سلامتی

بیماری لثه چه ارتباطی با روماتیسم مفصلی دارد؟

بیماری لثه چه ارتباطی با روماتیسم مفصلی دارد؟

روماتیسم

  • آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی یک بیماری خود ایمنی است که با التهاب و درد مفاصل همراه است.
  • احتمال بروز بیماری لثه و از دست دادن دندان در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید در مقایسه با سایرین بیشتر است.
  • التهاب مزمن در مبتلایان به بیماری لثه و روماتیسم فصلی بسیار شایع است.
  • اگرچه شواهد خاصی مبنی بر تاثیر این دو بیماری بر هم پیدا نشده است اما تحقیقات نشان می دهد که درمان بیماری پریودنتال در افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی باعث کاهش درد، تورم و سفت شدن مفاصل در آن ها می شود.

ارتباط بیماری‌های لثه با مشکلات مفصلی

روماتیسم

دانشمندان دریافتند میکروب بیماری لثه آنزیم بخصوصی تولید می‌کند که آرتریت ناشی از کلاژن یک نوع التهاب مفاصل مشابه RA را افزایش می‌دهد و به سرعت به سیستم ایمنی حمله می‌کند و در بیماران مبتلا به آرتروز منجر به التهاب مزمن و آسیب استخوان و غضروف‌های مفاصل می‌شود.

براساس تحقیقات جدید بیماری‌های لثه منجر به مشکلات مفصلی می‌شود.

بر اساس این تحقیق باکتری‌ که موجب بیماری پریودنتال (بیماری لثه) می‌شود بیماری آرتریت روماتوئید را گسترش، علائم آن را شدیدتر و در نتیجه باعث وخیم‌ترشدن این بیماری می‌شود.

محققان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه لوئیزویل دو بیماری مزمن التهابی را به دلیل ارتباط میکروبیولوژیکی- پورفیرموناس و ژنژیوالیس- می‌دانند.

جان پوتمپا متخصص این دانشگاه، سرپرست تیم دانشمندان اتحادیه لثه و مفصل اتحادیه اروپا و کاشف این پروژه اظهار کرد: نتایج تحقیقات ما نشان داد بین عامل باکتریایی عفونت پریودنتال و بیماری آرتروز و روماتیسم ارتباط وجود دارد، اما تایید این ارتباط نیازمند تحقیقات بیشتر در آینده است.

وی افزود: امیدواریم این نتایج منجر به درمان‌های جدید و روش‌های پیشگیری از آرتروز شود.

در تحقیقات گذشته مشخص شد در افراد با بیماری لثه خطر ابتلا به آرتروز در مقایسه با دیگران دو برابر افزایش می‌یابد.

نتایج این تحقیق در نشریه PLOS Pathogens منتشر شده ‌است.

باکتری عامل عفونت لثه باعث درد مفاصل می شود

باکتری عامل عفونت لثه باعث درد مفاصل می شود

محققان دانشگاه جان هاپکینز دریافتند باکتری عامل عفونت های لثه می تواند باعث درد شدید مفاصل شود که با مسواک زدن و رعایت بهداشت دهان و دندان می توان احتمال آن را کاهش داد.

به گزارش دیلی میل، محققان می گویند این یافته موید شواهد رو به رشدی است که نشان می دهد ابتلا به آرتریت روماتوئید (RA) با رعایت نکردن بهداشت دهان و دندان ارتباط دارد.
محققان متوجه شدند آرتریت روماتوئید زمانی به وجود می آید که سیستم ایمنی بدن درست عمل نمی کند و با حمله به سلول ها، باعث سفتی و درد مفاصل می شود.
مطالعه روی گروهی ۱۹۶ نفره از مبتلایان به آرتریت روماتوئید نشان می دهد باکتری اکتینوباسیلوس (Aggregatibacter actinomycetemcomitans) که به عامل عفونت لثه معروف است، باعث تولید پروتئین هایی می شود که سیستم ایمنی بدن را ناتوان می کند.
گرچه سیترولینیشن Citrullination که تنظیم کننده تولید پروتئین است، به طور طبیعی در انسان ها وجود دارد، اما در مبتلایان به آرتریت روماتوئید این فرایند بیش از حد فعال و در نتیجه منجر به التهاب و آسیب دیدگی بافت می شود.
این یافته ها دستاورد بررسی گسترده وضعیت ۱۹۶ بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید است که در نتیجه تحقیقات مشخص شد حدود نیمی (۹۲نفر) از آنها شواهدی دال بر عفونت لثه نیز داشتند.
به گفته محققان، بیش از نیمی از مبتلایان به آرتریت روماتوئید عفونت نداشتند و این وضعیت نشان می دهد باکتری دیگری در روده، ریه یا در سایر اعضاء بدن وجود دارد که می تواند باعث درد مفاصل شده باشد.
این نتایج جدید که در مجله Science Translational Medicine منتشر شد، می تواند در زمینه پیشگیری و درمان آرتریت روماتوئید کمک کند.

ارتباط بین بیماری لثه و روماتیسم مفصلی

لثه
بنابر ادعای جدید دانشمندان مسواک زدن درست دندان ها می تواند در جلوگیری از ابتلا به آرتروز کمک کند. محققان دانشکده دندانپزشکی ارتباط بین باکتری عامل بیماری لثه و شروع زود هنگام روماتیسم مفصلی و نیز پیشرفت سریعتر و وخامت شدیدتر بیماری را شناسایی کرده اند. این باکتری موسوم به (ژینژیوالیس پورفیروموناس) باعث ایجاد آنزیمی می شود که با بقایای پروتئین های خاص واکنش نشان می دهد. که شاید نیازمند نوع خاصی از جراحی لثه باشد.
به گفته محققان، بدن، این پروتئین ها را به عنوان مهاجم شناسایی کرده و منجر به یک حمله سیستم ایمنی می شود. در بیماران مبتلا به آرتروز، نتیجه شامل التهاب مزمنی است مسئول تخریب استخوان و غضروف درون مفاصل است. پژوهش های قبلی نشان داده بودند که بیماری لثه در بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی حداقل دو برابر بیشتر شایع است. باکتری ژینژیوالیس پورفیروموناس آنزیم منحصر بفردی موسوم به PAD را تولید می کند. محققان دریافتند که PAD بقایای پروتئین های خاص را به شکل سیترولین تغییر داده و بدن این پروتئین ها را به عنوان مهاجم شناسایی می کند که منجر به یک حمله ایمنی می شود. این آنزیم می تواند پیوند مکانیکی بین عفونت ژینژیوالیس پورفیروموناس و روماتیسم مفصلی را تکمیل کند. همچنین در سایت arthritis اطلاعات کاملی وجود دارد .

محققان پی بردند؛ 

ارتباط بین بیماری لثه و آرتریت روماتوئید

مطالعه جدید نشان می دهد افراد مبتلا به بیماری لثه در معرض ریسک بالای ابتلا به آرتروز روماتوئید قرار دارند.

محققان موسسه روماتیسم لیدز بریتانیا عنوان می کنند التهاب موضعی در سطوح مخاطی، نظیر لثه ها، ممکن است علامت خودایمنی سیستماتیک مشاهده شده در آرتروز روماتوئید باشد.

محققان در توضیح این ارتباط بیان می کنند که خودایمنی موجود در بیماری آرتروز روماتوئید از طریق واکنش آنتی بادی پروتئین های سیترولینه مشخص می شود و باکتری دهانی (Porphyromonas gingivalis (Pg تنها پاتوژن انسانی است که این آنزیم را داشته و می تواند موجب ایجاد پروتئین های سیترولینه شود.

«کالویر مانکیا»، عضو تیم تحقیق، در این باره می گوید: «نتایج ما نشان می دهد که آنتی بادی های مرتبط با آرتروز روماتوئید نظیر آنتی بادی های پروتئین ضدسیترولین، قبل از بروز هر نوع بیماری مفصلی وجود دارند. این موضوع نشان می دهد که آنها از محلی خارج از مفاصل نشات می گیرند.»

آرتروز روماتوئید یک بیماری التهابی مزمن است که بر مفاصل فرد تاثیر گذاشته و موجب درد و ناتوانی شده و می تواند بر اعضای داخلی هم تاثیر بگذارد.

این مطالعه شامل ۴۸ فرد در معرض خطر بود که آزمایش شان از لحاظ آنتی بادی پروتئین ضدسیترولین مثبت بود و دارای علائم اسکلتی-عضلانی بودند؛ ۲۶ بیمار مبتلا به آرتروز روماتوئید و ۳۲ فرد سالم در قالب گروه کنترل بودند.

DNA از پلاک ایجاد شده کنار لثه هر بیمار جدا شد و از لحاظ میزان سه نوع باکتری اندازه گیری شد: Pg، Aggregatibacter actinomycetemcomitans (Aa و Filifactor Alocis.

نتایج نشان داد میزان دو نوع باکتری Pg و Aa در افراد در معرض خطر بالا بود. با این حال در افراد در معرض خطر، تنها Pg در محل دندانی افراد سالم به شکل قابل توجهی افزایش یافته بود و با بیماری لثه مرتبط بود.

بررسی وضعیت پریودنتال در مبتلایان به آرتریت روماتوئید

دندان

آرتریت روماتوئید بیماری مزمن، سیستمیک و پیشرونده‏ ای است که به طور قرینه مفاصل به خصوص مفاصل متحرک اندام‏ها را دچار مشکل می‏ کند. در بیشتر بیماران تغییر شکل اندام‏ ها و کاهش عملکرد عضو دیده می‏ شود. علت این بیماری ناشناخته است. حدود ۱% جمعیت دنیا دچار این بیماری هستند و احتمال ابتلای زنان ۳ برابر مردان است.

درگیری مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) در ۶۰-۱% این بیماران گزارش شده که علت این اختلاف زیاد، احتمالاً استفاده از معیارهای مختلف جهت تعیین اختلال TMJ بوده است.

بیماری پریودنتال مربوط به تخریب التهابی بافت‏های نرم و سخت اطراف دندان است که یکی از علل عمده از دست دادن دندان در سنین بزرگسالی می‌‏باشد. عوامل متعددی سبب کاهش مقاومت بافت می ‏شوند که به طور کلی در دو گروه عوامل موضعی و عوامل سیستمیک قرار می‏ گیرند. پاتولوژی پریودنتیت شبیه به آرتریت روماتوئید استب ه طوری که پیشرفت هر دو بیماری به علت سطح بالای سیتوکاین‏ های پیش التهابی است. اخیراً ثابت شده است افراد مبتلا به پریودنتیت ۴ برابر بیشتر از افراد سالم ممکن است دچار آرتریت روماتوئید شوند.

استفاده طولانی مدت از متوترکسات و سایر داروهای ضد روماتیسمی از جمله سیکلوسپورین در درمان آرتریت روماتوئید منجر به استوماتیت می‏ شود، سیکلوسپورین همچنین باعث رشد بیش از حد لثه می‏ گردد. تشابه پاسخ ‏های ایمنی میزبان به آرتریت روماتوئید و بیماری‏ های پریودنتال، شامل کاهش فعالیت سلولی و افزایش فعالیت هومورال است.

این تحقیق در پاسخ به اینکه آیا بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید نسبت به افراد سالم بیشتر دچار بیماری پریودنتال می‏شوند، صورت گرفت.

آرتریت روماتوئید شایع‏ترین بیماری التهابی مزمن مفاصل است که می‏ تواند منجر به تخریب مفاصل و ناتوانی و محدودیت حرکتی در شخص بیمار گردد. در حدود ۳۰% مبتلایان به آرتریت روماتوئید ممکن است دچار سندروم شوگرن ثانویه که یک نوع اگزوکرینوپاتی اتوایمیون می‏ باشد، بشوند. در این وضعیت به علت کاهش ترشح بزاق و خشکی مخاط دهان و متعاقب آن کاهش اثرات آنتی باکتریال بزاق، عوارض پریودنتال افزایش می‏ یابد.

پریودنتیت، شایع‏ ترین بیماری دهانی، یک بیماری التهابی تخریبی بافت‏ های نگهدارنده دندان می‏ باشد، که به واسطه میکروارگانیسم‏ های فرصت‏ طلب همانند پورفیروموناس جینجیوالیس (Porphyromonas gingivalis)  می ‏تواند ایجاد بشود. در شخصی که به علت بیماری‏های مزمنی همانند آرتریت روماتوئید و مصرف داروهای سرکوبگر ایمنی، نقص دفاعی و ایمنی دارد، التهاب لثه ها شایع ‏تر و شدیدتر می‏باشد.

تشابهات زیادی بین پاتوژنز آرتریت روماتوئید و بیماری‏های پریودنتال وجود دارد. به عنوان مثال نقش برخی عوامل ژنتیکی از قبیل HLA-DR۴، سایتوکاین ها و ماتریکس متالوپروتئینازها در ایجاد این دو بیماری به اثبات رسیده است. به علاوه، آسیب برخی عروق و افزایش فعالیت اوستئوکلاست‏ها در هر دو بیماری مشاهده شده است Berthelot و همکارانش نیز در مطالعه‏ای این ارتباط را گزارش کرده ‏اند. Dissick و همکارانش در یک بررسی نشان دادند شیوع و شدت بیماری‏های پریودنتال در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید بیشتر است. Sjostrom و همکارانش نشان دادند بیماران آرتریت روماتوئید شرایط پریودنتال بدتری نسبت به گروه شاهد دارند. همچنین این بیماران آماس لثه ‏ای بیشتری نسبت به افراد نرمال دارند که ممکن است به دلایل ایمونولوژیک و عدم تعادل میان پاسخ میزبان از یک طرف و میکروارگانیسم‏های پریودنتال از طرفی دیگر، لثه‏ هایشان به آماس مستعدتر شده ‏اند.

در سندروم شوگرن ثانوی به آرتریت روماتوئید به علت کاهش جریان بزاق و چسبیدن مواد غذایی به لثه ‏ها و سطوح دندانی، شیوع بیماری‏ های پریودنتال دور از انتظار نیست و در مطالعه ما، ۳ نفر از ۳۵ بیمار دچار سندرم شوگرن ثانویه نیز بودند. Najera و همکارانش نشان دادند بیماران مبتلا به سندرم شوگرن ۲/۲ برابر افراد سالم دچار بیماری‏ های پریودنتال می ‏شوند. Antoniazzi و همکارانش نشان دادند بیماران مبتلا به سندرم شوگرن به دلیل التهاب لثه شرایط پریودنتال بدتری نسبت به افراد سالم دارند. هرچند Kuru و همکارانش معتقدند اختلاف معنی‏داری در وضعیت پریودنتال بیماران مبتلا به این سندرم و گروه شاهد وجود ندارد.

در بررسی میزان پلاک ایندکس افراد مورد مطالعه ما، دو گروه تفاوت زیادی با هم داشتند؛ این نتیجه ممکن است به این امر نیز اشاره داشته باشد که بیماران دچار آرتریت روماتوئید به علت درد مفاصل دست‏ها، ناتوانی حرکتی و همچنین به دلیل افسردگی و بی‏ حوصلگی قادر به مسواک زدن مؤثر و تمیز نمودن پلاک از سطح دندان ‏هایشان نیستند. مطالعه Pischon و همکارانش در این مورد بر روی ۵۷ بیمار نیز، اختلاف معنی ‏داری را بین گروه شاهد و مورد نشان می دهد. هرچند Mercado و همکارانش در مطالعه بر روی ۶۵ بیمار ارتباط معنی‏داری را در این رابطه به دست نیاوردند.

در مطالعه ما، اندکس خونریزی پاپیلری در گروه مورد بالاتر بود، که ممکن است ناشی از داشتن پلاک اندکس بالاتر باشد با توجه به این که از شاخص پلاک ایندکس Silness و Loe استفاده شد، محدود کردن پلاک منحصر به طوق به این دلیل است که تحریکات پلاک بر روی لثه مارژینال بیشتر می‏ باشد، پس بالا بودن میزان خونریزی پاپیلری تا حدی به بالا بودن میزان پلاک اندکس ارتباط دارد.

اختلاف معنی‏داری در تعداد دفعات مسواک زدن و استفاده از نخ دندان بین دو گروه دیده نشد. با مقایسه این نتایج با میانگین پلاک ایندکس و خونریزی پاپیلری به خصوص در گروه بیمار، این مسئله مطرح می ‏شود که علاوه بر اثرات بیماری زمینه ‏ای، ممکن است به علت نقص فیزیکی دست‏ها در بیماران آرتریت روماتوئید قادر به مسواک زدن مؤثر نبوده‏ اند.

تعداد متوسط دندان ‏های کشیده شده در گروه مورد در مطالعه ما، بیشتر از گروه شاهد بود که می‏ تواند به علت بالاتر بودن پلاک ایندکس و خونریزی پاپیلری در آنها باشد، چرا که این دو علت باعث درگیری لثه و انساج پریودنتال و از دست رفتن دندان‏ها می ‏شوند. Mercado و همکارانش در مطالعه بر روی ۶۵ بیمار مبتلا به آرتریت، روماتوئید ارتباط معنی‏داری را در از دست دادن دندان‏ها گزارش کرده‏ اند. مطالعه de Pablo و همکارانش نیز نشان داد این بیماران دندان‏های بیشتری نسبت به افراد سالم از دست می دهند. هرچند Yavuzyilmaz و همکارانش ارتباط معنی‏داری بین بیماری آرتریت روماتوئید و از دست دادن دندان‏ها نیافتند.

بـهتر اسـت در مـطالعات بـعدی، بـیماران بـیشتـر و پارامترهای دیگری که نشان‏دهنده میزان تخریب در گذشته و شدت فعلی تخریب (میانگین عمق پاکت) است، گنجانده شود.

مطالعه صورت گرفته شیوع بیشتر بیماری‏های پریودنتال را در بیماران آرتریت روماتوئید نشان داد که منجر به تحلیل و از دست رفتن زودس دندانی شده بود. این بیماران به معاینات منظم و معالجات لازم زودرس دندانپزشکی نیاز بیشتری دارند.

آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بله
تقریبا
خیر

داریوش طاهری

اولیــــــن نیستیــم ولی امیـــــد اســــت بهتـــرین باشیـــــم...! خدایــــــــــا نام و آوازه مـــن را چنان در حافظه‌ها تثبیت کن که آلزایمـــــــــــــر نیز توان به یغما بردن آن را نداشته باشد...!

یک دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا