن‌ها، به‌ویژه در دیواره بطن قدامی، می‌تواند باعث تغییرات مشخصی در نوار قلب ثبت شده از سرنخ‌های قفسه سینه شود.

In leads V1 and V2, the QRS recordings of the normal heart are mainly negative because, as shown in Figure 11-8, the chest electrode in these leads is closer to the base of the heart than to the apex, and the base of the heart is the direction of electronegativity during most of the ventricular depolarization process. Conversely, the QRS complexes in leads V4, V5, and V6 are mainly positive because the chest electrode in these leads is closer to the heart apex, which is the direction of electropositivity during most of depolarization.

در لیدهای V1 و V2، ضبط QRS قلب طبیعی عمدتاً منفی است، زیرا همانطور که در شکل 11-8 نشان داده شده است، الکترود قفسه سینه در این لیدها به قاعده قلب نزدیکتر است تا به راس، و قاعده قلب جهت الکترونگاتیوی در طول بیشتر فرآیند دپلاریزاسیون بطنی است. برعکس، کمپلکس‌های QRS در لیدهای V4، V5 و V6 عمدتاً مثبت هستند، زیرا الکترود قفسه سینه در این لیدها به راس قلب نزدیک‌تر است، که جهت الکتروپوزیتیویته در طول بیشتر دپلاریزاسیون است.

Figure 11-10. Normal electrocardiograms recorded from the three augmented unipolar limb leads.

شکل 11-10. الکتروکاردیوگرام‌های طبیعی از سه لید تک قطبی اندام تقویت شده ثبت شده است.

Augmented Limb Leads

Another system of leads in wide use is the augmented limb leads. In this type of recording, two of the limbs are connected through electrical resistances to the negative terminal of the electrocardiograph, and the third limb is connected to the positive terminal. When the positive terminal is on the right arm, the lead is known as the aVR lead; when on the left arm, it is known as the aVL lead; and when on the left leg, it is known as the aVF lead.

سرنخ‌های اندام تقویت شده

سیستم دیگری از لیدها که به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد، لیدهای اندام تقویت شده است. در این نوع ضبط، دو تا از اندام‌ها از طریق مقاومت‌های الکتریکی به پایانه منفی الکتروکاردیوگراف و اندام سوم به پایانه مثبت متصل می‌شوند. هنگامی‌که ترمینال مثبت روی بازوی راست قرار دارد، سرب به عنوان لید aVR شناخته می‌شود. هنگامی‌که در بازوی چپ است، به عنوان سرب aVL شناخته می‌شود. و هنگامی‌که روی پای چپ قرار دارد، به عنوان لید aVF شناخته می‌شود.

Normal recordings of the augmented limb leads are shown in Figure 11-10. They are all similar to the standard limb lead recordings, except that the recording from the aVR lead is inverted. (Why does this inversion occur? Study the polarity connections to the electrocardiograph to determine the answer to this question.)

ضبط معمولی لیدهای اندام تقویت شده در شکل 11-10 نشان داده شده است. همه آنها شبیه به ضبط استاندارد لید اندام هستند، با این تفاوت که ضبط از لید aVR معکوس است. (چرا این وارونگی رخ می‌دهد؟ برای تعیین پاسخ این سوال، اتصالات قطبی به الکتروکاردیوگراف را مطالعه کنید.)

Figure 11-11. Normal 12-lead electrocardiogram.

شکل 11-11. الکتروکاردیوگرام 12 لید معمولی.

Electrocardiographic Display

Leads are typically displayed into three groupings as in Figure 11-11: the standard bipolar limb leads (I, II, III) fol- lowed by the augmented leads (aVR, aVL, and aVF) and then the precordial leads (V1-V6).

نمایشگر الکتروکاردیوگرافی

لیدها معمولاً در سه گروه مانند شکل 11-11 نمایش داده می‌شوند: لیدهای استاندارد اندام دوقطبی (I, II, III) به دنبال لیدهای تقویت شده (aVR, aVL, و aVF) و سپس لیدهای پیش کوردیال (V1-V6).

Ambulatory Electrocardiography

Standard ECGs provide an assessment of cardiac electrical events over a brief duration, usually while the patient is resting. In conditions associated with infrequent but important abnormalities of cardiac rhythms, it may be useful to examine the ECG over a longer period, thereby permitting evaluation of changing cardiac electrical phenomena that are transient and may be missed with a standard resting ECG. Extending the ECG to allow assessment of cardiac electrical events while the patient is ambulating during normal daily activities is called ambulatory electrocardiography.

الکتروکاردیوگرافی سرپایی

ECGهای استاندارد ارزیابی رویدادهای الکتریکی قلبی را در مدت کوتاهی، معمولاً در زمانی که بیمار در حال استراحت است، ارائه می‌دهد. در شرایطی که با ناهنجاری‌های نادر اما مهم ریتم قلب همراه است، ممکن است بررسی ECG در یک دوره طولانی‌تر مفید باشد، بنابراین ارزیابی تغییرات الکتریکی قلبی که گذرا هستند و ممکن است با ECG استاندارد در حال استراحت از دست بروند، امکان‌پذیر است. تمدید ECG برای ارزیابی رویدادهای الکتریکی قلبی در حالی که بیمار در حین فعالیت‌های عادی روزانه در حال حرکت است، الکتروکاردیوگرافی سرپایی نامیده می‌شود.

Ambulatory electrocardiographic monitoring is typically used when a patient demonstrates symptoms that are thought to be caused by transient arrhythmias or other transient cardiac abnormalities. These symptoms may include chest pain, syncope (fainting) or near syncope, dizziness, and irregular heartbeats (palpitations). The crucial information needed to diagnose serious transient arrhythmias or other cardiac conditions is a recording of an ECG during the precise time that the symptom is occurring. These devices can also be used to detect asymptomatic cardiac arrhythmias such as atrial fibrillation that may increase the risk of embolus formation, which can, in turn,cause strokes. Because the daily variability in the frequency of arrhythmias is substantial, detection often requires ambulatory electrocardiographic monitoring throughout the day.

مانیتورینگ الکتروکاردیوگرافی سرپایی معمولاً زمانی استفاده می‌شود که بیمار علائمی‌را نشان دهد که تصور می‌شود ناشی از آریتمی‌های گذرا یا سایر ناهنجاری‌های گذرای قلبی است. این علائم ممکن است شامل درد قفسه سینه، سنکوپ (غش کردن) یا نزدیک به سنکوپ، سرگیجه و ضربان قلب نامنظم (تپش قلب) باشد. اطلاعات حیاتی مورد نیاز برای تشخیص آریتمی‌های گذرا جدی یا سایر بیماری‌های قلبی، ثبت نوار قلب در زمان دقیق بروز علامت است. همچنین می‌توان از این دستگاه‌ها برای تشخیص آریتمی‌های قلبی بدون علامت مانند فیبریلاسیون دهلیزی استفاده کرد که ممکن است خطر تشکیل آمبولی را افزایش دهد که به نوبه خود می‌تواند باعث سکته شود. از آنجایی که تنوع روزانه در فراوانی آریتمی‌ها قابل توجه است، تشخیص اغلب نیاز به پایش الکتروکاردیوگرافی سرپایی در طول روز دارد.

There are several categories of ambulatory electrocar- diographic recorders. Continuous recorders (Holter monitors), are typically used for 24 to 48 hours to investigate the relationship of symptoms and electrocardiographic events that are likely to occur within that time frame. Intermittent recorders are used for longer periods (weeks to months) to provide brief intermittent recordings for detection of events that occur infrequently; these recordings are usually initiated by the patient when experiencing symptoms. In some cases, a small device, about the size of a large paper clip and called an implantable loop recorder, is implanted just under the skin in the chest to monitor the heart’s electrical activity continuously for as long as 2 to 3 years. The device can be programmed to initiate a recording when the heart rate falls below, or rises above, a predetermined level, or it can be activated manually by the patient when a symptom such as dizziness occurs. Improvements in solid-state digital technology and recorders equipped with microprocessors now permit continuous or intermittent transmission of digital electrocardiographic data over telephone lines, and sophisticated software systems provide rapid online computerized analysis of the data as they are acquired. Newer wearable devices, including watches or hand-held electrocardiographic monitoring devices, are also being developed for home-based heart rhythm monitoring.

دسته‌های مختلفی از ضبط کننده‌های الکتروکاردیوگرافی سرپایی وجود دارد. ضبط‌کننده‌های پیوسته (مانیتورهای هولتر)، معمولاً برای 24 تا 48 ساعت برای بررسی ارتباط علائم و رویدادهای الکتروکاردیوگرافی که احتمالاً در آن بازه زمانی رخ می‌دهند، استفاده می‌شوند. ضبط‌کننده‌های متناوب برای دوره‌های طولانی‌تر (هفته‌ها تا ماه‌ها) استفاده می‌شوند تا ضبط‌های متناوب کوتاهی را برای تشخیص رویدادهایی که به ندرت رخ می‌دهند، ارائه دهند. این ضبط‌ها معمولاً توسط بیمار در هنگام تجربه علائم شروع می‌شود. در برخی موارد، دستگاه کوچکی به اندازه یک گیره کاغذ بزرگ و به نام ضبط حلقه قابل کاشت، درست در زیر پوست در قفسه سینه کاشته می‌شود تا فعالیت الکتریکی قلب را به طور مداوم تا 2 تا 3 سال کنترل کند. دستگاه را می‌توان طوری برنامه ریزی کرد که وقتی ضربان قلب از یک سطح از پیش تعیین شده پایین می‌آید یا بالاتر می‌رود، ضبط را شروع می‌کند، یا در صورت بروز علائمی‌مانند سرگیجه می‌تواند به صورت دستی توسط بیمار فعال شود. پیشرفت‌ها در فناوری دیجیتال حالت جامد و ضبط‌کننده‌های مجهز به ریزپردازنده‌ها، اکنون امکان انتقال مداوم یا متناوب داده‌های دیجیتال الکتروکاردیوگرافی را از طریق خطوط تلفن فراهم می‌کند و سیستم‌های نرم‌افزاری پیچیده، تجزیه و تحلیل رایانه‌ای آنلاین سریع داده‌ها را در حین به‌دست‌آمدن ارائه می‌دهند. دستگاه‌های پوشیدنی جدیدتر، از جمله ساعت‌ها یا دستگاه‌های مانیتورینگ الکتروکاردیوگرافی دستی نیز برای پایش ریتم قلب در خانه در حال توسعه هستند.